Tuesday, July 29, 2014

Ice and Ruthraksha Lingam/ அற்புத அமைப்பில் சிவலிங்கங்கள்


சாந்திப்பிரியா

வடநாட்டில் ஸ்ராவன் மாதங்களில் ஸ்ராவன் சோம வாரம் எனும் தினத்தில் (திங்கள் கிழமை) அமர்நாத் சிவலிங்கத்தை குறிக்கும் வகையில் மிகப்பெரிய அளவில் சிவலிங்க உருவங்களைமுழுமையான ஐஸ் கட்டிகளினால் செய்து வைத்து இருப்பார்கள். அன்று இரவு முழுவதும் அங்கு வந்து பூஜைகளை செய்து பக்தர்கள் ஆராதிப்பார்கள். இந்த ஐஸ் லிங்கங்கள் மால்வா எனும் பகுதிகளான இந்தூர், தேவாஸ், உஜ்ஜயினி, போபால் போன்ற  நகரங்களில் பெருமளவில் நடைபெறும். சிவபெருமான் ஆலயங்களில் ஐந்து  முதல் பத்தடி உயரங்களில் கூட இப்படிப்பட்ட சிவலிங்கங்களை உருவாக்கி வைத்து வழிபடுகிறார்கள்.  இப்போது குஜராத்திலும்  இந்த பழக்கம் உள்ளதாக தெரிகிறது.  இதற்கான விசேஷ காரணங்களோ இல்லை பரம்பரைப் பழக்கமோ இல்லை என்றாலும் இது பரவலாக ஷ்ரவன் சோம வாரங்களில் கொண்டாடப்படுகிறது.  அவற்றின் சில படங்களைக் கீழே தந்துள்ளேன்.

குஜராத்தில்  ஐஸ் லிங்கம்

 ஐஸ் லிங்கம்

 ஐஸ் லிங்கம்

 ஐஸ் லிங்கம்

குஜராத் கடற்கரையில் மணலில் செய்த  லிங்கம்

தேவாஸ் நகரில் ஐஸ் லிங்கம் 

தேவாஸ் நகரில் ஐஸ் லிங்கம்

தேவாஸ் நகரில் ஐஸ் லிங்கம்

அது போலவே ருத்திராக்ஷ மாலையில் செய்யப்பட்டுள்ள  சில சிவலிங்கங்களையும் கொடுத்து உள்ளேன். இந்த 31 அடி உயர  சிவலிங்கம் பதுக்வியாஸ் என்பவரால் குஜராத்தின் வல்சாத் மாவட்டத்தில்  தரம்பூர் தாலுக்காவில் செய்யப்பட்டு வைக்கப்பட்டது. திரு பதுக்வியாஸ் ருத்திராக்ஷ மணிகளின் அமைப்பில் ஆழ்ந்த ஞானம் உள்ளவர்.  சுமார் ஐம்பது ஆட்களின் துணையோடு நான்கு மாதங்கள் முயன்று இந்த ருத்திராக்ஷ மாலையிலான சிவலிங்கத்தை அமைத்து உள்ளார். அவர் 2000 ஆண்டு முதல் ருத்திராக்ஷ மாலையில் சிவலிங்கங்களை  அமைத்து வருகிறாராம்.

ருத்ராக்ஷ மணி மாலையிலான லிங்கம் 

ருத்ராக்ஷ மணி மாலையிலான லிங்கம்

ருத்ராக்ஷ மணி மாலையிலான லிங்கம் 

Sunday, July 27, 2014

Wonderful Dream - விசித்திரக் கனவு

என்னுடைய தாயாரும் தந்தையும்

இன்று என்னுடைய தந்தையின் வருடாந்திர திவசம். அதி காலையில்  எனக்கு ஒரு விசித்திரக் கனவு. விடியல் காலை சுமார் 3.10 மணி இருக்கும். அதில் முன்னர் எனக்கு தெளிவில்லாத சில விஷயங்களுக்கு பதில் அளிக்கும் வகையில்  என்னுடைய தாயார் எனக்கு சில செய்திகளைக் கூறினார். இந்தக் கனவு  இன்று ஏன் வந்தது என்பதையும், அல்லது எதற்காக வந்தது  என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.  ஆனால் இது என்னுடைய குடும்பத்தின் முக்கியமான செய்தி என்பதினால் உடனடியாக  எழுதி உள்ளேன். 

என்னுடைய தந்தை காலத்தில் இருந்தே எங்களுடைய குல தெய்வம் யார் என்பதையை அறியாமல் நாங்கள்  வைதீஸ்வரன் கோவில்தான் எங்களுடைய குல தெய்வம் என்று எண்ணிக் கொண்டு  அங்கு மொட்டை அடித்தல் மற்றும் எங்களுடைய பிரார்த்தனைகளை செய்து கொண்டு இருந்தோம். அதற்கு இடையில் என்னுடைய தந்தையின் காலத்தில் இருந்தே  வேறு ஒருவர் நட்பினால் திருச்சி அகிலாண்டேஸ்வரி ஆலய வழிபாட்டை தொடரத் துவங்கி அதையே எங்கள் குல தெய்வமாக ஏற்றுக் கொண்டு வழிபடத் துவங்கினோம். எங்கள் வீட்டு அனைத்து விசேஷங்களுக்கும் திருச்சி அகிலாண்டேஸ்வரியை மட்டுமே ஆராதித்து வழிபாட்டு வந்தோம். ஆனால் உண்மையில் கூறினால் எங்கள் குடும்பம் வசதியாக இருக்கவில்லை. மாறாக பல்வேறு பிரச்சனைகளில் மூழ்கிக் கிடந்தது.  வசதியின்மைக் காரணமாக சமூகத்திலும் நாங்கள் அதிக மதிப்பின்றி இருந்தோம் என்பதும் மறுக்க முடியாத உண்மை. இத்தனைக்கும் என்னுடைய தாயார் அதிக பூஜை புனஸ்காரங்களை கைக் கொண்டிருந்தவர்.

காலம் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது.  எங்கள் குடும்பத்தினர் யாருக்குமே நல்ல வேலையும் அமைந்திருக்கவில்லை. வாழ்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் பிரச்சனைகள், பிரச்சனைகள்,ஓயாத பிரச்சனை. ஏளனப் பேச்சுக்களையும்  சந்திக்க வேண்டி இருந்தது.

முன்னரே கூறியது போல இன்று என்னுடைய தந்தையின் வருடாந்திர திவசம். அதி காலையில் என்னுடைய கனவில் என்னுடைய தாயார் வந்தார்.  தந்தையின் திவசத்தன்று தாயாரா? ஆச்சர்யமாக இருந்தது.  அவர் என்னுடன் மனம் விட்டுப் பேசினார். அதில் அவர் கூறியவைதான் இந்த செய்தி.

ஒருநாள் என்னுடைய தாயாருக்கு யாரோ ஒரு நண்பர் மூலம் பேச்சு வாக்கில் ஒரு செய்தி கிடைத்தது.  என்னுடைய தந்தையின் இரண்டு அல்லது மூன்று தலைமுறைக்கான முன்னோர் இன்னார் இன்னார் என  என் தாயாருடன் பேசிக் கொண்டு இருந்தபோது அவரும் தன்னுடைய தந்தை வழி தலைமுறையின் சிலர் எங்களுடைய பாட்டனார் தலைமுறையினருக்கு தெரிந்தவர்கள் என்பதாகக் கூறியபோது  பேச்சுவாக்கில் என்னுடைய தாயார் எங்களுடைய பூர்வீகம் நங்கவரம் என்றும்   எங்கள் குல தெய்வம் என்பது அகிலாண்டேஸ்வரி ஆலயம் மற்றும் வைதீஸ்வரன் கோவில் என்றபோது அவர் அதை சந்தேகித்தாராம். 'இல்லையே நங்கவரத்தில்  இருந்த  உங்கள் இன்னன்ன  தலைமுறையினர் வணங்கி வந்த குலதெய்வம் என்பது சித்தாடி எனும் கிராமத்தில் இருந்த காத்தாயி அம்மன் அல்லவா, அப்படி இருக்கும்போது நீங்கள் எப்படி வைதீஸ்வரன் கோவிலை குல தெய்வமாக ஏற்றுக் கொண்டு, அகிலாண்டேஸ்வரி அம்மனையும் குல தெய்வம் என்கிறீர்கள்'  என்றதும் என்னுடைய தாயாருக்கு பொறி தட்டியது போல சந்தேகம் வந்ததாம்.

 ஒருமுறை சந்தேகம் வந்து விட்டால் அதை தீர்த்துக் கொள்ளும்வரை என்னுடைய தாயாருக்கு வேறு சிந்தனை ஏற்படாது. எங்களுடைய சில உறவினர்களிடமும் குல தெய்வம் பற்றிக் கேட்டபோது  அவர்களுக்கும் எங்கள் குல தெய்வம் யார்  என்றே தெரியவில்லை.  ஆனால் வைதீஸ்வரன் கோவிலில் மட்டும் மொட்டை அடிப்பது பல வம்சங்களில் வந்து கொண்டிருந்த பழக்கம் என்பதை மட்டும் கூறி உள்ளார்கள். இன்னும் சில நாட்கள் பொறுத்து மேலும் சிலருடன் பேசிக் கொண்டு இருந்தபோது காத்தாயி  அம்மனே எங்கள் மூதையோர்  வழிபாட்டு வந்திருந்த குல தெய்வம் என்பது என்னுடைய தாயாருக்கு  உறுதியாகத் தெரிந்தது.

அந்த காலத்தில் எங்களுடைய பாட்டனார் தலைமுறையினர் கோவில் குல வழிபாடு என்பதில் அதிக அக்கறைக் காட்டாமல், குல தெய்வத்தின்   படத்தைக் கூட பூஜை அறையில் வைத்திருக்காமல் இருந்துள்ளார்கள். குலதெய்வ வழிபாடு என்பதே இல்லாமல் இருந்துள்ளார்கள். அதனால்தானோ என்னவோ என்னுடைய தந்தையும் கோவில் குளம் என சுற்றிக் கொண்டு தெய்வீக வழிபாடுகளில் அதிக ஈடுபாடு வைத்து இருக்கவில்லை. வீட்டில் மட்டும் அமைதியாக விடியல் காலைக் குளித்ததும் பூஜை அறையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு சில மணி நேரம் தியானத்தில் இருப்பார். அவருடைய தெய்வீக  வழிபாடு அவ்வளவு மட்டுமே இருந்தது. மற்ற நேரங்களில் வீட்டு வாயில் கூடத்தில் அமைதியாக சாமியாரைப் போலவே எப்போதும் அமர்ந்து இருப்பார். ஆனால் என்னுடைய தாயாரோ பூஜை புனஸ்காரங்களை  மிக அதிக அளவில் கொண்டு இருந்தவர்.

என்ன காரணத்தினாலோ  எங்கள் குடும்பத்தினர் குல தெய்வ வழிபாடு என்பதை உணராமலேயே இருந்துள்ளார்கள். அதற்கான வேளை வரவில்லையோ என்னவோ, தெரியவில்லை. ஆனால் என்னுடைய தாயாருக்கு மட்டும் அடிக்கடி மனதில் காத்தாயி அம்மனின் நினைவு தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தபோது  உண்மை தெரிய வந்தது.  மெல்ல மெல்ல என்னுடைய தாயார் பலரிடமும் பேசிக் கொண்டு இருந்தபடி  இருக்கையில் உண்மையில் எங்கள் குல தெய்வம் காத்தாயி அம்மனே என்ற உண்மையைக் கண்டு பிடித்தார். இப்படியாக என்னுடைய தாயார் பேசிக் கொண்டு இருக்கையில் என்னுடையக் கனவும் கலைந்தது.  முழித்துப் பார்த்தபோது  காலை மணி 3.20 என தேர்ந்தது. இப்படியாக  என்னுடைய தாயார் மூலமே எங்களுடைய குல தெய்வம் யார் என்பது அடையாளம் தெரிந்தது.   வெகு காலத்துக்குப் பிறகு நாங்கள் மீண்டும் எங்கள் குல தெய்வத்தை வழிபடத் துவங்கி  உள்ளோம். 

முன்னோர்கள்  அக்கறை  காட்டாமல் உதாசீனப்படுத்தி வந்த  குல தெய்வ  வழிபாடு  எங்களுக்கும் பல வருடங்கள் தெரியாமலே இருந்துள்ளது.  குல தெய்வ வழிபாட்டை உதாசீனப்படுத்தியதினலோ என்னவோ எங்கள் குடும்பத்தில் வளமே இல்லாமல், அமைதியும் இல்லாமல்  தேவை அற்ற பல பிரச்சனைகளை சந்தித்தபடி  இருந்தது.  சமூகத்திலும் நல்ல நிலையில் பார்க்கப்படவில்லை.  எங்களை சுற்றி இருந்த தாய் வழி உறவினர்கள்  மேன்மேலும்  முன்னேற்றப்  பாதையில் சென்று கொண்டு  இருக்கையில் தந்தை வழி வந்த முதல் வம்சத்தினரும்  (என்னையும் சேர்த்தே) சொல்லொண்ணா துயரங்களை அனுபவித்தபடி இருந்தோம். அவற்றை வெளிப்படையாகக் கூற முடியாமல் சமூகத்தில் ஓரளவு ஒதுங்கியே இருக்கும் நிலையில் இருக்க வேண்டியதாயிற்று.

ஆனால் உண்மையாகவே  நாங்கள் பூர்வ ஜென்மத்தில் செய்திருந்த புண்ணியங்களினால்  தக்க நேரத்தில் எங்களுக்கு எங்கள்  குல தெய்வம் தன்னை எங்களிடம் அடையாளம் காட்டிக் கொண்டது என்றே நினைக்கிறேன். ஒரு காலத்தில் என்னுடைய தந்தை பூனாவில் நல்ல வேளையில் இருந்து அங்கு வசித்துக் கொண்டு இருந்தபோது  அவர்கள் வசித்து வந்த பகுதியில் உள்ள வீடுகளில்  யார் இறந்தாலும் என்னுடைய தந்தையும் அங்கு சென்று அவர்களுக்கு  உதவுவாராம்.  அது மட்டும் அல்ல பிணத்தை எடுத்துச் செல்கையில் ஒரு பக்க பாடையை அவர் தனது தோளில்  சுமந்து கொண்டு செல்வாராம். அதனால் அவரை அங்கிருந்தவர்கள் 'பிணம் தூக்கி ராமசாமி ஐயர்' என்று  மரியாதையாக அழைப்பார்களாம்.  பிணங்களை  எரிக்கும் இடமே சுடுகாடு.  சுடுகாட்டில் வசிப்பவர் ஸ்மசானவாசி எனும் சிவபெருமான். சிவபெருமானின்  மகனின் மனைவியே வள்ளி எனும் காத்தாயி.  அந்த புண்ணியமும் எங்களை காத்தாயி அம்மனை வழிபட வைத்து இருக்க வேண்டும்.  அது முதல் நாங்கள் சித்தாடி காத்தாயி அம்மனை வழிபடத் துவங்கினோம்.  அதனால்தானோ என்னவோ எங்கள் வழி வம்சத்தினர் தற்போது முன்னேற்றப் பாதையில் செல்லத்  துவங்கி உள்ளார்கள் என்பது மனதுக்கு புரிகிறது.  இல்லை என்றால் குல தெய்வத்தின் சாபத்துக்கு நாங்கள் ஆளாகி இருப்போம்.
  
இதை வருங்காலத்தில் என்னுடைய வம்சாவளியினர் மறந்து போகாமல் இந்த உண்மைகளை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்,  குல தெய்வம் யார் என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டும்  என்பதற்காக காலப் பெட்டகம் போல இன்று  எழுதி வைத்துள்ளேன். 

இன்று என்னுடைய தந்தையின் திவசத்தன்று  எனக்கு வந்த தாயாரின் கனவு என் மனதில் அமைதியை தந்துள்ளது.  சில நேரங்களில் நம்முடைய கற்பனைக்கு எட்டாமல் சில நிகழ்வுகள் நடைபெறுகின்றன.

நான் யோசனை செய்து பார்த்தேன். எப்படி திருச்சி மாவட்டத்தில் உள்ள நங்கவரத்தை  சேர்ந்த எம்முடைய பாட்டனார் காலத்தினர் கும்பகோணத்தின் அருகில் உள்ள சித்தாடி கிராமத்தில் உள்ள காத்தாயியை குல தெய்வமாக வணங்கி வந்துள்ளார்கள் ?  திருச்சியும் கும்பகோணமும் வெகு தொலைவில் உள்ள இடங்கள் அல்ல. நான்கு மணி நேரத்துக்குள்ளேயே சென்று விட முடியும்.  நங்கவரத்தில் இருந்த எங்கள் வம்சத்தினருக்கு ஒன்று கனவில் வந்து தன்னை வழிபடுமாறு குலதெய்வம் கூறி இருக்க வேண்டும். அது முதல் அவர்கள் அங்கு செல்லத் துவங்கி இருக்க வேண்டும். இல்லை அந்த கிராமத்தில் விவசாய நிலம் இருந்து அவர்கள் அடிக்கடி அங்கு சென்று கொண்டு இருக்க வேண்டும்.  அந்த காலத்தில் ஒரு பழமொழி  உண்டு. 'நாடு பாதி, நங்கவரம் பாதி' என்று நங்கவரத்தை  சேர்ந்தவர்களைக் குரிப்பிடுவார்கலாம்.  எது எப்படியோ, எங்கள் குலதெய்வத்தை அடையாளம் கண்டு கொண்டு வழிபடுவதின் காரணம் எங்கள் தெய்வமான என்னுடைய தாயார்தான் என்பதே சத்தியமும் ஆகும். 

Harishchandragad - ஹரிஸ்சந்திர காட்


நான்காவது தூண்  
விழுந்தால் 
 உலகம் அழியுமா ?
  

தற்போதைய குஜராத் மானிலத்தின் அஹமதாபாத்தில் (முன்னர் மகாராஷ்டிரத்துடன் இணைந்து இருந்த ஊர்)  கோதாலே எனும்  கிராமத்தில் உள்ள சாயாத்ரீ எனும் மலை உச்சி மீது ஒரு கோட்டை உள்ளது. அதன் பெயர் ஹரிஸ்சந்திர காட் என்பதாகும். அது அதை சுற்றி இருந்த ஊர்களுக்கு காவலாக இருந்த கோட்டையாம் அது.  அங்கு ஹரிஸ்சந்திரேஸ்வரர் என்ற ஆலயம் உள்ளது.

ஹரிஸ்சந்திர ஆலயத்தை சுற்றி பல குளங்களும், குகைகளும் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றான கேதாரீஸ்வர் என்ற குகையில் ஐந்து அடி உயர சிவ லிங்கம் உள்ளது. அது கழுத்தளவு நீரின் நடுவில் வைக்கப்பட்டு உள்ளதாம். அந்த சிவலிங்கத்தை சுற்றி உள்ள தண்ணீர் ஐஸ் கட்டியைப் போல குளிராக இருப்பதினால் அதன் அருகில் சென்று பூஜிக்க முடிவது இல்லை என்கிறார்கள். ஆனால் சமீப காலமாக அந்த சிவலிங்கத்தின் அருகில் சென்று பார்க்கும் வகையில் அந்த தண்ணீர் மீது நடைபாதை அமைக்கப்பட்டு இருந்தாலும் அந்த பாதையும் நீரில் மூழ்கி இருப்பதினால் சிவலிங்கத்தின் அருகில் சென்று யாராலும் பார்க்க இயலவில்லையாம். 

மழைக் காலங்களில் அந்த மலை மீது செல்லவே  முடியாத அளவில் நீர் நிறைந்து இருக்குமாம். அந்த சிவலிங்கம் உள்ள கூடத்தில் பல சிற்பங்கள் சுவர்களில் செதுக்கப்பட்டு உள்ளன. சிவலிங்கத்தின் மீது காணப்படும் மேற்கூரையை நான்கு தூண்கள் தாங்கிப் பிடித்துள்ள நிலையில் உள்ள  அமைப்பில் அவற்றில் மூன்று தூண்கள் உடைந்து கிடக்கின்றன. அவை கடந்து போன மூன்று யுகங்களைக் குறிப்பதாகவும், நான்காவது யுகமான கலியுகத்தைக் குறிக்கும் நான்காவது தூண் எப்போது இடிந்து விழுமோ அப்போது உலகம் அழிந்து விடும் என்பதாகவும் ஒரு நம்பிக்கை உள்ளது.

அந்த சிவலிங்கத்தை முழுக வைத்துள்ள தண்ணீர் அந்த கூடத்தின் நான்கு பக்க சுவர்களில் இருந்தும்  வழிந்து வரும் நீர் என்றும், ஆனால் மழைக் காலத்தில் அந்த கூடத்தில் தண்ணீரே இல்லாமல் காட்சி தருவதாகவும் இருக்கும்  என்ற  அதிசயமான காட்சியை  குறிப்பிடுகிறார்கள்.

இந்த கோட்டை கல்ச்சூரி மன்னர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்று கூறுபவர்கள் ஹரிஸ்சந்திர காட் பற்றிய செய்தி ஸ்கந்த புராணம் மற்றும் மத்சய புராணங்களில் காணப்படுவதாகவும் கூறுகிறார்கள். ஆகவே இந்த குகையில்  உள்ள சிவலிங்கம் பல ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இருந்திருக்க வேண்டும் என்றும், அங்கு முனிவர்கள் தவம் செய்து இருக்க வேண்டும் என்றும்  நம்ப முடிகிறது.  அனைத்துமே வாய் வழிச் செய்திகள்தான்  என்பதினால் உறுதியாக எதையும் கூற இயலவில்லை.  ஆனால் அத்தனை உயர மலையில் கோட்டையும், ஆலயமும் எழுப்பப்பட்டதில் இருந்து  அங்கு சில ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் யாரேனும் ஆட்சியில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதும் தெரிகிறது.

இந்த குகைக்குள் பதினோராம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த விஷ்ணுவின் சிலை உள்ளது. ஆனால் இந்த மலை உச்சிக்கு செல்வது எளிதல்ல. மலை மீது நடைப்பயணத்தை மேற்கொள்வதற்கு நன்கு வழி தெரிந்த யாரையாவது அழைத்துச்  செல்ல வேண்டும்.  மலை மீது  ஏற ஆசைக் கொள்ளும் இளைஞர்கள் அதற்காகவே இங்கு  வருகை தருகிறார்கள். இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்துக்கு பூனாவில் இருந்து எளிதாக செல்ல முடியுமாம்.

இந்த கோட்டையும், ஆலயமும் யாரால் எப்போது கட்டப்பட்டது என்ற விவரம்  குறித்து  எவருக்கும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை. சிறு கற்களால் கட்டப்பட்ட பண்டையக் கால நினைவுச் சின்னங்களையுடைய சிலைகள் சில காணப்படுகின்றன.  இந்த இடத்தில்தான் ராஜா ஹரிச்சந்திரன் இருந்ததாகவும் கூறுகிறார்கள்.



 -----------------
End note: I am thankful to Shri Abhijeet  http://www.harishchandragadinfo.com/p/fascinating-spots.html whose two photographs were helpful to this article. He readily consented to use the photos.  
My sincere thanks are  also due to chenni trekkers blogspot.com  and other sites for the photos

Thursday, July 24, 2014

Kanwar Yathra or கான்வா விரதம்

கான்வா  விரதம் 
சாந்திப்பிரியா 


தென் பகுதிகளில் காவடி எடுக்கும் விழாவைப் போல வடநாட்டில் ஷ்ராவன் (ஆகஸ்ட் மற்றும் செப்டம்பர் மாதங்களின் மத்தியில் வருவது) எனும் மாதத்தில் கன்வா எனும் பெயரில் காவடி எடுத்து அதில் உள்ள குடங்களில் கங்கை நீரை சுமந்து கொண்டு சிவபெருமானுக்கு அபிஷேகம் செய்வது சிவ பக்தர்களின் பழக்கம். இதை கான்வா விரதம் என்பார்கள். அந்த பத்து நாட்களிலும்  அதை செய்பவர்கள்  கடுமையான விரதம் இருந்து கான்வா  எனும் காவடியை சுமந்து செல்வார்கள். ஷ்ராவன் என்பது இந்து  மாதங்களில் வரும்   ஐந்தாவது மாதம் ஆகும்.  பிற மாதங்கள் இவை :

  • சைத்ரா 
  • வைஷாக் 
  • ஜைஸ்த்தா
    ஆஷாதா 
  • ஸ்ராவனா 
  • பாத்ரா 
  • அஷ்வின் 
  • கார்த்திக் 
  • மார்கஷீர்ஷா
  • பௌஷ 
  • மாக்
 கன்வா என்றால் நீண்ட மூங்கில் கட்டையின் இரு புறத்திலும் கட்டி வைக்கப்பட்டு உள்ள குடங்களை சுமக்கும் மூங்கில் கழி ( காவடி )  ஆகும். அதை சுமப்பவர்களை கன்வாரியா என்று அழைப்பார்கள். கன்வாரியா என்றால் சிவ பக்தர்கள் என்று பொருள்படும். அந்த விரத விழா மிகப் பெரிய விழாவாக சுமார் பத்து நாட்கள் நடைபெறுகிறது. அந்த பத்து நாட்களில் வடநாட்டின் பல பகுதிகளில் இருந்தும் பக்தர்கள் காவி உடை உடுத்தி, விரதம் இருந்து தமது தோள்களில் காவடியின் இரு பகுதிகளிலும் தொங்க விடப்பட்டு இருக்கும் குடங்களில் ஹரித்துவார், கங்கோத்தரி, கோமுக் எனும் இடங்களில் உள்ள நதிகளில் ஓடும் கங்கை நீரை நிறப்பி எடுத்துக் கொண்டு நடைப் பயணத்தை மேற்கொள்வார்கள்.



நடைப் பயணத்தில் அவர்கள் காலணி  அணிவது இல்லை. குடங்களை தரையில் வைக்கக் கூடாது என்பது இன்னொரு விதி முறை ஆகும்.  அவர்கள் செல்ல வேண்டிய பாதையும் முன்னரே முடிவாகி அறிவிக்கப்பட்டு விடும். குடங்களை தரையில் வைக்கக்கூடாது  என்பதினால் அங்காங்கே இளைப்பாறிக் கொள்வதற்காக  யாத்ரீகர்கள் தங்கும் நிழல் குடைகளை சிவபக்தர்கள் அமைத்து இருப்பார்கள். அங்கு மரப்பலகைகளினால் ஆன மேடைகள் அமைக்கப்பட்டு இருக்கும்.  அதன் மீதே காவடியை தரையில் படாமல் வைத்து இருப்பார்கள்.  அந்த காவடியை எடுத்துச் செல்லும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள்  பெரும்பாலும் ஹரித்துவாருக்கு செல்வது பழக்கம்.



கான்வா  எனும் விரதத்தை அனுஷ்டிப்பவர்கள் அவர்கள் ஊர்களில் உள்ள சிவபெருமான் ஆலயத்துக்கு கங்கை நீரை ஏந்திச் சென்று அந்த நீரினால் அந்த சிவலிங்கத்தை அபிஷேகித்து ஆராதிப்பார்கள். தமது வேண்டுகோட்களையும்   சிவபெருமானிடம் வைப்பார்கள்.
 
இந்த விரத விழாவிற்கான பின்னணிக்கு புராணக் கதை உண்டு. தேவர்கள் ஸ்ராவன  மாதத்தில் அமிர்தத்தைக் கடைந்தபோது அதில் இருந்து  வெளியான விஷத்தை சிவபெருமான் உண்டு உலகைக் காத்தார். அதனால் விஷத்தின் உஷ்ணத்தைத் தாங்க முடியாமல்  ஹரித்துவாரைத் தாண்டி சின்ன மலை மீது உள்ள நீலகண்டேஸ்வர் எனும் ஆலய தலத்தில் ஆலகால விஷத்தை உண்ட சிவபெருமான் விஷத்தின் தாக்கத்தைக் குறைக்க பல்லாயிரம் ஆண்டுகள் அங்கிருந்த வனத்தின் குளிர் சீதோஷ்ண நிலையில் தன்னை மறந்து  உறங்கிக் கொண்டு இருந்தாராம். அவர் உறங்கிக் கொண்டு இருந்ததினால் உலகமே செயல் இழந்து நின்றதினால் அவரைத் தேடி அலைந்த விஷ்ணு, பிரும்மா மற்றும் பிற தேவர்கள் அந்த மலை உச்சிக்குச் சென்று பார்வதியின் உதவியுடன் அவரைக் கண்டு பிடித்து அவரை உறக்கத்தில் இருந்து எழுப்பி உலகை காத்தார்களாம்.


த்ரேதா யுகத்தில் அப்போது இருந்த ராவணன் சிவபெருமானின் அவஸ்தையை குறைப்பதற்காக கடுமையான விரதம் மேற்கொண்டு கன்வாவை ஏந்திக் கொண்டு யாத்திரை (குடங்களை சுமப்பது) செய்து  ஒரு குடத்தில் கங்கை நீரைக் கொண்டு போய்  பூர மஹதேவ் எனும் சிவன் ஆலயத்தில் இருந்த சிவலிங்கத்தை அபிஷேகித்து சிவபெருமானின் சரீர உபாதைக்  குறைக்க  தன்னால் முடிந்த உதவியை செய்தாராம்.  சிவபெருமானைக் குறித்த அந்த  நிகழ்ச்சியை குறிக்கும் விதத்தில்தான் ஷ்ராவன மாதத்தில் இந்த விரதம் மேற்கொள்ளப்படுகிறது.  சிவபெருமானுக்கு கங்கை நீரினால் அபிஷேகம் செய்து  அவர் தொண்டையில் விஷத்தினால் ஏற்பட்டு இருந்த உஷ்ணத்தைக் குறைப்பதாக ஐதீகம் உள்ளது. இதை செய்வதின் மூலம் சிவபெருமானின் கருணைக் கிடைத்து பல ஜென்ம பாபங்கள் விலகும் என்பதும் ஐதீகமாக உள்ளது.  இந்த மாத தினத்தின் பத்து நாட்களும் பல லட்சக்கணக்கான மக்கள் ஹரித்துவாரில் கூடி, கங்கையில் நீராடி கங்கை நீரை எடுத்துச் செல்வார்கள்.

Saturday, July 19, 2014

Margasahayeswarar Temple, Mayavaram


மாயவரம் அருகில் சுமார் ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள மூவலூர் எனும் தலத்தில் உள்ளதே மார்க்கசஹாயேஸ்வரர் எனும் சிவன் ஆலயம். இந்த ஆலயம் பத்தாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்தது என்பதாக தெரிகிறது. இருதய நோயினால் அவதிப்படுபவர்கள் இங்கு வந்து வழிபட்டால் நோயின் தாக்கம் குறைவதாகக் கூறுகிறார்கள்.  இங்குள்ள சிவபெருமான் ஸ்வயம்புவாக அவதரித்தவராம். இந்த ஆலயத்தின் இன்னொரு அற்புதம்  சன்னதியின் நுழை வாயிலில் நான்கு பக்கங்களையும்  நோக்கி நான்கு நந்தி தேவர்கள் அமர்ந்து உள்ளார்கள்.

 மகிஷாசுரமர்த்தினி எனும் துர்கா தேவி, அந்த அசுரனை வதம் செய்த பின் தனது அழகிய கோலத்தை இழந்து கோபக்கனலான உருவை பெற்றாள். ஆகவே அவள் தனக்கு மீண்டும் அழகிய வதனம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக இங்கு வந்து சிவபெருமானை வேண்டி பூஜித்து தனது பழைய அழகிய உருவை பெற்றுக் கொண்டதாக இந்த ஆலயத்தின் ஒரு வரலாறு கூறுகிறது. அவள் இங்கு வந்து தங்கி இருந்தபோது அங்கிருந்த ஒரு தீர்த்தத்தில் தினமும் ஸ்நானம் செய்து வழிபாட்டு வந்ததினால் புனிதம் அடைந்த தீர்த்தத்தின் பெயரை துர்கா புஷ்கரணி என அழைக்கிறார்கள். துர்கையும் பார்வதியே என்பதினால் தோஷம் விலகிய பார்வதி இங்கு சௌந்தர்ய நாயகி (அழகிய வதனத்தைப் பெற்றவள்) எனும் பெயரில் அமர்ந்துள்ளாள். 

அது போலவே பல காரணங்களினால் தோஷங்களைப் பெற்று இருந்த பிரும்மா, விஷ்ணு மற்றும் ருத்திரன் (சிவபெருமானின் இன்னொரு அம்சம்) எனும் மூவரும் தேவலோகத்தில் இருந்து ஒன்றாகவே கிளம்பி இங்கு வந்து தவத்தில் இருந்து சிவபெருமானை வழிபாட்டு, அவரை பூஜித்து தமது தோஷங்களை விலக்கிக் கொண்டார்கள்.  அவர்களுக்கு சிவபெருமான் ஸ்வயம்புவாக இங்கு எழுந்தருளி காட்சி தந்து அருள் புரிந்தாராம். அந்த இடமே ஆலயம் ஆயிற்று. அதனால்தான் இந்த ஆலயம் உள்ள இடம் மூவலூர், அதாவது மூவரும் வந்த ஊர் எனும் பெயரை அடைந்தது. 

இங்குள்ள ஆலயத்தில் குடி உள்ள சிவபெருமான் தோஷமற்ற வாழ்வு கிடைக்க அருள் புரிந்து வழிகாட்டுபவர் என்பதினால் இவரை மார்க்க சஹாயேஸ்வரர் அதாவது நாம் வேண்டி நிற்கும் மார்க்கத்தை அடைய வழிகாட்டுபவர் என்ற பெயரில் அழைக்கிறார்கள். இந்த ஆலயத்தில் சிவபெருமானின் மனைவியான பார்வதி தேவி இரண்டு ரூபங்களில்- மங்களாம்பிகை மற்றும் சௌந்தர்யா நாயகி எனும் பெயர்களில்- இரண்டு தனித்தனி சன்னதிகளில் காட்சி தருகிறாள். ஆகவே சிவபெருமானை வணங்கித் துதித்தப் பின்னர் மங்களாம்பிகை (மங்களத்தை தருபவள்) மற்றும் சௌந்தர்யா நாயகி ( அழகிய வதனத்தை அதாவது ஆரோக்கியத்தை மீட்டுத் தருபவள்) எனும் இருவரையும் வணங்கித் துதித்தால் மட்டுமே ஒருவர் வேண்டிய எண்ணம் நிறைவேறுமாம்.
பிப்பல முனிவர் 

ஒருமுறை பல சாபங்களைப் பெற்று இருந்து உடல் ரோகத்தைப் பெற்ற பிப்பல முனிவர் என்பவர் உலகில் இருந்த பல ஆலயங்களுக்கும் சென்று வழிபாட்டு உடல் உபாதை நிவாரணம் பெற வேண்டியும் எந்த பலனும் கிடைக்கவில்லை. முடிவாக அவர் இங்கு வந்து சிவபெருமானை வேண்டித் துதித்ததும் அவருடைய அத்தனை பிணிகளும் மறைந்து போயினவாம். அதனால் அவருக்கும் இங்கு சிலை வைக்கப்பட்டு உள்ளது. அது போலவே காஷ்மார்ஜுன முனிவரும் இங்கு வந்து தவம் செய்ததாகக் கூறுகிறார்கள். 

இப்படிப்பட்ட பல பெருமைகளைக் கொண்ட இந்த அற்புதமான ஆலயம் அதிக பராமரிப்பு இல்லாமல் உள்ளது. மாயவரம் -குற்றாலம் பேருந்து பாதையில் சென்றால் மாயவரத்தில் இருந்து சுமார் ஆறு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இடதுபுறத்தில் இந்த பெரிய ஆலயத்தைக் காணலாம். இது ஆதீனங்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ளதாக தெரிகிறது.

பிற படங்கள்