Friday, January 16, 2015

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 13

 --சாந்திப்பிரியா --
13


(-37)   ஒருவருடைய தந்தை மரணம் அடைந்து விட்டார். அதனால் அவரது மகன்களுக்கும் மகளுக்கும்  பத்து நாள் தீட்டு வந்துள்ளது. அப்போது பத்து நாட்களுக்குள் அவர்களது தாயாரும் மரணம் அடைந்து விட்டால்  அவர்களுக்கு மொத்தம் எத்தனை நாள் தீட்டு உண்டு?

  • சாதாரணமாக தந்தை இறந்து பத்து நாட்களுக்குள் தாயார் இறந்து விட்டால் தந்தைக்காக அனுஷ்டிக்கும் தீட்டுக் காலமான பத்து நாட்களுக்கு மேல் தாயார் மரணத்துக்காக ஒன்றரை நாள் தீட்டு உண்டு. அதாவது தாயார் இரவில் இறந்து விட்டால் பத்து நாட்களுக்கு மேல் இரண்டு இரவு மற்றும் ஒரு பகல் அல்லது  தாயார் பகலில் இறந்து விட்டால்  இரண்டு பகல் மற்றும் ஒரு இரவு தீட்டு உண்டு. அதாவது 13 ஆம் நாள் சுபஸ்வீகாரத்தோடு இரண்டு தீட்டும் போய் விடும். இது பொது முறை என்றாலும் இது குறித்து  வீட்டில்  சடங்கு செய்யும் சாஸ்திரிகளிடம் கேட்டு அவர் கூறுவது போல செய்ய வேண்டும்.
  • ஆனால் தாயார்  இறந்து பத்து நாட்களுக்குள் தந்தை  இறந்து விட்டால் சாதாரணமாக தாயாருக்காக  அனுஷ்டிக்கும் தீட்டுக் காலமான பத்து நாட்களுக்கு மேல் ஒன்றரை நாள் மட்டும் தீட்டுக் கிடையாது.  இந்த நிலையில்  தாயார்  இறந்து பத்து நாட்களுக்குள் தந்தை  இறந்து  விட்டால் தந்தை என்று இறந்தாரோ அன்றில் இருந்து பத்து நாட்கள் கழித்தே தீட்டு விலகும்.  உதாரணமாக  தாயார் ஒன்றாம் தேதி இறந்து விட்டார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். தீட்டு அனைத்தும் பதிமூன்றாம் நாள் காலையில் சுபஸ்வீகாரத்துக்கு முன்னால் குளித்ததும் விலகி விடும்.
  • ஆனால் தாயார் மரணம் அடைந்தப் பின் அடுத்த நாள் அதாவது தந்தை  இரண்டாம் தேதி முதல் பத்து தேதிக்குள் என்று மரணம் அடைந்தாலும் அவர் இறந்த தேதியில் இருந்து 13 ஆம் நாள் காலைதான் சுபஸ்வீகாரத்துக்கு  முன்னால் குளித்ததும் தீட்டு விலகும்.  இது பொது முறை என்றாலும் இது குறித்து வீட்டில் சடங்கு செய்யும் சாஸ்திரிகளிடம் கேட்டு அவர் கூறுவது போல செய்ய வேண்டும்.
(-38)  ஒருவருடைய தாயாரோ அல்லது தந்தையோ இறந்து விட அவர்களுக்கு பத்து நாள் தீட்டு வந்துவிட்டது. அந்த பத்து நாட்களுக்குள் அவர்களுடைய மனைவியோ இல்லை, மகன்களோ இல்லை மகள்களோ இறந்து விட்டால் மொத்தம் எத்தனை நாட்கள் தீட்டு இருக்கும்? 
  • ஒருவருடைய தாயாரோ அல்லது தந்தையோ இறந்து விட்டதினால் ஏற்பட்ட பத்து நாள் தீட்டு முடிவதற்குள், அந்த பத்து நாட்களுக்குள் அவர்களுடைய மனைவியோ இல்லை, மகன்களோ இல்லை மகள்களோ இறந்து விட்டால் முந்தய தீட்டோடு பிந்தைய தீட்டும் போய்  விடும். அதாவது தாயாரோ அல்லது தந்தையோ இறந்து விட்டதினால் ஏற்பட்ட பத்து நாள் தீட்டு முடியும் அதே  தேதியிலேயே  மனைவியோ இல்லை, மகன்களோ இல்லை மகள்களின் இறப்பினால் ஏற்பட்ட தீட்டும் விலகி விடும்.  இந்த நிலையில் சுபஸ்வீகாரத்துக்கு  முன்னால் குளித்ததும் தீட்டு விலகும்.   13 நாட்களுக்கு மேல் தீட்டு கிடையாது. 
(-39) தந்தையின் முதல் மனைவி உயிருடன் இருக்கையில் அவருடைய இரண்டாம் மனைவி அல்லது மூன்றாம் மனைவி என யார் மரணம் அடைந்தாலும் தந்தையின் மூலம் பிறந்த பிள்ளைகள் மற்றும் பெண்களுக்கும் பத்து நாட்கள்   தீட்டு உண்டாம்.  ஆனால் அந்த செய்தியை அவர்கள் ஒரு வருடத்துக்குப் பிறகு கேட்டால் தீட்டு காலம் மூன்று நாள் மட்டுமே.

(-40) மனைவி கர்பமாக இருந்தால் சவத்தை சுமக்கவோ அல்லது தகனமோ செய்யக் கூடாது. ஆனால் அவர்களுடைய தாய் மற்றும் தந்தை அல்லது சந்ததி இல்லாத மூத்த சகோதரர்களின் சவத்தை சுமக்க தடை இல்லை.

(-41) ஒரு குடும்பத்தில் ஏழு வயதுக்குள்  சிறுவனோ அல்லது சிறுமியோ மரணம் அடைந்து விட்டால் அதன் சொந்த சகோதரர்களுக்கும் சகோதரிகளுக்கும் தாய் தந்தைக்கும் மட்டுமே பத்து நாள் தீட்டு உண்டு. அந்த குடும்பத்தின் ஏழு தலைமுறையில் உள்ள சகோதர சகோதரிகளுக்கு தீட்டுக் கிடையாது. 

(-42)  தீட்டுக் காலம் 

(i) தீட்டு என்பது என்ன, அவற்றின் பொது விதி முறைகள் என்பவை அனைத்தையும் ஏற்கனவே முந்தைய பாகங்களில் விளக்கி உள்ளேன். இனி முடிவாக யாருக்கு  எத்தனை நாள்  தீட்டு எனும் தீட்டுக் காலத்தைப் பார்க்கலாம். 

(ii)  ஒன்று  மற்றும் ஒன்றரை  நாள் தீட்டு:-

கீழ்கண்ட பட்டியலில் உள்ளவர்களின் மரணத்தினால் இறந்தவர்களின் நேரடிக் குடும்பத்தினரைத் தவிர்த்து மற்ற பங்காளிக் குடும்பத்தின் ஆண்களுக்கும் அவர்களது மனைவிகளுக்கும் ஒருநாள் தீட்டு உண்டாகிறது.
  • தந்தைக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று மனைவிகள் (இளைய, மூத்தாள் தாயார்களுக்கு ஸபத்னீ மாதா என்று பெயர்) இருந்தால் அந்த தந்தையின் மனைவிகளின் (இளைய மற்றும் மூத்த என எந்த மனைவியானாலும் சரி) சகோதரன் அல்லது சகோதரிகள்
  • அவர்களுக்குப் பிறந்தப் பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள்
  • தந்தையின் இளைய அல்லது மூத்த மனைவிகளின் தாய் மற்றும் தந்தை
  • தந்தையின் இளைய அல்லது மூத்த மனைவிகளின் பெரியப்பா மற்றும் சித்தப்பா
  • பிற பங்காளிகளுக்கு பிறந்த ஆறு வயதுக்கு உட்பட்ட கல்யாணம் ஆகாத பெண்கள்*. 
  • ------* ஆனால் அந்தப் பெண்களுக்கு திருமணம் ஆகி புகுந்த வீடு சென்று விட்டால் அவர்கள் மரணத்தில் அவர்களுக்கு பந்து ஸ்நானம் எனப்படும் ஸ்நானத் தீட்டு மட்டுமே உண்டு.
  • பங்காளிகளின் ஆறு வயதுக்கு மேலான ஆண் பிள்ளைகள் 
  • தனது மனைவியின் தாய் மற்றும் தந்தை ( மாமனார் மற்றும் மாமியார்)
(iii) பெண்களுக்கு  ஒரு  நாள் தீட்டு:- 

கீழ்கண்ட பட்டியலில் உள்ளவர்களின் மரணத்தினால் இறந்தவர்களின் நேரடிக் குடும்பத்தினரைத் தவிர்த்து மற்ற பங்காளிக் குடும்பத்தின் பெண்களுக்கு ஒருநாள் தீட்டு உண்டாகிறது.
  • தந்தைக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று மனைவிகள் (இளைய, மூத்தாள் தாயார்களுக்கு ஸபத்னீ மாதா என்று பெயர்) இருந்தால் அந்த மனைவிகளின் (இளைய மற்றும் மூத்த என எந்த மனைவியானாலும் சரி) பெண்களும் பிள்ளைகளும் 
  • இளைய மற்றும் மூத்த தாயாரின்  சகோதரன் அல்லது சகோதரிகள்
  • இளைய மற்றும் மூத்த தாயாரின்  சகோதரன் அல்லது சகோதரிகளுக்குப் பிறந்தப் பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள்
  • இளைய மற்றும் மூத்த தாயாரின்  தாய் மற்றும் தந்தை
  • இளைய மற்றும் மூத்த தாயாரின் பெரியப்பா மற்றும் சித்தப்பா 
  • பிற பங்காளிகளுக்கு பிறந்த ஆறு வயதுக்கு உட்பட்ட கல்யாணம் ஆகாத பெண்கள்*
  • -------*ஆனால் அந்தப் பெண்களுக்கு திருமணம் ஆகி புகுந்த வீடு சென்று விட்டால் அவர்கள் மரணத்தில் அவர்களுக்கு பந்து ஸ்நானம் எனப்படும் ஸ்நானத் தீட்டு மட்டுமே உண்டு. 
  • பங்காளிகளின் ஆறு வயதுக்கு மேலான ஆண் பிள்ளைகள்
(iv) பக்ஷிணீ  தீட்டு:-
 
பக்ஷிணீ என்பது இரண்டு பகலும் ஓர் இரவும் அல்லது இரண்டு இரவும் ஒரு பகலும் கொண்ட காலம் ஆகும். அதாவது ஒன்றரை நாளாகும்.  பகலானாலும், இரவானாலும் சரி மரணச் செய்தி அந்த இரவோ அல்லது பகலோ  முடிவதற்கு முன்னால் கடைசி நேரத்தில் தெரிய வந்தாலும் அந்த தீட்டு அந்த குறிப்பிட்ட காலத்தில் துவங்கி விட்டதாக அர்த்தம் ஆகும். அதாவது இரவு பன்னிரண்டு மணி ஆகும் வேளையில் பக்ஷிணீ தீட்டு கால சமாச்சாரம் தெரிய வரும்போது இரவானாலும் கூட அந்த தீட்டின் ஒரு பகல் வேளைக் கழிந்து விட்டதாக அர்த்தம். ஆகவே இன்னும் ஒரு இரவும், ஒரு பகலும் தீட்டு காத்தால் போதும். ஆனால் அந்த செய்தி இரவு 1.30 க்குப் பிறகு தெரிய வந்தால் அடுத்த நாளில் இருந்து முழு பகல், இரவு, அதற்கு அடுத்த நாள் முழு பகல் என மூன்று வேளை தீட்டு காக்க வேண்டும். 

(v) ஆண்களுக்கு பக்ஷிணீ  (ஒன்றரை நாள் ) தீட்டு

கீழ்கண்ட பட்டியலில் உள்ளவர்களின் மரணத்தினால் இறந்தவர்களின் நேரடிக் குடும்பத்தினரைத் தவிர்த்து மற்ற பங்காளிக் குடும்பத்தின் ஆண்களுக்கும் அவர்களது மனைவிகளுக்கும் பக்ஷிணீ தீட்டு (ஒன்றரை நாள்) உண்டாகிறது.
  • அத்தையின் பிள்ளை அல்லது பெண்*
  • மாமனின் பிள்ளை அல்லது பெண்*
  • தாயின் சகோதரியின் பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள்
  • தன் உடன்பிறந்த சகோதரியின் பெண் (மருமாள்)
  • தன் உடன்பிறந்த சகோதரனின் மணமான பெண்
  • சித்தப்பா  மற்றும் பெரியப்பாக்களின் பெண்கள்
  • தன் பிள்ளை வயிற்றுப் மகள்  (பௌத்ரீ- பேத்தி )
  • பெண் வயிற்றுப் பெண்  (தௌஹித்ரி-பேத்தி  )
  • பெண்ணின் உபனயனமாகாத மகன் (தௌஹித்ரன்-பேரன் )
  • தன் சகோதரியின் உபனயனமாகாத மகன் (மருமான்). 
  • -------------*ஆனால் அந்தப் பெண்களுக்கு திருமணம் ஆகி புகுந்த வீடு சென்று விட்டால் அவர்கள் மரணத்தில் அவர்களுக்கு பந்து ஸ்நானம் எனப்படும் ஸ்நானத் தீட்டு மட்டுமே உண்டு.
(vi) பெண்களுக்கு  பக்ஷிணீ (ஒன்றரை நாள் ) தீட்டு

கீழ்கண்ட பட்டியலில் உள்ளவர்களின் மரணத்தினால் இறந்தவர்களின் நேரடிக் குடும்பத்தினரைத் தவிர்த்து மற்ற பங்காளிக் குடும்பத்தின் பெண்களுக்கு பக்ஷிணீ தீட்டு (ஒன்றரை நாள்) உண்டாகிறது.

ஆனால் மணமாகிவிட்டப் பெண் புகுந்த வீட்டுக்குச் சென்று அவர்கள் கோத்திரத்தை சார்ந்தவள் ஆகி புகுந்த வீட்டினரின் அனைத்து தீட்டும் வந்து விடுவதினால் அவளுக்கு  பிறந்த வீட்டின் எந்த தீட்டும் கிடையாது. பிறந்த வீட்டின் சில தீட்டுக்கள் மட்டுமே உண்டு. அவளுக்கு பிறந்த வீட்டின் மரணங்களில் செய்தி கேட்டதும்  பந்து எனப்படும்  உறவினர் ஸ்நானம் மட்டுமே உண்டு. 

ஆனால் பங்காளிகள் குடும்பத்துக்கு பெண்களுக்கு பக்ஷிணீ தீட்டு (ஒன்றரை நாள்)  எனப்படுவது கீழ்கண்டவர்களின் மரணத்தால் மட்டும் ஏற்படும்.
  • தந்தையின் சகோதரர்கள்- சித்தப்பா மற்றும் பெரியப்பாக்கள்
  • தந்தையின் தாயார் (பாட்டி) மற்றும் தந்தையின் தந்தை (தாத்தா)
  • தாயுடன் பிறந்த சகோதரிகள்- சித்தி மற்றும் பெரியம்மாக்கள்
  • தாயாரின் தாயார் (பாட்டி) மற்றும் தாயாரின் தந்தை (தாத்தா)
  • தந்தை வழி சித்தப்பா மற்றும் பெரியப்பாவின் பெண்களும், பிள்ளைகளும்
  • தாய் வழி சித்தி மற்றும் பெரியம்மாக்களின் பெண்களும், பிள்ளைகளும்
  • தாயின் சகோதரர்கள்- தாய் மாமன் மற்றும் மாமி
  • தாய் வழி மாமன் மற்றும் மாமியின் பெண்களும் பிள்ளைகளும்
  • தந்தையின் சகோதரிகள்- அத்தை*
  • தந்தையின் வழி அத்தை மற்றும் அத்திம்பேரின் மகள்கள்* மற்றும் மகன்கள் 
  • தனது சொந்த சகோதரியின் பெண்கள் மற்றும் பிள்ளைகள்
  • ---------*  ஆனால் அந்தப் பெண்களுக்கு திருமணம் ஆகி புகுந்த வீடு சென்று விட்டால் அவர்கள் மரணத்தில் அவர்களுக்கு பந்து ஸ்நானம் எனப்படும் ஸ்நானத் தீட்டு மட்டுமே உண்டு. 
(vii)  ஆண்களுக்கு மூன்று   நாள் தீட்டு:-

கீழ்கண்டவர்களின் மரணத்தால் ஆண்களுக்கும் அவர்களது மனைவிகளுக்கும்  மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு.
  • திருமணம் ஆன சொந்த சகோதரி 
  • தாயின் தந்தை
  • தாயின் தாயார் 
  • தாயின் சகோதரர், அவர் மனைவி ( மாமா மற்றும் மாமி)
  • தாய் வழி (தாயின் சகோதர சகோதரிகள்) சித்தி, பெரியம்மா  மற்றும் சித்தப்பா மற்றும் பெரியப்பா
  • தந்தையின் சகோதரிகள் அவர்களது கணவர்கள் (அத்தை மற்றும் அத்திம்பேர்)
  • திருமணம் ஆன சொந்த சகோதரி, அவருடைய உபநயனம் ஆன மகன் (மருமான்) மற்றும் அந்த மகனின் மகன் 
  • மாமனார், மாமியார்
  • ஏழு தலை முறை ஆண்களும் அவர்களது மனைவிகளும் மற்றும் அந்தப் பங்காளிகளின் 2 வயதுக்கு மேலான ஆண்கள், 7 வயதுக்கு மேலான திருமணம் ஆகாத பெண்கள் 
  •  தனது தாய் மற்றும் தந்தையை பிரிந்து வேறு கோத்திரத்தில் வேறு யாருக்காவது   ஸ்வீகாரமாக கொடுக்கப்பட்டு இருந்தால் அந்த ஆண்  மகனை தத்புத்திரன் என்பார்கள். தன் குடும்பத்தை விட்டு ஸ்வீகாரபுத்திரனாக வேறு கோத்திரத்துக்கு சென்று விட்டாலும் அந்த  தத்புத்திரர்களுக்கு  தன்னை பெற்றெடுத்த தாயார் மற்றும் தந்தையின் (அவர்களுடைய சொந்த தாயை ஜனனி என்றும், சொந்த தந்தையை ஜனக பிதா என்றும்  பண்டிதர்கள் கூறுவார்கள்) மரணத்தில் மூன்று நாள் தீட்டு உண்டு. ஆனால்   ஸ்வீகாரம் எடுத்துக் கொண்டுள்ளவர்களின் குடும்பத் தீட்டுக்கள் அனைத்தும் தத்புத்திரர்களுக்கு உண்டு.
  • அதே போல அப்படி சென்று விட்ட தத்புத்திரர்கள்  மரணம் அடைந்து விட்டாலும் அவர்களுடைய பிறந்த வீட்டின் சொந்த சகோதரர்களுக்கு மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு. 
  • அது போலவே சொந்த சகோதரி திருமணத்துக்கு முன்னால் வேறு கோத்திரத்தில் வேறு யாருக்காவது   ஸ்வீகாரமாக கொடுக்கப்பட்டு இருந்தால், அவளுடைய மரணத்திலும் மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு. 
(viii) திருமணம் ஆன பெண்களுக்கு  மூன்று  நாள் தீட்டு மற்றும் பந்து ஸ்நானம் :-

மணமாகிவிட்டப் பெண் புகுந்த வீட்டுக்குச் சென்று அவர்கள் கோத்திரத்தை சார்ந்தவள் ஆகி புகுந்த வீட்டினரின் அனைத்து தீட்டும் வந்து விடுவதினால் அவளுக்கு  பிறந்த வீட்டின் அனைத்து தீட்டும் கிடையாது. பிறந்த வீட்டின்   சில தீட்டுக்கள் மட்டுமே உண்டு. அவளுக்கு பிறந்த வீட்டின் மரணங்களில் செய்தி கேட்டதும்  பந்து எனப்படும்  உறவினர் ஸ்நானம் மட்டுமே உண்டு.  ஆனால் மூன்று நாட்கள் தீட்டு கீழ்கண்டவர்களின் மரணத்தால் மட்டும் ஏற்படும்.

ஆகவே பிறந்த வீட்டின் கீழ் கண்டவர்களின் மரணத்தால் மணமான பெண்களுக்கு  மூன்று நாட்கள் தீட்டு மட்டுமே  உண்டு.  ஆனால் அவளுடைய கணவருக்கு அந்த தீட்டு கிடையாது.
  • மணமாகி விட்ட பெண்ணின் சகோதரர்கள் மற்றும் அவர்களது மகன்கள் 
  • தந்தையின் இளைய அல்லது மூத்த மனைவி இருந்தால் அவர்கள் 
  • தனது சொந்த சகோதரியின் மகன்கள்  
  • வேறு கோத்திரத்தில் வேறு யாருக்காவது   தத்புத்திரியாக ஸ்வீகாரமாக கொடுக்கப்பட்டு உள்ள பெண்ணுக்கு அந்த வீட்டிற்கு சென்று விட்டாலும் அங்கு அவள் திருமணம் ஆகும்வரை மட்டும்  தன்னை பெற்று எடுத்திருந்த ஜனனீ மற்றும் ஜனக பிதா எனும் சொந்தத் தாய், தந்தை மற்றும் சகோதர சகோதரிகளின் மரணத்தில் மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு. அதுவும்  அவளுக்கு ஸ்வீகாரம் தரப்பட்ட வீட்டில் இருந்து திருமணம் ஆகும்வரைதான் உண்டு. ஸ்வீகாரம் தரப்பட்ட வீட்டில் இருந்து திருமணம் ஆகிச் சென்று விட்டால் அவளுக்கு பிறந்த வீட்டின் மரணங்களில் செய்தி கேட்டதும்  பந்து எனப்படும்  உறவினர் ஸ்நானம் மட்டுமே உண்டு.  வேறு எந்த தீட்டும் கிடையாது.  ஆனால்   ஸ்வீகாரம் எடுத்துக் கொண்டுள்ளவர்களின் குடும்பத் தீட்டுக்கள் அனைத்தும் உண்டு.
(ix) பத்து   நாள் தீட்டு:-
  • பங்காளிகளில் யார் ஒருவர் இறந்தாலும், அவர்கள் ஆணோ அல்லது பெண்ணோ, அவர்களுடைய தாயார், தந்தை மற்றும் இறந்தவரின் குடும்பத்தில் 7 தலை முறைகளுக்கு உட்பட்ட அனைத்து மணமாகாத பெண்கள், ஆண்கள், மற்றும் அவர்களின்  மனைவிகளுக்கும் 10 நாள் தீட்டு உண்டு. 
  •  பிறந்து பத்து நாட்களே ஆன புருஷ (ஆண்) குழந்தை இறந்தால் இறந்த குழந்தையின் தந்தை, தாய், மற்றும் மணமான ஸஹோதரார்கள் போன்றவர்களுக்கு மட்டுமே பத்து நாள் தீட்டு உண்டு. மற்ற பங்காளிகளுக்கு ஒன்றும் இல்லை.
(கட்டுரை முடிந்தது )

Thursday, January 15, 2015

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 12

 --சாந்திப்பிரியா --
12


(-23) அடுத்த கேள்வி, இரவு நேரத்தில் ஒருவர் இறந்து விட்டால் அந்த குடும்பத்தினருக்கு தீட்டுக் காலம் எப்போது துவங்கும் என்பதாகும்? சாஸ்திரங்களின்படி சூரியோதாயத்துக்கு பதினொன்றே கால் நாழிகைகளுக்கு முன்னர் ஒருவர் இறந்து விட்டால் அவர் இறந்தது முதல் நாள் கணக்கில் அடங்கும். சூரியோதாயத்துக்கு பதினொன்றே கால் நாழிகை என்பது பூமியில்  இரவு 1 மணி 30 நிமிடத்தைக் குறிக்குமாம்.
  • ஆகவே ஒரு குடும்பத்தில் இரவு 1.30 மணி வரை நேரத்தில் யாராவது இறந்து விட்டால் அவரது மரணம் முதல் நாளைய கணக்கில் சேரும். 1.30 மணிக்கு மேல் இறந்தால் மறுநாள் கணக்கில் சேருமாம். பூமியில் மறுநாள் விடியற்காலை என்பது இரவு 12 மணிக்கு  பிறப்பதாக நாம் கணக்கிடுகிறோம் என்றாலும், சாஸ்திரங்களின்படி பூமியில் இரவு 12 மணி ஆகும்போது தேவலோகத்தில் அப்போதைய நேரம் இரவு 11.50 ஆக இருக்குமாம். ஆகவே தேவலோகத்தில் இரவு 12 மணியாக இருக்கும்போது பூமியில் அப்பொழுதைய நேரம் 1.30 மணியாகும்.
  • தேவலோகக் கணக்கின்படி காலை ஆறு மணி என்பது தேவலோகத்தில் விடியற்காலை 4 மணி 30 நிமிடமாகுமாம். அப்போது அங்கு எழுந்து பூமியைப் பார்க்கும் சூரியனின் ஒளிக் கற்றைகள் பூமியிலே ஆறு மணிக்கு வந்து சேர்கிறதாம்.  அதாவது தேவலோகம் மற்றும் பூமியின் நேரக் கணக்கில் சுமார் 1.5 மணி நேர வேறுபாடு உள்ளது.  அதனால்தான்  தேவலோகத்தில் நடு  இரவு 12 மணி ஆகும்போது பூமியில் அந்த நேரம் இரவு 1 மணி 30 நிமிடங்களாக உள்ளது. பூமியில் விடியற்காலை துவங்குவது இரவு 12 மணிக்கு  என்பது தேவலோகத்தில் இரவு 10 மணி 30 நிமிடம் ஆகும். ஆகவே தேவலோக நேரத்தையே  ஆசௌச காரியங்களில் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதினால் தேவலோகத்தில் மறுநாள் விடியும் நேரமான நடு இரவு 12 மணியை பூமியில் மறுநாள் விடியும் நேரமாக கருத வேண்டி உள்ளது.  அதனால் பூமியில்  இரவு 1 மணி 30 நிமிடங்களாக உள்ள நேரத்தை விடியற்காலை விடியும் நேரமாக  ஆசௌச காரியங்களுக்கு பயன்படுத்துகிறார்கள்.
  • சாஸ்திரங்களில் இரவு மரணம் அடைந்தவர்கள் மரண நேரத்தைக் குறிப்பிடுகையில்,  மரணம்  சூரியோதாயத்துக்கு பதினொன்றே கால் நாழிகைகளுக்கு முன்னர் என்றால் அது முதல் நாள் கணக்கே என்றும், அதன் பின் இறந்தால் மறு நாள் கணக்கு என்றும் கூறுகிறார்கள். அதன்படி  பூமியில் இரவில்  ஒருவர் 1.30 க்கு முன்னால்  இறந்து விட்டால் அவர் இறந்தது முதல் நாள் கணக்கில் சேர்ந்து விடும் என்று ஆகிறது.
  •  சூரியோதாயத்துக்கு பதினொன்றே கால் நாழிகைகளுக்கு முன்னர் என்பது முதல் நாள் கணக்கு  என்பது எப்படி ? தேவலோகக் கணக்கின்படி ஒரு நாழிகை என்பது பூமியில் 24 நிமிடங்கள் ஆகும். ஆகவே கீழுள்ள கணக்கை பாருங்கள்.
  1. பதினொன்றே கால் நாழிகை  x  24 நிமிடங்கள்  = 270 நிமிடங்கள்
  2. 270 நிமிடங்கள் என்பது  = 270 நிமிடங்கள் /60 நிமிடங்கள் = 4.30 மணி 
  3. பூமியில்  சூரியோதயம் = காலை 6.00 மணி
  4. ஆகவே சூரியோதயத்துக்கு முன்னால் பதினொன்றே கால் நாழிகை என்பது = சூரியோதயம் காலை 6 மணியில் இருந்து பதினொன்றே கால் நாழிகை 4.5 மணி நேரத்தைக்  கழித்தால் வருவது 1.30  நிமிடங்கள்.  அதாவது இரவு 1.30 நிமிடங்கள் என்பதாகும்.
(-24) ஒரு கிரஹஸ்தர் சன்யாசி ஆகி விடுகிறார் என்றால் அவருடைய தாய் மற்றும் தந்தை அல்லது உறவினர் இறந்தால் அவருக்கு தீட்டுக் காலம் உண்டா என்றால் இல்லை என்பதாக சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. சன்யாசியின் தாய் அல்லது தந்தை இறந்தால் ஸ்நானம் மட்டுமே உண்டு. தீட்டு கிடையாது. அதன் காரணம் அந்த சன்யாசியின் உடலை அவர்கள் ஈன்று எடுத்ததினால் அந்த உடலுக்கு தர வேண்டிய மரியாதை ஆகும் அந்த செயல்.


(-25) சாஸ்திரத்தின்படி பத்து நாள் தீட்டு உள்ள ஆண் ஒருவர் நோயினால் குளிக்க முடியாத நிலையில் பாதிக்கப்பட்டு படுத்த படுக்கையில் கிடக்கிறார். அப்படி என்றால் அவருடைய தீட்டு எப்படி விலகும்? அப்படிப்பட்ட நோயாளியை எவராவது ஒருவர் தொட்டு விட்டு குளிக்க வேண்டும். குளித்தப் பின் மீண்டும் தொட்டுவிட்டு குளிக்க வேண்டும். இப்படியாக பத்து முறை தொட்டு விட்டு தொட்டு விட்டு குளித்தால் நோயால் படுத்துள்ளவரின் தீட்டு விலகி விடுமாம். அதென்ன பத்து முறை தொட்டு விட்டு பத்து தடவை குளிக்க வேண்டும்? நோயால் படுத்திருப்பவருக்கு பதிலாக இன்னொருவர் பத்து முறைக் குளிப்பதின் மூலம் பத்து நாளைய கர்மாவில் நோயால் படுத்துள்ளவர் கலந்து கொண்டு விட்டதாக தேவர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களாம். ஆனால் அந்த நோயாளி நோய் விலகி வீடு திரும்பியதும் வீட்டில் புண்ணியாஜனம் செய்ய வேண்டும். இது முழுமையாக நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் ஆன்மீக கண்ணோட்டத்தில் அமைந்த விதியாகும். விஞ்ஞான பூர்வமான காரணம் எதுவும் கிடையாது.


(-26) அது போலவே சாஸ்திரத்தின்படி பத்து நாள் தீட்டு உள்ள பெண் ஒருவர் குளிக்க முடியாத நிலையில் பாதிக்கப்பட்டு படுத்தப் படுக்கையில் கிடக்கிறார். அப்படி என்றால் அவருடைய தீட்டு எப்படி விலகும்? இவரை யாராவது ஒரு பெண்மணி 12 முறை தொட்டு பன்னிரண்டு முறை குளித்து விட்டால் அவளது தீட்டு விலகி விடுமாம். ஆனால் அந்த நோயாளி நோய் விலகி வீடு திரும்பியதும் வீட்டில் புண்ணியாஜனம் செய்ய வேண்டும்.

(-27) ஒருவர் வீட்டில் சிரார்த்த காரியம் நடைபெற்றுக் கொண்டு இருக்கிறது. அந்த சிரார்தத்தை செய்பவருக்கு சிரார்த்தம் நடந்து கொண்டு இருக்கும்போதே இன்னொரு இறப்பு தீட்டு வந்துவிட்டது எனும் போது அந்த தீட்டு சிரார்த்தம் முடிந்த பின்னர்தான் துவங்கும்.

(-28) எந்த ஒரு பிரும்மச்சாரிக்கும்  தீட்டு இல்லை.

(-29) ஒருவருக்கு ஒரு குடும்ப உறுப்பினரால் மரணத் தீட்டு உள்ள காலத்தில் அவர்கள் முன்னர் செய்ய வேண்டிய குடும்ப உறுப்பினருக்கு சிரார்த்தம் செய்ய வேண்டிய தேதி வந்து விட்டால் அவர்கள் அந்த தீட்டு சமயத்தில் அவர்கள் சிரார்த்தம் செய்யக் கூடாது.

(-30)  திருமணம் நடக்கும்போது, மணப்பெண் அல்லது மாப்பிள்ளையின்  பெற்றோர்கள் இறந்து விட்டால், அந்த திருமணம் முடிந்து, மணமக்களின் கிரஹப்பிரவேச சடங்கும் முடிந்து சுபமாக திருமண சடங்கை முடித்து வைக்கும் சேஷ ஹோமம் செய்யும்வரை அவர்களுக்கு தீட்டு கிடையாதாம்.

(-31) சாதாரணமாக தீட்டு உள்ளவர்களின் வீடுகளில் உள்ள உணவு பண்டங்களை அந்த நாட்களில் வேறு யாரும் பயன்படுத்த மாட்டார்கள். காரணம் அந்த பொருட்களுக்கும் தீட்டு உண்டு என்பதே. ஆனால் அவர்கள் வீட்டில் உள்ள தயிர், பால், நெய், காய்கறிகள், உப்பு,  தேன், மற்றும் பழங்களுக்கு தீட்டு கிடையாது. அவற்றை அந்த வீட்டில் உள்ளவர்கள் யார் மீதும் படாமல் அவர்கள் வீட்டில் இருந்து எடுத்து வந்து உபயோகிக்கலாமாம்.

(-32) எத்தனை நாள் தீட்டானாலும் சரி, அந்த தீட்டு உள்ள காலத்தில் கிரகணம் வந்தால் கிரகணம் துவங்கி முடியும்வரை அங்குள்ளவர்களுக்கு தீட்டுக் கிடையாதாம்.

(-33)  ஒரு குடும்பத்தில் உள்ளவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஏழு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து பார்க்காமலும், எந்த  சம்மந்தமும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் ஒருவருக்கொருவர் குடும்பத்தில் ஏற்படும் மரணத்தில் மற்றவர்களுக்கு ஸ்நானத் தீட்டு மட்டுமே உண்டு. அவர்களுக்கு பத்து, மூன்று, ஒரு நாள் தீட்டு போன்றவைக் கிடையாதாம்.


(-34) குழந்தை பிறப்பினாலும் தீட்டு உண்டாகும். அதை விழுப்பு என்பார்கள். ஆனால் குழந்தைப் பிறப்பினால் பத்து நாள் தீட்டு உள்ள நேரத்தில் மரணத்தினால் இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு வந்து விட்டால் பிறப்பு தீட்டுடன் மரணத் தீட்டு போகாது.  செய்தி கிடைத்த நாளில் இருந்து பத்தாவது நாள் வரை மரணத் தீட்டு தொடரும். அதாவது ஒன்றாம் தேதி குழந்தைப் பிறப்பினால் பத்து தீட்டு வந்து விட்டது. ஐந்தாம் நாள்  மரணச் செய்தி ஒன்றினால் அவர்களுக்கு பத்து நாள் தீட்டு வந்துவிட்டது. அப்படி என்றால் பிறப்பு தீட்டு முடிவுறும் பத்தாம் தேதியுடன் மரணத் தீட்டு முடியுமா என்றால், கிடையாது என்பது பதில் ஆகும். அவர்களது தீட்டு பதினைந்தாம் தேதிதான் முடிவடையும்.  ஆனாலும் அடுத்த நாளும் மீண்டும் வரும் தீட்டையும் சேர்த்து அனைத்து தீட்டும் சுபஸ்வீகாரம் செய்யும் 13 ஆம் நாளைக்கு காலையில் குளித்ததும்தான் போகும்.


(-35) அதைப் போல ஒருவர்  பத்து நாள் மரணத் தீட்டை அனுஷ்டித்துக்  கொண்டு இருக்கும்போது,  அவருக்கு குழந்தைப் பிறந்து அதனால் இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு வந்து விட்டது. அப்போது என்ன செய்வது? தீட்டு எப்போது விலகும்?  மரணத்தினால் ஏற்பட்ட பத்து நாள் தீட்டு உள்ள நேரத்தில் குழந்தைப் பிறப்பால் இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு வந்து விட்டாலும் அந்த தீட்டு மரணத் தீட்டுடன் போய் விடும்.   அதாவது ஒன்றாம் தேதி ஒரு மரணத்தினால் பத்து நாள் தீட்டு வந்து விட்டது. ஐந்தாம் நாள்  குழந்தைப் பிறந்ததினால் அவர்களுக்கு இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு வந்துவிட்டது. அப்படி என்றால் மரணத்தினால் ஏற்பட்டு உள்ள தீட்டு முடிவுறும் பத்தாம் தேதியுடன் பிறப்பினால்  ஏற்பட்ட தீட்டு முடியுமா என்றால், முடியும் என்பது பதில் ஆகும்.  அவர்களது தீட்டு பத்தாம் தேதியுடன் முடிவடைந்து விடும். ஆனாலும் அடுத்த நாளும் மீண்டும் வரும் தீட்டையும் சேர்த்து அனைத்து தீட்டும் சுபஸ்வீகாரம் செய்யும் 13 ஆம் நாளைக்கு காலையில் குளித்ததும்தான் போகும்.


(-36)  ஒரு பெற்றோருக்கு அவர்களுக்குப் பிறந்த குழந்தையினால் பத்து நாள் தீட்டு உள்ளது.  அதாவது ஒன்றாம் தேதி குழந்தைப் பிறக்க அவர்களுக்கு அந்தக் குழந்தை பிறந்ததினால் ஏற்பட்ட தீட்டு பத்தாம் தேதியுடன் அகலும். ஆனால் அதே குழந்தை பிறந்த பத்து நாட்களுக்குள், அதுவும் பத்தாவது நாளன்று காலை அந்தக் குழந்தை இறந்தும் விட்டது என்றால் அந்த குழந்தையின் மரணத்தினால் எத்தனை நாள் தீட்டு இருக்கும்?  அந்த நிலையில் இரண்டு தீட்டும் அதே குழந்தை மூலமே என்பதினால் இரண்டு தீட்டுமே பத்தாவது நாளிலேயே விலகி விடுகிறது. ஆனாலும் அடுத்த நாளும் மீண்டும் வரும் தீட்டையும் சேர்த்து அனைத்து தீட்டும் சுபஸ்வீகாரம் செய்யும் 13 ஆம் நாளைக்கு காலையில் குளித்ததும்தான் போகும். இதில் ஒரு சின்ன மாற்றம் உண்டு. பத்தாவது நாளன்று கடைசி நேரத்தில் அதாவது மறுநாள் பிறக்கும்  சில மணி நேரத்துக்கு முன்னால் குழந்தை இறந்து  விட்டது என்றால் அந்தக் குழந்தையின் பெற்றோர்களுக்கு அதிகமாக மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு.  அதாவது அவர்களுடைய தீட்டு பதிமூன்றாம் நாள்வரை இருக்கும்.
.................தொடரும்

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 11

 --சாந்திப்பிரியா --
11
 

(-19) எந்த ஒரு தீட்டுக் காலமும் காலை 8 மணி 24 நிமிடங்களில் இருந்துதான் விலகும் என்கிறது சாஸ்திரம். அதற்கு மேல்தான் தீட்டு விலகும் என்பதினால் தீட்டை விலக்கிக் கொள்ள காலையில் 8 மணி 24 நிமிடங்களுக்குப் பிறகுதான் குளிக்க வேண்டும், அதற்கு முன்னால் குளித்தால் தீட்டு விலகியதாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது, அது தொடரும் என்கிறார்கள். ஆனால் தற்காலத்தில் இதை நடைமுறையில் வைத்திருக்க முடியவில்லை என்பதினால் விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு மேல் குளிப்பதில் தோஷம் இல்லை என்பதாக பண்டிதர்கள் கூறுவார்கள். ஆகவே இது விஞ்ஞான அடிப்படையில் எழுந்துள்ள நியதி அல்ல, ஓரளவிற்கு ஆன்மிகம் மற்றும் தர்ம நெறி முறைகளின் அடிப்படையில் அமைந்ததே என்றே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

(-20)  அது சரி, 8 மணி 24 நிமிடங்கள் என்பது என்ன கணக்கு என்ற கேள்வி எழலாம்?  இந்த நேரம் மிக முக்கியமானது. அதை புரிந்து  கொள்ள முதலில் இவற்றை படியுங்கள்.  சாஸ்திரங்களின்படி ஒரு நாள் என்பது அறுபது நாழிகை ஆகும். அதில் பகல் நேரம் 30 நாழிகை கொண்டதாகவும், இரவு நேரம் 30 நாழிகையையும் கொண்டதாகும். சாஸ்திர விதிப்படி அந்த காலைப் பொழுதான 30 நாழிகை பொழுதை ஐந்து காலமாக பிரித்து வைத்து ஒவ்வொரு காலத்துக்கும் 2 மணி நேரம் 24 நிமிடங்கள் என பிரித்து வைத்து உள்ளார்கள். ஏன் என்றால் அந்த ஒவ்வொரு கால பிரிவிலும் சூரியனின் கிரணங்கள் சில தனித்தன்மைக் கொண்டவையாக உள்ளனவாம்.  அதனால்தான் ஐந்து தன்மைகளைக் கொண்டக் காலமாக பிரித்து வைத்துள்ளார்கள்.
 
  • தேவலோகத்தில் சூரியம் எழுவது  காலை 4 மணி 30 நிமிடம் ஆகும். அந்த தேவ கிரணங்கள் பூமிக்கு வந்து விழும்போது பூமியில் அப்போது  காலை 6 மணியாக இருக்குமாம்.  அப்படி வந்து விழும் கிரணங்கள் கண்களுக்கு தெஇர்யாமலும் இருக்கும், சில நேரங்களில் தெரியும். இதனால்தான் பூமியில் சூரியோதயம்  காலை 6 மணி என சாஸ்திரங்கள் கருதி  காலை 6 மணி முதல் மாலை 6 மணி வரையிலான கால கட்டத்தை ஐந்தாக பிரித்து வைத்தார்கள். 
  • காலை 6 மணியிலிருந்து காலை 8 மணி 24 நிமிடம் வரை ப்ராதஹ் காலம் என்றும், 8 மணி 24 நிமிடம் முதல் 10 மணி 48 நிமிடம் வரை ஸங்கவ காலம் என்றும், 10 மணி 48 நிமிடத்திலிருந்து பகல் 1 மணி 12 நிமிடம் வரை மாத்யானிக காலம் என்றும், மதியம் 1 மணி 12 நிமிடத்திலிருந்து 3 மணி 36 நிமிடம் வரை அபரான்னம் காலம் என்றும், 3 மணி 36 நிமிடத்திலிருந்து மாலை 6 மணி வரை சாயங்கால காலம் என்றும் பெயரிட்டு உள்ளார்கள். 
  • அந்த ஐந்து கால கட்டத்தில் சூரியனின் கிரணங்கள் சில விசேஷ தன்மைகளைப் (சக்தியை) பெற்றதாக  இருந்தாலும் சில பிரிவில், முக்கியமாக மத்தியான வேளையில் இருந்து துவங்கி மாலை வரை அவற்றின் தன்மையில் சில தன்மைகளையும் அவை இழக்கின்றன. காலை 6 மணியிலிருந்து காலை 8 மணி 24 நிமிட காலத்தில்  பூமியில் விழும் சூரிய கிரணங்கள் மிதமான தன்மைக் கொண்டவையாக, மனதுக்கு அமைதி தரும் கிரணங்களாக உள்ளன. அதாவது அந்த ஒளிக் கற்றைகள் நமது உடலுக்குள் ஊடுருவி, மனதில் அமைதியான காந்த அதிர்வலைகளை தோற்றுவிக்கின்றன. அந்த விசேஷ சக்தி கொண்ட சூரிய கிரணங்கள் நமது கண்களுக்கு புலப்படுவது இல்லையாம். விடியற்காலைப் பொழுதுகளில் மனம் அமைதியாக இருக்கும். ஆகவேதான் தபஸ்விகளுக்கும், யோகக் கலை மற்றும் தியானங்களை செய்பவர்களுக்கும்  அதை உகந்த நேரமாக வைத்து உள்ளார்கள்.  
  • அதைப் போலவே ஸங்கவ காலம் துவங்குகிறது எனக் கூறப்பட்டு உள்ள காலை நேரமான 8 மணி 24 நிமிடங்களுக்கு பூமியிலே விழும் கண்களுக்கு தெரியாத விசேஷ  சக்தி கொண்ட சூரிய கிரணங்கள்  நமது உடல் நலத்தைப் பேணும் வகையில் உள்ளதாம்.
  • முன்னரே கூறி உள்ளபடி தீட்டு காலத்தில் தினமும் கர்மா செய்து விட்டு வரும் இடங்களில் பல்வேறு காரணங்களினால், முக்கியமாக அங்கு உலவும் ஆத்மாக்களினால் படர்ந்திருக்கும் தீய அணுக்கள் நமது உடல்களிலும் தொற்றிக் கொண்டு இருந்திருக்கும்.  இரவில் நாம் படுத்திருக்கும்போதும், வீட்டில் உலவும்போதும் கூட அவை நம் உடலை விட்டு விலகுவதில்லை. ஆன்மீக எண்ணப்படி அந்த கணங்கள் உடல் பந்தத்தினால் நம்மை விட்டு வெளியில் செல்வதில்லை. ஆனால் அந்த கணங்கள்  சூரிய ஒளியின் ஒரு குறிப்பிட்ட தன்மையின் விளைவாக அழிந்து போகக் கூடியவை. ஆகவே குளித்தப் பின் சூரியனின் ஒளி உடலில் படும்போது அதன் கிரணங்களின் தன்மையினால் அந்த கணங்கள் ஓடி விடும், நமது உடலின் மீதுள்ள தோல் பாதுகாக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. அதை மனதில் கொண்டுதான் அந்த குறிப்பிட்ட தன்மைகளைக் கொண்ட சூரிய ஒளிக் கிரணங்கள் நம் மீது படவேண்டும் என்பதற்காகவே எந்த ஒரு தீட்டையும் விலக்கிக் கொள்ளும் உத்தமமான காலம் காலை 8 மணி 24 நிமிடங்களுக்கு அதாவது ஸங்கவ காலம்தான் என்பதாகவும், அதனால்தான் காலை 8 மணி 24 நிமிடங்களுக்குப் பிறகுதான் குளிக்க வேண்டும் என்பதான விசேஷ  நடைமுறை இருந்துள்ளது என்பதாகவும்  சாஸ்திரங்கள் கூறி உள்ளதான ஐதீகம் உள்ளது. 
  •  சூரியோதயம் இடத்துக்கு இடம் மாறுபட்டாலும்,  பூமியிலே அப்படிப்பட்ட தனித் தன்மைக் கொண்ட கிரணங்கள் விழும் காலம் காலை ஆறு மணிக்கு துவங்குவதால்தான் பூமியிலே சாஸ்திரப்படி சூரியன் ஆறு மணிக்கு உதயம் ஆவதாக கருதி உள்ளார்கள். சூரியோதயம் இடத்துக்கு இடம் மாறுபட்டாலும், பூமியிலே தனித்தன்மைக் கொண்ட சூரிய கிரணங்கள் (நமது பார்வைக்கும் தெரியாமல் உள்ளவை) ஆறு மணிக்குதான் விழத் துவங்குகின்றதாம். இவற்றை எல்லாம் விளக்கி எழுதி வைக்கப்படாவிடிலும், வாய் மொழி வாய்மொழியாக கூறப்பட்டு வரும்  நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இவை இருந்திருந்தாலும்,  நவீன கால விஞ்ஞான ஆராய்ச்சிகள் மூலம் சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டு உள்ள  அர்த்தங்களும்  காரணங்களும் மெல்ல மெல்ல தெரிய வருகின்றன. 
(-21) மேலே தொடரும் முன் ஒரு விஷயத்தை அனைவரும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். இப்படிப்பட்ட தர்ம சாஸ்திர  நெறிகளையும் அவற்றின் அர்த்தங்களையும் நாம் பண்டைக் கால தேவ முனிவர்கள், ரிஷிகள், சித்தர்கள் போன்றவர்களின் அவரவர் தர்க்க வாதங்கள், மற்றும் அவர்களால் பிறருக்கு போதித்தவை மூலமே அறிகிறோம். அப்படிப்பட்ட மகரிஷி மற்றும் முனிவர்களில் மனு, கர்கர், கௌசிகர், கோபிகர், பராசரர், யாக்யவால்யகர், ஜமதக்னி, அன்கீரசர், ஆபஸ்தம்பர், அகஸ்தியர், போகர், வியாசர், தேவலர், காத்யாயனர், போதாயனர் போன்ற மாபெரும் புருஷர்கள் உள்ளதினால் அவர்களின் கூற்றுக்கள் அனைத்துமே காரணம் இன்றி இருந்திடாது என்பதை நாம் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும். அவற்றில் சில ஆன்மீகத்தின் அடிப்படையில், தர்ம நெறியை போதிக்க இருந்தாலும், பெரும்பாலானவை உள் அர்த்தம் கொண்டவையாக இருந்துள்ளன. அவை நமக்கு விளங்கவில்லை. அர்த்தம் அற்றதாக நாம் பல காலம் கருதி வந்திருந்த பல விஷயங்கள் தற்காலத்தில் விஞ்ஞானத்தின் அடிப்படையில் அர்த்தம் உள்ளதாக தெரிய வருகின்றன.

(-22) இப்படி பல காலமாக போதிக்கப்பட்டு  வந்திருந்த தர்ம சாஸ்திர நெறி முறைகளை ஆராய்ந்து அவற்றை தொகுத்து அளித்திருந்ததில் காலம் காலமாக முன்னோடியாக காட்டப்படுவது கிரந்த மொழியில் எழுதப்பட்டுள்ளதாக கூறப்படும்  'வைத்தியநாத  தீக்ஷிதீயம் ஆசௌச  காண்டம்' என்பதாகும்.  அதைத் தவிர  17 ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழாசுர முனிவர் என்பவர் எழுதி உள்ள 'ஆசௌச தீபிகை', 1882 ஆம் ஆண்டில் யாழ்பாணத்தை சேர்ந்த வண்ணை மா. வைத்தியலிங்கபிள்ளை வெளியிட்டு உள்ள 'ஆசௌச தீபிகை' மற்றும் எழுநூறு வருடங்களுக்கு முன்னர் சிதம்பரத்தில் வாழ்ந்த அகோர சிவாச்சாரியார் என்பவரினால் ஆகம நூல்களில் இருந்து எடுத்து தொகுக்கப்பட்டு எழுதப்பட்ட 'அகோர சிவ பத்ததி' என்னும் சைவ சமயக் கிரியைகளுக்கான கை நூல் மற்றும் 1937 ஆம் ஆண்டில் வெளியாகி உள்ள முத்துஸ்வாமி  ஐயர் என்பவரால் வெளியிடப்பட்டுள்ள 'வர்ணாஸ்ரம தர்ம சாஸ்திரம்' என்பதிலும் மரணத் தீட்டு மற்றும் அதன் சடங்குகள் பற்றிய பல அரிய செய்திகள் உள்ளன. 
...........தொடரும் 

Tuesday, January 13, 2015

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 10

 --சாந்திப்பிரியா --
10
 

139) தீட்டு என்பது என்ன என்பதை ஏற்கனவே முந்தைய பாகங்களில் விளக்கி உள்ளேன். ஆகவே தீட்டு என்பதை விஞ்ஞான ரீதியிலும் சரி, ஆன்மீக ரீதியிலும் சரி, விலக்கி வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய காலம் என்பதாக வைத்துக் கொள்ளலாம். காலம் காலமாக தொடரப்பட்டு வரும் நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் யாருக்கு விருப்பமோ அவர்கள் அவற்றைக் கடைபிடிக்கலாம். ஏன் எனில் இவை எதற்காக ஏற்படுத்தப்பட்டவை என்பதற்கு சாஸ்திர ரீதியிலான விளக்கம் கிடையாது. பெரும்பாலும் கருட புராணமே இந்த நியதிகளுக்கு ஆதாரமாக காட்டப்படுகிறது. ஆகவே இவற்றைக் கடை பிடிப்பது  அவரவர் விருப்பம் ஆகும்.

யாருக்கெல்லாம் தீட்டு உண்டு?  தீட்டுக் காலம் என்பவை எத்தனை?

தீட்டுக் காலத்தை ஸ்நானத் தீட்டு, பக்ஷிணீ   தீட்டு,   ஒரு நாள் தீட்டு, 1 1/2 நாள் தீட்டு, மூன்று நாட்கள் தீட்டு மற்றும் பத்து நாட்கள் தீட்டு எனப் பிரித்து உள்ளார்கள்.  தீட்டிலும் பிரசவ தீட்டு மற்றும்  மரணத் தீட்டு என இரு வகை உண்டு.  இங்கு நாம் மரண தீட்டை மட்டும் பார்க்கலாம்.

மரண தீட்டைப் பற்றிய பொது விதிமுறைகள்:

(-1) தற்செயலாய் துர்மரணம் அடைவோருக்கு அதாவது விபத்தில் உயிர் இழந்தவர் என யாராக இருந்தாலும் அவர்களுடைய உறவினர்களுக்கு தீட்டு உண்டு. ஆனால் அதே சமயத்தில் தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களின் உறவினர்களுக்கு தீட்டு கிடையாதாம் .
 
(-2) கர்மா செய்பவனுக்கு பதினோராம் நாள் கர்மா செய்த பின் தீட்டுப் போகும்.
 
(-3) திருமணம் ஆகி புகுந்த வீட்டுக்கு சென்று விட்ட பெண் இறந்து விட்டால் அவள் பிறந்த வீட்டுப் பங்காளிகளுக்கு தீட்டில்லையாம்.  ஆனால்  இறந்த சேதி கேட்டதும் குளிக்க வேண்டுமாம். அதாவது அவர்களுக்கு அந்த செய்தி கொடுப்பது ஸ்நானத் தீட்டாம்.
 
(-4) ஒரு தீட்டுக்காரன் மற்றொரு தீட்டுக்காரனைத் தொடக்கூடாது. தீட்டுள்ளவன் வீட்டுக்கும் அவன் சாமான்களுக்கும் தீட்டுண்டு. ஆகவே தீட்டுள்ளவன் வீட்டுக்குச் சென்று விட்டு தம் வீடு வந்ததும் இன்னொரு  முறை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டுமாம். 

(-5) தீட்டு இல்லாதவர்களுக்கும்  துக்கத் தீட்டு உண்டு. அதாவது தீட்டுக் காலம் முடியும் முன்னால் ஆனால் சஞ்சயனம் முடிந்தப் பின்னர் இறந்தவர்  வீடுகளுக்குச் சென்று துக்கம் விசாரித்தாலும் அங்குள்ளவர்களைத் தொட்டு விட்டாலும் வீட்டுக்கு வந்து கால்களை அலம்பிக் கொண்டுதான்  உள்ளே செல்ல வேண்டும். அதன் பின் குளித்து விட வேண்டும். இல்லை என்றால் குளிக்கும்வரை தற்காலிக தீட்டு உண்டு.   

(-6)  எவர் வீட்டில் ஸ்ரார்தம் நடைபெறுகிறதோ அன்றைய தினத்தன்று துக்கம் விசாரிக்க செல்லலாகாது. 

(-7) தீட்டு முடியும்வரை தீட்டு உள்ளவர்கள் வீட்டினர் எந்த ஒரு புண்ணிய காரியங்களுக்கோ, புண்ணிய சடங்குகளுக்கோ அல்லது ஆலயத்துக்கோ செல்லக் கூடாது.

(-8)  எத்தனைதான் அதிக வயதானவர் என்றாலும் தீட்டு உள்ள காலத்தில் தீட்டு இல்லாதவர்கள் அல்லது அதே வீட்டில் உள்ள  தீட்டு உள்ளவர் கூட அவரை  நமஸ்கரிக்கலாகாது.

(-9) திருமணம் ஆகி புகுந்த வீட்டுக்கு சென்று விடும் பெண்களுடைய கோத்திரம் புகுந்த வீட்டுக் கோத்திரமாகி விடுவதினால்  அவர்களுக்கு பிறந்த வீட்டு தீட்டு  கிடையாது. அவளுடைய  தாய் மற்றும் தந்தை இறந்தால் மட்டுமே அந்தப் பெண்ணிற்கு மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டாம். மற்ற உறவினர் இறந்தால் அதைக் கேட்டதும் ஸ்நானம் செய்தால் மட்டுமே போதுமானது.  அதை தீட்டு என்பதாக கருதாமல், குளிக்கும்வரை அந்த தீட்டை ஆசாரம் அற்ற நேரமாக  அதாவது விழுப்பு என்று கருதுவார்கள்.  ஒருவேளை அந்த செய்தி வரும் முன்னரே அவள் ஏற்கனவே குளித்து விட்டு இருந்தாலும் மரண செய்தியைக் கேட்டதும் மீண்டும் ஒருமுறை அவள் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்.

(-10)  ஒரு குடும்பத்தில் தாய் தந்தையின் மரணத்தை அவர்களது மகன்களோ, திருமணம் ஆகாத பெண்களோ எப்போது கேட்டாலும் அவர்களுக்கு பத்து நாள் தீட்டு உண்டு.
  • ஒரு  வேளை தாய் மற்றும் தந்தையின் மரணச் செய்தி  தவிர்க்க முடியாத காரணத்தினால் அவர்களுக்கு பத்து நாட்களுக்குள் கிடைக்காமல் மூன்று மாதங்கள், ஆறு மாதங்கள் அல்லது ஒரு வருடத்துக்குப் பிறகு கிடைக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். தாய் மற்றும் தந்தை இறந்து எத்தனைக் காலம் ஆனாலும் சரி, அது குறித்து  முதல் செய்தி எப்போது கேட்டாலும் சரி, அந்த செய்தி கிடைத்த  நாள் முதல்  அடுத்த பத்து நாட்கள் தீட்டு உண்டு.
(-11​)  Y'  குடும்பத்தில் உள்ள  உறவினர் இறப்பினால்  'Y'  குடும்பத்துக்கு பத்து நாள் தீட்டு  உள்ளதாக வைத்துக் கொள்வோம்.  'Y'  குடும்பத்துக்கு அந்த தீட்டு முடியாத நிலையில், அவர்களுடைய இன்னொரு குடும்ப உறவினருடைய இறப்பினால், அதாவது 'X' குடும்ப உறுப்பினரின் மரணத்தினால்  அவர்கள் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு வந்து விட்டால் இரண்டு தீட்டுக்குமான கால அளவு எத்தனை ?
  •  'Y'  குடும்பத்தினர்  பத்து நாள் தீட்டை  காத்துக் கொண்டு இருக்கையில் அவர்களுக்கு 'X'  குடும்பத்தில் ஏற்பட்டு விட்ட மரணத்தினால் இன்னொரு பத்து  நாள் தீட்டு வந்து விட்டது.  அந்த மரணமும் முதல் பத்து நாள் தீட்டின்போதே நிகழ்ந்து விட்டது. அப்போது என்ன செய்வது?  அதற்கு குழப்பம் அடைய வேண்டாம். முதல் பத்து நாள் தீட்டு முடியும் முன்னரே   இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு குறித்த செய்தி   வந்து விட்டால் அந்த இரண்டாவது பத்து நாள் தீட்டும், முதல் பத்து நாள் தீட்டோடு முடிந்து விடும்.  ஆனால் அந்த செய்தி முதல் தீட்டு முடிய உள்ள பத்து நாட்களுக்குள் வர வேண்டும். அப்படி வந்தால் அடுத்து வந்த பத்து நாள் தீட்டும் முதல் தீட்டுக் காலமான பத்து நாள் தீட்டோடு விலகி விடும்.
  • ஒரு வேளை 'X' குடும்ப உறுப்பினரின் மரண செய்தி 'Y' குடும்பத்துக்கு பத்தாம் நாளன்று இரவு வருகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம், அப்போது இரண்டாவது தீட்டு காலத்தை 'Y' குடும்பத்தினர் இன்னும் எத்தனை நாள் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்?  குழப்பம் அடைய வேண்டாம். அந்த நிலையில் அவர்கள் இன்னும் மூன்று நாட்கள் தீட்டு காக்க வேண்டும். அந்த தீட்டு முதல் தீட்டுக் காலம் முடிந்து அடுத்த  மூன்று  நாட்களுக்குப் பின்னரே போகும்.  
  • ஆனால்  'X' குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட மரணம் குறித்த அதே செய்தி  'Y'  குடும்பத்துக்கு பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு அதாவது பதினோராம் நாள் விடியற்காலையில், முதல் தீட்டு முடிவடைந்து குளிக்கப் போகும் முன்னால் தெரிய வருகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது 'Y'  குடும்பத்துக்கு  தீட்டுக் காலம் எத்தனையாக இருக்கும்?   அதாவது 'X' குடும்பத்தில் இறந்து விட்டவரின்  செய்தியை பத்து நாட்களுக்கு மேல், அடுத்த மூன்று மாதங்களுக்குள் 'Y' குடும்பத்தினர் எப்போது கேட்டாலும் அவர்கள் பத்து நாள் தீட்டு காக்கத் தேவை இல்லை. அவர்கள் செய்தி கேட்டதில் இருந்து மூன்று நாட்கள் தீட்டு காத்தால் அது மட்டுமே போதுமானது. 
  • அதே போலத்தான் பத்து நாள் தீட்டு காலம் உள்ளவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்கள் அனுஷ்டிக்க வேண்டிய பத்து நாள் கால தீட்டை பற்றி  மூன்று  மாதங்களுக்கு  மேல் ஆனால் அடுத்த ஆறு மாதங்களுக்கு முன்னால்  கேட்டால் அவர்கள் மூன்று நாட்கள் கூட தீட்டு காக்கத்  தேவை இல்லை.  அவர்கள் செய்தி கேட்டதில் இருந்து ஒன்றரை  நாட்கள் தீட்டு காத்தால் அது மட்டுமே போதுமானது.
  •  ஆனால் அதே  செய்தியை அந்த குடும்பத்தினர் ஆறு மாதங்களுக்கு  மேல் ஆனால் ஒரு வருடத்துக்கு முன்னால்  கேட்டால், அந்த  செய்தியைக்  கேட்டதில் இருந்து  ஒரு நாள் தீட்டு காத்தால், அது  மட்டுமே போதுமானது.
  • ஆனால் அதே செய்தியை அவர்கள் ஒரு வருடத்துக்கு பிறகு கேட்டால்  அது தீட்டாக கருதப்பட மாட்டாது. அந்த செய்தி கேட்டதில் இருந்து குளிக்கும்வரை அதை ஆசாரம் அற்ற நேரமாக கருதி ஒரு ஸ்நானம் மட்டும் செய்தால் அதுவே போதுமானது. 

(-12) ஒருவருடைய மரணத்தினால் ஒரு குடும்பத்தினருக்கு மூன்று நாட்கள் தீட்டு காலம் ஏற்பட்டிருந்த  நிலையில், அந்த  மூன்று நாள்  தீட்டை பற்றிய செய்தியை இறந்தவரது கர்மா முடிவடைந்த பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு  கிடைத்தாலும் மூன்று நாட்கள் தீட்டு காக்க வேண்டுமா?
  • ஒருவர் மரணம் அடைந்து விட்டப் பின் அவருக்காக மூன்று நாட்கள் தீட்டு காக்க வேண்டியவர்களுக்கு அந்த செய்தி  மரணம் நிகழ்ந்த நாளில் இருந்து அடுத்த பத்து நாட்களுக்குள் எப்போது கிடைத்தாலும், அந்த செய்தியைக் கேட்ட தினத்தில் இருந்து அவர்களுக்கு மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு.  அந்த செய்தி இறந்தவரின் பத்தாம் நாள் மாலை வந்தால் கூட அன்றில் இருந்து அடுத்த மூன்று நாட்கள் தீட்டு உண்டு. 
  • ஆனால் அதே செய்தி அவர்களுக்கு  மரணம் நிகழ்ந்த நாளில் இருந்து பத்து நாட்களுக்குப்  பிறகு கிடைத்தால், அதாவது பதினோராம் நாள் விடியற் காலையில்  கிடைத்தால் அவர்களுக்கு மூன்று நாட்கள் தீட்டு கிடையாது, ஸ்நானம் செய்தால் அது மட்டும் போதுமானது.
(-13) இதில் இன்னொரு சின்ன மாறுதல் உண்டு.  ஒருவர் மூன்று நாள் தீட்டுக் காலத்தை வரித்துக் கொண்டு இருக்கிறார் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போது அந்த மூன்று நாட்களுக்குள் அவர்களுக்கு  இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு பற்றிய செய்தி வந்து விட்டால் அந்த தீட்டும்   முதல் தீட்டு ஆரம்பித்த  மூன்றாவது நாள்  தீட்டோடு முடிந்து விடுமா?
  • மூன்று நாள் திட்டை விட பத்து நாட்கள் தீட்டு அதிகம் என்பதினால், மூன்று நாட்கள் தீட்டை வரித்துக் கொண்டு இருக்கையில், பத்து நாள் தீட்டைப் பற்றிய செய்தி அந்த குடும்பத்துக்குக் கிடைத்தால்,  அவர்களுக்கு மூன்று நாட்கள் தீட்டு ஆரம்பித்த நாளில் இருந்து பத்தாவது நாள்தான் இரண்டு தீட்டு காலமும் முடிவுறும். அதாவது மொத்தம் பத்து நாட்கள் தீட்டு காக்க வேண்டி இருக்கும். உதாரணமாக 1 ஆம் தேதி மூன்று நாட்கள் தீட்டு பெற்றிருந்த  நிலையில், 3 ஆம் தேதியன்று இன்னொரு பத்து நாள் தீட்டு பற்றிய செய்தி கிடைத்தால் அவர்கள் தீட்டு 13 ஆம் தேதியன்றுதான் போகும்.
(-14)  ஒரு குழந்தை பிறந்த பின் பத்து நாட்களுக்குள் அந்தக் குழந்தை இறந்து விட்டால், அந்தப் பெற்றோர்களுக்கு இருக்கும் பிறந்த தீட்டான பத்து நாள் காலத்துடன் குழந்தையின் இறப்பு தீட்டும் பத்தாவது நாளே முடிவடைந்து விடும். அதாவது பதினோராம் நாள் காலையில் குளித்து விட வேண்டும்.

(-15) ஒரு குடும்பத்தில் ஏற்படும் மரணத்தினால் அந்தக் குடும்பத்தினர் வரிக்கும் தீட்டுக் காலத்தை அதே அளவில் தீட்டுக் காக்க வேண்டிய பங்காளிகள் என்பவர்கள் யார்?  பங்காளிகள் என்பவர்கள் ஒரு குடும்ப வாரிசை சேர்ந்த ஏழு  .தலைமுறையினர் ஆவார்கள்.

(-16)  அதாவது ஒரு குடும்பத்தை சேர்ந்த ஆணுக்கு பிறக்கும் ஆண் குழந்தைகள் (மகன்கள்), அந்த ஆண் குழந்தைகளுக்குப் பிறக்கும் ஆண் குழந்தைகள் (பேரன்கள்), அந்த ஆண் பேரன்  குழந்தைகளுக்குப் பிறக்கும் ஆண் குழந்தைகள் (கொள்ளு பேரன்கள்), அந்த ஆண் கொள்ளுப் பேரன் குழந்தைகளுக்குப் பிறக்கும் ஆண் குழந்தைகள் என வரிசையாக அவர்கள் சந்ததியில் பிறக்கும்  ஆண்கள் அனைவரும் பங்காளிகள் எனப்படுவர்.

(-17) இப்படியாக ஏழு தலைமுறை பங்காளிகளுக்கு - அதாவது ஒரு  குடும்பத் தலைவருக்கு பிறக்கும் ஆண்  பிள்ளைகள், அவர்களது ஆண்  பிள்ளைகள், அந்த ஆண்  பிள்ளைகளின் பிள்ளைகள் என ஏழு வம்சத்துக்கு பிறக்கும் ஆண் வழி குடும்பத்தை சேர்ந்த  யார் இறந்தாலும்  அந்த ஏழு வம்சத்தினருக்கும் தீட்டு உண்டு. எட்டாவது வம்சத்தை சேர்ந்தவர்  அவருக்கு முன் உள்ள  ஏழு வம்சத்தை சேர்ந்த  குடும்பத்தினரின்  பங்களிகளாக  இருப்பார்கள். ஆனால் அவர்கள் அவர்களுக்கு முன்னால் உள்ள எட்டாவது குடும்பத்தினரின் பங்காளிகளாக ஆக  மாட்டார்கள்.



(-18) தீட்டு உள்ளவர்கள் வீட்டில் தீட்டு இல்லாதவர்கள் உணவு உண்டால் அன்று  அவர்களுக்கும் தீட்டுக் காலம் இருக்கும். மறுநாள் காலையில் குளித்தப் பிறகுதான் அவர்களுக்கு அந்த தீட்டு போகும்.
   ............தொடரும் 

Monday, January 12, 2015

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 9

 --சாந்திப்பிரியா --
9
கருட  புராணக்  கதை  தொடர்கிறது 

124) அப்போது யமதூதர்கள் அவன் கன்னத்தில் அறைந்து 'மனைவி மக்களே அழிவற்றவர்கள்  என்று  நீ  நடத்திய அதர்ம வாழ்க்கை என்ன ஆயிற்று? நீ செய்த புண்ணிய பாவமே உனக்கு இவ்வுலகில் இன்பம் அல்லது துன்பத்தைத் தரவல்லது. பிறர் பொருளை அபகரித்தல் போன்ற அதர்மங்களை செய்யாமல் தர்மம் செய்து வாழ்ந்திருந்தால் இப்போது இக்கேடு வராதல்லவா?'  என்று பலவாறு இடித்துக் கூறி, அந்த ஜீவனை வழி நெடுக நையப் புடைத்துக் கொண்டே செல்வார்கள். சூறாவளி வீசும் காற்று நிறைந்த வழியில், அடர்ந்த காட்டின் நடுவே கடும் புலிகள் நிறைந்த பாதையில் யமகிங்கரர்களுடன் சென்று ஓரிடத்தில் தங்கி, இறந்தவரின் கர்த்தாவால் இருபத்தெட்டாம் நாளில் செய்யப்படும் ஊனமாச சிரார்த்த பிண்டத்தை உண்டு முப்பதாம் நாளன்று யாமியம் என்ற நகரத்தை அடைவார்கள்.

125) அங்கு இன்னும் அதிகமாக பிரேதக் கூட்டங்கள் இருக்கும். வழியில்  பத்திரை என்ற நதியும், வட விருக்ஷமும் உள்ளன. சிறிது நேரச் சிரம பரிகாரத்துக்காக யமகிங்கரர்களுக்கு அஞ்சி அவ்யாமியம் என்ற நகரில் தங்கி, இரண்டாவது மாசிய பிண்டத்தை உண்டு, தொடர்ந்து யமகிங்கரர்களால் காடுகளின் வழியே இழுத்துச் செல்லப்பட்டு துன்புற்று, அரசன் சங்கமனின் கௌரி நகரை அடைந்து அங்கு தனது கர்தாவினால் செய்யப்படும் மூன்றாம் மாசிக பிண்டத்தைப் புசித்து அப்பால் சென்று வழியில் கடுங்குளிரால் வருந்தும்.

126) யமகிங்கரர்கள் எறியும் கல் மழையால் வருத்தமுற்று குரூரன் என்ற அரசனின் குரூரபுரம் அடைந்து ஐந்தாவது பிண்டத்தைப் பெறும். அடுத்து கிரௌஞ்சம் என்ற ஊரை அடைந்து ஆறாவது மாசிகப் பிண்டத்தை உண்பான். அங்கு அரை முகூர்த்த காலம் ஒய்வு எடுத்துக் கொண்டு பயங்கரப் பாதையில் செல்கையில் பூவுலக வாழ்வை எண்ணி புலம்ப, யம கிங்கரர்கள் அதன் வாய் மீதே அடிப்பார்கள்.

127) அடுத்து இரத்தம், சீழ், சிறுநீர், மலங்கள் நிறைந்த வைதாரணி ஆறு வரும். கோதானம் செய்திருந்தால் படகோட்டி ஒருவனின்  ஜீவன் வந்து அந்த நதியைக் கடக்க உதவிடும். கோதானம் செய்யாதவர் அந்த ஆற்றில் நெடுங்காலம் மூழ்கித் தவிக்க வேண்டும். ஆகவே ஒவ்வொரு மனிதரும் தமது வாழ்நாளில் வைதரணி கோதானம் செய்ய வேண்டும். அல்லது அவன் மரணம் அடைந்தப் பிறகு அவனுடைய வாரிசுகளாவது அதை  செய்து இருக்க வேண்டும்.

128) அடுத்த நமனுக்கு இளையோனான விசித்திரனது நகரை அடைந்து ஊனஷானி மாசிகப் பிண்டத்தை உண்டு, பிறகு அவ்விடம் விட்டுப் புறப்படுகையில், ஏழாம் மாதம் பிண்டத்தை உண்ணும்போது பிசாசுகள் தோன்றி நம்பினவரைக் கெடுத்த ஜீவன் அந்த அன்னத்தை உண்ணத் தகுதியற்றவன் என்று கூறி பலவந்தமாக அந்த பிண்டத்தை பறித்துக் கொண்டு போகும். அதைக் கண்டு ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் அந்த ஜீவன்  அலறித் துடிக்கும்.
 
மூலப் படம் நன்றி : http://en.wikipedia.org/wiki/Naraka 
நரகத்துக்கு  அழைத்துச்  செல்லப்படும்  பாவத்மாக்கள்  
எப்படி எல்லாம் கொடுமை செய்யப்படுவார்கள்  என்பதைக் 
காட்டும் படம் இது 
 
129) மானிடப் பிறவி பெற்று இருந்த ஜீவன் தன் வாழ்நாளில் தான, தரும, பூசை முதலிய புண்ணிய காரியங்களை செய்து  இருக்க வேண்டும். அந்த  பிறவியில் செய்யப்படும் நல்வினைத் தீவினைப் பயன்களையே அது இறந்தப் பின் அடையும். அந்த ஜீவன் தன் வாழ்நாளில்  தண்ணீர் நிரப்பிய குடங்களில் இருந்து நீரை எடுத்து தாகித்து இருந்தவர்களுக்கு தந்து  இருந்தால் வழியில் நீரைப் பருகி தாகத்தை தீர்த்துக் கொள்ளும். ஏழாம் மாதத்தில் மீண்டும் பயணத்தைத் தொடரும். யமபுரிக்கான பாதையில் பாதி தூரம் கடந்து விட்டதால் அவனுக்குரியவர் பூவுலகில் அப்போது அன்னதானம் செய்யவேண்டும்.  பிறகு பக்குவப் பதம் என்ற நகரில் எட்டாவது மாசிக தர்ப்பண பிண்டத்தையும், துக்கதம் என்ற ஊரில் ஒன்பதாவது மாத தர்ப்பண பிண்டத்தையும், நாதாக்கிராந்தம் என்ற நகரில் பத்தாம் மாசிக ஊன தர்ப்பண பிண்டத்தையும் உண்பான். அதபதம் என்ற ஊரை அடைந்து பதினொன்றாம் மாத தர்ப்பண பிண்டத்தை உண்டு, அடுத்த சீதாபரம் என்ற ஊரை அடைந்து சீதத்தால் வருந்தி, பன்னிரண்டாம் மாத வருஷாப்திக  பிண்டத்தை உண்டு, அடுத்து வைவஸ்வத பட்டணம் சேரும் முன்பே மீண்டும் ஊனமாச தர்ப்பண பிண்டத்தை உண்டு யமபுரியை ஜீவன் அடையும்.

130) சித்ரகுப்தனின் உதவியாளர்களான பன்னிரண்டு யம கணங்களான சிரவனர்கள் எனப்படுவோர் அங்குதான் இருப்பர். ஜீவன்கள் அந்தப் பன்னிரெண்டு சிரவணர்களையும் ஆராதித்தால், அவர்கள் ஜீவன் செய்த புண்ணியங்களை மட்டும் யமனுக்கு எடுத்துரைப்பார்கள். எனவே அந்தப் பன்னிரு சிரவணர்களை ஆராதித்தல் மறுபிறவி எடுக்கும்போது நன்மை தரும். 

131) இப்படியாக பயணித்துக் கொண்டு இருந்த ஜீவன் கட்டைவிரல் அளவிலான  கர்ம சரீரம் பெற்று சித்திர குப்தனது பட்டணத்தின் வழியாக யமலோகத்தில் நுழையும். யமலோகமோ புண்ணியம் செய்தோர்க்கு மிகவும் அழகாகக் காணப்படும். வாழ்க்கையில் ஈமகாரியங்களில் இரும்பு, உப்பு, பருத்தி, எள்ளுடன் பாத்திரம் ஆகியவற்றை தானம் செய்திருந்தால் யமலோகத்தில் உள்ள யம கணங்கள்   காலதாமதம் செய்யாமல் அந்த ஜீவன் வந்திருப்பதை யமதர்மனுக்குத் தெரிவிப்பார்கள். எப்போதும் யமராஜரின் அருகிலேயே இருந்து கொண்டிருக்கும் தர்மத்துவஜன் என்பவர் சித்ரகுப்தர் அனுப்பி வைத்த அந்த ஜீவனின் கணக்கு வழக்குகளை ஆராய்ந்து  அதில் நல்லவை அதிகம் இருந்தால் அவற்றை யமதர்மருக்கு எடுத்துரைப்பார்.  அந்த ஜீவன் பூமியிலே இருந்தபோது கோதுமை, கடலை, மொச்சை, எள், கொள்ளு, பயறு ஆகிய ஏழு வகைத் தானியங்களைப் பாத்திரங்களில் வைத்துத் தானம் செய்திருந்தால் தர்மத்துவஜன் திருப்தியடைந்து 'இந்த ஜீவன் நல்லவன். புண்ணியம் செய்த புனிதன்' என்று யமராஜரிடம் எடுத்துரைப்பார். பாபம் செய்த ஜீவனுக்கோ அந்த யமபுரியே பயங்கரமாகத் தோன்றும்.

படம் நன்றி : http://en.wikipedia.org/wiki/Naraka 

132) பாவம் செய்தவனுக்கு யமனும், யமதூதர்களும் அஞ்சத்தக்க பயங்கர ரூபத்தோடு  காட்சி தருவார்கள். அதைக் கண்டு பாவி பயங்கரமாக ஓலமிடுவான்.  புண்ணியம் செய்தவன் யம தூதர்களால் துன்புறுத்தப்படாமல் யமன் முன் சென்றதும்  தேவனாக மாறி தேவருலகம் செல்வான். பாவம் செய்தவனை யமகிங்கரர்கள் யமதர்மராஜன் கட்டளைப்படி நரகத்துக்கு அழைத்துச் சென்று கொடுமைகளை செய்வார்கள். அதன் பின் அந்த ஜீவன் கிருமி புழு முதலியவற்றின் ஜென்மத்தை அடைவார்கள்.  அந்த ஜீவன் புண்ணியம் அதிகம் செய்திருந்தால் முன்பு போல் மீண்டும் மானிடப் பிறவியை பெறுவான். தான தருமங்களைச் செய்தவன் யாராயினும், எந்த ஜென்மத்தை அடைந்தாலும் அவன் செய்த தான தர்ம பயன்களை அந்த ஜென்மத்தில் அடைவான்.

133) பூர்வ ஜென்மத்தில் மகாபாவம் செய்தவனே பிரேத ஜென்மத்தை அடைவான். ஒருவன் பெருவழிகளில் கிணறு, தடாகம், குளம், தண்ணீர்பந்தல், சத்திரம், தேவாலயம் பலருக்கும் பயன்படும்படியான தருமத்தைச் செய்து  இருந்தாலும் அவனது குலத்தில் பிறந்த எவராவது ஒருவன் அவைகளை விற்று தனதாக்கிக் கொண்டிருந்தாலும்  அப்படி ஒரு பாவத்தை செய்தவர்கள்  மரணம் அடைந்த பின்  பிரேத சரீரத்தை அடைவார்கள் .

134) பிறருக்கு சொந்தமான பூமியை அபகரித்தவனும், தற்கொலை செய்து கொண்டு இறந்தவனும், மிருகங்களால் தாக்கி இறந்தவனும், ஈமக்கிரியைகள்  செய்ய தன் குலத்தில் ஒருவரும் இல்லாமல் இருக்க வைத்தவனும், தனது  தாய் தந்தையருக்குச் சிரார்த்தம் செய்யாமல் இருந்து இறந்தவனும் பிரேத ஜென்மத்தை (சரீரத்தை) பெறுவார்கள். அது போலவே பிறருடைய பொருளையும் மனைவியையும் அபகரிப்பவன் எவனோ அவர்களும் இறந்த பின் காற்று ரூபமாக பிரேத சரீரத்தை  பெற்று  பசியோடும்  தாகத்தோடும்  தவித்து  திரிவான். அவர்கள் யமலோகத்தில் இருந்து வெளியே துரத்தப்பட்டு பசியோடும், தாகத்தோடும், வெயிலிலும் மழையிலும், கடும் குளிரிலும் அவதிப்படுமாறு அலைய  விடப்படுவார்கள். பிரேத ரூபத்தில் யாரையும் நிம்மதியாக இருக்க விடமாட்டான். பித்ருக்களின் தினத்தில் பித்ருக்களை அவர்களது  வீட்டுக்குள்ளே போக விடாமல் தடுத்து துரத்துவான். அந்தக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எதையும் அனுபவிக்க விடமாட்டான். தன் புத்திரன் முதலியோருக்கு சந்ததி உண்டாகாமல் வம்சம் நாசமடையும்படி இருக்க சாபமிட்டுக் கொண்டே அலைவார்கள். பிரேத சரீரத்தை  அடைந்தவன் பயங்கரமான முகத்தோடும் வாள் போன்ற பற்களோடும் தன் குடும்பத்தாரின் கனவில் தோன்றி, அயோ! என்னைக் காப்பாற்றுவோர் யாருமில்லையா? பசி தாகத்தோடு இருக்கிறேனே, என் பிரேத சரீரம்  நீங்கவில்லையே என்று கதறுவான்.
 
மூலப் படம் நன்றி : http://en.wikipedia.org/wiki/Naraka 
நரகத்துக்கு  அழைத்துச்  செல்லப்படும்  பாவத்மாக்கள்  
எப்படி எல்லாம் கொடுமை செய்யப்படுவார்கள்  என்பதைக் 
காட்டும்  இன்னொரு படம் இது
 
135) இப்படியாக இறந்தவர்கள் தவறுகளையே செய்து பாதிக்கப்பட இருந்தாலும், இவை அனைத்தும் இல்லாமல் யமகணங்கள் அந்த ஆத்மாவை நல்ல முறையில் அழைத்துக் கொள்ள யமராஜரை வேண்டிக் கொண்டு திருப்திபடுத்தவே  ஒருவர் இறந்தப் பின் அவர்களுக்கு  நாம் பதிமூன்று  நாட்கள் நல்ல சிரத்தையுடன் கர்மாக்களை செய்ய வேண்டும். அதனால் யமராஜர் மனம் இளகி பாவம் செய்திருந்தாலும் தண்டனை கொடுக்காமல் மன்னித்து விடுவார். நித்ய விதியையும் மற்ற கர்மாவையும், பிண்ட தானத்தையும் எள்ளும் தண்ணீரும் கலந்து முறையோடு தர வேண்டும். அந்த கர்மாவில் முக்கியமானது சபிண்டீகரணம் ஆகும். சபிண்டீகரணமும் செய்து அவன் குலத்தில் முன்னமே மாண்டவருடைய பிண்டத்தோடு இறந்தவனுக்குரிய பிண்டத்தையும் சேர்த்தல் வேண்டும். அவ்வாறு செய்தால் இறந்தவன் பிரேதத்துவம் நீங்கி பிதுர்த் தேவர்களோடு சேர்ந்து கொள்வான். இறந்த பன்னிரண்டாம் நாள், மூன்றாவது பக்ஷம் அல்லது ஆறாவது மாதத்திலும் சபிண்டீகரணம் செய்யலாம். சபிண்டீ கரணம் செய்யும் வரையிலும் மரித்தவன் பிரேத தத்துவத்துடனேயே இருப்பான். ஓராண்டு வரையிலும் ஒருவனே கர்மம் செய்ய வேண்டும். நித்திய சிரார்த்தத்தோடு ஒரு குடத்தில் ஜலம் நிரப்பி உதக கும்பதானம் செய்ய வேண்டும்.  கர்மங்களைத் தவறாமல் செய்தால் இறந்தவன் விமானம் ஏறி நல்லுலகடைவான்.

136) கருமங்களைச் செய்வதற்கு முன் அந்த  இடத்தை துடைத்து பசுவின் சாணத்தால் மெழுகி வைக்க வேண்டும். அவ்வாறு தூய்மையான இடத்தில் கருமம் செய்யத் துவங்கினால் தேவர்கள் அங்கு வந்து அமர்ந்து கொண்டு அக்கருமங்களை நிறைவேறச் செய்வார்கள். இல்லாவிடில் அவ்விடத்தை அசுரரும், பூதங்களும், பிரேதங்களும், பைசாசங்களும் ஆக்ரமித்துக் கொண்டு கருமங்களைத் தடுத்து  நிறுத்தி  இறந்தவன் நரகத்தை அடைய வழி வகுப்பார்கள்.  எள் மிகவும் தூய்மையான ஒரு தானியம். கருப்பு எள், வெள்ளை எள் எதுவானாலும் தானத்துடன் கொடுத்தால் அதிகப் பயன் உண்டாகும். சிரார்த்த காலத்தில் கருப்பு எள்ளைச் சேர்த்தால் பிதுர்  தேவர்கள் மிகவும் திருப்தியடைவார்கள்.

137) இப்படியாக ஆத்மா செய்யும் பயணத்தையும், கர்மா செய்யும் நோக்கத்தையும் இறந்தவரது குடும்பத்தினருக்கு அனைத்தையும் பண்டிதர்கள் கதைப் போல  எடுத்துரைப்பார்கள். அதன் பின் தானங்கள் முடிந்ததும் உறவினர் அனைவரும் அந்த இடத்தில் நமஸ்கரித்தப் பின் போஜனம் செய்து விட்டு பிரசாதத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு செல்வார்கள்.

138) சாஸ்திரங்களின்படி கர்மாவையும், அவற்றை தொடர்ந்து மாதாந்திர மற்றும் கர்மாக்களை செய்யும் பொது விதிகளில் சில :-


a) அரசாங்கத்தினரால்  தண்டனை தரப்பட்டு மரணம் அடைந்தவர்கள் - தூக்கு தண்டனை, வேறு விதத்தில் கொல்லப்பட்டவர்கள் -போன்றவர்களுக்கு அந்த செய்தி கிடைத்த உடனேயே அவர்களது பங்காளிகளில் கர்த்தா செய்ய உரிமை உள்ளவர்கள் மூலம் கர்மா செய்யலாம்.  அவர்களுக்கும் மேற்கூறிய அனைத்து சடங்குகளும் உண்டு.

b) தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களுக்கு ஆறு மாதம் கழித்து  கர்மா செய்ய வேண்டும் என்பது விதி. ஆனால் கர்த்தா விரும்பினால் இருபத்தி நான்கு நாட்கள் கழித்து கர்மாவை செய்யலாமாம். அவர்களுக்கும் மேற் கூறிய அனைத்து சடங்குகளும் உண்டு.

c) பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டிய நாளன்று, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து முடிக்கும் வரை, வீட்டில் தெய்வ சம்பந்தமான பூஜைகளை நிறுத்தி வைத்து விட்டு, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து முடிந்த பின்னர் தினசரி செய்ய வேண்டிய தெய்வ சம்பந்தமான பூஜைகளைக் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். இதனால் பித்ருக்களின் ஆசி கிடைக்கும்.

d) சூரியனும், சந்திரனும் ஒன்றாக இணைந்திருக்கும் நாளான அமாவாசையன்று பித்ருக்களுக்குப் பசியும் தாகமும் அதிகமாக ஏற்படும் என்று தர்ம சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. ஆகவே அம்மாவாசை தினங்களில் இறந்தவர்களின் பசியையும், தாகத்தையும் போக்க கறுப்பு எள் கலந்த தண்ணீரால் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். இதனால் இறந்தவர்களின் பசியும் தாகமும் விலகி ஆசி வழங்குவார்கள்.
 
e) அமாவாசை திதியன்று ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் அந்தந்த வீட்டு பித்ருக்கள் வந்து நின்று கொண்டு தங்களுக்குத் தரப்படும் எள் கலந்த தண்ணீரை பெற்றுக் கொள்வதற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று நம்பப்படுகிறது. அதனால் அன்றைக்கு தர்ப்பணம் செய்து எள் கலந்த தண்ணீர் தரப்படவில்லை என்றால் அவர்கள் ஏமாற்றடைந்து வருத்தத்துடன் திரும்பிச் செல்கிறார்கள் என்று சாஸ்திரங்களில் கூறப்பட்டு உள்ளன.

f) மறைந்த முன்னோருக்கு நாம் செய்யும் சிராத்தங்களும், தர்ப்பணங்களும் நம் குடும்பத்தினரின் நன்மைக்காவே செய்யப்படுகிறது. ஆகவே தவறாது சிராத்தத்தையும் தர்ப்பணங்களையும் செய்ய வேண்டும்.
 
g) இறந்தவருக்கு வருஷம் ஒரு முறையாவது சிராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும்.  ஏனென்றால் சிரார்த்த தினத்தன்று இறந்த ஜீவன் காற்று வடிவில் தமது குடும்பத்தினர் வசிக்கும் வீட்டின் வாசலில் வந்து அவர்கள் செய்யும் சிராத்தத்தில் தரும் உணவைச் சாப்பிடுவதற்காக காத்துக் கொண்டிருக்குமாம்.

h) சிராத்தம் செய்ய வசதி இல்லாதவர்கள் கருப்பு எள் கலந்த தண்ணீரை தர்ப்பணமாகச் செய்யலாம்.  ஒரு பண்டிதரை அழைத்து வாழக்காயையும், அரிசியையும் தானமாக கொடுத்து அனுப்பலாம். அப்படியும் செய்ய முடியாதவர்கள்  சாஸ்திரிகளை கலந்தாலோசனை செய்து ஹிரண்யம், சங்கல்ப்ப சிரார்த்தம் அல்லது ஆம சிராத்தம் போன்றவற்றை செய்யலாம். அவை நமது பித்ருக்களை சந்தோஷப்படுத்த  செய்யப்படுபவை ஆகும். அவற்றை முறையோடு, சிரத்தையுடன் செய்வதின் மூலம் அந்தக் குடும்பத்தினருக்கு நீண்ட ஆயுள்,  பெரும் புகழ்,  வற்றாத செல்வம் போன்றவை வந்து சேருமாம்.
...........தொடரும் 

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 8

 --சாந்திப்பிரியா --
8

108) கிரேக்கியத்தின் அன்று பண்டிதர்களினால் கூறப்படும்  பொதுவான கதை கருடபுராணத்தில் கருடாழ்வாருக்கு திருமால் கூறியதான கதையின் அடிப்படையில் அமைந்து  உள்ளது.  அந்தக் கதை இது : -


109) பிரபஞ்சம் படைக்கப்பட்டபோது பல ஜீவன்கள் படைக்கப்பட்டது. அதில் ஒன்றாக மானிட பிறவியும் படைக்கப்பட்டது. பல்வேறு பிறவிகள் பூச்சி, புழு, மரம், செடி, கொடி, மிருகங்கள் என படைக்கப்பட்ட அனைத்திலும் சிறந்தது மானிடப் பிறவியே ஆகும். எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உணவு, உறக்கம், அச்சம், புணர்ச்சி என்ற அனைத்து இயக்கமும் இருந்தது. ஆனால் மானிடர்களுக்கு மட்டுமே ஞானம் என்கின்ற இன்னொரு இயக்கமும் தரப்பட்டது. இந்த பூமியிலே மானிடப் பிறவி எடுத்தவர்கள் மட்டுமே  சொர்கத்தையும் மோட்ஷத்தையும் அடைய இயலும். மற்ற பிறவிகள் அனைத்துமே முன் பிறவிகளில் அவரவர்கள் செய்திருந்த  பாவங்களினால் அந்த பிறவி  எடுத்திருந்தவர்கள் ஆவர்.  பூச்சி, புழு, மரம், செடி, கொடிகள், மிருகங்கள் என்ற அந்த பிறவிகளுக்கு சொர்க்கம் மோட்ஷம் என்பதெல்லாம் கிடையாது.  அந்தப் பிறவிகள் எடுத்திருந்த அவை ஜீவனை இழந்ததும் அடுத்து என்ன பிறவி எடுக்க வேண்டுமோ அதுவாக பிறப்பார்கள். அவர்களுக்கு யமலோக தண்டனைகள் என்பதெல்லாம் கிடையாது. 

110) அனைத்து பிறவிகளிலும் மானிடப் பிறவியே சிறந்தது என்றாலும் மானிடனாக பிறந்தவர்களில்  மண், பெண், பொன் ஆசை போன்றவற்றைக் கொண்டவர்கள், அதர்ம வழி நடந்து,சுயநலக்காரனாக இருந்து தீவினைகளைச் செய்தவர் போன்றவர்கள் நரகத்தை அடைகின்றனர். எனவேதான்  கல்வியும், வித்தையும் கற்றவனையும் கூட முடிந்தால் ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்பார்கள். அந்த ஞானமே தீமைகளை  அழிக்க உதவுகின்றன. ஆனால் அந்த ஞானத்தைப் பெறுவதற்கு  நன்மைகளை செய்யக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.

111) ஆகவேதான் பெரியவர்கள் கூறுவார்கள்  பிறந்த ஒவ்வொருவரும்  தமது வாழ்விலே நல்ல காரியங்களையும் புண்ணியக் காரியங்களையும் செய்தபடி இருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரும் இந்த மானிட வாழ்வில் செய்த பாவ புண்ணியங்களே அவர்களது மரணத்துக்குப் பின்னும் அவர்களுடன் தொடர்ந்து  செல்லும் என்பதே அதன் காரணம். எனவேதான் தான தர்மங்களைப் பக்தி சிரத்தையோடு செய்பவன் பெரும் நன்மையை அடைகிறான். உள்ளத் தூய்மையோடு, பக்தியுடன் தான தர்மங்கள் செய்வது, முக்திக்கு வழி வகுக்கும்.

112) தாம் பிறந்த பூமியிலே எத்தனை நாட்கள் வாழ்ந்திருந்தாலும்  பிறந்தவர்கள் என்றாவது இறப்பது நிச்சயம், இந்த பூமியிலே பிறந்த எந்த ஜீவனுக்கும் அதன் உடல் நிலையானதல்ல என்பதை எவருமே  நினைத்துப் பார்ப்பது இல்லை. இந்த பூமியிலே பிறந்து இறந்தவர்களது உயிர்களை பிடித்துக் செல்லும் எமன் யாரையும் விட மாட்டார் என்ற உண்மையை  மனிதன் உணர்ந்து கொண்டால் அந்த பயத்திலாவது அறநெறிப்படி வாழ்ந்திடுவான். அவன் தர்மங்களை ஒழுங்காகச் செய்து வருவானாகில், அந்த நன்னெறிக் கர்மாக்களே அவனை இறந்த பின்னரும் காப்பாற்றும்.  தனக்குரிய கர்மங்களை எவன் ஒருவன் முறைப்படி  செய்கிறானோ, அவனே எல்லா விதத்திலும்  மேன்மையடைவான்.   பிறப்பே கர்ம வினையினால் உண்டானது என்பதினால் மீண்டும் இந்த பூமியிலே பிறவாமலிருக்க நல்ல காரியங்களையே செய்ய வேண்டும்.
 
113) ஒருவர் இறந்த பின் அவர்களது உடலில் உள்ள ஆத்மா கட்டை விரல் அளவுக்கு சுருங்கி அதற்கு  கர்மா செய்து முடிக்கப்படும்வரை வான்வெளியில் மிதந்தவாறு இருக்கும். யமதர்ம ராஜன் ஒவ்வொருடைய ஆயுட்காலமும்  முடிந்ததும் அந்த ஜீவனைப் பிடித்து வரும்படி மூன்று  யமதூதர்களை அனுப்பி வைப்பார்.  அவர்களும் இறந்து போனவரது உடலில் இருந்து வெளியேறிய ஜீவனை  யமதர்ம தேவர் முன் கொண்டு சென்று  நிறுத்தியதும், யமதர்மரோ அவர்களது கணக்கு வழக்குகளை  ஆராயுமாறு சித்ரகுப்தரிடம் கூறி விட்டு, மீண்டும் அந்த ஆத்மாவை பூமியிலே கொண்டு சென்று  அந்த ஆத்மாவின் பங்காளிகள் செய்யும் பன்னிரண்டு நாட்கள் கர்மாவில் கலந்து கொள்ள வைத்தப் பின் தம்மிடம் அழைத்து வருமாறு தூதர்களிடம் கூறுவார். அந்த பன்னிரண்டாவது நாளன்று சித்ரகுப்தரிடம் இருந்து பாவ புண்ணிய கணக்குகள் யமராஜரிடம் வந்து விடும். அவற்றை ஆராய்ந்து  பூமியிலே அந்த ஆத்மாவின் பங்காளிகள் செய்த கர்மாவின் பலனுக்கு ஏற்ப கணக்குகளை  மாற்றி அமைத்துக் கொண்ட பின் அந்த ஜீவனை சொர்கத்துக்கோ  அல்லது நரகத்துக்கோ அனுப்பி வைக்க முடிவு செய்வார். 

114) யமகிங்கர்கள் அனைத்து ஆத்மாவையும் ஒரே மாதிரி அழைத்துச் செல்வதில்லை. வேத சாஸ்திர புராணங்களை கற்றறிந்திருந்தவர்களின் ஆத்மாவை தேவ விமானத்தில் ஏற்றிக் கொண்டு தேவலோகத்துக்கு  செல்வார்கள். தான தர்மங்களை செய்தவர்களின் ஆத்மாவை தேவகுதிரை மீது ஏற்றி  தேவலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள். சொர்கத்துக்கு செல்பவர்கள் வழி நெடுக  தேவலோகத்தில் அங்குள்ள மனதுக்கு இதமான காட்சிகளைக் கண்டு மனம் மகிழ்வார்கள். தெய்வங்களைக் காண்பார்கள். அப்சரஸ்களையும் அவர்கள் ஆடும்  அற்புதமான நடனங்களையும்  கண்டு  களிப்பார்கள்.

சொர்கத்துக்கு  செல்லப்படும் ஜீவன்கள் 
தேவலோகத்தில் வழி நெடுக   மனதுக்கு இதமான 
காட்சிகளைக் கண்டு மனம் மகிழ்வார்கள்
115) தம்மிடம் அழைத்து வரப்பட்ட ஜீவன்களை பூமியிலே கொண்டு சென்று  அந்த ஆத்மாவின் பங்காளிகள் செய்யும் பன்னிரண்டு நாட்கள் கர்மாவில் கலந்து கொள்ள வைத்தப் பின் தம்மிடம் அழைத்து வருமாறு தூதர்களிடம் யமதேவர்  கூறியதும் அந்த ஜீவனை  யம தூதுவர்கள் அங்கிருந்து பன்னிரண்டு நாட்கள் நடைபெறும்  கர்மா நடைபெறும் பூமிக்கு  அழைத்துச்  சென்று அதன் கட்டுக்களை அவிழ்த்து விட்டப் பின் அந்த ஆத்மாவின் கர்த்தாக்கள்  செய்யும் கர்மாவின் பலன்களை எழுதி வைத்துக் கொள்ள அங்கேயே தங்கி இருப்பார்கள் (இந்தக் கதை ஆத்மாக்கள்  வஸூக்களிடம் முதலில் ஒப்படைக்கப்படும் என்பதாக கூறப்பட்டிருக்கும் பிற புராணக் கதைகளில் இருந்து மாறுபட்டு உள்ளது).

116) யமகிங்கரர்களால் அவிழ்த்து விடப்பட்ட ஜீவன் சுடுகாட்டில் தன் சிதைக்குப் பத்து முழ உயரத்தில் ஆவி வடிவில் நின்று திரும்பவும் உடலுக்குள் புக முடியாதவாறு தீப்பற்றி எரியும் உடலைப் பார்த்து ஓலமிட்டு அழும். அப்படி அழும் ஜீவன்கள் பாவாத்மாக்களாகவே இருக்கும். ஆனால் புண்ணியம் செய்த ஜீவனோ 'நல்ல வேளை,  இவ்வுடல் எரிந்து ஒழிந்ததே நல்லது'  என்று மகிழ்ச்சி அடையும்.

117) இறந்து போனவனின் ஜீவனோ அந்த உடலை விட்டு  வெளியேறியதுமே  மீண்டும் உடலுக்குள் நுழைய முடியாமல் போன நிலையில் அது வாழ்ந்த வீட்டின் வாயிலுக்குச் சென்று கதறிக் கொண்டு நிற்கும். கர்மா துவங்கி தகனமும் துவங்க தேகம் முழுவதும் எரிந்து சாம்பலானவுடன் ஜீவனுக்குப் பிண்டத்தாலான பிரேத சரீரம் உண்டாகும். அதையே பிரேத சரீரம் என்பார்கள்.

118) கர்மா தொடங்கிய நாள் முதல் இறந்தவர்களின் கர்த்தாக்கள் சடங்குகளை முறையோடு, பக்தி பூர்வமாக செய்ய வேண்டும்.  அப்படி செய்தால்தான் அந்த ஜீவனுக்கு நல்ல முக்தி கிடைக்கும்.  இறந்தவனின் மகன் அல்லது கர்மாவை செய்பவன் கல் ஊன்றிய நாள் முதல் ஒவ்வொரு நாளும்  போடும் பிண்டத்தால் அடுத்த பன்னிரண்டு நாட்களில்  அந்த ஜீவன் படிப்படியாக தனது பிரேத சரீரத்தை பெற்றுக் கொள்ளும்.

119) பன்னிரண்டு நாட்கள் கர்மா முடிந்ததும்  பதிமூன்றாம் நாள் யமலோகத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் ஆத்மாவின் பயணப் பாதை எப்படி இருக்கும்?  ஆத்மா எப்படி பயணிக்கிறது? 

120) பிண்ட உருவைப் பெற்ற பதினொன்றாம் நாளிலும், பன்னிரண்டாம் நாளிலும் புத்திரனால் செய்யப்பட்ட கர்மாக்களின் மூலம் கொடுக்கப்பட்டவற்றை உண்டு பிரேத  சரீரத்தை அடைந்த ஜீவனை, பதின்மூன்றாம் நாளன்று மறுபடியும் யமகிங்கரர்கள் யமலோகத்துக்கு இழுத்துச் செல்ல, அந்த ஜீவனோ பூமியை திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்தவாறு அழுது கொண்டே  யமலோகத்துக்குச் செல்லும். பயங்கரமான பாதையில் வாள் போன்ற இலைகள் கொண்ட செடி கொடிகள், கொதிக்கும் மணல் போடப்பட்டு  இருக்கும் வழியில் அவை செல்ல வேண்டும்.

121) அந்த வழியில் அழைத்துச் செல்லப்படும் ஜீவனின்  துன்பம் சொல்ல முடியாததாகும். அந்த ஜீவன் புலம்பிக் கொண்டே செல்லும். 'வாழ்ந்து கொண்டு இருக்கையில் சர்வேஸ்வரன் இருக்கிறான் என்பதை உணரவில்லை,  நன்றியை செய்தால் சொர்க்கம், தீமைகளை செய்தால் நரகம் என்பதை உணரவில்லை. அது தெரியாமல் சாது சன்யாசிகளை ஏளனம் செய்து அவமானப்படுத்தி இருக்கிறேனே. நல்ல செயல்களை செய்யவில்லை.ஏகாதசி விரதம் இருக்கவில்லை. அவற்றின் பயனை இப்போது  அனுபவிக்கின்றேனே' என்றெல்லாம் புலம்பியவாறு செல்லும் ஜீவனை யமகிங்கரர்கள் யமபுரிக்கு அழைத்துச் செல்வர்.
 
மூலப் படம் நன்றி : http://en.wikipedia.org/wiki/Naraka
தீமைகளை செய்தவர்களுக்கு யமலோகத்தில் என்னென்ன 
தண்டனைக் கிடைக்கிறது என்பதை  எடுத்துக் காட்டும் 
மூலப் படத்துக்கு  விளக்கம் அதனதன் அடியில் தரப்பட்டு உள்ளது
 
122) பாவ காரியங்களை செய்தவர்களை கட்டி தரதரவென இழுத்துக் கொண்டு செல்வார்கள். மானிடர் உலகத்துக்கும் யமபுரிக்கும் இடையில் உள்ள தூரம் எண்பத்தாறாயிரம் காத தூரம் ஆகும். அதைக் கடந்து செல்ல ஒரு வருட காலம் ஆகும்.  அந்த  ஒரு வருட காலத்திலும் கர்தாவினால் செய்யப்படும் மாதாந்திர மாசியம், சோதம்பம், தர்ப்பணங்கள் மற்றும் ஆறுமாத கால சிரார்த்தம்  போன்று அனைத்து சடங்குகளையும் முறையோடு, சிரத்தையோடு செய்தால் பாவாத்மாகவே இருந்தாலும் கூட ஒரு வருட காலத்தில் செய்யப்படும் பயணம் அந்த ஜீவனுக்கு  ஓரளவு துயரம் இன்றி இருக்கும். ஆனால் கர்த்தாவினால் அவை அனைத்தும் முறைப்படி செய்யாமல் இருந்தால் அந்த ஜீவனின் பயணம் எப்படி இருக்கும் தெரியுமா ?

123) எந்த ஜீவனுக்கு கர்மாக்கள் முறையாக செய்யப்படவில்லையோ அந்த ஜீவன் யம தூதர்களால் பாசக் கயிற்றால் பிணைக்கப்பட்டு அவர்களிடம் வழி எங்கும் உதைப்பட்டுக் கொண்டு செல்லும்.  ஜீவன் தன் மனைவி மக்களுடன் உலகில் வாழ்ந்த காலத்தில் அடைந்த இன்பத்தை எண்ணி எண்ணி துன்பமுறும். தான் செய்த தவறுகளை, அதர்ம காரியங்களை நினைத்துக் கண்ணீர் வடிக்கும். தன்னால், தன் பொருளால் சுகத்தை அனுபவித்த மனைவி மக்கள் எவரும் தற்போது தன்னுடன் வரவில்லையே, மற்றவர்கள் பொறாமைப்படும் அளவுக்கு பொன்னையும் பொருளையும் சேர்த்தோம். இப்போது நாம் செய்த தவறினால் நரகத்துக்கு செல்கிறோமே என அலறித் துடிக்கும்.
.............தொடரும்

Saturday, January 10, 2015

மரணம் - ஆத்மாவின் பயணமும் அதன் சடங்குகளும் - 7

 --சாந்திப்பிரியா --
7

103)  முதல் நாள் முதல் ஒன்பது   நாள் வரையிலான சடங்குகள் 

சஞ்சயனம்:-  தகனத்தைத் தொடர்வது சஞ்சயனம் என்பது. சஞ்சயனம் என்பது இறந்தவர்களின் எரிந்து போன சரீரத்தின் எலும்பு பாகங்களை  எடுத்து வந்து அதை பால் நிரப்பிய மண் குடத்தில் போட்டு கடற்கரை அல்லது நதிநிலையில் சென்று கரைப்பது. மின்சார அடுப்பில் உடலை தகனம்  செய்தால் இதை முதல் நாளிலேயே செய்து விடுவார்கள். ஆனால் மயானத்தில் விறகு அடுக்கி விறகை எரித்து தகனம் செய்தால் அதை இரண்டாம் நாள் அன்று  செய்வார்கள் (இதன் தாத்பர்யத்தை பாகம் 4, பத்தி 59 மற்றும் பாகம் -5, பத்தி 65ல் ஏற்கனவே விளக்கி உள்ளேன்) .

a) கல் ஊன்றுதல் :- சஞ்சயனம் முடிந்ததும் குளித்து விட்டு ஈர வேஷ்டியுடன்  ஆசமனம் பண்ணிய பின்   தர்ப்பைப் புல்லை மோதிரம்  போன்று பவித்திரம் செய்து அதை அணிந்து கொண்டு, பத்து நாட்களும் இறந்தவர் வாழ்ந்திருந்த  இடத்துக்கே சென்றுவிட்டு திரும்பும் ஜீவனை சாஸ்திரிகள் மந்திர சக்திகள் மூலம் அங்கேயே அவர்களால் பூமியில் புதைக்கப்படும் ஒரு கல்லில் செலுத்தி அந்தக் கல்லின் முன்னால் தினமும் சில  சடங்குகளை செய்வார்கள் (இதன் தாத்பர்யத்தையும் பாகம்-4,  பத்தி 61 & 62 ல், மற்றும்  பாகம்-6 பத்தி  84, 91, 91ல் விளக்கி உள்ளேன் ).


b) தினமும் எள்ளும் தண்ணீரும் விட்டு பிண்டம் போடுதல்:-  அந்த கல்லையே ஜீவனாக பாவித்து தினமும் தர்பை மூலம் எள்ளு கலந்த தண்ணீரை ஊற்றியும், அங்கேயே சமைத்த வெள்ளை சாதத்தையும் (அதை பிண்டம் என்பார்கள்) போட்டு அந்தக் கல்லையே உயிருடனான ஜீவாத்மாவாக கருதி அதை ஜீவித்து இருக்க வைப்பார்கள்.  அவைகளையே வாஸ உதகம், தில உதகம், பிண்டம் போடுதல் என்பார்கள்.  பிண்டம் போடுவதை இறந்தவரது மகள்கள் செய்ய வேண்டும் என்பது  விதியாகும். அப்படி மகள் இல்லை என்றால் வீட்டில் உள்ள மருமகள் செய்ய வேண்டும். அதற்கான பிண்டத்தை தயாரிக்க அவள் அந்தக் கல் ஸ்தாபனம் செய்யப்பட்ட இடத்துக்கே சென்று, அங்கு அடுப்பு மூட்டி சாதம் வைக்க வேண்டும். சாதம் வெந்ததும், பிண்டத்தைப் பிடித்துப் போட வேண்டும். ஆனால் இவை அனைத்தையும் அவள் ஈரப் புடவையுடனேயே  செய்ய வேண்டும் என்பது நியமனம். அது ஏன்?

c) இதற்கும் ஓரளவுக்கு விஞ்ஞான அடிப்படைக் காரணம் உள்ளது. மன வேதனையில், துக்கத்தின் விளைவாக ரத்தம் கொதிப்படைந்து உடல் சூடாகவே இருக்கும்.  கர்மாக்களை செய்யும்போது மனம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். ஈரத்துடன் இருக்கையில் உடலின் சூடு குறையும், எண்ண அலைகள் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் என்பதினால் இதை ஒரு விதியாக வைத்து உள்ளார்கள்.

d) மேலும் பண்டை காலங்களில் நதிக்கரையில் அல்லது வேறு நீர் நிலைகளில் கர்மாக்களை செய்வார்கள். அப்போது அவர்கள் அங்குள்ள நதியில் குளித்து விட்டு  அங்கு காரியங்களை செய்வார்கள். ஆகவே நதி அல்லது நீர் நிலைகளில் குளித்தப் பின் வீட்டில் இருந்து எடுத்து வந்திருந்த மாற்றுத் துணியையும் நனைத்து விட்டு  காய வைத்து அதை உடுத்திக் கொண்டு காரியத்தை துவக்க   கால தாமதம் ஏற்படும்.  அந்த நேரத்தில் இன்னும் துணி காயவில்லையே என்ற எண்ணம் தோன்றிக் கொண்டு மனமும் காரியத்தில் நிறைவாக ஈடுபடாமல் உடைகள் மீது கவனத்தை வைத்திருக்கும். வீட்டில் இருந்து கொண்டு வந்த துணிகளை  நனைக்காமல் மாற்றிக் கொள்வது  கூடாது. ஏன் என்றால் தீட்டு வீட்டில் இருந்து எடுத்து வந்த துணிகளை உடுத்திக் கொண்டு தீட்டோடு காரியங்களை செய்யக் கூடாது.  உடைகளை மாற்றிக் கொள்ள மறைவிடங்களும் இல்லாத காலம் அது. கர்மாக்களை செய்யும்போது மனக்கட்டுப்பாடு தேவை. ஆகவே இவை அனைத்தையும் மனதில் கொண்டே ஈரப்புடவையுடன் சடங்கை செய்ய வேண்டும் என்ற விதி வைக்கப்பட்டு உள்ளது. அந்த காலத்திலேயே   இவற்றை எல்லாம் எத்தனை ஆழமாக சிந்தித்து விதியாக வைத்துள்ளார்கள் என்பதைக் காணும்போது வியப்பாகவே உள்ளது. 

e) பிண்டம் போடும் இடமே மந்திர சக்திகளினால் ஆன புனிதமான இடமாக, தெய்வீக பூமியாக இருக்கும். ஆகவேதான் அங்கு தர்பை புல்லையும் போட்டு வைத்து இருப்பார்கள். தர்பையைப் பயன்படுத்தாத சடங்குகளே கிடையாது (இதன் தாத்பர்யத்தையும் பாகம்-4, பத்தி 61 & 62 ல் மற்றும்  பாகம்-6 பத்தி 84, 87 மற்றும் 92 ல் விளக்கி உள்ளேன்).

f) ஆகவே இப்படியாக  தர்பை மூலம் தரப்படும் எள், தண்ணீர், பிண்டம் போன்றவற்றை இறந்து போனவரது ஆத்மா உண்டதும் அங்குள்ள பித்ரு தேவதைகள், நம் மூதாதையர்கள் எங்கு பிறந்திருந்தாலும் அவர்களுக்கும்  ஏற்ப ஆகாரமாக அவற்றை மாற்றி தேவலோகத்தில் உள்ள அவர்களுக்கும் கொண்டு சென்று கொடுத்து அவர்களை திருப்தி அடைய வைக்கிறது.  இவை அனைத்தும் கண்களுக்கு தெரிவதில்லை, ஆனால் மானசீகமாக உணர வேண்டியவை ஆகும்.

g) இந்த சடங்குகளுக்கு எள்ளையும் தர்பைப் புல்லையும் எதற்காக பயன்படுத்துகிறார்கள்? வேறு தான்யங்களை ஏன் பயன்படுத்துவது இல்லை என்ற கேள்வி  எழலாம்.

h) எள் என்பது திருமாலின் வியர்வையிலிருந்து தோன்றியதாக கருதப்படுவதினால் அந்தத் தானியம் மிகவும் பரிசுத்தமானதாகும். எள்ளிலும்  கருப்பு எள், வெள்ளை எள் இரண்டு வகை உண்டு. எந்த எள்ளை பயன்படுத்தினாலும் பலன் ஒன்றே என்றாலும் சிரார்த்த காலத்தில் கருப்பு எள்ளைச் சேர்த்தால் அது பிதுர் தேவர்களை அதிக சந்தோஷப்படுத்தும் என்பார்கள். கருப்பு எள் வராஹ மூர்த்தியிடம் இருந்து தோன்றியதாக கூறுவார்கள். அதனால்தான் எள்ளை தண்ணீருடன் கலந்து சமர்பிக்கையில், பித்ருக்களின் பசியைப் போக்கி திருமால்  வாழும் இடமான வைகுண்டலோகத்துக்கு இறந்தவர்களது ஆத்மாக்களை அனுப்பி வைப்பதாக ஐதீகம் உள்ளது  என்று  பண்டிதர்கள் கூறுவார்கள்.


i) அதைப் போன்ற தெய்வீக மகிமை பெற்றதே தர்பைப் புல்லும் ஆகும். தர்ப்பைப் புல் என்பது முதலில் ஆகாயத்தில் தோன்றியது என்றும் அந்த தர்பைப் புல்லின் அடிப் பகுதியில்  பிரஹ்மாவும், நடுப்பகுதியில் திருமாலும் நுனியில் சிவபெருமானும் வசிப்பதாகவும் அதுவே பரப்பிரும்மனின் வடிவம் என்றும் புராண ஐதீகம் உண்டு.  இதனால் தர்பை உள்ள இடத்தில் இருந்து தீய சக்திகள் ஓடி விடும்.  இறந்தவரது உடலில் இருந்து வெளியேறிய ஆத்மாவை தீய சக்திகள் அணுக முடியாமல் இருக்க தர்பை மீது சவத்தை வைப்பார்கள் என்பது இதனாலும் வைக்கப்பட்டு உள்ள விதி முறை ஆகும். தர்பையில் காந்த  சக்தி  என்பதினால் அது அதை கையில் வைத்துள்ளவர்களுக்கு பிராண சக்தியைத் தருகிறது. அதனால்தான் நாம் சடங்குகள் செய்யும்போது இழக்கும் பிராண சக்தியை அதிகரிக்கவும் அதை பயன்படுத்துகிறோம்.  தர்பையின் மேன்மையை குறித்து மாபெரும் முனிவர்களான மார்க்கண்டேயர், அத்ரி, கௌசிகர், வியாசர், பரத்வாஜர், யாக்ஞவல்க்யர்,  ஆபஸ்தம்பர் போன்றவர்கள் நிறையவே கூறி உள்ளார்கள். வேதங்களிலும் தர்பையின் மகிமையைக் கூறி உள்ளார்கள். அந்த முனிவர்கள் தர்பைப் புல்லை சமுஸ்கிருத மொழியில் குசம் என்று குறிப்பிட்டு உள்ளார்கள்.


j) சரீரத்தை விட்டு வெளியேறிய ஆத்மாவானது தகனத்துக்குப் பின்னர் அடுத்த ஒன்பது நாட்களும்  ஆத்ம சரீரம் இல்லாமல் இப்பூவுலகிலேயே வாசம் செய்கிறது. அதனால்தான் அந்த ஒன்பது நாட்களும் அந்த ஜீவனின் பசி, தாகம் ஆகியவற்றை அடக்குவதற்காக ஒன்பது நாட்களும் எள்ளும் தண்ணீரும் கலந்து தர்ப்பணம் செய்து , பிண்டத்தையும் போட்டு சடங்கு செய்கிறார்கள். அப்போது அந்த ஆத்மா பிரேத உடலைப் பெறுகிறது (இதன் தாத்பர்யத்தையும் பாகம்-6, பத்தி  86 & 87 ல் விளக்கி உள்ளேன்).

k) ஜீவனுக்கு சரீரமே இல்லை எனும்போது அவை எப்படி பிண்டத்தை உண்டு தர்பை மூலம் தரப்படும் எள்ளும் தண்ணீரையும் குடிக்க முடியும்?  இந்த பிரபஞ்சத்தில் ஒவ்வொரு இயக்கத்திற்கும் ஜீவ அணுக்கள் உண்டு. காற்றில் உள்ள அதன் ஜீவ அணுக்கள் நம்மை உரசிக் கொண்டு செல்லும்போது அதை காற்று என்று உணர முடியுமே தவிர அதை வாசனை என்று உணர முடியாது. ஏன் என்றால் அந்த ஜீவ அணுவின் தன்மை அது.  அதைப் போலத்தான் ஒலி , வாசனை, ஒளி, பார்வை என ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு ஜீவ அணு உள்ளது. அதன் மூலமே நம்மால் அவற்றின் தன்மைகளை உணர முடிகிறது. இப்படியாக உள்ள நிலையில் பிரேத ஆத்மாவாக உள்ள ஜீவன் பிண்டத்தை உண்டு தர்பை மூலம் தரப்படும் எள்ளும் தண்ணீரையும் எப்படி குடிக்க முடியும் என்ற கேள்வி எழத் தேவையே இல்லை.

l) மனித உடலுக்குள் உடல் சார்ந்த (Physical) உணவு புகுந்து சென்று வயிற்றில் அமர்ந்ததும்தான் பசி அடங்கும், தண்ணீர் தாகத்தை அடக்கும்.  ஆனால் பிரேத உடலுக்கு பசியை அடக்கவும், தாகத்தைத் தீர்க்கவும் உடல் சார்ந்த பொருள் தேவை இல்லை. அதனால் உடல் சார்ந்த பொருளை உண்ணவோ குடிக்கவோ முடியாது. ஆனால் அதே சமயத்தில் அந்த உடல் சார்ந்த பொருட்களான பிண்டம் மற்றும் எள்ளும் தண்ணீரும் வெளிப்படுத்தும், நமது கண்களுக்கு தெரியாத ஜீவ அணுக்களை அவை ஸ்வாசித்து அவற்றை தன்னுள் கிரகித்துக் கொள்ளும் நிலையில் பிரேத உடலின் உணர்வுகள் திருத்தி அடைகின்றன.  மனித உடலுக்கு உடல் சார்ந்த பொருள் தேவை, பிரேத உடலுக்கு உடல் சார்ந்த பொருட்களின் ஜீவ அணுக்களின் ஸ்பரிசம் மட்டுமே தேவை.  இதுவே இந்த சடங்கின் தாத்பர்யம் ஆகும்.

m) இவை அனைத்தையும் நித்ய  விதி என்பார்கள். கல் ஊன்றிய நாள் முதல் அனுதினமும் வாஸோதகம், திலோதகம் பிண்ட ப்ரதானம், ஏகோத்ர வ்ருத்தி ச்ராத்தம், நவச்ராத்தம் போன்ற  காரியங்கள் அனைத்தும் கர்த்தாக்களால் செய்யப்படுகின்றன. இந்த காரியங்களை அடுத்த நாளே துவக்க முடியாமல் போய்விட்டால் அவை அனைத்தையும் 3,5,7, அல்லது 9 தாவது நாளில் துவக்கி அதற்கு முன் விட்டுப் போன அத்தனை நாட்களின் கர்மாக்களையும் சேர்த்து ஒரே நாளில் செய்து முடிப்பார்கள்.

104)  பத்தாவது நாள் சடங்கு : தசாஹம் :-

பத்தாம் நாள் அன்று பண்ண வேண்டிய கர்மாக்கள் : பங்காளி தர்ப்பணம்(குழி தர்ப்பணம் என்பார்கள்), நித்தியவிதி, ப்ரபூத பலி, பாஷாண உத்தாபனம், சாந்தி ஹோமம், ஆனந்த ஹோமம், சாரு ஸம்பாவனை, அப்பம் பொரி ஓதியிடல் போன்றவை ஆகும். 

a) ப்ரபூத பலி என்பது  சாதம், அடை, உருண்டைகள் மற்றும் அகத்திக் கீரை போன்றவற்றை ஜீவாத்மாவாக உள்ள ஊன்றிய கல் முன்னால் கொட்டுவதாகும்.  இந்த சடங்கில் தரப்படும் உணவுப் பொருட்கள் ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் மாறுபட்டு இருக்கலாம்.

b) இறந்தவருக்கு மனைவி இருந்து அவர் உயிருடன் இருந்தால் அவளும் ப்ரபூத பலி சடங்கில் கலந்து கொள்ள வேண்டும். அன்றைய தினம் ஒரு புதுப்புடவை வாங்கி அதை அவள் மீது சகோதரர்கள் போட வேண்டும். கையில் தரக் கூடாது. அதை புடவைப் போடுவது என்பார்கள். அதற்குப் பிறகு அவள் அப்படிப்பட்ட  பட்டுப் புடவைகளை அணியாகக் கூடாது என்பதற்காக கடைசியாக அவளுடைய வீட்டினரால் சம்பிரதாயமாக தரப்படுவதாம் அந்த புடவை. ஆனால் இந்த சடங்கு  ஒரு ஆன்மீக போதனைக்காகவே வைக்கப்பட்டு உள்ள சற்றே மூடத்தனமாக உள்ள இந்த சடங்கிற்கு வேறு எந்த காரணமும் கிடையாது. இந்த சடங்கிற்குப் பின் கணவனை இழந்த பெண்ணிற்கு என்ன நிலைமை ஏற்படுகிறது தெரியுமா?

c) பண்டைக் காலத்தில் கணவரை இழந்த பெண்கள் அன்று முதல் விதவையாகக் கருதப்பட்டதினால் அவர்கள் அன்றைய தினம் தாலியை அறுத்துக் கொண்டு, தலைமுடியை வழித்துக் கொண்டு, வெள்ளைப்  புடவையை மட்டுமே அணிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றும், வேறு எந்த வண்ணப் புடவைகளையோ, நகைகளையோ அணிந்து கொள்ளக் கூடாது என்றும், விதவையானப் பின் வெளியில் செல்லக் கூடாது, விழாக்களில் கலந்து கொள்ளக் கூடாது  என்றெல்லாம் பலவிதமான கட்டுப்பாடுகளை விதித்து இருந்தார்கள்.  அதற்கு அடிப்படைக் காரணம்  விதவைகள் ஆன பெண்கள் உலக சுக போகங்களில் மூழ்கி  காம இச்சை கொண்டு அலையக் கூடாது, தமது இறுதி வாழ்நாள்வரை ஆன்மீகத்தில் இருந்து கொண்டு பக்தி மார்கத்தில் இணைந்து இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக வைக்கப்பட்டு இருந்த சடங்கு முறை ஆகும். ஆனால் தற்காலத்தில் பல குடும்பங்களில்  இந்த சடங்குமுறை  இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. காரணம் விதவையான பெண்கள் தமது தலைமுடியை வழித்துக் கொள்வதில்லை, வெள்ளைப் புடவைகளை மட்டும் அணிந்து கொள்வதில்லை, நகைகளையும் அணிகிறார்கள், ஆடம்பரமாகவும் இருக்கிறார்கள். அனைத்து விழாக்களிலும் கலந்தும் கொள்கிறார்கள். ஆகவே இந்த சடங்கு தார்மீக அடிப்படையில் அமைந்த ஒன்றாகும். 

d) பத்தாம் நாள் சடங்கு அன்று   இறந்தவரின்  பங்காளிகள் இருந்தால் அவர்கள் அங்கு வந்து பத்து தினங்களுக்கான தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். பண்டைக் காலத்தில் இறந்தவர்களின் பங்காளிகள் நதி மற்றும் நீர் நிலைகளில் தர்ப்பணம் செய்வார்கள். அந்த நீர் நிலையில் இறந்தவர்களது சாம்பலும் கரைக்கப்படும். அப்படி கரைக்கப்படும் சாம்பலானது அந்த நீர் நிலையில் கரைந்து விடும்போது இறந்து போன அந்த ஜீவனின் அணுக்களும் அடுத்த பன்னிரண்டு நாட்களும் அந்த நீரில் பயணித்துக் கொண்டு இருக்கும். இந்த நிலையில் நதிகள் மற்றும் ஓடும் நீர் நிலையில் இறந்தவர்களுக்கு தர்ப்பணம்  செய்து எள்ளும் தண்ணீரும் ஊற்றும்போது அந்த தர்ப்பண நீரும் அந்த ஜீவனின் அணுக்களை சென்றடைவதால் அடுத்த பன்னிரண்டு நாட்களும் அந்த ஜீவனின் அணுக்கள் மூலம் அதை ஆவாஹிக்கும் ஜீவன்களின் தாகம் அடங்கும் என்பதான ஐதீகம் உண்டு. அதனால்தான் நதிகள் மற்றும் ஓடும் நீர் நிலையில்தான் இறந்தவர்களுக்கு தர்ப்பணம்  செய்து எள்ளும் தண்ணீரும் ஊற்ற வேண்டும் என்பது சாஸ்திர விதியாக இருந்தது.

e) ஆனால் அனைத்து இடங்களிலும் நதிகளும் நீர் நிலைகளும் இருப்பது இல்லை. அதனால்தான் பண்டை காலத்திலும் கூட நதிக்கரை, கடற்கரை இல்லாத பல இடங்களில் பூமியிலே சின்ன குழியை தோண்டி பூமாதேவியிடம் அந்தக் குழியிலே ஊற்றப்படும் தர்ப்பண நீரை அவள் உடலுக்குள் (பூமிக்குள்) ஓடும் நதியுடன் சென்று கலந்து விட வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு செய்யப்படும் சடங்காக அதை வைத்திருந்தார்கள். அதன் விளைவாக பண்டை காலத்திலும் நீர் நிலைகள் இல்லாத இடங்களில் குழி  தர்ப்பணம் செய்யலாம் என விதி அமைத்தார்கள்.

குழி  தர்பணம்

f) குழி தர்ப்பணம் என்பது என்ன? கர்மா நடைபெறும் இடத்தில் வந்து தர்ப்பணம் செய்யும் பங்காளிகள் அந்த இடத்தில் கொட்டப்பட்ட மண் தரையில் சின்ன குழி போல கையால் தோண்டி வைத்து அந்த குழிக்குள் எள்ளும் தண்ணீரும் கலந்து விடுவார்கள். கர்மா நடைபெறும்  இடத்தில்  குழி செய்து அதில் எள்ளும் தண்ணீரும் ஊற்றியதும்   அங்கேயே அது  பூமியிலே ஊடுருவி அதே பூமிக்குள் இருந்து வெளிவரும் நதி, கடல், குளம், நீர் நிலை அனைத்திலும் கலந்து  விடுவதாகவும், ஆகவே அந்த ஜீவனின் அணுக்கள் நீர் நிலை மூலம் எங்கு பாய்ந்து சென்று இருந்தாலும் அங்குள்ள அந்த ஜீவனின் அணுக்கள் மூலம் இறந்தவரது ஜீவனின் தாகத்தை தர்ப்பண நீர் தீர்க்கும் என்பது நம்பிக்கை ஆயிற்று.

g) அப்படி என்றால் அந்த நீரில் உள்ள மற்ற ஜீவன்களின் அணுக்கள் அந்த தர்ப்பண  நீரை ஆவாஹிக்காதா  என்றால், அது முடியாத ஒன்று என்பதே ஆன்மீக ரீதியிலான பதில் ஆகும்.  காந்தத்தைப் போன்ற தன்மை கொண்ட ஜீவ அணுக்கள்  அதன் பங்காளிகளின் தர்ப்பண நீரை மட்டுமே தன்னுள் இழுக்க முடியும் என்பது விசித்திரமான தெய்வ நியதியாம். 

h) தர்ப்பணத்தில் தண்ணீர் ஊற்றும்போது அதை வலது கை ஆள்காட்டி விரல் மற்றும் கட்டை விரலின் இடுக்கு வழியே ஊற்றுகிறோம். ஒவ்வொருவரது கையிலும் வலதுகை ஆள்காட்டி விரலுக்கும், கட்டைவிரலுக்கும் இடையே உள்ள  இடைப் பகுதியில் ஓடும்  ரேகைகளை பொதுவாக பித்ரு பூம்ய  ரேகைகள் என்பார்கள். பங்காளிகள் மந்திரங்களை ஓதி ஊற்றும்  தர்ப்பண நீரானது  அவர்களது கைகளில்  உள்ள பித்ரு பூம்ய ரேகைகள் வழியே  ஓடிச் செல்லும்போது அந்த கைகளின் ஸ்பரிசங்களை தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டு அது பித்ருக்களுக்கான நீராக மாறி விடுமாம்.  அதனால்தான் ஜீவ அணுக்கள் அதன் பங்காளிகளின் தர்ப்பண நீரை மட்டுமே தன்னுள் இழுக்க முடியும்  என்ற தெய்வ நியதி  நியாயமாகவே உள்ளது.
  
 ஒவ்வொரு குடும்பத்தினரின் கைகளில் 
உள்ள ரேகைகள் மீது இருந்து வெளியேறும் 
பித்ரு  நீரின் ஸ்பரிசம் வேறுபட்டு இருக்கும் 
என்பதை விளக்கும் படம் 

i)  அதன்  பின் அனைவரும் அங்கேயே குளித்து விட்டு ஆனந்த ஹோமத்தில் பங்கேற்பார்கள்.   

j)  அதை செய்வதற்கு முன்னால் பத்து நாட்களுக்கு  முன் ஆவாஹனம் செய்து பூமியிலே ஊன்றிய கல்லை மீண்டும் யதாஸ்தானம் செய்து வெளியில் எடுத்து விடுவார்கள். அதாவது அங்கு  வாசம் செய்து கொண்டிருந்த ஜீவனை வெளியில் எடுத்து விடுவார்கள் என்பதான ஐதீகம் ஆகும்.

k) பத்தாவது தினத்தன்று யதாஸ்தானம் செய்து வெளியில் எடுக்கப்பட்ட ஆத்மாவானது கட்டை விரல் போன்ற அளவும், அமைப்பும் கொண்ட சூட்சும சரீரம் எடுக்குமாம். அதன் பின்னரே சூட்சும சரீரம் எடுத்த அந்த ஆத்மாவானது யமதூதர்களுடன் யமலோகத்துக்கு பயணத்தை துவக்குமாம். அந்த பயணத்துக்கு வழிவகுக்கும்  நிலையை ஏற்படுத்தவே யதாஸ்தானம் எனும்  சடங்கு செய்து  அந்த ஜீவனுக்கு நாம் விடை கொடுத்து அனுப்புகிறோம். அங்கிருந்து பயணிக்கும் ஆத்மாவின் கதை கிரேக்கிய தினத்தில் கூறப்படும். அதை  பாகத்தில் விளக்கி உள்ளேன். 

l) கடைசியாக சாந்தி ஹோமம் செய்தபின்  பூர்ணாஹூர்த்தி காட்டிவிட்டு ப்ரபூத பலி - அரிசியினால் ஆன சாத உருண்டை, கீரை மற்றும் அப்பம் போன்றவற்றை- அங்கு கல்லின் முன் போடுவார்கள். ஆனால் இந்த வரிசைகிரமம் சில குடும்பங்களில் மாறுபட்டு இருக்கும் என்பதினால் அதை பண்டிதர்கள் கூறுவது போல செய்து முடிக்க வேண்டும்.

m) பத்தாம் நாளன்று முதல் நாள் அன்று இரவு உப்பில்லாமல் சமைக்கப்பட்டு அங்கு எடுத்து வந்துள்ள உணவை இறந்தவரின் பங்காளிகள் 'உப்பில்லாத சாப்பாடு' எனும் பெயரில் போடுவார்கள். அந்த உப்பில்லாத உணவை பெற்றுக் கொள்ளும் ஜீவனானது, ஐயோ இந்த உப்பில்லாத சாதத்தை உண்பதை விட வேறெங்காவது போய்  விடலாம் என்று உலக பந்தத்தை அறுத்துக் கொண்டு செல்லும்   மன நிலையை அதற்கு அளிக்கும் என்று இந்த சடங்கை வைத்து உள்ளார்கள்.

n) அனைத்தும் முடிந்தப் பின் வந்துள்ள உறவினர் அனைவருக்கும் உணவு அளிப்பார்கள்.  அன்று தீட்டு விலகி விட்டதாக ஐதீகம் உண்டு. அன்று சாரு சம்பாவனை என்பதையும் செய்வார்கள். அப்பம் மற்றும் பொறி போடுவார்கள். அன்று குடும்பத்தினருக்கு விலகி விட்டதாக கருதப்படும் தீட்டு மறுநாள் மீண்டும் வந்து சேரும் என்பார்கள்.

105)  11 ஆம்  நாள் கர்மாக்கள் :-  இறந்த 11வது நாளில் செய்வது ஏகோதிஷ்டம் என்று பெயர் பெறும். அன்று செய்யப்படும் கர்மாக்கள்:-
 
a) யஜ்யோபவீத தாரணம் புண்யாஹம், நவச்ராத்தம், வ்ருஷப உத்ஸர்ஜனம், ஆத்ய மாஸிகம், அவ்ருத்தாத்ய மாஸிகம்  போன்றவை ஆகும்.

b) பதினோராம் நாளன்று நடைபெறும் இன்னொரு முக்கியமான சடங்கு 'ஒத்தன் சாப்பாடு' என்பதாகும். அன்றைய தினம் ஒத்தன் எனப்படும் ஒரு புரோகிதரை அழைத்து வந்து அவரையே உப்பில்லாத உணவை அங்கேயே தயார் செய்து அதையே  உண்டு விட்டு செல்லுமாறு கூறுவார்கள். மீதி இருந்தால் அதை அவர் எடுத்துக் கொண்டு சென்று விட வேண்டுமாம்.  அவருக்கு  தட்ஷணையும் உண்டு. அவர் போகும்போது அவரை யாரும் பார்க்கக் கூடாதாம். இதுவும் ஒரு முக்கியமான சடங்காம். அப்படி செல்பவரையே பிரேத மனிதர் என்பார்கள்.

106) 12 ஆம்  நாள் கர்மாக்கள் :-  அன்றைய தினம் செய்ய வேண்டிய கர்மாக்கள் புண்யாஹம், ஒளபாஸனம், சோடசம், ஸபிண்டீகரணம், தானங்கள், சோதகும்பம் போன்றவை ஆகும்.


a)  11-ஆம் நாள் வரை ப்ரேத ரூபத்தில் இருந்த ஆத்மாவானது பன்னிரண்டாம் நாளன்று பித்ருக்களின் ரூபத்தை அடைந்து அவர்களுக்கு முன்னால் மரணம் அடைத்துவிட்ட பித்ருக்களுடன் ஒன்று சேர்வதாக ஐதீகம் உண்டு. அன்றைய தினத்தன்று சவுண்டி சாப்பாடு என்ற சடங்கும் நடைபெறும்.   அந்த சவுண்டிக்கு வீட்டினர் சமைத்த உணவைப் போடுவார்கள். ஆனால் அவர் போகும் போதும் அவரை எவரும் பார்க்கக் கூடாதாம்.
 
b)  இதில் முக்கியமான கர்மா ஸபிண்டீகரணம் என்பதாகும். இந்த கர்மா மூலம் இறந்தவருக்கு முன் மாண்ட அவருடைய மூன்று தலைமுறையினரின் பிண்டத்துடன் இறந்தவரின் பிண்டத்தையும் ஒன்று சேர்ப்பது சபிண்டீகரணம்.

 சபிண்டீகரணம்

ஆனால் பிரேதத்துவம் பெற்றதும் அந்த ஆத்மா அடுத்த பிறவி எடுக்கும் என்பதல்ல அதன் அர்த்தம். அந்த பிரேத ஆத்மாக்கள் யமலோகத்துக்கும் போகாமல், சொர்க்க லோகத்துக்கும் போகாமல் யமதர்மனின் கணக்கு வழக்குகளின் அடிப்படையில் அவற்றுக்கு கிடைக்க உள்ள  தண்டனை மற்றும் பிரதிபலன்களை எதிர்பார்த்தவண்ணம் யமலோகத்தில் உள்ள யமராஜனிடம் சரணடைய பயணித்துக் கொண்டு  இருப்பார்கள். அதன் பயணம் முடிவுற  ஒரு வருட காலம் ஆகுமாம்.

c) ஆகவேதான் அந்த ஜீவன்கள்  நற்கதியை அடைய வேண்டும் என்பதற்காக அந்த பித்ரு ஆத்மாக்களுக்கு அந்த ஒரு வருட காலத்துக்குள் செய்ய வேண்டிய பதினாறு ஸ்ரார்தங்களை  ஒரே நாளில் செய்ய வேண்டி உள்ளது. இதற்கு முக்கியமான காரணமும் உள்ளது. ஒரு வருடத்தில் அந்தந்த குறிப்பிட்ட நாளில் செய்ய வேண்டிய ஸ்ரார்தத்தை ஏதாவது ஒரு தவிர்க்க முடியாத காரணத்தினால் கர்த்தாவினால் செய்ய முடியாது போய் விட்டால், அந்த பாவம் கர்மாவை செய்பவருக்கு போகாது. மாறாக எந்த ஜீவனுக்காக அந்த ஸ்ரார்தம் செய்யப்படுமோ அதற்கு போய் சேரும். அதனால் அது படும் வேதனையின் விளைவாக, அந்த ஜீவனின் குடும்பத்தினர் மன வேதனைகளை அடைவார்கள் என்பது தெய்வ நியதியாம். அந்த நிலை ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காகவே  ஒரே நாளில் அந்த பதினாறு ஸ்ரார்தங்களை முறையாக, நியதிப்படி செய்வதின் மூலம் யமதர்மதேவர் அந்த ஜீவன்களுக்கு கிடைக்க உள்ள தண்டனைகளின் கடுமைகளைக் குறைப்பார் என்பது நம்பிக்கை.

 
d) பதினாறு ஸ்ரார்தங்களை ஒரே நாளில் செய்ய முடியாது என்பதினால்தான் பன்னிரண்டாம் நாளன்று பதினாறு அந்தணர்களுக்கு அரிசி, வாழைக்காய் போன்றவற்றுடன் தட்ஷணயையும் சேர்த்து கொடுத்து அந்த குறிப்பிட்ட கர்மாவை செய்து முடிக்கிறார்கள். இதை சோடசம் என்று கூறுவார்கள். சோடசம் என்றால் பதினாறு என்பது பொருள் ஆகும்.
 
e) இறந்தவரை நேரடியாக பித்ருவாக பாவித்து முதன்முதலாகச் செய்யப்படும் ஸ்ரார்தமான ஸோதகும்பம் எனப்படும் சடங்கையும் பன்னிரண்டாம் நாள் செய்து ஒரு பிராமணருக்கு போஜனம் செய்விப்பார்கள். 

107) 12 ஆம் நாள் கர்மாக்கள்:- பதிமூன்றாம் நாளன்று வீட்டின் அனைவருக்கும் உள்ள தீட்டு காலம் முடிந்து விடும். குடும்பத்தினர் குளித்து விட்டு புத்தாடை அணிந்து கொள்வார்கள்.  அன்று ஹோமம் செய்து அந்த ஹோம ஜலத்தை வீடு முழுவதும் தெளித்து வீட்டையும் சுத்தமாக்குவார்கள். இதை சுபஸ்வீகாரம் என்று கூறுவார்கள். சுபஸ்வீகாரத்தின்  அன்று  மாலை சாஸ்திரிகள் இறந்தவரின் ஆத்மா பயணிக்கும் கதையைக் கூறுவார். அவர்கள் கூறுவது கருட புராணத்தின் அடிப்படையில் அமைந்துள்ள கதையாகவே இருக்கும். கருட புராணத்தில் கூறப்பட்டு உள்ள அந்தக் கதை என்ன ?
 ..............தொடரும்