Wednesday, February 26, 2014

Guru Charithram -Some information

குரு சரித்திரம் - சில விவரங்கள் 
சாந்திப்பிரியா

குரு பரம்பரை என்பது  தத்தாத்திரேயரின் அவதாரத்துக்குப் பிறகே தோன்றின. அவரே குரு பரம்பரை என்பது துவங்க வழி வகுத்தார். திருமூர்த்திகளின் அவதாரமான அவரே குருக்களுக்கு எல்லாம் குருவான சத்குரு ஆவார்.  இந்த பூமியில் குரு மற்றும் சிஷ்யர்களுக்கு இடையே எப்படிப்பட்ட உறவு இருக்க வேண்டும், ஒரு குருவின் மூலமே மக்களின் மன நிலையை ஆன்மீக வழியில் செலுத்தி கலிகாலத்தில் கலியின் தாக்கத்தினால் விளையும் தீமையை எப்படி அழிக்க வேண்டும் போன்றவற்றை  நடைமுறையில் எடுத்துக் காட்டவே தத்தாத்திரேயர் தாமே ஒரு குருவாகவும் அவருடைய சிஷ்யராகவும் பல அவதாரங்களை எடுத்துக் காட்டி உள்ளார். அதன் விளைவாகவே தத்தாத்திரேய குரு பரம்பரை உருவாகி மேலும் பல குரு பரம்பரைகள் துவங்குவதற்குக் காரணம் ஆயிற்று.  தத்தாத்திரேயரே தத்தாத்திரேயராகவும், ஸ்ரீ வல்லபாவாகவும், ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளாகவும், ஸமர்த்த ஸ்வாமிகளாகவும், ஷீரடி சாயிபாபா, மானிக் பிரபு போன்ற பல ரூபங்களில் தோன்றி முதல் குரு பரம்பரையை உருவாக்கினார். இவர்களில் ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளே ஸ்ரீ ஸமர்த்த ஸ்வாமிகளாக பிறப்பை எடுத்தார் என்றும் சிலர் நம்புகிறார்கள்.

வெகு காலத்துக்குப் பிறகே குரு பரம்பரை என்ற நியமம் பிற மடங்களுக்கும் பரவியது. விஷ்ணுவான நாராயணர் என்பதில் ஆரம்பித்து பிரும்மா, வசிஷ்டர், சக்தி, பராசர, வியாசா, சுகா, கௌதபாதா, கோவிந்த பாகவத்பாதா மற்றும் சங்கர பாகவத்பாதா எனும் ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் போன்றவர்கள் மூலம்  அத்வைத்த குரு பரம்பரை என்பது தென் பகுதிகளுக்கும் பரவியது. அத்வைத்த குரு பரம்பரை என்பது நாராயணர் மற்றும் பிரும்மா எனும் தெய்வ பரம்பரையில் துவங்கி வசிஷ்டர், சக்தி, பராசர, வியாசா, சுகா என்பவர்களின் ரிஷி பரம்பரையின் வழியே வந்து கௌதபாதா, கோவிந்த பாகவத்பாதா மற்றும் சங்கர பாகவத்பாதா எனும் ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் போன்றவர்களைக் கொண்ட ஆச்சார்யா எனும் மனித பரம்பரையாக தொடர்ந்தது. வட நாட்டில் ஆதி நாத், மச்யேன்ரநாத் மற்றும் கோரக்சனாத்  என்பவர்கள் மூலம் நாத பரம்பரை தோன்றி அது பன்னிரண்டு பிரிவுகளாகி ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு குரு மூலம் ஒரு குரு பரம்பரையை கொண்டதாயிற்று. காசி மடத்தை சார்ந்த கவுட் சரஸ்வத் பிராமணர்கள் மூலம்  குரு பரம்பரையான விஷ்ணு பரம்பரையும், மாதவா பிராமணர்கள் மூலம் மாதவ குரு பரம்பரையும், ராகவேந்திர ஸ்வாமிகளின் குரு பரம்பரையும் காலப் போக்கில் தோன்றின. அவை அனைத்துமே மனித குல மேம்பாட்டின் நன்மைக்காகவே தோன்றின. வழி முறைகள் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் முடிவு ஆன்மீக முக்தி அல்லது ஞானத்தை அடைவதே. 
 
தத்தாத்திரேய அவதாரங்களாக கூறப்படும் ஸ்ரீ வல்லபா, ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமி, ஸமர்த்த ஸ்வாமி, ஷீரடி சாயிபாபா, மானிக் பிரபு போன்ற அனைவரது வரலாற்றிலும் தத்தாத்திரேயரைப் போலவே பல்வேறு ரூபங்களில் பக்தர்களின் வீடுகளுக்கு அவர்கள் சென்ற கதையும், ஒரே நேரத்தில் பல்வேறு இடங்களில் காட்சி தந்த கதையும், உணவு கொடுத்தவர்களில் இருந்த பாத்திரத்தில் வற்றாமல் உணவு வந்து கொண்டே இருந்து ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் உணவு உண்பதற்கு அவர்கள் அருளிய கதையும் கிட்டத்தக்க ஒரே மாதிரியாகவே கூறப்பட்டு உள்ளன என்பதும் அவர்களிடையே இருந்த அவதார ஒற்றுமையைக் குறிக்கின்றன. இவை அனைத்தையும் பார்க்கும்போது  தத்தாத்திரேயரே ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளாகவும், ஷீரடி சாயிபாபாவாகவும் அவதரித்து உள்ளதாக நம்பப்படுவது இதன் மூலம் மேலும் வலுப்பெறுகிறது.
 
தத்தாத்திரேயரின் அவதாரமான ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் வாழ்கை வரலாறு (1378−1459) குரு சரித்திரம் எனும் பெயரில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் ஸ்வாமிகள்  நதியில் நடந்து சென்று மறைந்தபோது அவருக்கு சிஷ்யராக இருந்த ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி கங்காதர ஸ்வாமி என்பவரால் மராட்டிய மொழியில் எழுதப்பட்டு உள்ளது. அதன் பிறகு 1854-1914 ஆண்டுகளில் வாழ்ந்திருந்த ஸ்ரீ வாசுதேவானந்த ஸரஸ்வதி ஸ்வாமி என்பவரால் சமிஸ்கிருத மொழியில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டதாக கூறுகிறார்கள்.

ஆனால் அது ஸ்ரீ ஸரஸ்வதி கங்காதர ஸ்வாமிகளினால்  முதலில் சமிஸ்கிருத மொழியிலே  எழுதப்பட்டு அதுவே பின்னர் மராட்டிய மொழியில் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டு உள்ளது என்பது இன்னொரு கருத்தாக உள்ளது.  குரு சரித்திரா என்பது மெல்ல மெல்ல பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே வெளியில் தெரிய வரலாயிற்று. ஒரு காலத்தில் அதை வேதத்தை விட மேலான நூலாகவே கருதி மராட்டிய மானிலத்தின் சில இடங்களிலும் கர்நாடகாவின் சில இடங்களிலும் பாராயணம் செய்து வந்து உள்ளார்கள்.  பின்னர் அது ஆங்கில மொழியிலும், கன்னட மொழியிலும் ஹிந்தியிலும் வெளி வந்துள்ளது .

ஆனால் என்ன காரணத்தினாலோ அதை சாயிபாபாவின் வாழ்கை வரலாற்று புத்தகமான 'சாயி சரித்திரம்' போல அனைத்து  மொழிகளிலும் மொழியாக்கம் செய்து வெளியிடாமல் இருந்துள்ளார்கள். அது ஆங்கிலத்தில் பலராலும் வெளியிடப்பட்டு வந்திருந்தாலும் தமிழில் எனக்குத் தெரிந்து அது வெளி வந்துள்ளதாக தெரியவில்லை. ஆனால் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் அகில இந்திய சாயி சமாஜம் இதை தமிழில் வெளியிட்டு உள்ளதாக தெரிகிறது.

இந்த புத்தகத்தை சப்தாக பாராயணம் அதாவது ஏழு நாட்கள் பாராயணமாக படிக்க வேண்டும் என்று கூறுவார்கள். இந்த 'குரு சரிதா' எனும் குரு சரித்திரத்தைப் போலவே ஷீரடி சாயிபாபாவின் வாழ்கை சரித்திரம் மற்றும் தத்தாத்திரேயரின் வாழ்கை சரித்திரத்தையும் குரு சரித்திரம் என்று சிலர் கூறுகிறார்கள். அவற்றையும் ஏழு நாட்கள் பாராயணமாக படிக்க வேண்டும் என்றும்  கூறுவார்கள். குரு சரித்திரம் என்பது என்ன, அந்த ஏழு நாட்கள்  கணக்கு என்ன என்று நான் ஆராய்ந்தபோது என்னுடைய சில சந்தேகங்கள் தெளிவடைந்தன.
 
14 அல்லது 15 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்த குரு சரித்ரா எழுதப்பட்ட வெகு காலத்துக்குப் பிறகே அதைப் பின்பற்றி குரு சரித்திரம் என்று தத்தாத்திரேயர் வரலாறும், ஷீரடி சாயிபாபாவின் குரு சரித்திரமும் வெளியாயின.   இந்த நூல் வெளி வருவதற்கு முன்னால் துன்பங்களையும், துயரங்களையும் நீக்கிக் கொள்ள சப்தாக பாராயணமாக செய்ய வேண்டும் என்று வேறு எந்த பாராயண நூலுமே குறிப்பிடவில்லை என்பதை கவனிக்க வேண்டும். வேறு எந்த நூலையுமே  இப்படி எழுத்து வடிவில் அமைத்து பாராயணம் செய்யுமாறு கூறி இருக்கவில்லை. வேதங்கள், ராமாயணம், மகாபாரதம், பகவத் கீதை, குரு கீதை,  பதஞ்சலி யோகம், குரு கோவிந்தம், கந்தர்ஷஷ்டி, கந்தர் அனுபூதி போன்ற பலவும் எழுத்து வடிவில் இருந்திருந்தாலும் குரு சரிதாவைப் போல இத்தனை நாட்கள் பாராயணம் செய்யப்பட வேண்டும் என்ற நியதியோடு மக்களிடையே பரப்பப்படவில்லை.

அடுத்த கேள்வி இந்த நூல்களை ஏன் ஏழு நாட்கள் பாராயணமாக செய்ய வேண்டும்? இந்த உலகில் உள்ள முக்கியமான அனைத்துமே ஏழு எனும் எண்ணை கொண்டு அமைந்து உள்ளது என்பதினால் ஏழு என்பது மகத்துவமான எண்ணாயிற்று. ஒரு வாரம் என்பது ஏழு நாட்கள், கிரகங்கள் ஏழு, கடல்கள் ஏழு, மூல நிறங்கள் ஏழு (வானவில்) ,சப்த கன்னிகைகள் ஏழு , பிரபஞ்சத்தில் உள்ளது ஏழு உலகம், ஆதார அல்லது மூல இசை என்பது ஏழு ஸ்வரங்களைக் கொண்டது, குண்டலியை அடைய கடக்க வேண்டிய நிலைகளும் ஏழு என்று தெய்வீக சம்மந்தப்பட்ட அல்லது இயற்கையின் முக்கியமான அனைத்துமே ஏழு என்ற எண்ணில் அடங்கி உள்ளன. ஆகவே நல்லவை எதை செய்தாலும் அது தெய்வீக எண்ணான ஏழாக இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையே இதற்கும் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

 சித்த முனிவர் கனக்பூருக்கு ஏழு நாட்கள் நடந்து கொண்டே சென்றபோது நமத்ஹரகாவுக்கு ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் கதையை அந்த ஏழு நாட்களும் தொடர்ந்து கூறியதினால்தான் அதை ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்ய வேண்டும் என்பது ஆயிற்றே தவிர அதற்கு வேறு எந்த மகத்துவமும் இல்லை. தினமும் ஒரு அத்தியாயமாக ஐம்பத்தி ஒரு அத்தியாயங்களை படித்தாலும் ஏழு நாட்கள் பாராயணம் செய்தாலும் ஒரே பலனே கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம். ஆகவே இந்த நூலை பாராயணம் செய்வதின் மூலம் துன்பங்களும், ஆபத்துக்களும், வியாதிகளும் விலகும், குறிப்பிட்ட வேண்டுதல் நிறைவேறும் என்று நம்புகிறார்கள். இந்த நூலை எழுத வேண்டும் என கடந்த பல வருடங்களாக யோசனை செய்து வந்தாலும் அதை எழுத முடியவில்லை. சமீபத்தில்தான் இதை திடீர் என எழுதத்  துவங்கினேன். எழுதத் துவங்கியதும்தான் அதை எழுதுவது எத்தனைக் கடினம் என்பதனை உணர்ந்தேன். எழுதி முடிக்க முடியுமா என்ற சந்தேகம் கூட வந்தது. ஆனால் உறுதியோடு எழுத்து துவங்கி அதை முடித்து விட்டேன். இதைப்  படிப்பவர்கள் நல்ல பயன்களை அடைவார்கள் என்று நம்புகிறேன். எல்லாமே ஈசனின் செயல் அல்லவா!!!!
        
  குரு சரித்திரத்தை 
புத்தகமாக படிக்க கீழே 
உள்ள புத்தகத்தின் மீதே 
கிளிக் செய்யவும் 

Monday, February 24, 2014

Guru Charithram - 61

 
அத்தியாயம் - 52

இப்படியாக சித்த முனிவர் ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளைப்  பற்றிய  கதைகளை கூறியதைக் கேட்டுக் கொண்டு இருந்த நமத்ஹரகா ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள்  மறைந்து போனக் கதையைக்  கேட்டதும் அப்படியே தன்  நிலை மறந்து  சமாதி நிலைக்குச் சென்றுவிட்டார். உடல் முழுதும் வியர்வையினால் நனைந்தது.  கண்களில்  இருந்து கண்ணீர் தாரை தாரையாக கொட்டியபடி இருந்தது. அப்படியே சமாதி நிலையில் அமர்ந்து இருந்த  நமத்ஹரகாவை தட்டி எழுப்பினார் சித்த முனிவர். ''மகனே, நீ மேன்மையான  தியான நிலையை அடைந்து  ஞான வழிக்கு செல்லத் துவங்கி விட்டாய். ஆகவே இனி நிச்சயமாக உனக்கு முக்தி கிடைக்கும். தத்தாத்திரேயரின்  அவதாரமான  ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகளின் மகிமைகளைக் குறித்து நான் கூறிய அனைத்தையும் நீ ஆழ்ந்த கவனத்துடன் கேட்டாய். அது உன்னோடு நின்று விடக் கூடாது. என்னுடைய குருநாதரின் அமிர்தம் போன்ற மேலான மகிமைக் கதையை நான் எப்படி உனக்குக் கூறினேனோ அது போலவே நீயும் இந்த மண்ணில் வாழ்ந்து வரும்வரை உன்னை குருவாக ஏற்றுக் கொண்டு வருபவர்கள் மூலம்  ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகளின் மகிமைகளை அனைவருக்கும் பரப்பிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். அதுவே நீ தத்த அவதாரமான  ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளுக்கு செய்யும் மகத்தான சேவை ஆகும். மகனே, ஒன்றை நீ  நினைவில் வைத்துக் கொள். தத்தாத்திரேயரின்  அவதாரமான  ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமி  நம் கண்களுக்கு புலப்படாமல் இருக்கின்றாரே தவிற அவர் வேறு எங்கும்  சென்று விடவும் இல்லை, மறைந்தும் விடவில்லை. சூஷ்சுமமாக கனக்பூரில் கருநெல்லி மரத்தடியில்தான் இன்னமும் நம் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் அமர்ந்து கொண்டு அனைவருக்கும் அருள் பாலித்துக் கொண்டு இருக்கிறார். இதுதான் சத்தியம்''

அதைக் கேட்ட நமத்ஹரகா தான் தன்னுடைய கனவில் வந்த குருதேவரை சந்திக்க  சென்று கொண்டு இருக்கும்போதே பாதி வழியில் சித்த முனிவர் மூலம் ஸ்வாமிகளுடைய சரித்திரத்தைக் கேட்டு ஆனந்தம் அடைந்ததாகவும், தான் உயிர் உள்ளவரை ஸ்வாமிகளின் மகிமைகளை தன்னால் முடிந்த அளவில் தான் செல்லும் இடங்களில் எல்லாம் பரப்பிக் கொண்டு இருப்பேன் என்றும் சித்த முனிவரிடம் கூறிய பின்னர் அவரை வணங்கி விட்டு எழுந்தார். அவர் சித்த முனிவரிடம் தம்மை ஸ்வாமிகளின்  பாதுகைகள் உள்ள கனக்பூருக்கு அழைத்துச் செல்ல முடியுமா என்று பணிவுடன் கேட்க சித்த முனிவரும் தான் அங்குதான் சென்று கொண்டு உள்ளதாகவும், தன்னைத் தொடர்ந்து வந்தால் ஸ்வாமிகள் சூஷ்சுமமாக அமர்ந்துள்ள கருநெல்லி  மரம் உள்ள இடத்தை அடைந்து அங்கு ஸ்வாமிகளின் தரிசனத்தைப் பெறலாம் என்று கூறிவிட்டு மெளனமாக கனக்பூரை  நோக்கி  நடக்கத்  துவங்கினார். நமத்ஹரகாவும் அவர் பின்னால் மெளனமாக ஸ்வாமிகளை தியானித்தபடியே நடக்கலானார். அவர்கள் பயணம் தொடர்ந்தது.
 
----------குரு சரித்திரம் முடிவடைந்தது ------------

Guru Charithram - 60

 
அத்தியாயம் - 51

சித்தமுனிவர் தொடர்ந்து கூறலானார் ''நமத்ஹரகா, தன்னுடைய வாழ்கையை முடித்துக் கொள்ள முடிவு செய்து விட்ட ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் ஸ்ரீசைலத்துக்கு  கிளம்பிச் சென்றபோது அவர் தங்களை தவிக்க விட்டு செல்லக் கூடாது என்றும், அப்படி அவர் சென்று விட்டால் தாம் அனைவருமே தாய் தந்தை அற்ற குழந்தைகளைப் போல அநாதைகளாகி விடுவோமா   என்று கதறிக் கொண்டு அவர் போவதை தடுத்தார்கள். ஆனால் அவரை அங்கிருந்து செல்லக் கூடாது என்று நிர்பந்தம் செய்தவர்களிடம் கூறினார் 'பக்தர்களே, நீங்கள் யாரும் துக்கப்படத் தேவை இல்லை. நான் இங்கிருந்து ஒரேடியாக சென்று விடப் போகிறேன் என்று நான் எப்போது கூறினேன்? நான் இங்குதான் தங்கி இருப்பேன், ஆனால் உங்கள் கண்களுக்கு புலப்படாமல் இருப்பேன் என்றல்லவா சொன்னேன். என்னுடைய ரூபமாக என்னுடைய பாதுகைகள் இங்கு  இருக்கும். நான் தினமும் அதிகாலை அம்ரஜா நதிக்கு சென்று அங்கு குளித்தப் பின் கான்பூரில் உள்ள என்னுடைய மடத்துக்கு  வந்து நீங்கள் அளிக்கும் பிட்ஷைகளை ஏற்றுக் கொள்வேன். அதன் பின் அந்த நெல்லி மரத்தடியில் வந்து அமர்ந்து கொள்வேன். அங்கு வந்து என்னிடம் நீங்கள் கூறும் உங்களது குறைகளை விலக்கிக்  கொண்டுதான் இருப்பேன்.  நான் பகலில் பல வீடுகளுக்கும் பல உருவங்களில் சென்று பிட்ஷையைப் பெற்றுக் கொள்வேன். தினமும்  இது நடக்கும்.  ஆனால் நான் எந்த ரூபத்தில் வந்துள்ளேன் என்பதை அனைவராலும் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்றாலும் என்னுடைய உண்மையான பக்தர்களின் உள்ளுணர்வு நான் வந்துள்ளதை அவர்களுக்கு மனபூர்வமாக காட்டும்.

எவர் ஒருவர் இங்கு வந்து சங்கம ஷேத்திரத்தில் குளித்து விட்டு கருநெல்லி மரத்தை மும்முறை பிரதர்ஷணம் செய்தப் பின் என்னுடைய பாதுகைகளை வணங்கித் துதிப்பார்களோ அவர்கள் கேட்டது கிடைக்கும், வேண்டுதல்கள் நிச்சயம் நிறைவேறும். சிந்தாமணி கணேஷரை வணங்குபவர்களுக்கு அவர்கள் சங்கடங்கள் விலகும். அபிஷேக தீர்த்தத்தில் குளிப்பவர்களுக்கு என்னுடைய அருள் கிட்டும். என்னுடைய பாதுகைகளை தினம் மூன்று வேளை  இங்கு வந்து வணங்குபவர்களை  நான் நிச்சயமாக ஆசிர்வதிப்பேன். ஆகவே கவலைப்படாதீர்கள். நான் இங்குதான் என்றும் இருப்பேன்'.

இப்படியாகக் கூறியவர் ஸ்ரீசைலத்துக்கு கிளம்பிச் சென்றார். அவரை தொடர்ந்து சென்ற கிராமத்தினரை சற்று தூரம் சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்த ஸ்வாமிகள் அவர்கள ஆஸ்ரமத்துக்குச் சென்று தன்னை தரிசிக்குமாறு கூறி திருப்பி அனுப்பினார். அவர்களும்   திரும்பி வந்து ஆசிரமத்தில் நுழைந்த பொழுது ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் அங்கு ஆசனத்தில் அமர்ந்து இருப்பது தெரிந்தது.  ஆனால் அடுத்த கணம் அந்த உருவமும் மறைந்து போனது.  

ஸ்வாமிகள் தன்னுடன் நான்கு சிஷ்யர்களை மட்டும் ஸ்ரீ சைலத்துக்கு அழைத்துச் சென்றார். அங்கு சென்று பாதாளகங்காவை அடைந்ததும் அவர்களிடம் தான் அந்தக் கரையில் உள்ள மல்லிகார்ஜுனத்துக்கு செல்ல உள்ளதினால் தான் நதியில் செல்ல வாழை இலையினால் ஆன ஒரு படகை செய்யும்படிக் கூறினார்.  அதன்படி அந்த நால்வரும் அவருக்கு வாழை இல்லை மற்றும் மலர்களினாலும் ஆன படகை  தயாரித்துக் கொடுத்தப் பின் அதில் ஏறிக்  கொண்ட ஸ்வாமிகள் அவர்களிடம் இனி அவரவர் அவரவர் வீடுகளுக்கு சென்று விடலாம் எனவும், தான் மற்றவர்களின் கண்களுக்கு புலப்படாமல் கனக்பூரில்  தங்கி இருந்து கொண்டு அருள் பாலிப்பேன் எனவும் கூறினார்.

ஆனால் அவருடைய சிஷ்யர்கள் அவரை அங்கேயே  விட்டு விட்டுச் செல்ல விரும்பவில்லை. அவர் திரும்பி வரும்வரை நதிக் கரையில் காத்து இருக்கப் போவதாகக் கூற அதற்கு அவர் அவர்கள் அனைவரையும் அங்கு நதிக்கரையில் காத்திருக்கக் கூடாது என்றும் உண்மையில் பகுதான்ய வருடத்தில் மக மாதத்தில் வெள்ளிக் கிழமை அன்று ஜுபிடர் கன்யா ராசியில் புகுந்துள்ள அந்த வேளையில் தான் தன்னுடைய இருப்பிடத்திற்கு செல்வதாகவும் தான் சென்ற பின் அவர்களுக்கு தான் தன்னுடைய இருப்பிடத்துக்கு சென்று விட்டதின் அடையாளமாக  அவர்களுக்குப் பிரசாதம் அனுப்புவதாகவும், அதைப் பார்த்தப் பின் தத்தம் வீடுகளுக்கு அவர்கள் திரும்பிச் செல்ல வேண்டும் என்று கூறினார். அதோடு தன்னுடைய வாழ்கை சரித்திரத்தை எவர் ஒருவர் படிப்பாரோ அவர்களது வேண்டுகோள்கள்  நிச்சயமாக நிறைவேறும் என்றும் உறுதி கூறினார்.

அவர் சென்ற பல மணி நேரத்துக்குப் பிறகு மனதில் பாரத்தையும் இதயத்தில் வருத்தத்தையும் சுமந்தவாறு அந்த நதிக்கரையில் நின்று கொண்டு இருந்த சிஷ்யர்களிடம் அந்த நதியில் நீந்திக் கொண்டு கரைக்கு வந்த சிலர் தாங்கள் அவர்களுடைய குருவை நடு நதியில் தாம் சந்தித்ததாகவும் அதை நதிக்கரையில் நின்று கொண்டிருந்த அவருடைய சிஷ்யர்களான நான்கு பேர்களிடமும் கூறி விடுமாறு அவர் சொன்னதாக  கூறினர்.

அவர்கள் கூறி முடிக்க மறைந்து போன ஸ்வாமிகள் ஏறிச் சென்ற அதே படகும்  பழங்களையும், பூக்களையும் ஏற்றிக் கொண்டு கரைக்கு வந்து சேர அவர்கள் அனைவரும் அதை  ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள்  அனுப்பி வைத்துள்ள பிரசாதமாக ஏற்றுக் கொண்டார்கள்''. இப்படியாக ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் அற்புதக் கதையை நமத்ஹரகாவுக்கு தான் கூறி முடித்து விட்டதாக சித்த முனிவர் கூறியதும் நமத்ஹரகா ஆவலோடு சித்த முனிவரிடம் கேட்டார் 'குருவே ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் மறைந்து போகும்போது அவருடன் இருந்த அந்த நான்குபேர்கள் யார், யார் என அறிந்து கொள்ளலாமா' என்று கேட்டதும் சித்த முனிவர் கூறினார் அந்த நால்வரும் எவர்  என்றால் உன்னுடைய சந்ததியினரான சாயம்தேவா, நந்திவர்மா, நரஹரபட்ட காவீஷ்வரா மற்றும் நான்காவதாக நான்தான்'என்றார் (இப்படியாக அத்தியாயம்-51 முடிவடைந்தது​) 
..........தொடரும்

Guru Charithram - 59

 
அத்தியாயம் - 50

சித்த முனிவர் நமதஹரகாவுக்கு இன்னொரு கதையையும் கூறினார் ''தன் வாழ்க்கையில் பல வசதிகள் பெற்று வாழ வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்ட ஒரு வண்ணானுக்கு எப்படி ஸ்வாமிகள் கருணை புரிந்தார் என்பதை முன்னமே கூறினேன் அல்லவா, அவன் மரணம் அடைந்தப் பின் அதற்க்கு அடுத்த ஜென்மத்தில் பீதார் எனப்படும் இடத்தில் ஒரு  முஸ்லிம் அரசனாகப் பிறந்தான்.

பீதாரை ஆண்டுவந்த அந்த முஸ்லிம் மன்னன் பூர்வ ஜென்மத்தில் ஸ்வாமியின் பக்தனாக இருந்ததினால் நேர்மையான வாழ்க்கையை மேற்கொண்டு அனைத்து சமூகத்தினரையும் ஒன்றிணைத்துக் கொண்டு நடு நிலையாக ஆட்சி செய்தான்.  ஆனால் சில  முஸ்லிம் பிரிவினர் அந்த மன்னன் இந்துக்களையும் முக்கியமாக பிராமணர்கள் மற்றும் குருமார்களையும் தம் சமயத்தினருடன் சேர்த்து பாரபட்ஷம் இல்லாமல் நடத்துவதை  ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் அதைப் பற்றி குறை கூறினார்கள். ஆனால் அவர்களுடைய கருத்து எதையுமே அந்த மன்னன் ஏற்கவில்லை. தன்னைப் பொருத்தவரை அனைவரும் ஒன்றே என்ற கொள்கையில் இருந்து தடம் புரண்டு ஆட்சி செய்ய விரும்பவில்லை. 

தம்மிடம் குறைக் கூறியவர்களிடம் மன்னன் கூறினார் 'என்னைப் பொருத்தவரை அவரவர் தர்மத்தைக் கடைபிடிக்க அவரவருக்கு  உரிமை உண்டு என்பதை நம்புபவன் நான். அவரவர் நம்பும் தெய்வ நம்பிக்கை என்பது நல்  வழிப்பாதைக்கு செல்ல அவரவர் தேர்ந்தெடுக்கும் வழி முறையே தவிர யாரும் யாருக்கும் மேலானவர்களோ இல்லை கீழானவர்களோ கிடையாது. அதற்க்கு உதாரணமே நமக்கு பால் தரும் பசுவையோ அல்லது  எருது ஆகும். அவை தரும் பாலானது வெண்மையாக உள்ளதே தவிர ஒவ்வொரு  மதத்தினருக்கும் ஏற்ப அது பாலின் நிறத்தை மாற்றியா தருகிறது என்பதில் இருந்தே இயற்கை அனைவரையும்  ஒன்று போலவே கருதுகிறது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.   ஆகவே எந்த ஒருவன் விவேகம் கொண்டு இருப்பானோ அவன் மத ரீதியாக எதையும் அணுக மாட்டான்.  கடவுள் படைத்துள்ள உலகில் அவரவர் நம்பிக்கையின்படி அவரவர்களை வாழ விடுவான்'. ஆனாலும் அதை முஸ்லிம் மதத்தினரால் ஏற்க முடியவில்லை. ஆனால் அரசனையும்  எதிர்த்து எதையும் செய்யவும் முடியவில்லை.

இந்த நிலையில் அந்த மன்னனுக்கு  திடீர் என ஒருநாள் கால் தொடையில் ஒரு புண் வந்து அது ஆறவே இல்லை. என்ன வைத்தியம் செய்தும் அது ஆறவே இல்லை. நாளாக நாளாக அதன் வலி அதிக வேதனை தந்தது. எத்தனை வைத்தியம் செய்தும் குணம் கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அந்த மன்னன் பிராமணப்  பண்டிதர்களை அழைத்து தன்னுடைய ரணம் தீர ஏதாவது உபாயம் உள்ளதா எனக் கேட்டான். அதைக் கேட்டவர்கள்  'மன்னா நாங்கள் இதற்கு பதில் கூறினால் உங்களுக்கு கோபம் வர வாய்ப்பு உள்ளதே' எனக் கூறி மெளனமாக நிற்கையில் அந்த மன்னன் அவர்களிடம் கூறினான் 'பண்டிதர்களே, என் குணத்தை நீங்கள் அனைவரும் முற்றிலும்  அறிந்தவர்கள். ஆகவே தயங்காமல் எனக்கு என்ன உபாயம் செய்ய வேண்டும் என்பதைக் கூறுங்கள். என்னை நம்புங்கள்' என்றார்.

அதைக் கேட்ட பண்டிதர்களும் மன்னனிடம் கூறினார்கள் 'மன்னா இப்படிப்பட்ட சங்கதிகளுக்கு எல்லாம் மருந்து மட்டுமே பயன் தராது. பூர்வ ஜென்ம பாபமும் சேர்ந்து இருந்திருக்கும் என்பதினால் அதற்கு பரிகாரம் செய்தால் ஒழிய வியாதி குணமாகாது என்பார்கள். ஆகவே நீங்கள் அந்த வழியையும் யோசனை செய்யலாமே' என்று கூறினார்கள். மன்னன் அவர்களிடம் கேட்டான் 'பண்டிதர்களே, நான் உங்கள் வார்த்தைகளை முற்றிலும் நம்புகிறேன். நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை தயங்காமல் கூறுங்கள். நான் செய்கிறேன்' என்றார். அவரைப் பொருத்தவரையில் தன்னால் தாங்க முடியாமல் உள்ள நோயின் தாக்கத்தை  குணப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே.

அதைக் கேட்ட பிராமண பண்டிதர்கள் 'அரசனே, அப்படி என்றால் நீங்கள் பல புண்ணிய ஸ்தலங்களுக்கும் ஷேத்திராடனம் செய்து அங்கெல்லாம் வேண்டிக் கொள்ள வேண்டும். மகா புருஷர்கள் யாரேனும் இருந்தால் அவர்களை சந்தித்தும் அவர்களது அருளைப் பெற்றும் வியாதியை குணப்படுத்திக் கொள்ளலாம். மஹாபுருஷர்களை  சந்தித்து அவர்களது ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டால் அறுபது வருட பாபங்கள் கூட விலகும் என்பார்கள்' என்று கூறினார்கள். அரசன் அவர்களிடமே யாராவது மகா புருஷர் இருக்கின்றாரா என்று கேட்க அவர்களும் அவரை பாபவினாசி தீர்த்ததுக்குச் சென்று அங்குள்ள ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகளை சந்திக்குமாறு ஆலோசனைக் கூறினார்கள்.

அவர்களது யோசனையை உடனடியாக ஏற்றுக் கொண்ட மன்னனும் சற்றும் நேரத்தை வீணடிக்காமல் மறுநாளே அங்கிருந்துக் கிளம்பி பாபவினாசி தீர்த்ததுக்குச் சென்று ஒரு தனிமையான இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு மனதார தெய்வத்தை ஆராதனை செய்தார். அவருடைய சைனியங்களை சற்று தூரத்தில் யாருக்கும் இடைஞ்சல் தராமல்  அமர்ந்து கொண்டு இருக்குமாறு கட்டளை பிறப்பிக்க அவர்களும் அந்த இடத்தில் இருந்து சற்று தொலைவான இடத்துக்கு சென்று அமர்ந்து கொண்டார்கள்.

அவர் அங்கு அமர்ந்து இருக்கையில் ஒரு யதி புருஷர் அந்த பக்கமாக சென்று கொண்டு இருந்தார். மன்னன் தனிமையில் அமர்ந்து கொண்டு இருந்ததைக் கண்டவர் அவரிடம் சென்று அவர் ஏன் சோகமாக அமர்ந்து கொண்டு இருக்கிறார் என்று கேட்டார். மன்னனும் வந்துள்ளவர் யார் என்பதைக் கூட விசாரிக்காமல் தன்னுடைய சங்கடத்தை அவரிடம்  கூறி தனது காலில் இருந்த கொப்புளத்தைக் காட்டி அதனால் தான் தாங்க முடியாத உபாதையுடன் உள்ளதாகவும் அந்த நோயின் தாக்கத்தில் இருந்து தனக்கு நிவாரணம் கொடுக்க யாராவது சத் புருஷர்கள் கிடைப்பார்களா எனத் தேடிக் கொண்டு இருப்பதாகவும் கூறினார்.  அப்படி யாராவது சத்புருஷர்கள் கிடைத்தால் அவருடைய அருளைப் பெற்று அதை குணமாக்கிக் கொள்ளலாம் என்று தாம் தனக்கு பண்டிதர்கள் அறிவுறித்தி உள்ளபடி அங்கு வந்துள்ளதாகக் கூறிவிட்டு அப்படிப்பட்ட சத்புருஷர்  யாரையேனும் சந்திக்க அவரால் ஏதாவது உதவி செய்ய முடியுமா என்று கேட்டார்.

அதைக் கேட்ட அந்த யதி புருஷர் 'நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நான் ஒரு சத்புருஷரைக் காட்டுகிறேன்' என்று கூறிவிட்டு உண்மையான சத்புருஷர்களைக்  கண்டாலே வியாதி விலகும் என்று கூற அவர் 'அதெப்படி, சத்புருஷர்களைக்  கண்டாலே வியாதி உடனே விலகுமா?' என்று மன்னன் கேட்க அந்த யதி புருஷர் அவருக்கு  ஒரு கதையை கூறினார்.

'சுவன்தி என்ற இடத்தில் ஒரு பிராமணன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் பல கெட்ட பழக்கங்களைக் கைகொண்டு இருந்தான். அது மட்டும் அல்ல அவன் பிங்களை  என்ற  விலை மாதுவின் வீட்டிலேயே தங்கி இருந்தான். ஒரு நாள் ஒரு முனிவர் அந்த வேசியின் வீட்டின் முன் வந்து நிற்க அவரை அவன் உள்ளே அழைத்துச் சென்று அவருக்கு பாத பூஜை செய்து தான் குளித்து விட்டு வந்து அவருக்கு தனியாக உணவை  சமைத்து போட்டப் பின் அவர் அன்று இரவு அங்கு தங்கிக் கொள்ள தனியான ஒரு அறையும் தந்தாள். நடந்து வந்த கால்களின் வலிக்கு இதமாக இருக்க இரவு முழுவதும் அவருடைய கால்களையும் பிடித்து விட்டபடி அமர்ந்து இருந்தாள். மறுநாள் அவர் எழுந்து சென்று விட்டார். காலம் கடந்து சென்றது.  அந்த பிராமணனும் பிங்களை  என்ற விலைமாதுவும்   இறந்து விட்டனர்.
 
அந்த பிராமணன் ஒரு அரசனின் மூத்த மனைவியான  சுமதி என்ற பெண்ணின் கருவில் புகுந்து கொள்ள வேண்டிய விதி வந்தது. அந்த மன்னனின்  இளைய மனைவியோ அவளுடைய மூத்தவள் மீது பொறாமைக்  கொண்டு அவளுக்கு சாப்பாட்டில் விஷத்தை கலந்துக் கொடுத்து விட்டாள். ஆனால் அந்த விஷம் அந்த அரசியையோ அவள் கருவில் இருந்த குழந்தையையோ கொல்லவில்லை. அதற்கு மாறாக  அந்த விஷத்தை உண்டவளுக்கு உடம்பு முழுவதும் ரணகளமான கொப்புளம் ஏற்பட்டது. ஒன்பது மாத முடிவில் அவள் ஒரு குழந்தையைப் பெற்று எடுத்தாள். அவளுக்கு எத்தனை வித வைத்தியம் செய்தும் அவளுடைய  வியாதி குணம் ஆகவில்லை. அது அந்தக் குழந்தையையும் பாதித்து அதற்கும் அதே ரணம் வந்தது.

அதனால் அரசனும்  அவர்களை தனி இடத்தில் தங்க வைத்து இருந்தான். நாளாக நாளாக அவளுக்கும் அந்தக் குழந்தைக்கும் வியாதி முற்றியது. உடல் கறுத்து  இருவரும் அகோர தோற்றத்தைப் பெற்றார்கள். ஆகவே அகோரமான தோற்றத்தைத் தந்து கொண்டு கிட்டவே நெருங்க முடியாமல் இருந்த அவர்களை தம்மோடு அரண்மனையில் வைத்திருக்க அரசனுக்கு விருப்பம் இல்லை என்பதினால்  அவர்களை வண்டியில் ஏற்றி காட்டில் விட்டு விட்டு வந்து விடும்படி அரசன் கூறி விட்டான். ஆனால் அரசனை சார்ந்தவர்கள் அரசனுடைய அந்த செயலை விரும்பவில்லை. இப்படி கருணை இல்லாமல் இத்தனைக் காலமும் தர்ம பத்தினியாக ஒழுக்கமாக அவனுடன் வாழ்ந்து வந்திருந்த மனைவியையும் அவள் குழந்தையையும் ஈவு இறக்கம் இல்லாமல் காட்டுக்கு துரத்தி அடிக்கிறானே என கோபமடைந்தார்கள். ஆனால் அரசனின் இளைய மனைவியோ அரசன் எடுத்த அந்த  நடவடிக்கையை பாராட்டினாள்.
 
காட்டில் கொண்டு விடப்பட்ட சுமதி பல துன்பங்களை சந்திக்க வேண்டி இருந்தது.  காட்டில் கிடைத்தவற்றை உண்டு வாழ வேண்டி இருந்தது. ஒரு நாள் அவளுக்குக் குடிக்கக் கூட நீர் கிடைக்கவில்லை.  அதனால் தாகம் எடுக்க மெல்ல மெல்ல நடந்து சென்று காட்டின் வெளியில் வந்தாள். அந்த வழியாகப் போய்க் கொண்டு இருந்த ஆட்டு இடையர்களிடம் சிறிது தண்ணீர் தருமாறு கெஞ்சினாள். அவர்களும் அவளுடைய நிலையைப் பார்த்து பரிதாபப்பட்டு அவளை பக்கத்தில் இருந்த தங்கள் கிராமத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

அந்த கிராமத்தில் கருணை மனம் மிக்க ஒரு நல்ல செல்வந்தனும் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தான். அவளது நிலைமையைக் கண்டு அவள் மீது பச்சாதாபப்பட்டு அவளுக்கு தன்னுடைய இல்லத்திலேயே  தங்க இடம் தந்து தன்னுடைய சகோதரி போலவே நடத்தி வந்தான். ஆனால் விதி விளையாடியது.  ஒருநாள் சுமதியின் குழந்தை இறந்து விட்டது. அவள் அந்த துக்கத்தினால் தானும் தற்கொலை  செய்து கொள்ள முடிவு செய்ய அந்த வீட்டில் இருந்தப் பெண்கள் அவளைத்  தடுத்தனர். ஆனால் துக்கத்தினால் பீடிக்கப்பட்டு இருந்தவளினால் அதை ஏற்க முடியவில்லை.

அந்த சமயத்தில் அந்த கிராமத்திற்கு ஒரு முனிவர் வந்தார். அவரை அந்த செல்வந்தன் அன்புடன் வரவேற்று உபசரித்தான். வந்தவர் மாமுனிவர் என்பதினால் வந்த உடனேயே தன் ஞானக் கண்களினால் அங்கு நடந்த அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டார். அவர் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடிவு செய்திருந்த சுமதியை அழைத்து வரச் சொல்லி அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினார் 'அம்மணி நீ ஏன் வருத்தம் அடைகிறாய்? பிறப்பதும், மரணம் அடைவதும் காலச்சக்கரத்தின் நியதி அல்லவா. பிறந்த சிலர் நீண்ட ஆயுளோடு உள்ளார்கள்.  சிலர் அல்பாயுசில் மரணம் அடைந்தும் விடுவார்கள். அது பூர்வ ஜென்மத்தின் பாப புண்ணியங்களுக்கு ஏற்ப நேரிடுகிறது. ஒரு ஜீவனுக்கு என்றுமே அழிவில்லை. அது தேவ கணமாகவோ, மனிதப் பிறவியாகவோ, மிருகம், செடி கொடிகளாகவோ பல ஜென்மங்களை எடுத்துக் கொண்டு இருந்தவாறு  பிரும்மனின் நியதிப்படி முடிவில் மேலுலகிலேயே அழியும். மீண்டும் பிறப்பை எடுப்பது இல்லை. ஆகவே நடக்க முடியாததை கற்பனை செய்து கொண்டு மனதை வருத்திக் கொள்வதை விட நமக்கு வந்துள்ள துன்பங்களின் காரணம் பூர்வஜென்ம வினைபயனாகவே  இருக்கும் என்பதை பரிபூரணமாக உணர்ந்து கொண்டு அடுத்த பிறவியிலாவது நல்ல நிலையில் வாழ வேண்டும் என்று வேண்டிக் கொண்டு ஈஸ்வரனிடம் சரண் அடைந்துவிடு. அதுவே நான் உனக்குக் கூறும் அறிவுரை' என்று பல்வேறு விதங்களில் அந்த முனிவர் அவளை தேற்றினார்.

சுமதியோ தன்னுடைய துயரத்தை அடக்கிக் கொள்ள முடியாமல் தனக்கு வந்து வியாதியையும் கூறி தான் அனுபவித்த துன்பங்களைக் கூறினாள். அவள் முனிவரிடம் 'மாமுனிவரே, எனக்கென இருந்த ஒரே ஜீவனும் என்னை விட்டு விலகிய பின்னர் நான்   எதற்காக உயிர் வாழ வேண்டும்? தயவு செய்து எனக்கு ஆசி கூறி  துர்பாக்கியசாலியான  என்னை மரணம் அடைய விடுங்கள்' என்று  அவரை  வேண்டினாள். அதைக் கேட்ட அந்த முனிவரும்  அந்த இறந்து கிடந்த குழந்தை  மீது சிறிது வீபுதியைத் தூவினார். அடுத்த நொடியில் இறந்து கிடந்த அந்தக் குழந்தை மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்து வந்தது.  அதைக் கண்ட அனைவரும் நடந்தவற்றை அதிசயத்துடன் பார்த்தவண்ணம் நின்றார்கள். உயிர் பெற்று எழுந்த அந்தக் குழந்தை அதி அற்புத அழகுடன் விளங்க சுமதியின் வியாதியும் விலகி அவளும் அற்புதமான உடலழகைப் பெற்றாள். அவளுக்கு வந்திருந்த வியாதியும் மறைந்தது.

அவளும் மீண்டும்  நாடு திரும்ப அவளை அன்புடன் வரவேற்ற மன்னன் நடந்த அனைத்தையும் அறிந்து கொண்டான். அவளிடம் மன்னிப்பைக் கோரி, தன் இளைய மனைவியை நாடு கடத்திவிட்டு  சுமதியின் மகன் பெரியவனானதும் ராஜ்ய பரிபாலனத்தை அவனிடம் ஒப்படைத்தார். இப்படியாக சத்புருஷர்களால் மட்டுமே அற்புதங்களை செய்து ஒருவருடைய துன்பங்களை தீர்க்க முடியும்' என்று யதி புருஷர் அந்த முஸ்லிம் மன்னனுக்குக் கூற அவரும் அவருடைய கால்களில் விழுந்து வணங்கி தனக்கு அப்படி ஒரு சத்குருவை அடையாளம் காட்டுமாறு அவரிடம் வேண்டிக் கொள்ள அந்த  யதி புருஷரும் அவரை கனக்பூரில் பீமா நதிக்கு அருகில் இருந்த ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளை சந்தித்து  அவரிடம் வேண்டிக் கொள்ளுமாறும் கூறினார்.

அதைக் கேட்ட அந்த மன்னனும் சற்றும் தாமதிக்காமல்  தன்னுடைய பரிவாரங்களுடன் கிளம்பி  ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளை தேடி கனக்பூருக்கு சென்றான். ஸ்வாமிகளை காண்பதற்கு  தொலை தூரத்திலேயே பல்லக்கில் இருந்து இறங்கிக் கொண்டு காலில் செருப்புக் கூட அணியாமல் அவர் இருந்த இடத்துக்கு நடந்து சென்றான். அவரைப் பார்த்ததுமே ஸ்வாமிகள் 'என்னப்பா உன்னைப் பார்த்தே பல காலமாகிவிட்டது. இன்னும் துணிகளை அந்த நதிக்கரையில்தான் துவைத்துக் கொண்டு இருக்கிறாயா?' என்று கேட்டதும் அந்த மன்னனுக்கு தன்னுடைய பூர்வ ஜென்ம வாழ்கை அப்படியே நினைவில் வந்து நிற்க அவன் அப்படியே ஸ்வாமிகளின்  கால்களில் விழுந்து வணங்கினான்.அவனே பூர்வ ஜென்மத்தில் வண்ணானாக இருந்தவன்.

நமஸ்கரித்து விட்டு எழுந்தவன் 'மகாத்மாவே, என்னுடைய இந்த ஜென்மத்தில் உங்கள் நினைப்பு எனக்கு இத்தனை நாளும் வராமல் இருந்ததின் காரணம் எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் இத்தனை நாளும் செல்வத்தில் மிதந்து கொண்டு  இருந்த இந்த வாழ்க்கை அலுத்து விட்டது. இனி இது போதும் மஹானே. என்னால் என் உடலில் வந்துள்ள கொப்புலங்களினால் ஏற்பட்டுள்ள  வேதனையை தாங்க முடியவில்லை. எனக்கு அருள் புரிந்து எனக்கு வந்துள்ள வியாதியை குணப்படுத்தி இனி நான் எந்த நிலையில் பிறந்தாலும் உங்களுடைய நினைவிலேயே இருந்து கொண்டு, உங்களுக்கு சேவகம் செய்து கொண்டு  இருக்கும் வகையில் எனக்கு  முக்தி தர வேண்டும்' என அவரிடம் வேண்டிக் கொண்டான்.

அவன் கூறியதைக் கேட்ட  ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமி 'உனக்கு கொப்பளத்தினால்  ரணமா, எங்கே உன் உடலில் உள்ள கொப்புளத்தைக் காட்டு' என்று கேட்க அத்தனை நாளும் அவன் அனுபவித்த வேதனை மறைந்து போனது மட்டும் அல்ல உடலிலும் அந்த கொப்புளத்தை காணவில்லை. அதைக் கண்டவன் திகைத்து நின்றான். அவரை மீண்டும் வணங்கிய பின் தன்னுடைய நாட்டிற்கு வரவேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வைத்து விட்டு தான் அவருடைய சிஷ்யனாக விரும்புதாகவும் கூறினான்.

ஆனால் அவனது நாட்டில் நிறைய பசுக்கள் கொல்லப்பட்டு வந்ததினால் அவனது வேண்டுகோளை முற்றிலுமாக ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளால்  ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. அதை அவனிடமும் கூறாமல் தன் மனதில் ஒரு முடிவை எடுத்தார். 'இந்த பூமியில் கலியின் ஆதிக்கம் அதிகமாகிக் கொண்டே போகின்றது. ஆகவே என்னால் நடப்பதை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு மனித உருவில் நீண்ட  நாட்கள் பூமியில் வாழ இயலாது. கௌதமி நதிக்கு யாத்திரை செல்வதாகக் கூறிவிட்டு புஷ்கர மாதத்தில் பிரஹஸ்பதி சிம்ம ராசியில் புகும் பொழுது நான் சங்கமத்தில் குளிக்க இறங்கி விட்டு அங்கிருந்து மறைந்து விட வேண்டும்.  அதன் பின் மக்களின் கண்களுக்கு நான் புலப்படக் கூடாது. நான் சூஷ்மமாக இருந்து கொண்டு அவர்களை ரட்ஷிப்பேன்  '.

ஆகவே அந்த மன்னனின் வேண்டுகோளை ஏற்பது போல காட்டிக்  கொண்டு கோதாவரி நதி யாத்திரையை மேற்கொண்டார். அவரை பல்லக்கில் அமர வைத்து தன் நாட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றபோது கனக்பூரில் தான் விட்டுச் சென்ற  அனைத்து  பக்தர்களையும்  தன்னுடன் அழைத்துக் கொண்டு சென்றார். சங்கமத்துக்குச் சென்ற ஸ்வாமிகள் அங்கு ஒரு குதிரை மீது ஏறி மிகவும் லாவகமாக தானே அதை ஓட்டிச் செல்ல அரசனும் மற்ற சிஷ்யர்களும் இன்னம் பல குதிரைகளில் ஏறிக் கொண்டு அவருடைய குதிரையைத் தொடர்ந்து  சென்றனர். ஸ்வாமிகள் மன்னனின் அரண்மனைக்கு சென்றதும் மன்னன் அவரிடம் கூறினான் 'மகாத்மாவே இந்த நாட்டின் அனைத்து செல்வங்களும் உங்களுடையதுதான். நான் உங்கள் சேவகன். நான் என்றும் உங்களுக்குப் பணி செய்து கொண்டு சிஷ்யனாகவே இருக்க விரும்புகின்றேன். ஆகவே இவற்றை ஏற்றுக் கொண்டு தாங்கள் இங்கிருக்க வேண்டும்'.

ஆனால் அதை ஏற்க மறுத்த ஸ்வாமிகள் அவனை நாட்டை நல்ல முறையில் ஆண்டு கொண்டு இருக்குமாறும் அவனுடைய மகன் வளர்ந்து பெரியவன் ஆன பின் அவனிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்து விட்டு தன்னுடைய ஆசிரமத்திற்கு வருமாறும்  கூறினார். அதன் பின் அரண்மனையில்  இருந்த அனைவரையும்  தனித் தனியே சந்தித்து ஆசிகள் வழங்கிய பின் கனக்பூருக்கு கிளம்பிச் சென்றார்.

ஆஸ்ரமத்திற்கு திரும்பிய ஸ்வாமிகள் தன்னுடைய சிஷ்யர்களை அழைத்துக் கூறினார் 'இது கலிகாலம் என்பதினால் பாவத்தை அழித்துக் கொள்ள விரைவில் இந்த ஆசிரமத்திற்கு நிறைய மக்கள் வர இருக்கின்றனர். பாபம் செய்த பலரும் இங்கு வந்து என்னிடம் விமோசனம் கேட்பார்கள். ஆகவே  நான்  இனிமேல் எவர் கண்களுக்கும் புலப்படாமல் இருக்க முடிவு செய்து விட்டேன். சத்புருஷர்களுக்கு மட்டுமே காட்சி தருவேன். நான் கண்களுக்குப் புலப்படாமல் மறைந்து விட்டாலும் என்னுடைய பக்தர்களை பாதுகாத்து வருவேன். நான் பல இடங்களுக்கும் சென்றபடி என்னுடைய பக்தர்களை ரட்ஷித்தபடியேதான்  இருந்து வருவேன்' (இத்துடன் அத்தியாயம்-50 முடிவடைந்தது).

.......தொடரும் . 

Guru Charithram - 58

 
அத்தியாயம் - 49

நமத்ஹரகா சித்த முனிவரிடம் கேட்டார் ' முனிவரே ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் வாழ்கை பற்றிய பெரும்பாலான கதைகளை நீங்கள் எனக்கு மிக அழகாக எடுத்துரைத்து வந்துள்ளீர்கள். குருவை மதித்து நடப்பது கல்பதாரு விருட்ஷத்தை அடைந்தது போன்றது. சத்குரு, சத்குரு என்கிறார்களே அந்த சத்குருவின் தன்மை என்ன, மகிமை என்ன என்பதை எனக்கு விளக்குவீர்களா?' அதைக் கேட்ட சித்த முனிவர் அதை விளக்கும் ஒரு கதையைக் கூறினார்.

'நமத்ஹரகா, நீ உண்மையிலேயே பேரானந்த நிலை என்பதென்ன என்பதைக் குறித்து மிக நல்ல கேள்வியைத்தான் கேட்டாய். பேரானந்த நிலையே சத்குருவைக் காண்பது. அதை அறிந்து கொள்வதின் மூலம் விவேகத்தைப் பெற்று அறியாமையை விலக்கிக் கொள்ள முடியும்.

ஒருமுறை கைலாயத்தில் சிவபெருமான் பார்வதியுடன் அமர்ந்து கொண்டு இருந்தபோது பார்வதி தேவி சிவபெருமானிடம் கேட்டாள் 'பரப்பிரும்மனே, தயவுசெய்து பிரும்மனை அடையும் வழிக்கான மந்திரோபதேசம் எதுவும் இருந்தால் அதை எமக்கு போதிப்பீர்களா?'

சிவபெருமான் அதற்குக் கூறினார் 'தேவி இதுவரை வேறு எவருமே கேட்காத ஒரு கேள்வியை நீ ஒருவள் மட்டுமே என்னிடம் இப்போது கேட்டு உள்ளாய். என்னுள் பாதியானவள் நீ. ஆகவே நான் உனக்கு இதை போதிக்கிறேன். இது உன் மூலம் மற்றவர்களுக்கும் பரவட்டும்' என்று கூறி விட்டு பிரும்மனை அடையும் மார்கத்தை விளக்கத் துவங்கினார்.

'மகாதேவி, பேரானந்த நிலை என்பது அனைத்து சுக போகங்களை பெறுவதும், விவேகம் மற்றும் முக்தியை பெறுவதும் ஆகும். அதை அடைய வேண்டுமானால் ஒரு நல்ல குருவை சென்றடைய வேண்டும். அதை ஆத்மார்த்தமான தியானம் என்பார்கள். அவர் மூலமே சத்குருவையும் காண முடியும்.

மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்ற வரிசையில், நம்மைப் பெற்ற தாய் தந்தையருக்கு அடுத்த நிலையில் வைத்துப் பூஜிக்கத் தகுந்தவர்  நம்மைப் பெற்று எடுக்காமல் இருந்தாலும் ஞானத்தைத் தருபவராக இருந்தபடி நல்லறிவு புகட்டி, இறைவனை அடையும் பாதையை காட்டி வாழ்வின் பயனை அடையச் செய்யும் குருவே  ஆவார். குருவருள் இல்லை என்றால்  திருவருள் கிடைப்பது கடினம் என்று கூறும் அளவுக்கு உயர்வானவரே குரு என்பவர்.  குருவை தந்தைக்குச் சமானமானவராகவும், குருவின் மனைவியை, தாய்க்குச் சமானமானவளுமாகவும், குருவின் குழந்தைகளை தம் சகோதர சகோதரியருக்குச் சமானமானவர்களாகவும் மதிக்க வேண்டும் என்பதில் இருந்தே குருவின் மேன்மையை புரிந்து கொள்ள முடியும். தம்மை தஞ்சம் அடைந்த சிஷ்யரின் அகக்கண்களைத்  திறந்து, அஞ்ஞான இருளில் மூழ்கியிருக்கும் உள்ளத்தில் ஞானம் எனும் ஒளியைத்  தந்து, சத்குருவை நோக்கி  பயணிக்க உதவுபவரே  ஒரு குரு ஆவார்.

குரு என்பதின் அர்த்தம் என்ன தெரியுமா? குருவில் உள்ள 'கு' என்பது அறியாமையைக் குறிக்கும். 'ரு' என்பது அந்த அறியாமையை அழிக்கும் வெளிச்சம் ஆகும். இப்படியாக ஒருவருடைய அறியாமையை அழித்து விவேகம் எனும் வெளிச்சத்தை நோக்கிச் செல்லும் வழியைக் காட்டுபவராகவே  குரு  இருக்கிறார்.

பிரும்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவன் என்கின்ற மூன்றுபேரும் ஒன்றிணைந்த உருவமே பரப்பிரும்மன். அந்த பரப்பிரும்மனே இந்த பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவர். அவரே மாயையை அழித்து விவேகத்தை தந்து அனைத்து வித்யாக்களையும் தருபவர். சிவனும், பிரும்மாவும் விஷ்ணுவும் சாபம் தந்தால் கூட அந்த சாபத்தை ஒரு குருவினால் விலக்க முடியும் என்ற அளவு சக்தி கொண்டவர் குரு.

தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் சாபத்திலிருந்தும், மிருகங்கள், பறவைகள், ஊர்வன போன்றவற்றின் பயங்களில் இருந்தும்   இடி மின்னல்களின் தாக்குதல்களில் இருந்தும், பகைவர்களின் தாக்குதல்களிலிருந்தும் குருவின் கருணை ஒருவரைக் காக்கும். ஒரு குருவின் சாபத்தைப் பெற்றவருக்கு சிவனும், விஷ்ணுவும் கூட அருள் புரிய முடியாது. குரு என்பவர் தனி மனிதரல்ல. குரு மற்றும் சிஷ்யர் இணைந்து செயல்படும்போது அவர்களுக்குள் இருந்து வெளிப்படும் ஆத்மார்த்த பக்தியே சக்தியாக மாறி பரப்பிரும்மனின் சக்தியை கொண்ட சத்குருவை அடைய வழி வகுக்கும்.


ஒருவருக்கு நல்ல குரு  கிடைத்தால் அவர்களது அறியாமை விலகி விவேகம் தன்னால் கிடைக்கும். அவருக்கு சேவை செய்வதின் மூலம் பிரும்மனுடன் இணைந்து கொள்ள முடியும். வேதங்கள், சாஸ்திரங்கள், தர்ம நூல்கள் போன்றவற்றைப் படிப்பதின் மூலம் மாயை விலகுவதில்லை. அவற்றில் உள்ள சாரங்களை குரு போதனை செய்வதின்  மூலமே அது நடக்கும்.   நல்ல குருவை அடைவது என்பது நிச்சயம் நம் பூர்வ ஜென்ம புண்ணிய பலனாலேயே கிடைக்கும். ஒருவருடைய கர்மவினைப் பயன் நன்றாக இருக்குமேயானால் நல்ல குருவை எளிதில் கண்டறிய முடியும். நல்ல ஒரு குருவை அடைபவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

 ஒரு குரு என்பவரைப் முற்றிலும் புரிந்து கொண்டு அவரை வழிபட முடியாதவர்கள் ஹோமம், யக்னம், விரதம், தானம் என அதையும் இதையும் செய்தாலும், புண்ணியத் தலங்களுக்கு விஜயம் செய்தவண்ணம் இருந்தாலும் கூட அவை எதுவுமே நல்ல பலனை தருவதில்லை. மனதில் உள்ள அறியாமை என்ற மாயை அகலாமல் அந்த மாயையின் சூழ்ச்சிக்கு உள்ளேயே உழன்று கொண்டு இருப்பதின் காரணம் அவர்கள் சூரியனைப் போன்ற ஒளியைத் தரும் ஒரு குருவின் அடையாளம் கண்டு கொள்ளாமல் இருப்பதும் அவருடைய அருளைப் பெற முடியாமல் இருப்பதுதான்.

குருவை மதியாதவர் நரகத்தை அடைவார்கள். ஏன் என்றால் குருவே சத்குருவை அடையாளம் காட்டுபவர். ஒருவருடைய குரு எப்படிப்பட்டவராக இருந்தாலும், ஒருமுறை ஒருவரை குருவாக ஏற்றுக் கொண்டு விட்டால் அதன் பின் அவரை விட்டு விலகலாகாது.  குருவிடம் பொய் சொல்லக் கூடாது. குருவை எந்த நிலையிலும் நிந்திக்கக் கூடாது. தாமரை மலர் போன்ற குருவின் பாதங்கள் பட்ட தண்ணீர் காசி மற்றும் பிரயாகையின் நீருக்கு சமம் என்பதை மனதார உணர வேண்டும். குருவினுடைய பாதங்களை அலம்பிய நீரை கண்ணில்  ஒற்றிக் கொள்வதின் மூலம் பாவம் என்னும் சேற்றை வற்ற வைக்கலாம் . அது ஞானத்தைத் தந்து, சம்சாரம் எனும் பெரும் கடலைக் கடக்க வைக்கும்.

ஒரு குருவிற்குத் தேவையான உடை, தங்க  இடம், உணவு என அனைத்தும் கிடைக்க ஏற்பாடுகளை செய்பவனே ஒரு குருவின் உண்மையான சிஷ்யன் ஆவார். சிஷ்யர்கள் எத்தனைப் பெரும் ஞானம் கொண்டவர் என்றாலும் குருவிடம் அந்த கர்வத்தை வெளிப்படுத்தக் கூடாது. குருவை எவன் நிந்தனை செய்கிறானோ அவன் இந்த பிரபஞ்சத்தில் சந்திர சூரியர்கள் உள்ளளவரை பெரும் துன்பத்தையும், துயரத்தையும் பெறுவான்.

குருவிற்கு சமர்பிக்காமல் எந்தப்பொருளையும் உண்ணக் கூடாது. அவருக்கு சமர்ப்பணம் செய்தபின் அவர் கொடுத்தால் அதை மட்டுமே பிரசாதமாக உட்கொள்ளவேண்டும். குருவின் இருப்பிடத்தில் சத்தியம் இல்லாததை ஒருபோதும் பேசலாகாது. குருவின் பாதுகைகள், படுக்கை, இருக்கை முதலானவற்றைக் கைகூப்பி நமஸ்கரிக்க வேண்டும். அவைகளை ஒருபோதும் காலால் மிதிக்கலாகாது. அவை புனித இடங்கள்.
குருவை இடைவிடாது தியானிக்கவேண்டும். அப்போதுதான் ஞானம் சித்திக்கும். குருவை முற்றிலும் உணர்ந்துகொண்டு அவரால் உபதேசம் பெற்றவன் நிச்சயமாக ஜீவன் முக்தி பெறுவான். தினமும் காலையில்,  சிரஸ்ஸில் வரத, அபய முத்திரைகளோடு கூடிய கரங்களை வைத்து அருள் புரிபவராக குருவை நினைத்து அவரை தியானிக்க வேண்டும். அவரையே எல்லா தேவர்களின் ஸ்வரூபமாகக் கருதி, மானசீகமாக நமஸ்கரிக்க வேண்டும். குருவின் திருவுருவை எந்நேரமும் ஸ்மரணை செய்தவண்ணம் இருக்க வேண்டும். குருவைத் தவிர வேறொன்றையும் நினைக்கலாகாது. குருவின் நாமத்தைக் கூறியபடியே இருந்தால், அவருக்கு பணிவிடை செய்து கொண்ட வண்ணமே இருந்தால், எப்போதுமே குருவின் நினைவோடு மட்டுமே இருந்தால் விவேகம் என்ன, ஆத்ம ஞானம் என்ன, பேரானந்த நிலையை பெறுவதென்ன, அப்படிப்பட்ட சிஷ்யர்கள் என்னைப் போலவே தெய்வமாகக் கூட ஆகி விட முடியும்.

குருவின் ஸ்தலத்தில் தங்கியிருக்கும்போது அவரின் அடிமை போல அவர் இட்ட கட்டளையை மட்டுமே செய்ய வேண்டும். குருவின் கட்டளைப்படியே நடக்க வேண்டும். குரு கூறுவது தீயவையாக இருந்தாலும் அதில் முரண்படாமல் அவர் கூறியதைப் போலவே முழு மனதோடு அவற்றை செய்யவேண்டும்.  ஏன் என்றால் சில நேரங்களில் வேண்டும் என்றே தனது சிஷ்யர்களின் மன நிலையை சோதிக்க ஒரு குரு  நல்லவற்றையும் தீயவைப் போல காட்சி தரும் வகையில் கூறுவார். எப்போதுமே குருவின் பின்னால் மட்டுமே அவரைத் தொடர்ந்து நடக்கவேண்டும். அவரைத் தாண்டிக் கொண்டு செல்லக் கூடாது.  குருவின் எதிரில் அடக்கமாக இருக்க வேண்டும்.

தத்வமசி அதாவது உன்னையே உணர்ந்து கொள் என்ற நிலையை கொடுப்பவர், எங்கும் நிறைந்திருப்பவர், ஆகாயம் போல விரிந்து படர்ந்துள்ளவர், ஞானம் எனும் பொக்கிஷத்தை தன்னுள் வைத்துள்ளவர், அவர் உள்ள இடமே அனைத்து ஆலயங்களும் உள்ள இடம், பேரானந்த நிலையைத் தருபவர் போன்ற அனைத்தையும் உள்ளடக்கிக் கொண்டவரே சத்குரு எனப்படுபவர். சத்குருவிற்கு பிறப்பும் இல்லை, இறப்பும் இல்லை. அவர் அழிவில்லாதவர். அனத்து சக்திகளையும் தன்னுள் அடக்கிக் கொண்டவர். மூன்று லோகங்களின் அதிபதி.

பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைவருமே சத்குருவால் படைக்கப்பட்ட மண் பாண்டங்களைப் போன்றவர்களே. சத்குருவை வணங்கித் துதிக்காதவர்கள், அவருக்கு சேவகம் செய்யாதவர்கள் யாராக இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் ரிஷி, முனிவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷ புருஷர்கள், முன்னோர்கள் போன்ற யாராக இருந்தாலும் மோட்ஷத்தை அடைய மாட்டார்கள். அப்படிப்பட்ட சத்குருவிடம் அழைத்துச் செல்பவரே ஒரு குரு ஆவார். ஆன்ம முன்னேற்றத்திற்கான பாதையில் வழி நடத்திச் செல்லும் குரு ஒருவரைக் காக்கும் கவசம் போன்றவர்.

மனிதர்களால், இந்த போதனைகள் பக்தியோடு கேட்கப்பட்டால் அல்லது பாராயணம் செய்யப்பட்டால் ஸம்ஸார பந்தம் அடியோடு நீங்கி அதீதி பலன்கள் கிட்டும்.  இதன் மகிமை மற்ற எந்த மந்திர ஜபங்களுக்கும் கிடையாது.   இதைக் கேட்பவர்களின் அனைத்துப் பாவங்களும் விலகும். எல்லா சித்திகளையும் பெறுவார்கள். இதை ஆண், பெண் என யார் வேண்டுமானாலும் பாராயணம் செய்யலாம்'. இப்படியாக சிவபெருமான் பார்வதிக்கு போதித்ததை குரு கீதை என்பார்கள் (இத்துடன் அத்தியாயம்-49 முடிவடைந்தது).
............தொடரும் 

Guru Charithram - 57

 
அத்தியாயம் - 48

சித்தமுனிவர் கூறிய கதையை கேட்ட நமத்ஹரகா சித்த முனிவரிடம் கேட்டார்  'சித்த முனிவரே. எனக்கு மனதில் ஒரு சின்ன சந்தேகம். எதற்காக ஸ்வாமிகள்  கனக்பூரில்  தங்க முடிவு செய்தார்?

அதற்கு சித்த முனிவர்  கூறலானார் ''ஒரு நாள் தன்னுடைய சிஷ்யர்கள் மற்றும் கிராமத்தினரை அழைத்த ஸ்வாமிகள் அனைவரையும் உடனடியாக  புனித யாத்திரை மேற்கொள்ளத் தயாராக இருக்குமாறு கூறினார். அதற்கு அவர்கள் 'ஸ்வாமி  வெளியூருக்குச்  செல்வதென்றால்  எங்களுக்கு சிறிது நேரம் வேண்டுமே. நாங்கள் வீட்டுக்குச் சென்று பயணத்துக்கான ஏற்பாடுகளை செய்து கொண்டு, துணிமணிகளை எடுத்து வர வேண்டும்' என்றதும்  ஸ்வாமிகள் கூறினார் 'எதற்காக நீங்கள் துணிமணிகளை எடுத்துக் கொண்டு வர வேண்டும்? கங்கை, பிரயாகை, கயா என்ற மூன்றும் சங்கம் எனும் பெயரில் இங்கேயே உள்ள நிலையில் அந்த நதிக்கு சென்று குளிக்கவே நான் புனித யாத்திரையை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்றபோது நீங்கள் எதற்காக வெளியூர் பயணத்துக்கான ஏற்பாடுகள் செய்ய வேண்டும்?' என்று கூறிவிட்டு வீட்டுக்குச் செல்லக் கிளம்பியவர்களை  தடுத்து நிறுத்தினார்.

அவர்கள் ஆச்சர்யத்துடன் கேட்டார்கள் 'ஸ்வாமி  கங்கை, பிரயாகை, கயா என்ற அந்த மூன்று புனித நதிகளும் இங்கேயே சங்கத்தில் உள்ளதா? அதெப்படி?' என்று கேட்க ஸ்வாமிகள் கூறினார் 'இங்குள்ள சங்கம் என்பது பிரயாகை ஆகும். பீமா நதி அங்கு வடக்கு நோக்கி ஓடுகிறது. கங்கை மற்றும் யமுனையைப் போல அமர்ஜா சங்கமும் இங்கு உள்ளன.  அவற்றைத் தவிர சுமார் எண்பது புனித தீர்த்தங்கள் இதை சுற்றி உள்ளன' என்றார்.

அதைக் கேட்டவர்கள் 'ஸ்வாமி, இதுவரை நாங்கள் அமரஜா நதியைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதே  இல்லையே. தயவு செய்து அந்த நதியைப் பற்றிய விவரங்களை எங்களுக்குக் கூறுவீர்களா?' என்று ஆவலுடன் கேட்க ஸ்வாமிகள் கூறினார் 'முதலில் அனைவரும் என்னுடன் வந்தால் சங்கத்தில் குளித்து விட்டு வரலாம். அதற்குப் பிறகு நான் உங்களுக்குக் கதையைக் கூறுகிறேன்' என்ற பின் அனைவரும் ஸ்வாமிகளுடன்  கிளம்பிச் சென்று சங்கத்தில் குளித்து விட்டு வந்தார்கள்.  அதன் பின் அனைவரும் ஸ்வாமிகள் முன் தரையில் அமர்ந்து கொள்ள ஸ்வாமிகள் கதையைக் கூறலானார்:

'ஒரு முறை தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் போர் மூண்டது. அவர்களின் தலைவனான ஜலதாரா என்ற அசுரன் தேவர்களுக்கு பெரும் தொல்லைகளை தந்து கொண்டு இருந்தான். அவனை எளிதில் தேவர்களால் வெல்ல முடியவில்லை. அவனது தாக்குதலைக் தாங்க முடியாமல் போன தேவர்களின் தலைவனான இந்திரன் கைலாயம் சென்று சிவபெருமானிடம் முறையிட்டான். அசுரர்களுடன்  நடக்கும் யுத்தத்தில் அசுரர்கள் ஒவ்ஒருவரின் உடலில் இருந்தும் சிந்தும் ஒவ்ஒரு துளி இரத்தமும் புதிய அசுரர்களை  உருவாக்கிக் கொண்டே இருக்கின்றது என்றும் யுத்தம் மூன்று லோகங்களுக்கும் பரவி விட்டதினால் பல கடவுட்கள்  கூட கொல்லப்பட்டு விட்டார்கள் எனவும், தான் என்ன செய்வது என்றே தெரியாமல் முழிப்பதாகவும்  கவலையுடன் கூறினார்.

அதைக் கேட்ட சிவபெருமான்  பெரும் கோபம் அடைந்தார்.  தாமே அந்த யுத்தத்தில் கலந்து கொண்டு ராக்ஷசர்களை அழித்து விடுவதாகக் கூறி அவர்களுடன் புறப்பட அதைக் கேட்ட தேவர்கள் அவர் அதில் நேரடியாக கலந்து கொள்ள வேண்டாம் என்றும் அதற்கு பதிலாக வேறு ஏதும் உபாயம் இருந்தால் அதைக் கூறுமாறும் கேட்டார்கள். அதனால் சிவபெருமானும் தேவேந்திரனுக்கு தானே மந்தரித்த ஒரு குடம் அமிர்தத்தைக் கொடுத்து அதை இறந்து போன தேவர்கள் மீது தெளித்தால் அவர்கள் பிழைத்து எழுவார்கள் என்று கூறினார். இந்திரனும் அதைக் கொண்டு போய்  இறந்து கிடந்த தேவர்கள் மீது தெளிக்க அவர்கள் உயிர் பிழைத்து எழுந்தார்கள். அதன் சக்தியினால் அதிக பலம் பெற்ற தேவர்கள் அசுரர்களை அழித்தனர்.

 சிவபெருமான் கொடுத்த அமிருதத்தை இந்திரன் கொண்டு சென்றபோது அதில் இருந்து  சில  சொட்டு அமிர்தம் பூமியில் விழுந்தது. அது விழுந்த இடத்தில்தான் அமரஜா நதி உற்பத்தி ஆகி ஓடியது. அந்த நதியில் குளித்தால் அனைத்துப்  பாபங்களும் விலகி விடும், பக்தர்களுடைய வேண்டுகோள் பலிக்கும் என்பது ஐதீகம் ஆயிற்று. முக்கியமாக விசேஷ தினங்களில் அந்த நதியில் குளித்தால் பெரும்  புண்ணியம் கிடைக்கும் என்பதும் ஐதீகம் ஆயிற்று'.

இப்படியாகக் கூறிய பின் ஸ்வாமிகள் அனைவரிடமும் கூறினார் 'நீங்கள் இனிமேல் அதோ தெரிகிறதே கருநெல்லி மரம். அதை வணங்கி துதித்தப்  பின் மூன்று முறை அதை  பிரதர்ஷணம் செய்ய வேண்டும். உங்களுக்கெல்லாம் நான் ஒரு உண்மையை இன்று கூறப்போகிறேன். இந்த மரத்தில்தான் தத்தாத்திரேயர் எப்போதும் வந்து அமர்ந்து இருப்பார். நானும் அவரது அவதாரமாக உள்ளதினால் இந்த மரத்தில்தான் என்னுடைய ஆத்மா வாசம் செய்கிறது.  என்னை சந்திக்க முடியாதவர்கள் இந்த மரத்தை மூன்று முறை பிரதர்ஷணம் செய்தபின் என்னிடம் இந்த மரத்தடியில் நின்று கொண்டு மனதார வேண்டிக் கொண்டால் நான் அவர்களது குறைகளை தீர்ப்பேன்' என்று கூறிவிட்டு அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு சங்கமேஸ்வரர் ஆலயத்துக்கு சென்றார். அங்கு சென்று சிவபூஜையை எப்படி செய்வது என்பதை அவர்களுக்கு கற்றுத் தந்தார்.

ஸ்வாமிகள் கூறினார் 'இந்த சங்கமேஸ்வரர் ஸ்ரீசைலத்தில் உள்ள மல்லிகார்ஜுனனுக்கு சமமானவர். முதலில் இங்குள்ள நந்தியின் கொம்புகளை கையினால் பிடித்துக் கொண்டு அதை வணங்கித் துதித்தப்  பின் சிவலிங்கத்தை பிரதர்ஷணம் செய்ய வேண்டும். இப்படியாக மூன்றுமுறை நந்தியையும் சிவபெருமானையும் வணங்க வேண்டும்'. அதைக் கூறிய பின்னர் ஸ்வாமிகள் அடுத்து வாரணாசி தீர்த்ததை பற்றிய பெருமையைக் கூறலானார்  
'வாரணாசிக்கு அருகில் இருந்த மணிகர்ணா என்ற இடத்தில் பாரத்துவாஜ கோத்திரத்தைச் சார்ந்த பிராமணன் ஒருவன் இருந்தார். அவருக்கு இரண்டு சகோதரர்கள் உண்டு. அவர் தத்தாத்திரேயரின் பெரும் பக்தர். என்பதினால் தத்தரைப் போலவே சம்சாரத்தில் பட்டற்ற நிலையில் ஒரு அவதூதரைப் போலவே தன் வாழ்க்கையில் வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு உடை எப்படி உடுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதில் கூட அக்கரை இருந்தது இல்லை. சில சமயங்களில் நிர்வாணமாவே நடந்து செல்வார். அப்போது அவருடைய சகோதரர்கள் ஓடி வந்து அவருக்கு வேட்டியை உடுத்தி விடுவார்கள். ஒரு முறை அவருடைய சகோதரர்கள் அவரை காசிக்குச் சென்று கங்கையில் நீராடிவிட்டு, காசி விஸ்வநாதரை வணங்கி விட்டு வரலாம் என்று புனித யாத்திரைக்கு அழைத்தார்கள். ஆனால் அவரோ காசிக்குச் சென்று காசி விஸ்வேஸ்வரரை  தரிசிக்க வேண்டி அவசியம் இல்லை என்றும், காசி விஸ்வேஸ்வரர் அந்த ஊரிலும் தங்கி உள்ளார் என்பதினால் தான் காசிக்கு அவர்களுடன் செல்ல விரும்பவில்லை என்று கூறி விட்டார்.

அதைக் கேட்ட அவருடைய சகோதரர்கள் 'பைத்தியக்கார சகோதரரே, காசி விஸ்வநாதர் காசியில்தான் உள்ளார் என்பது இந்த ஜகத்துக்கே தெரியும். அது போல கங்கையும் அங்குதான் ஓடுகிறது என்பதும் அனைவரும் அறிந்த விஷயம். ஆகவே உன் எண்ணத்தை  மாற்றிக் கொண்டு எங்களுடன் வா. அப்படி வர விருப்பம் இல்லை என்றால் எங்கே, இந்த ஊரில் காசி விஸ்வநாதர் தங்கி உள்ளார் என்கிறாயே, அவரை எங்களுக்கும் காட்டேன்' என்று அவரை கேலி செய்தார்கள்.

ஆகவே  தனது சகோதரர்களுக்கு தன் நம்பிக்கையை வெளிக் காட்ட வேண்டும் என்று விரும்பிய பிராமணன் 'சரி நீங்கள் என் முன் அமர்ந்து கொள்ளுங்கள். உங்களுக்கு காசி விஸ்வநாதர் இங்கு இருப்பதை நிரூபிக்கிறேன்' என்று அவர்களிடம் கூறிவிட்டு 'சிவபெருமானே நீ உண்மையில் என்னுடைய பக்தியை ஏற்றுக் கொண்டால், நான் உன்னுடைய உண்மையான பக்தன் என்பது உண்மை என்றல், நீ இந்த ஊரிலேயே எழுந்தருளி என்னுடைய சகோதரர்களின் மூடத்தனத்தை போக்க வேண்டும்' என்று வேண்டியவாறு தவத்தில் அமர்ந்து கொண்டார்.

அவ்வளவுதான் அடுத்த சில மணி நேரத்திலேயே  அந்த மணிகர்ணாவில் காசியைப் போலவே ஒரு நதி ஓட, அவர்கள் இருந்த இடத்திலேயே காசி விஸ்வனாதரைப் போன்றே பெரிய சிவலிங்கமும் தோன்றியது. அதைக் கண்ட அந்த பிராமணர்கள் திடுக்கிட்டு வெளியில் ஓடிச் சென்று பார்த்தபோது மணிகர்ணா சிறிய காசி பட்டணத்தைப் போலவே மாறி இருந்ததைக் கண்டார்கள். அவற்றைக் கண்டவர்கள் தமது மூடத்தனத்தை எண்ணி அவமானம் அடைந்து தமது சகோதரர் கால்களில் விழுந்து காசி விஸ்வனாதரின் மகிமையை தாம் தவறாக எடைப் போட்டு அவரை கேலி செய்ததற்கு தம் சார்ப்பில் தமது சகோதரரே காசி விஸ்வநாதரிடம் தம்மை மன்னிக்குமாறு வேண்டுகோள் வைக்க வேண்டும் என கதறினார்கள். இப்படியாக மனிகர்ணா தோன்றியது' என்று ஸ்வாமிகள்  அவர்களுக்கு எடுத்துரைத்தார்.

அவர்கள் பேசிக்கொண்டு இருக்கையில் ஸ்வாமிகள் அங்கு தங்கி இருந்ததைக் கேள்விப்பட்ட ரத்னாபாய் எனும் அவரது சகோதரி அங்கு வந்து ஸ்வாமிகளின்  கால்களில் விழுந்து வணங்கி தான் மிகவும் துன்பத்தில் உழன்று கொண்டு உள்ளதாகவும் அதற்குக் காரணம் மற்றும் அதை விலக்கிக்  கொள்ள பரிகாரமும் கூற  வேண்டும் என அவரிடம் கெஞ்சினாள்.

அதைக் கேட்ட ஸ்வாமிகளும்  அவளுடைய பூர்வஜென்ம பாபத்தை அவளுக்கு விளக்கிக் கூறினார்  'அம்மணி, பூர்வ ஜென்மத்தில் உன் வீட்டின்  பின்புறத்தில் பெரிய அடுப்பை பூமியில் தோண்டி வைத்து இருந்தாய். அதில்தான் விறகுகளைப் போட்டு அதற்கு தீமூட்டி அண்டாவை வைத்து குளிப்பதற்கு வெந்நீரை சுட வைப்பாய். ஒருமுறை குளிர் காலத்தில்  உடலுக்கு இதமாக சூட்டை தந்தவண்ணம்  இருந்த அந்த அடுப்பின் அருகில் ஒரு இரவில் வந்த ஒரு பூனை தனது ஐந்து குட்டிகளுடன் வந்து படுத்துக் கொண்டு உறங்கி விட்டது. அதை விடியற்காலை கவனிக்காத நீயும் எரியும் கட்டையை எடுத்துக் கொண்டு வந்து அந்த அடுப்பில் போட்டு கட்டைகளை அடுக்கினாய். அந்த தீயில் வெந்து விட்ட அந்த பூனைகள் அப்படியே துடிதுடித்து மரணம் அடைந்து விட்டன. அப்போது அவை கொடுத்த சாபம் பல ஜென்மங்களுக்கு உன்னை வாட்டுவதாக அமைந்தது. நீ  அறியாமலேயே செய்த பாவம்தான் அது என்றாலும், அவற்றின் சாபம் உனக்கு இந்த ஜென்மத்தில் துன்பத்தைக் கொடுத்து உள்ளது. ஆகவே நீ அந்த சாபங்கள் அனைத்தையும் இந்த ஜென்மத்திலேயே கழித்து விட விரும்புகிறாயா, இல்லை அடுத்தடுத்த சில ஜென்மங்களுக்கு எடுத்துச் செல்ல விரும்புகிறாயா என்பதை கூறினால் அதற்கேற்ப பாப விமோசனத்தை உனக்குக் கூறுவேன்' என்றார்.

அதைக் கேட்ட ரத்னாபாயும் இந்த ஜென்மத்தில் தமக்கு வழிகாட்டியாக ஸ்வாமிகள் உள்ளதினால் அந்த நம்பிக்கையில் தான் இந்த ஜென்மத்திலேயே அந்த சாபத்தைக் களைந்து கொள்வதாக ஸ்வாமிகளிடம்  கூறினாள். அப்படிக் கூறியதுமே அவள் உடம்பெங்கும் குஷ்ட நோய் பற்றிக் கொண்டது. ஸ்வாமிகள் அவளிடம் கூறினார் 'ரத்னாபாய், நீ தினமும் சங்கத்தில் குளித்து விட்டு அங்குள்ள கருநெல்லி மரத்தை மூன்று முறை பிரதர்ஷனம் செய்து வா. உனது பாபங்கள் இந்த ஜென்மத்துடன் விலகிவிடும்' என்றார். அவர் கூறியதைப் போலவே ரத்னாபாயும் அங்கேயே தங்கி இருந்தவாறு தினமும் சங்கத்தில் குளித்துவிட்டு கருநெல்லி மரத்தை பிரதர்ஷணம் செய்து  கொண்டு இருந்தாள். காலப்போக்கில் அவளுடைய வியாதியின் கடுமை குறைந்தாலும் அவள் குஷ்டரோக வியாதியுடனேயே இருந்து மரணம் அடைந்து மோட்ஷத்தை அடைந்தாள்.  

அடுத்து தன்னுடன் வந்த பக்தர்களை அங்கிருந்த கோடி தீர்த்தத்திற்கு அழைத்துச் சென்று அதன் மகிமையையும் எடுத்துரைத்தார். அதன் பின் அதை சுற்றி இருந்த எட்டு புனிதத் தலங்களான ருத்திர தீர்த்தம், மன்மத தீர்த்தம், சக்கர தீர்த்தம், கல்லேஸ்வரர் ஆலயம் போன்ற இடங்களுக்கும் அழைத்துச் சென்று அவற்றின் பெருமைகளை விளக்கிக் கூறினார். இப்படியாக ஸ்ரீ நருசிம்ம  ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் அந்த ஊரில் இருந்த அனைத்து மக்களுக்கும் அந்த ஊரின் பல மகிமை வாய்ந்த  செய்திகளைக் கூறி ஆசிர்வதித்தார்'' என்று சித்த முனிவர் நமத்ஹரகாவுக்குக் கூறினார் (இத்துடன் அத்தியாயம்-48 முடிவடைந்தது).
..........தொடரும்

Guru Charithram - 56

 
அத்தியாயம் - 47

சித்தமுனிவர் தொடர்ந்து கூறலானார் ''இன்னுமொரு கதையைக் கேள்.  கனக்பூரில்  ஒரு ஏழை விவசாயி, தாழ்ந்த குலத்தில் பிறந்தவன் இருந்தான். அவன் தனது நிலத்தைத் தானே உழுது வந்தான். தினமும் வயலில் வேலை  செய்த பின் வீடு திரும்பும் வழியில் உள்ள ஸ்வாமிகளின்  ஆஸ்ரமத்திற்கு சென்று  ஸ்வாமிகளை வணங்கிச் செல்வான்.  சங்கமத்தில் இருந்து கனக்பூர் ஆசிரமத்திற்கு நடந்தே வருவான்.  ஸ்வாமிகள் சங்கம் வழியே எப்போது  சென்றாலும் வயலில் இருப்பவன்  ஓடி வந்து அவரை வணங்குவான்.  அவரும் மௌனமாக அவனுடைய வணக்கத்தை எற்றுக் கொள்வார். ஒரு முறை ஸ்வாமிகள்  அந்த வயலின் வெளிப்பாதை  வழியாக சென்று கொண்டு இருந்த பொழுது  விவசாயி ஓடி வந்து ஸ்வாமிகளிடம்  தன் வயல் வழியே நடந்து சென்றால் அவருடைய பாதங்கள் தனது வயலில் விழும். அப்படி அவருடைய பாதம் தனது வயலில் விழுந்தால் அவருடைய அருள் தனக்குக் கிடைக்கும் என்று தான் நம்புவதினால் அந்த வேண்டுகோளை வைத்ததாகக் கூறினான். ஸ்வாமிகளும்  அவனுடைய வேண்டுகோளை  எற்றுக் கொண்டு  அவன் வயல் வழியே நடந்து சென்றார்.

அந்த முறை வயலில் சோளம் பயிரிடப்பட்டு இருந்தது. இன்னும் சில மாதங்களில் அவை அனைத்தும் முற்றி அறுவடைக்கு தயாராகி விடும். வயலின் வழியே நடந்து செல்லும்போது ஸ்வாமிகள்  அவனிடம் கூறினார் 'அப்பனே நான் ஓன்று கூறினால்  ஏன், எதற்கு, எப்படி என்று ஒரு வார்த்தையும் கேளாமல் நான் நீ செய்வாயா?' அதைக் கேட்டவனோ அவர் என்ன சொன்னாலும் அதை செய்வதாகக் கூறினான். அதற்கு ஸ்வாமிகள்  தான் மாலையில்  அதே வழியே திரும்பும் முன்னால் எத்தனை   தானிய செடியை பாதி அளவு வெட்டி விட  முடியுமோ அத்தனை தானிய செடியையும் பாதி அளவு  வெட்டி  வைக்குமாறு கூறினார்.

அந்த வயல் அவனுடையது அல்ல. வயல் இன்னொருவருடையது. வருட வாடகைக்கு குத்தகை பெற்றிருந்த அந்த நிலத்தில் அவன் தானியங்களை பயிரிட்டு அதை அறுவடை செய்து அதில் கிடைக்கும் பணத்தில் தனக்கு பாதி, குத்தகை தொகைக்காக அந்த வயலின் சொந்தக்காரனுக்கு பாதி என விளைவதைப் பங்கிட்டுக் கொள்வான். அதில் பெரும் அளவில் வருமானத்தை அந்த வயலின் சொந்தக்காரன் பெற்று வந்தான்.  பாதி முற்றிய தானியச் செடிகளை  பாதியாக வெட்டி விடுமாறு கூறிவிட்டு ஸ்வாமிகள் அங்கிருந்து சென்றதும் அந்த விவசாயியும் ஊருக்குள் ஓடிச் சென்று வயலின் சொந்தக்காரரிடம் தானியச் செடிகளை பாதியாக வெட்டி வைக்குமாறு ஸ்வாமிகள் கூறி உள்ளதினால் அவற்றை வெட்ட அதற்கு அனுமதி கேட்க அந்த வயலின் சொந்தக்காரனும்  முற்றாத நிலையில் உள்ள தானிய செடியை  வெட்டிக் கொள்ள வேண்டும் என்றால் முந்தைய ஆண்டின் குத்தகை பணத்தை விட இரு மடங்கு குத்தகைப் பணத்தை தனக்கு தர வேண்டும் என்று கூறி விட்டான்.

விவசாயி என்ன செய்வது என யோசனை செய்தான். தானியம் அறுவடை ஆனால்தான்  அதை விற்று பணம் பெறலாம். ஆனால் முற்றாத தானிய செடிகளை எப்படி  விற்க முடியும்? ஆனாலும் அந்த விவசாயி ஸ்வாமிகள் கூறி விட்டதினால் நல்லதே நடக்கும் என நம்பினான். வேறு வழி  இன்றி தன்னுடைய மாட்டை அடகு வைத்து விட்டு தன்னுடைய குடும்பத்தினரையும் உதவிக்கு அழைத்துக் கொண்டு தானிய செடியை  வெட்டச் சென்றான். அவனது மனைவியும் பிற குடும்பத்தினரும்  அப்படி செய்வது முட்டாள்தனம், முற்றாத நிலையில் உள்ள தானியத்தை யார் வாங்குவார்கள் என்று கேட்டு அவனை தடுக்க முயன்றார்கள் என்றாலும் அவன் மன உறுதியோடு இருந்து  தனது மனைவி மற்றும் குழந்தைகளை உதவிக்கு அழைத்துச் சென்று தானிய செடிகளை ஸ்வாமிகள் கூறியதைப் போல வெட்டி வைத்தான்.

அன்று மாலை ஸ்வாமிகள் வருவதற்குள் பெரும் அளவிலான தானிய செடிகளை  வெட்டி வைத்து இருந்தான். ஸ்வாமிகள் வந்து கேட்டார் 'அப்பனே, நான் எதோ கூறி விட்டேன் என்பதற்காக நீ  செய்த காரியம் எந்த பலனையும் தரப்போவது இல்லை  எனும்போது எப்படி என்னை நம்பி இதை செய்தாய்?   நீ மிகவும் பாவம். முற்றாத தானியச் செடி எதற்கும் உபயோகமாகப் போவது இல்லை எனும் உண்மையை என்னிடம் கூறி இந்த தானிய செடிகளை வெட்டாமல் இருந்திருக்கலாமே' என்றார். ஆனால் அந்த விவசாயியோ 'ஸ்வாமிகளே, நல்லதோ கேட்டதோ, நீங்கள் கூறியதை மீற முடியாமல் நான் இதை வெட்டி வைத்தேன். என் தலையில் இது நஷ்டத்தையே ஏற்படுத்த வேண்டும் என எழுதி இருந்தால் நான் என்ன செய்ய முடியும்? அதை விதியின் விளைவாகவே ஏற்றுக் கொள்வேன்' என மிக்க அடக்கத்துடன் கூறினான்.  அதைக் கேட்ட ஸ்வாமிகளோ ஒன்றுமே கூறாமல் சென்று விட்டார்.

ஒரு வாரம் கழிந்தது. அந்த ஊரில் பெரும் மழை பெய்து வீடுகள், வயல் வெளிகள், பயிர்கள் என அனைத்துமே நாசமாகி விட்டன. அனைவரது வயல்களில் மீண்டும் தானியங்களை பயிரிட வேண்டி இருந்தது. ஆனால் அப்போது தானியத்தை பயிரிடும் காலம் இல்லை என்பதினால் இன்னும் காத்திருக்க வேண்டும் என்று ஆயிற்று. ஆனால் அதே சமயம் அந்த விவசாயி பாதி அளவில் மட்டுமே வெட்டி வைத்து இருந்த தானிய செடிகள்  மீண்டும் துளிர் விட்டன. பயிரிடும் காலம் இன்னும் இருந்ததினால் மற்றவர்கள் யாருமே பயிர்களை பயிரிட முடியவில்லை. மற்றவர்களினால் எதையுமே பயிரிட முடியாத நிலையில் இருந்தபோது  அந்த வருடம் அவன் நிலத்தில் மட்டும் பாதி வெட்டி இருந்த தானியச் செடிகள் துளிர் விட்டு பெரியதாகி எப்போதையும் விட மிக அதிகமான அளவு விளைச்சலைக் கொடுக்க, அறுவடை முடிந்ததும்  அவனுக்கு  அமோக அறுவடை கிடைக்க அதை விற்ற பணத்தில் அவன் தனது மாட்டை மட்டும் மீட்கவில்லை எப்போதையும்விட மிக அதிக அளவில் பணம் கிடைத்ததினால்  அந்த நிலத்தையே  விலைக்கு  வாங்கி விட்டான். முதலில் அந்த விவசாயியைக் குறைக் கூறி ஸ்வாமிகளை சந்தேகித்தவர்கள் தங்களுடைய தவறை உணர்ந்து வருந்தினார்கள். ஸ்வாமிகளிடம் அனைவரும் சென்று மன்னிப்பும் கேட்டார்கள்.

அறுவடைக்கு முன் அந்த விவசாயி நிலத்துக்கு பூஜை செய்தான். தன்னுடைய மனைவியுடன் ஸ்வாமிகளிடம் சென்று அவரை நமஸ்கரித்தப் பின் அவரால்தானே தனக்கு இப்படி அமோக விளைச்சல் கிடைத்தது என்ற மகிழ்ச்சியில் தனக்கு கிடைத்ததில் பாதியை ஸ்வாமிகளுக்கு  காணிக்கையாகக் கொடுக்க முன் வந்தான். ஆனால் ஸ்வாமிகளோ  அதை ஏற்காமல் முதலில் கடன்களை  அடைத்த பின் கூலி ஆட்களுக்கும் முழு கூலியைத் தந்தப் பின் மீதி இருந்தால் அந்த பணத்தைக் கொண்டு அதே நிலத்தையும் விலைக்கு வாங்கிக் கொள்ளுமாறு கூறினார். அதனால்தான் அவனும் அதையே செய்து நிறைவான செல்வம் பெற்று வளமான வாழ்க்கையுடன்  நிறைவாக வாழ்ந்து வந்தான்(இத்துடன் அத்தியாயம்-47 முடிவடைந்தது) .
......தொடரும் 

Guu Charithram - 55

 
அத்தியாயம் - 46

சித்தமுனிவர் தொடர்ந்து கூறலானார் ''தீபாவளிக்கு சில நாட்கள் முன்னர் அக்கம் பக்கங்களில் இருந்த பல இடங்களிலும் இருந்து தங்களுடைய கிராமங்களுக்கு ஸ்வாமிகள் வருகை தர வேண்டும் என்ற வேண்டுகோள் வந்தது. பல்வேறு கிராமத்தை சேர்ந்தவர்கள் ஒன்று கூடி ஸ்வாமிகளிடம் சென்று அவரை தம் கிராமத்திற்கு வருகை தருமாறு நேரிலே அழைத்தார்கள். ஒரே நேரத்தில் பல்வேறு இடங்களில் உள்ள கிராமத்தினர் அனைவரும்  அழைத்தால் நான் ஒருவன் அத்தனை இடங்களுக்கும், அதுவும் ஒரே நேரத்தில் அனைத்து கிராமங்களுக்கும்  எப்படி வர முடியும் என்பதால் தான் எந்த கிராமத்திற்கு முதலில் செல்ல வேண்டும் என்றும் அதன் பின்  வரிசைகிரமமாக  எந்தெந்த கிராமங்களுக்கு வருகை தர வேண்டும் எனக் கூறினால் அந்தந்த கிராமத்துக்கு தக்க  நேரம் ஒதுக்கித் தருவதாக கூறியும்  கிராம மக்களிடையே ஒருமித்த கருத்து ஏற்படவில்லை. அங்கு வந்த ஒவ்வொருவருமே தம்முடைய கிராமத்துக்கே ஸ்வாமிகள் முதலில் வர வேண்டும் என்றே விரும்பினார்கள்.

ஸ்வாமிகளை சந்தித்த கிராமத்தினர்  கூறினார்கள் 'ஸ்வாமிகளே நீங்கள் எங்களிடையே ஏழை அல்லது பணக்காரன் என்ற பேதம் காட்டாமல், கிருஷ்ணர் எப்படி அரசில் இருந்த துரியோதனர்கள் கூட்டத்தை விட்டு விலகி,  வனவாசத்தில் ராஜ்ஜியம் எதுவும் இல்லாமல் இருந்த பாண்டவர்களுக்கு துணையாக இருந்தாரோ அது போலவே தீபாவளி பண்டிகை தினத்தன்று ஏழைகளான தங்களுடைய கிராமத்திற்கே ஸ்வாமிகள் முதலில் வரவேண்டும்' என அழைப்பு விடுத்தார்கள். நேரிலே வந்து அவரை அழைத்த அனைத்து கிராமத்தினரும் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தவர்களே.

அதனால் வேறு வழி இன்றி ஸ்வாமிகள் ஒவ் ஒரு கிராம அதிகாரியையும் தனித் தனியாக அழைத்து அவர்களின் காதில் அவர்கள் கிராமத்திற்கு தான் வரும் நேரத்தை ரகசியமாகக் கூறி விட்டு அதை மற்ற கிராமத்தினருக்கு கூறக் கூடாது என சொல்லி அனுப்பினார். அவர் தமக்குக் கூறிய நேரத்தை ஸ்வாமிகள் வந்து விட்டுப் போகும்வரை மற்ற கிராமத்தினரிடம் கூற மாட்டோம் என ஸ்வாமிகளிடம் சத்தியம் செய்து கொடுத்து விட்டுச் சென்றார்கள். ஸ்வாமிகள் தமது கிராமத்திற்கு வரும் நேரத்தை அவரிடம் இருந்து ரகசியமாக பெற்றுக் கொண்டதினால் ஸ்வாமிகள் தங்களுடைய கிராமத்துக்கு எத்தனை மணிக்கு வருகை தர இருக்கிறார் என்பதை மற்றவர்களிடம் கூறாமல் அனைத்து கிராம அதிகாரிகளும் மக்களும் கலைந்து சென்றார்கள்.

தீபாவளி பண்டிகையும் வந்தது. குருதேவர் தன்னுடைய சக்தியினால் எட்டு ரூபங்களை மேற்கொண்டு தான் சொன்னபடியே ஒரே சமயத்தில் அவரை அழைத்த அந்த எட்டு கிராமங்களிலும் ஒரே ரூபத்தில்  தரிசனம் தந்தார். அனைத்து  இடங்களிலும் இருந்தவர்கள் தீபாவளிக்கு ஸ்வாமிகளின் தரிசனம் முதலில் நமக்குக் கிடைத்தது என்றே மனம் மகிழ்ந்தனர்.

 சில நாட்களுக்குப் பிறகு அனைவரும்  ஆஸ்ரமத்தில் வந்து ஒன்றாக கூடியபோது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் ஸ்வாமிகள் தம் கிராமத்துக்கு வந்த நேரத்தைக் கூறி அவருடைய அவதார கோலத்தையும் விவரிக்க அப்போதுதான் ஸ்வாமிகள் அனைத்து இடங்களிலும்  ஒரே நேரத்தில்  தரிசனம்  கொடுத்த  விஷயம் அனைவருக்கும் தெரிய வந்தது. அவரால் எப்படி அனைத்து கிராமங்களிலும் ஒரே நேரத்தில் காட்சி அளிக்க முடிந்தது என்பதை தெரிந்து கொண்டபோது ஸ்வாமிகளின் உண்மையான சக்தியை அறிந்து கொள்ள முடிந்தது. அதைக் கேட்ட அனைவரும்  வியந்தனர். அதைப் பற்றி கிராமத்தினர் நன்கு கற்றறிந்த பண்டிதர்களைக் கேட்க அந்த பண்டிதர்கள் கூறினார்கள் 'கடவுளால் எத்தனை ரூபங்களை வேண்டுமானாலும் எடுக்க முடியும். ஒரே நேரத்தில் எத்தனை இடங்களில் வேண்டுமானாலும் அதே ரூபத்தில்   காட்சி தர முடியும்''  (இத்துடன் அத்தியாயம்-46 முடிவுற்றது) .
.........தொடரும்

Guru Charithram - 54

 
அத்தியாயம் - 45

சித்தமுனிவர் தொடர்ந்து கூறலானார் ''கல்லீஸ்வரம் என்ற கிராமத்து மக்கள் குருவின் புகழைக் கேள்விப்பட்டு அவரை தங்களுடைய கிராமத்திற்கு அழைக்க  விரும்பினார்கள். கல்லீஸ்வாரத்தில்  கல்லீஸ்வரா என்ற புகழ் பெற்ற  சிவன் ஆலயம் இருந்தது. அந்த கிராமத்திலும்  நரஹரி என்ற பெயரைக் கொண்ட புகழ் பெற்ற புலவர் இருந்தார். அவர் தினமும் கல்லீஸ்வரரை  போற்றி ஐந்து வரிகளைக் கொண்ட புதிய பாடலை  இயற்றி வந்தார். அவர் அந்த ஆலயத்திலேயே பூஜைகளையும் செய்து கொண்டு இருந்தார்.
 
ஸ்வாமிகளை  தம் கிராமத்துக்கு அழைத்த மக்கள் அவர் வருகை தரும்போது அவரை வரவேற்கும் வகையில் ஒரு பாடலை இயற்றித் தருமாறு நரஹரியிடம் கேட்டார்கள். ஆனால் நரஹரியோ தான் சிவபெருமானைத் தவிர வேறு யார் மீதும் பாடலை இயற்ற மாட்டேன் என்றும், அதுவும் மானிடர்கள் மீது நிச்சயமாக பாடலை இயற்ற மாட்டேன் என்றும்  கூறி விட்டார். தன்னிடம் வந்து கேட்டவர்களிடம் இப்படியாகக்  கூறி விட்டு ஆலயத்தில் சென்று பூஜைகளை செய்யத் துவங்கியவர் தன்னை மறந்து  பூஜையை முடிக்கும் முன்னரே சன்னதியில் உட்கார்ந்து கொண்டு அப்படியே தூங்கி விட்டார்.
  
உறங்கிக் கொண்டு இருந்தவருக்கு ஒரு அற்புதமான கனவு வந்தது. அந்தக் கனவில் ஆலயத்தின் சிவலிங்கம் தோன்றியது. அதில் சிவபெருமான் தோற்றம் தர   நரஹரி அப்படியே அதன் முன் விழுந்து நமஸ்கரித்து விட்டு எழுந்திருக்க அந்த சிவலிங்கத்தின் மீது சிவபெருமான் காணப்படவில்லை. அதற்கு மாறாக ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகள் சிரித்த முகத்துடன் அந்த ஆலய சிவலிங்கத்தின் மீது  அமர்ந்தபடி காட்சி தந்தார். நரஹரி அப்படியே அதிர்ந்துபோய் அதை நோக்க, அடுத்தகணம்  அங்கு சிவலிங்கம் இல்லை. ஸ்வாமிகள் மட்டுமே காட்சி தந்தார்.  சிரித்தபடி அவர் நரஹரியிடம் கேட்டார் 'நரஹரி,  மானிடனான என் மீது பாடலை புனைய நீ  மறுத்தாய். ஆனால் இங்கு என் கால்களில் நீ ஏன் விழுந்து வணங்குகிறாய்?'. அதைக் கேட்ட நரஹரி திடுக்கிட்டு உறக்கத்தில் இருந்து விழித்து எழுந்தார். தான் அதுவரைக் கண்டது அனைத்தும் கனவே என்பதை உணர்ந்தார்.
  
அவர் சிறந்த பாண்டித்தியம் பெற்றவர் என்பதினால் அப்படியே உட்கார்ந்து கொண்டு யோசனை செய்தார். இத்தனை வருடங்கள் இல்லாமல் இன்று பூஜையின் பாதியிலேயே தான் ஏன் சன்னதியில் தூங்க நேரிட்டது? அந்தக் கனவு ஏன் வரவேண்டும்? அதுவும் சன்னதியில் ஏன் அந்தக் கனவு வர வேண்டும்? அனைத்து உண்மைகளையும் தீர யோசனை செய்தபின் நிஜத்தை புரிந்து கொண்டார். ஆலயத்தில் இருந்து ஓடோடிச் சென்று ஸ்வாமிகளின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கினார். தான் அறியாமல் செய்துவிட்ட அவமதிப்பை  மன்னித்துவிடுமாறு அவரிடம் கேட்டுக் கொண்டார்.

அடுத்தகணம் ஸ்வாமிகள் மீது அங்கேயே பாடல்களைப்  பாடத் துவங்கினார். கல்லீஸ்வரருக்கு பதில் அந்த இடத்தில் ஸ்வாமிகளே காட்சி தந்ததின் மூலம் பரமேஸ்வரனே அந்த ஸ்வாமிகள் என்பதை புரிந்து கொண்டதாகவும், அதற்குப் பிறகே அவருடைய சக்தியையும், அவதாரத்தையும் புரிந்து கொள்ள முடிந்ததாகவும் கூறிய பின்னர்  தான் அறியாமல் செய்து விட்ட பிழையை மன்னித்து விடும்படி ஸ்வாமிகளிடம்  மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினார். அதன் பின் அந்த பண்டிதரான நரஹரியும் ஸ்வாமிகளின் மடத்துக்குச் சென்று அவருடைய ஆஸ்ரமத்திலேயே தங்கி அவருக்கு சேவகம் புரிந்து வந்தார். ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளும் அவரை ஆசிர்வதித்து தனது சிஷ்யனாக எற்றுக்கொண்டார் (இத்துடன் அத்தியாயம்-45 முடிவடைந்தது).
..........தொடரும் .  

Sunday, February 23, 2014

Guru Charithram - 53

 
அத்தியாயம் - 44

சித்தமுனிவர் தொடர்ந்து கூறலானார் ''கங்காபுரத்தில் நந்திவர்மா  என்கின்ற நெசவாளி இருந்தார். அவருக்கு ஒருமுறை  வெண் குஷ்ட நோய் வந்து விட்டது.  அவர்  தான் வெண்குஷ்ட நோயில் இருந்து குணமடைய வேண்டும் என்பதற்காக துல்ஜாபூரில் இருந்த பவானி தேவியை  மூன்று வருடங்கள் தொடர்ந்து வழிபாட்டு வந்தார். ஒருநாள் அவருடைய கனவில் பிரசன்னமான பவானி தேவி அவரை கனப்பூரில் இருந்த ஸ்ரீ நருசிம்ம ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளிடம் சென்று அவரை வணங்கி துதிக்குமாறு கூறி விட்டு மறைந்து விட்டாள். ஆனால் அந்த பிராமணரால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. பவானி தேவியின் சன்னதிக்கு சென்று பிரார்த்தனை செய்து விட்டு சிலையை நோக்கிக் கூறினார் 'அம்மா பவானி தேவி, நான் உன்னை விட வேறு எந்த மனித அவதாரத்தையும் நம்புவதாக இல்லை. எனக்கு வியாதி குணம் ஆகாவிடிலும் சரி, இங்கேயே இருந்து உன்னை வணங்கியபடி மரணம் அடைவதையே விரும்புகிறேன்'. இப்படிக் கூறியவர் அந்த ஊரிலேயே இருந்து வந்தார்.
 
ஆனால் அவருக்கு தினமும் அதே கனவு தொடர்ந்தது. அவரும் மசியவில்லை. ஒருநாள் அந்த ஆலய பூசாரி இருவருக்கும்  அதே கனவு வந்து  அதில் பூசாரிக்கு பவானி தேவி ஆணையிட்டாள் 'பண்டிதரே, வெண்குஷ்டம் வந்துள்ள இந்த பிராமணன் இந்த ஆலயத்துக்குள் நுழைந்தால் அவரை உள்ளே விடாதே. அப்படி மீறி வந்தால் பலவந்தமாக வெளியில் அனுப்பி விடு'. அவர்களும் மீண்டும் மீண்டும் ஆலயத்துக்குள் நுழைந்த நந்திவர்மாவை ஆலயத்தை விட்டு பலவந்தமாக வெளியில் கொண்டு விட்டனர்.

ஆகவே அந்த பிராமணரும் வேறு வழி இன்றி கனக்புரத்துக்கு சென்று ஸ்வாமிகளை  தேடி அவரிடம் சென்றார்.   அவரைக் கண்ட ஸ்வாமிகளோ அவர் அங்கு வர உள்ளது  தனக்கு முதலிலேயே தெரியும்  என்றும் அவர் வெண் குஷ்டத்தினால் அவதிப்படுவதினால் தன்னிடம் நம்பிக்கை இல்லாமல்தான்  வந்து இருக்கிறார் என்பதும் தெரியும் என்றும் ஆனால் தானும் அவரைப் போன்ற சாமான்ய மனிதரே என்றும் கூறியதும், நந்திவர்மா வெட்கம் அடைந்தார்.  தான் அறியாமல் செய்து விட்ட தவறுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டார்.
 
அவர் ஸ்வாமிகளிடம் கெஞ்சினார்  'ஸ்வாமி, நான் பாபம் செய்து விட்டவன். என்னை நீங்கள் முதலில் மன்னிக்க வேண்டும். உங்களை நம்பாமல் இங்கு வந்துள்ள எனக்கு உங்கள் தரிசனத்தையும் தந்து பெருமை கொடுத்து உள்ளீர்கள்.  நீங்கள் உண்மையிலேயே பெரும்  கடவுள். எனக்கு வந்துள்ள நோயினால் என்னை விட்டு என் மனைவியும் விலகிச் சென்று விட்டாள்.  என்னை நான் வணங்கி வந்த பவானி தேவியே எங்களிடம் செல்லுமாறு ஆணையிட்டாள்  என்பதினால் நான் உங்களிடம் அடைக்கலம் கேட்டு வந்து இருக்கின்றேன். தயவு செய்து எனக்கு கருணைக்  காட்டி என் நோயை குணப்படுத்துங்கள்'.
 
அவர் கூறியதை மெளனமாக கேட்டுக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த ஸ்வாமிகள் தன்னுடைய ஒரு சிஷ்யரை அழைத்து அவரை சங்கமத்திற்கு அழைத்துச்  சென்று குளிக்கச் வைத்தப் பின் புதிய ஆடைகளைக் கொடுத்து, அவற்றை உடுத்திக் கொண்டப் பின் அங்குள்ள கருநெல்லி மரத்தை மூன்று முறை பிரதர்ஷணம்  செய்யச் சொல்லி, அதை அவர் செய்து முடித்ததும் அவரை தம்மிடம் அழைத்து வருமாறு கூறினார். 

ஸ்வாமிகள் கூறியது போலவே சங்கம் நதிக்குச் சென்று அதில் நந்திவர்மா குளிக்கத் துவங்கியதுமே அவருடைய உடலில் இருந்த வெண்குஷ்டம் மறையத் துவங்கி விட்டது. அவர் உடல் பளபளக்கத் துவங்கியது. அவர் தூக்கி எறிந்து இருந்த உடைகள் கறுகிக் கிடந்தன.  அவர் ஸ்வாமிகளிடம் சென்ற பின் மீண்டும் ஒருமுறை உடல் முழுவதும் வெண்குஷ்டம் மறைந்து விட்டதா என சோதனை  செய்து கொள்ளுமாறு அவரிடம் ஸ்வாமிகள் கூறியதும், தம்மை சோதனை செய்து கொண்ட நந்திவர்மா உடல் முழுவதும் குஷ்டம் மறைந்து விட்டாலும் ஒரே ஒரு இடத்தில் மட்டும் சிறியதாக  திட்டு போல  குஷ்டம் இருந்ததைக் கண்டார்.

 அதைக் குறித்து அவர்  ஸ்வாமிகளிடம் கூறியதும் ஸ்வாமிகள் கூறினார் 'பிராமணரே, நீங்கள் என் மீது முழு நம்பிக்கையையும் வைத்துக் கொண்டு குளிக்கச் செல்லவில்லை. மனதின் ஓரத்தில் உண்மையில் நான் குணம் அடைவேனா என்ற தயக்கம் இருந்தது. அதனால்தான் இது உள்ளது. இது முழுவதும் குணம் அடைய வேண்டும் என்றால்  இங்கு இன்னும் சில நாட்கள் தங்கி இருந்து இங்குள்ள தெய்வத்தை துதித்து பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டு இரு. அப்போது பூரண குணம் அடைவாய்' .
 
அதைக் கேட்டதும் மீண்டும் நந்திவர்மாவுக்கு வெட்கம் ஏற்பட்டது. தனது தவறை முற்றிலும் உணர்ந்தார். ஸ்வாமிகளின்  பாதங்களில் விழுந்து மன்னிப்பைக் கேட்டப்  பின் கூறினார் 'ஸ்வாமி, எனக்கு பாடல்கள் எதுவுமே தெரியாதே. நான் எப்படி இங்குள்ள கடவுள் மீது பாடலைப் பாடுவது?' என்று கேட்டதும், அவரை அருகில் வருமாறு அழைத்த ஸ்வாமிகள் அவர் நாக்கைக் நீட்டச் சொல்லி அதன் மீது சிறிது வீபுதியை தூவினார். அடுத்த வினாடி அந்த பிராமணர் தன்னை மறந்து பாடத் துவங்கினார். அருவி கொட்டுவது போல அவர் வாயில் இருந்து பாடல்கள் வெளி வந்தன. அந்த பாடலின் உள்ளடக்கம்  இதுதான்:

 'மாயையினால் சூழப்பட்டு உள்ள நான் என் அருகிலேயே இருந்துள்ள உண்மையான சக்தியை கொண்ட உங்களை புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இருந்துள்ளேன். இதுவரை உங்களை வணங்காமல் வெற்று ஜடமாக இருந்து இருக்கிறேன்.  நான் பூர்வ ஜென்மங்களில் எறும்பாக பிறந்து இருந்தேன். அதன் பின் அடுத்தடுத்த ஜென்மங்களில் பல பிறவிகளை எடுத்தேன். ஆனால் இந்த ஜென்மத்தில்தான்  பிராமணனாகப் பிறந்து உள்ளேன்.  ஆனாலும் உங்களை எப்படி நான் அடையாளம் தெரியாமல் இருந்து உள்ளேன் என்பதை நினைக்கும்போது வருத்தமாக உள்ளது. ஒவ்வொரு ஜீவனும்  பிறப்பெடுக்கும் முன் வானத்தில் இருந்து பூமியில் விழும் மழை மூலம்  பூமியில் வந்து அதற்குள் புதைந்து கிடந்தது அங்கு முளைக்கும் செடிகளில் புகுந்து, அந்த செடிகளின் தானியமாக மாறி இருக்கும். அதன் பின் அவற்றை உண்ணும் மனிதர்களின் உடலில் செல்கிறது.

அந்த ஆண் மற்றும் பெண்களுக்குள் அவர்களை ஏற்கனவே இயக்கும் ஆத்மாவுடன் சம்மந்தப்படாமல் தனி ஜீவனாக  உள்ளே நுழையும் அது தனக்கு விதிக்கப்பட்ட  நியதிக்கடி ஒரு பெண்ணின் கருவில் முட்டையாகி அங்கேயே தங்குகிறது.  அது போலவேதான் ஒரு ஆணின் உடலிலும் செல்லும் ஜீவனும்  அவரது விந்துவில் தங்குகிறது. ஆணும் பெண்ணும் ஒன்றாக இணையும்போது அவர்களுக்குள் புகுந்துள்ள ஆத்மாவானது ஒன்றாகக் கலந்து கருவாகி குழந்தையாக பிறக்கிறது. அந்த இரண்டு ஜீவன்களும் ஒன்றாகி, ஒரே ஜீவனாகி முட்டையாக மாரிவிட்டப் பின்னரோ, கரு வளர்ந்து வரும்  நிலையில் இருக்கும்போதோ, தாயின் வயிற்றில் குழந்தையாக உருளும் போதோ ஏன் அத்தனை, அந்த தாயின் வயிற்றில் இருந்து வெளி வரும்போதும் கூட அந்த ஜீவனை கட்டுக்குள் வைத்துள்ள உங்களை  வணங்க வேண்டும் என்ற மனநிலையை  கொள்ளவில்லை. அப்படி அது உங்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டு உங்களை தியானிக்கத் துவங்கி விட்டால் அது ஏன் இந்த பூமியில் துன்பங்களில் சுழலும்?  

காலபோக்கில் அது வளரத் துவங்கி வாழ்க்கையின் சுகபோகங்களில் அகப்பட்டுக் கொண்டு துன்பங்களில் உழன்று கொண்டு தன் காலத்தை வீணடித்துக் கொள்கின்றது. வயதானபோதோ மற்றவர்களுடைய தயவில் வாழ வேண்டிய நிலையில்  சென்று விடும் அந்த ஜீவன் உள்ள உடலும் அப்போதும் உங்களை  வணங்க வேண்டும் என்ற மனநிலையை  வளர்த்துக்  கொள்ளவில்லை. 

ஆனால் என்னைப் போன்ற ஒருசில பாக்கியசாலிகளினால் உங்களை யார் என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள முடிவதில்லை என்றாலும் பின்னர் புரிந்து கொண்டு உங்களிடம் சரண் அடைய வைத்து விடுகிறது.  மனித குலத்தைக் காப்பாற்ற மனித அவதாரம் எடுத்து வந்துள்ள திருமூர்த்தியாக  நீங்கள் பூமிக்கு வந்து எனக்கு அருள் புரிந்து உள்ளாய்.

குருதேவா, எங்களது அனைத்து பாபங்களையும்அழித்து முக்தி தர அவதரித்து உள்ளவரே, இங்கு வந்துள்ளவரே, எப்படி தீயானது பஞ்சு மூட்டையை பொசுக்கி விடுமோ அப்படித்தான் எங்கள் பாபங்களை பொசுக்க நீ அவதாரம் எடுத்து வந்துள்ளாய் என்பது இப்போது புரிகிறது. என்னை உன்னிடம் சமர்பித்து விட்டேன். இனி என்னை நீங்களேசம்சார பந்தங்களில் இருந்து விடுதலை தந்து  முக்தி கிடைக்க வழி செய்ய வேண்டும்'.

அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த குருதேவர் அவருக்கு கவீஸ்வரர் என்ற பட்டம் கொடுத்து மீதம் இருந்த வெண் குஷ்டத்தையும் மறைய வைத்தார். அதன் பின் அந்த பிராமணரும் தன்னுடைய சேவையை ஸ்வாமிகளுக்கு தந்து தன்னுடைய மீதி வாழ்க்கையை  அங்கேயே கழித்து வந்தார் (இப்படியாக அத்தியாயம்-44 முடிவடைந்தது).
..........தொடரும் 

Saturday, February 22, 2014

Guru Charithram - 52

 

அத்தியாயம் -43

சித்தமுனிவர்  தொடர்ந்து கூறலானார்  'கனக்பூராவில்  தண்டுக்  என்ற ஒரு தறி நெய்பவன் இருந்தான். அவன் காலை வேலைகளை முடித்தப் பின்  ஆஸ்ரமத்துக்கு  வந்து அந்த இடத்தை சுத்தம் செய்து வாசலில் தண்ணீர்த் தெளித்துக் கோலம் போடுவது உண்டு.  அதன் பின் தூரத்தில்  இருந்தே குருதேவரை நமஸ்கரித்து விட்டுச் சென்று விடுவான்.  ஒரு நாள் அவனுடைய பெற்றோர்கள் தமது உறவினர்களுடன் ஸ்ரீசைலம் சென்று சிவராத்திரி  அன்று அங்குள்ள சிவபெருமானை வழிபாட்டு விட்டு வரலாம் என எண்ணிக் கொண்டு தண்டுக்கையையும்  ஸ்ரீசைலம் வருமாறு அழைத்தார்கள். ஆனால் தண்டுக்கோ ஸ்வாமிகள் உள்ள இந்த இடமே ஸ்ரீ சைலம் என்று தாம் கருதியதினால் அவர்களுடன் செல்ல மறுத்து விட்டார்.

அதைக் கேள்விப்பட்ட ஸ்வாமிகள் வேண்டும் என்றே தண்டுக்கை அழைத்துக் கேட்டார் 'அப்பனே, ஸ்ரீசைலம் போவதற்கு நீ ஏன் மறுத்தாய்?' தண்டுக் கூறினார் 'ஸ்வாமி என்னைப் பொருத்தவரை உங்கள் பாதங்களே எனக்கு ஸ்ரீ சைலம் ஆகும்' என்றார். அதற்குப் பின்னர் ஸ்வாமிகள் அவனிடம் வேறு எதையும் கேட்கவில்லை.

சிவராத்திரி வந்தது. தண்டுக் சங்கம் நதியில் குளித்தப் பின் ஸ்வாமிகளிடம்  சென்று அவரை நமஸ்கரித்தார்.  அப்போது ஸ்வாமிகள் கூறினார் 'தண்டுக், உன்னுடைய சொந்தக்கரர்கள் அனைவரும் ஸ்ரீசைலத்துக்கு சென்று விட்டார்கள் அல்லவா? சரி, உனக்கும் ஸ்ரீசைலத்தை தரிசிக்க ஆசையாக உள்ளதா? அப்படி என்றால் என்னுடன் வா, உனக்கு ஸ்ரீசைலத்தைக் காட்டுகிறேன்' என்று கூறி விட்டு தண்டுக்கை தன் பின்னால் வருமாறு அழைத்தார். தண்டுக்கும் ஒன்றும் புரியாமல் அவர் பின்னால் நடக்க, அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் தான் ஸ்ரீசைலத்தில் இருப்பதைக் கண்டான்.

அங்கிருந்த பாதாள கங்கையில் குளித்து விட்டு மல்லிகார்ஜுனரை தரிசனம் செய்து விட்டு வருமாறு ஸ்வாமிகள் கூறினார். அவனும்  பாதாள கங்கை நதியில் குளிக்க ஆரம்பித்தபோது அங்கு தன்னுடைய பெற்றோர்களையும், உறவினர்களையும் பார்த்தான். அவர்கள் தண்டுக்கைப் பார்த்து ஆச்சர்யம் அடைந்து அவன் எப்போது அங்கு வந்தான் என்று கேட்டார்கள். அவன் தான் ஒரு மணி நேரம் முன்னர் சங்கமத்தின் அருகில் இருந்ததாகவும், கனக்பூரில் சென்று குருவை தரிசித்தப்  பின் என்ன நடந்தது, தான் அங்கு எப்படி வந்தேன் என்று  தெரியாது என்றும் கூற எவரும் அவன் கூறியதை நம்பத் தயாராக இல்லை. அவன் தங்களுடன் வருவதற்குப் பிடிக்காமல் எதோ பொய் கூறுகிறான் என்று நினைத்து அவனை கடிந்து கொண்டார்கள்.

ஆனால் அவனோ எதற்கும் கவலைப்படாமல் ஸ்வாமிகள் கூறிய அறிவுரையை ஏற்று மல்லிகார்ஜுனரை தரிசனம் செய்யச் சென்றான்.  என்ன ஆச்சர்யம், அங்கு கடவுளுக்குப் பதில் தன்னுடைய குருநாதர் அந்த இடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு தரிசனம் தந்து கொண்டிருந்ததைக் கண்டதும் அவர் சங்கரரின் அவதாரமாகவே இருக்க வேண்டும் என நினைத்தான். அதன் பின் மல்லிகார்ஜுனாவிலும் பிரும்மராம்பிகாவிலும் தரிசனங்களை முடித்துக் கொண்டப் பின்   பாதாள கங்காவில் எந்த இடத்தில் தன்னை குரு விட்டுச் சென்றாரோ  அதே இடத்திற்கு திரும்ப வந்து குருவைத் தேடினான்.

அங்கிருந்த குருவை கண்டவனிடம் 'என்னப்பா, நல்ல தரிசனம் கிடைத்ததா?' என்று  ஸ்வாமிகள் கேட்டதும் தண்டு கூறினான் 'ஸ்வாமி, இன்றுதான் ஒரு உண்மையை புரிந்து கொண்டேன். உண்மையான சங்கரரான நீங்கள் எங்கள் முன் இருக்க, அதை புரிந்து கொள்ள முடியாத நாங்கள் ஸ்ரீசைலத்துக்கு வந்து உங்களைத் தேடுகிறோம். அனைத்து நதிகளும் ஒரே இடத்தில் சங்கமிக்கும்போது அந்த நதியில் ஒரு நதியைக் காட்டுவது போல இங்கு ஏன் ஸ்வாமி என்னை அழைத்து வந்தீர்கள்?' என்று கேட்க ஸ்வாமி அவனுக்கு பதில் அளித்தார்.

'மகனே, கடவுள் இருப்பது ஒரு இடத்திலேதான் என்றாலும்  சில இடங்களில் அந்தந்த இடங்களின் மகிமையைக் காட்ட அவர் அங்கெல்லாம் அவதரிக்கிறார். அதற்கு உதாரணமாக ஸ்கந்தபுராணத்திலும்  எழுதப்பட்டு உள்ள ஒரு கதையைக் கேள்' என்று கூறி விட்டு அதைப் பற்றிக் கூறத் துவங்கினார்.

'முன் ஒரு காலத்தில் கிராட் எனும் பூமியை ஒரு மன்னன் ஆண்டு வந்தான். தெய்வ பக்தி மிக்கவன் அவன். சாஸ்திர முறைப்படி சிவபெருமானை துதித்து வணங்கி வந்தாலும் சிற்றின்ப ஆசைகளான பெண்ணாசை, குடி, கூத்து என பலவிதமான தீய பழக்கங்களையும் தன்னுடன் கொண்டு இருந்தான். அதை அவனது மனைவி விரும்பவில்லை என்பதினால் சமயம் பார்த்து அவனிடம் ஒரு கேள்வி கேட்டாள் 'நாதா இத்தனை பெரும் சிவபக்தராக உள்ள நீங்கள் ஏன் நானாவித தீய பழக்கங்களைக்  கைக்  கொண்டு வாழ்கிறீர்கள்?'

அதற்கு அந்த மன்னன் கூறினான் 'அடியே, நான் என்ன செய்வது. அது என்னுடைய பூர்வ ஜென்ம வாசனையால் வந்த பழக்கங்கள். அப்போது நான் ஒரு நாயாக இருந்தேன். ஒரு முறை சிவராத்திரி அன்று அந்த வீட்டில் இருந்தவர்கள் விரதம் இருந்தார்கள். எனக்கும் எந்த உணவும் போடவில்லை. மாலை அனைவரும் ஆலயத்துக்கு சென்று விட்டார்கள். அவர்கள் விரதம் என்பதினால் வீட்டில் எதுவும் எனக்கும் கிடைக்கவில்லை. மற்றவர்கள் வீட்டிலும் யாருமே அவர்கள் உண்ட எதையுமே வெளியில் போடவில்லை. அனைவருமே பட்டினி விரதம் இருந்துள்ளார்கள் என்பது புரிந்தது. எனக்கோ பசி எடுத்தது. ஆகவே நானும் சாதுவான நாய் போல அவர்கள் பின்னாலேயே சிவன் ஆலயத்துக்கு சென்றேன். அங்கிருந்தக் கூட்டத்தோடு எப்படியோ உள்ளே சென்று விட்டேன். கருவறையில் சிவபெருமானுக்கு பூஜை நடைபெற்றுக் கொண்டு இருந்தது. சன்னதியின் பக்கத்தில் பெரிய பாத்திரம் முழுக்க பிரசாதம் வைக்கப்பட்டு இருந்தது.

பசி தாங்க முடியாமல் இருந்த நான் மெல்ல அந்த பாத்திரத்தின் அருகில் போனபோது என்னைப் பார்த்து விட்ட  குருக்கள் நாய்...நாய் எனக் காத்த அதைக் கேட்ட   அனைவரும் ஆளுக்கொரு  கழியை எடுத்துக் கொண்டு என்னை அடித்து துரத்தத் துவங்க நான் ஆலயத்தை சுற்றி சுற்றி ஓடத் துவங்கினேன்.  ஆனாலும் என்னை துரத்தியவர்கள் என்னை துரத்திப் பிடித்து அடி அடி என்று அடிக்க நான் ஆலயத்திலேயே சுருண்டு விழுந்தேன். ஆலயத்தின் ஒரு மூலையில் ஓடிச் சென்று விழுந்து விட்ட   நான் மரணமும் அடைந்தேன். நான் அந்த ஜென்மத்தில் சிவராத்தரி அன்று பட்டினியுடன் இருந்து சிவபெருமானின் ஆலயத்தில் பிரதர்ஷணம் செய்த பின் அந்த ஆலயத்திலேயே மரணம் அடைந்ததினால் இந்த ஜென்மத்தில் ஒரு மன்னனாக பிறந்து  இருந்தாலும் சிவபக்தனாக இருந்தபடி கிராதகர்கள் மத்தியில் பிறந்தேன்.  நான் அந்த ஜென்மத்தில் ஆலயத்தில்  புனிதமான, பூஜை முடியும் முன் தொடக்கூடாத பிரசாதத்தை  கண்டதும் இல்லாமல் திருட எண்ணிய அதே உணர்வு  இந்த ஜென்மத்தில் தொடர்வதினால்தான்  செய்யக்கூடாத காரியங்களை என்னை மீறி  செய்கின்றேன். அதை என்னால் உணர முடிந்தாலும் என்னால் தடுத்துக் கொள்ள முடியாமல் தவிக்கிறேன்' என்று கூறினான்.

அதைக் கேட்ட அவன் மனைவிக்கும் தனது  பூர்வ ஜென்ம வாழ்வு பற்றி தெரிந்து கொள்ள ஆவல் ஏற்பட்டது. ஆகவே தன்னுடைய பூர்வ ஜென்மத்தைப் பற்றி அவனால் கூற முடியுமா என்று அவள் மன்னனிடம்  கேட்க அவன் கூறினான் 'பூர்வ ஜென்மத்தில் நீ ஒரு பறவையாக ஸ்ரீ சைலத்தில் இருந்தாய். ஒரு முறை  சிவராத்திரி அன்று உண்பதற்காக  ஒன்றுமே கிடைக்காமல் பட்டினியோடு பறந்து கொண்டு இருந்தபோது ஒரு சின்ன எலும்புத் துண்டு மாமிசத்துடன் கிடைத்தது.  நீ  அந்த  எலும்புத் துண்டை அலகினால் கௌவிக் கொண்டு பறந்து சென்று கொண்டு இருந்த பொழுது ஒரு பெரிய பறவை அதைப் பிடுங்க உன்னை  துரத்திக் கொண்டு வந்தது.  நீயோ மல்லிகார்ஜுனர் ஆலயத்தை  பலமுறை சுற்றிப் சுற்றிப் பறக்கத் துவங்கினாய். ஆனால் அந்த பெரிய பறவையிடம்  இருந்து உன்னால் தப்ப முடியவில்லை. அது உன்னை  பிடித்து  தாக்கியபோது  நீ படுகாயம் அடைந்து அதே ஆலயத்தின் மீதே விழுந்து மரணம் அடைந்தாய். ஆகவே நீயும் பட்டினியுடன் இருந்து ஆலயத்தை பிரதர்ஷணம் செய்வது போல சுற்றியதினால் இந்த ஜென்மத்தில் இராணியாகப் பிறந்து விட்டாய். இந்த ஜென்மத்தில் நாம் இருவரும் சேர்ந்து கொண்டு பக்தி பூர்வமாக பூஜையை  செய்து வருவதினால் அடுத்த ஆறு ஜென்மங்களிலும் இருவரும் இராஜவம்சத்திலேயே பிறந்து கணவன் மனைவியாகவே வாழ இருக்கின்றோம்'   எனக் கூறிய பின் எந்த எந்த ஜென்மங்களில் எங்கு பிறக்க உள்ளனர் எனவும் கூறினான். கடைசியாக எடுக்க இருக்கும் ஆறாவது  ஜென்மத்தில் அகத்திய முனிவரை சந்தித்தப் பின் மோட்சம் அடைய இருப்பதாகக் கூறியவன் சிவ பக்தியை விடாது செய்யுமாறு மனைவியிடம் கூறினான்'.

அதைக் கூறிய பின் ஸ்வாமிகள் தண்டுவிடம் கூறினார் 'இப்போது புரிகின்றதா நான் ஏன் சில இடங்களுக்கு விசேஷ  சக்தி உண்டு எனக் கூறியதின் காரணம்? மல்லிகார்ஜுன ஆலயத்தின் மீது விழுந்து இறந்த பறவை ஆறு ஜென்மங்கள் இராணியாகப் பிறக்கும் பாக்கியத்தைப் பெற்றது. அதனால் நீ உன் சொந்த ஊரான கந்தர்வ நகரத்திற்கு சென்று கல்லீஸ்வரரை வணங்கு. அவரும்  மல்லிகார்ஜுனருக்கு இணையானவரே' என குருதேவர் கூறினார்.

அவனோ 'ஸ்வாமி, நான் மல்லிகார்ஜுனரை வணங்கச் சென்ற பொழுது அங்கு பீடத்தில் உங்களையே  கண்டேன். நீங்களே கடவுள்  எனும்போது  எனக்கு வேறு என்ன வேண்டும்?' எனக் கேட்டவனுக்கு பதில் கூறாமல் அவன் கண்களை மூடிக் கொள்ளுமாறு கூறியவர் அடுத்த நொடியில் அவனை மீண்டும் கனக்பூருக்கு அருகில் சங்கமத்திற்கு அழைத்து வந்து விட்டார். அதே சமயத்தில் சிவராத்திரி  அன்று குருதேவரை வணங்க ஆசிரமம் வந்தவர்கள் அவர் அங்கு இல்லை என்பதைக் கண்டு ஏமாற்றம் அடைந்தனர். அதைக் கேள்வியுற்ற குருதேவர் நகருக்குள் போய் பக்தர்களிடம் தான் வந்து விட்ட விவரத்தைக் கூறுமாறு தண்டுவிடம்  கூறி அனுப்பினார். அவனும் நகருக்குள் சென்று நடந்த அதிசயம் அனைத்தையும் கூற  யாருமே அதை எளிதில் நம்ப முடியாமல் மலைத்து நின்றார்கள் . காலையில் இங்கு இருந்தவன் பல மைல்  தொலைவில் இருந்த ஸ்ரீ சைலத்துக்கு சென்று விட்டு எப்படி திரும்பினான் என கேலி செய்தார்கள். ஆனால் அதுவே குருவின் மகிமை என்று  கூற அதன் பின் நடந்தவற்றை அறிந்து கொண்டவர்கள் உண்மையான பக்தி நன்மையை அளிக்கும், சந்தேகத்துடன் காட்டும் பக்தி அழித்து விடும் என உணர்ந்தனர்''. இப்படியாக இன்னொரு மகிமைக் கதையை சித்த முனிவர் நமத்ஹரகாவுக்குக் கூறி முடித்தார் (இப்படியாக அத்தியாயம்-43 முடிவடைந்தது).

......தொடரும் 

Guru Charithram 51

 

அத்தியாயம் -42

சித்தமுனிவர்  தொடர்ந்து கூறலானார் 'அனைவரையும்  ஸ்வாமிகள்  ஆணையிட்டது போல சாயம்தேவா அழைத்து வந்ததும் அவர்களை  சங்கம் நதியில் குளித்து விட்டு வருமாறு ஸ்வாமிகள் கூறினார். அப்படியே அவர்கள் அனைவரும் குளித்து விட்டு வந்ததும் சாயம்தேவாவின் மூத்த மகனை தமது அருகில் அழைத்த ஸ்வாமிகள் அவர் தலையில் தனது கையை  வைத்து  'நீ பல்லாண்டு காலம் பெரும் செல்வம் பெற்று வளமாக வாழ்ந்து கொண்டு உன் மூதையர்களுக்கும் பெருமை சேர்த்தவண்ணம் இரு' என்றார்.

இப்படியாக அங்கு சில காலம் வசித்து வந்த சாயம்தேவாவின் குடும்பத்தினர் ஸ்வாமிகளுக்கு சேவை செய்து வந்தார்கள்.  அப்போது பத்ரபாத மாசமும்  வந்தது. ஒரு நாள் ஸ்வாமிகள் சாயம்தேவாவை அழைத்து அவர் குடும்பத்துடன் கருநெல்லி மரத்தை ஆராதித்தவண்ணம் இருந்து கொண்டு  அதே மாதத்தில் அனந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்குமாறு கூறினார். அதற்கு சாயம்தேவா  தம்மைப் பொருத்தவரை  ஸ்வாமிகளே   அனந்தர் என்று கூற ஸ்வாமிகள் அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. அவர்  தான் கூறியதை தட்டாமல் அவரை அந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்குமாறு கூறினார். அதைக் கேட்ட சாயம்தேவாவும் அந்த விரதத்தின் மகிமையை தனக்குக் கூறுமாறு ஸ்வாமிகளிடம் வேண்டுகோள் வைத்தார். அவர் கேட்டதற்கு இணங்க ஸ்வாமிகள் சாயம்தேவாவுக்கு அந்த விரதத்தின் மகிமையைக் குறித்தக் கதையைக் கூறத் துவங்கினார்.

 'பாண்டவர்கள் வனவாசத்தில் இருந்தபோது பலவிதமான கொடுமைகளை அனுபவித்தார்கள். காட்டில் இருந்த பாண்டவர்களுக்கு துர்வாச ரிஷி மூலம் கௌரவர்கள் மேலும் தொல்லைக் கொடுத்தார்கள். ஆனால் அவர்களுடன் கிருஷ்ணரும் இருந்து வந்ததினால் அவ்வபோது பாண்டவர்கள் அவர்  கொடுத்த அறிவுரைகளின்படி நடந்து தொல்லைகளில் இருந்து தப்பி வந்தார்கள். அப்போது ஒருநாள் திரௌபதியும் பாண்டவ சகோதரர்களான  யுதிஷ்டர், நகுலன், சகாதேவன், அர்ஜுனன் மற்றும் பீமன் போன்ற ஐவரும் கிருஷ்ணரிடம் சென்று தங்கள் என்ன தவறை செய்து விட்டதினால் இப்படியாக கொடுமைகளை அனுபவிக்கும்படி ஆயிற்று என்றும் காட்டிற்கு வரவேண்டியதாயிற்று என்றும்  தமக்கு வந்துள்ள சங்கடங்களில் இருந்து மீள என்ன செய்யலாம் என்றும்  கேட்டார்கள். கிருஷ்ணரும் அவர்களை கடந்த ஜென்மத்தின் நிகழ்வுகளை ஆராய வேண்டிய தேவை அப்போது இல்லை என்றும், முதலில் அவர்கள் அனுபவித்து வரும் கஷ்டத்தில் இருந்து வெளிவர என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை மட்டுமே யோசனை செய்ய வேண்டும் என்று கூறிவிட்டு, அவர்களை பத்ரபாத மாதத்தில் அனந்த  விரதம் இருந்து வந்தால் அவர்கள் தொல்லைகளில்  இருந்து  விடுபடுவார்கள் என்று அறிவுரை செய்து விட்டு அந்த விரத மகிமையைக் எடுத்துக் காட்டும் ஒரு கதையும் அவர்களுக்குக் கூறினார். கிருஷ்ணர் கூறலானார்:

'அனந்த என்பது இரவு-பகல், வார நாட்கள், மாதம், பௌர்ணமி-அமாவாசை, வருடங்கள், யுகங்கள் என்பவற்றில்  ஒரு குறிப்பிட்ட காலம் ஆகும்.  ஆனால் அவை அனைத்தும்  நானேதான். நேற்று, இன்று, நாளை என்பதும், சிவன், விஷ்ணு, பிரும்மா  என்ற அனைத்துமே  நான்தான். என்னை எங்கும் நிறைந்தவர் என்றே கூறுவார்கள். ஆகவே நான் கூறும் அனந்த  விரதத்தை  பத்ரபாத மாதத்தின் சதுர் தசையில் செய்ய வேண்டும். அதை முழு பக்தியுடனும் சிரத்தையுடனும் செய்தால் நிச்சயமாக நீங்கள் இழந்து விட்ட ராஜ்யத்தை திரும்பப் பெறுவீர்கள்.

கிரேதா யுகத்தில் சுமன்து என்றொரு பிராமணர் வாழ்ந்து வந்தார். அவருடைய மனைவியின் பெயர் தீக்ஷா என்பதாகும். அவர்களுக்கு  சுசீலா என்ற மகள் உண்டு. சுசீலா பிறந்த சில மாதத்திலேயே தீக்ஷா இறந்து விட சுமன்து  தனது மகளை பராமரிக்க இரண்டாம் தாரமாக ஒருவளை மணந்து கொண்டார். ஆனால் அந்த இரண்டாம் மனைவியோ கொடுமைக்காரியாக இருந்தாள். அவள் சுசீலாவுக்கு செய்து வந்த கொடுமைகளைக் கண்ட சுமன்து தனது மனைவியை அடக்கி வைக்க முடியாமல் போனதினால் சுசீலா வயதுக்கு வந்ததுமே அவளை கௌடின்யா என்ற பிராமணருக்கு மணம் புரிந்து வைத்தார். ஆனால் அவர்களை தம்முடனேயே தங்க வைத்துக் கொண்டார். அதுவும் சுமந்துவின் இரண்டாம் மனைவிக்கு பிடிக்கவில்லை என்பதினால் அவர்களுக்கு மேலும் பல தொல்லைகளைக் கொடுத்து வந்தாள். ஆகவே கௌடின்யா அங்கு இனிமேலும் தங்கி இருக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்து கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பி தனது மனைவியுடன் வேறு எங்காவது சென்று விட முடிவு செய்தார்.

ஆகவே அவர் தனது மாமனாரிடம் சென்று தமது நிலையைக் கூறி அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்ல அனுமதி கேட்டார். சுமன்து என்ன செய்வார் பாவம்? அவர்களுக்கு ஏதாவது கொடுத்து அனுப்ப நினைத்து தனது மனைவியிடம் கேட்க அவளோ எதையும் அவர்களுக்கு கொடுக்க முடியாது என்று கூறி விட்டு கதவையும் படீர் என சாத்தி மூடிக் கொண்டாள்.  அந்த நிலையைக் கண்ட சுமன்து கண்ணீர் விட்டழுது எதேர்ச்சையாக  கூடத்தில்  வைத்து இருந்த கோதுமை மாவை அவர்களுக்கு கொடுத்து அனுப்பினார்.  சுமந்துவின் நிலையை தெரிந்து கொண்டிருந்த சுசீலாவும் அவளது கணவரான கௌடின்யாவும் அவரைத் தேற்றினார்கள். மாமனார் கவலைக்கொள்ள வேண்டாம் என்றும் சுசீலாவை நன்றாக பார்த்துக் கொள்வதாகவும் கௌடின்யா அவருக்கு ஆறுதல் கூறிய  பின் இருவரும் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றார்கள்.

அவர்கள் வெளியேறிச் சென்ற தினம் பத்ரபாத மாதத்தின் சுத்த சதுர்தஷியாகும்.  அவர்கள் நடந்தபடி ஒரு ஊரில்  இருந்த நதிக்கரையை அடைந்தனர்.  அங்கு  பல பெண்களும் குழந்தைகளும் நதியில் குளித்து விட்டு எதோ பூஜை  செய்தபடி இருப்பதைக்  கண்டனர்.   ஆகவே சுசீலா ஒரு பெண்மணியிடம் சென்று அங்கு என்ன நடக்கின்றது என வினவ, அவளும் தாங்கள் அனந்த  விரதம் இருப்பதாகக் கூறினாள்.  அதைக் கேட்ட சுசீலாவும் அந்த விரதம் எதற்காக செய்யப்படுகிறது என்பதை தனக்கும் கூற முடியுமா என்று கேட்க  அந்தப் பெண்மணி கூறினாள் 'அம்மணி  இந்த விரதத்தை பத்ரபாத சுத்த சதுர்தஷியில் செய்ய வேண்டும். வீட்டில் அனைத்து பக்கங்களிலும் தோரணங்கள் கட்டி பூஜை  செய்ய வேண்டும். தொடர்ந்து பதினான்கு வருடங்கள் அதே குறிப்பிட்ட நாளில்  விரதத்தை செய்ய வேண்டும்.

முதலில் நதியில் குளித்தப் பின் நல்ல உடை உடுத்தி, இரண்டு கலசங்களை  வைத்து அதன் முன்பாக நல்ல துணியை வைத்து அதையே ஆதிசேஷ நாகம்  போன்ற உருவாக மனதில் உருவகம் செய்து கொண்டு அதை குறிக்கும் வகையில் தர்பைப் புல்லையும்  வைக்க வேண்டும்.  கையில் சங்கையும், சக்கரத்தையும் ஏந்திய விஷ்ணு பகவானை மனதில் தியானித்தபடி  பூஜை செய்ய வேண்டும். மந்திரத்தை உச்சரித்தவாறு வலது கை மணிக்கட்டில் கங்கணம்  கட்டிக் கொள்ள வேண்டும். கோதுமை மாவைக் கொண்டு தயாரித்த இனிப்பை பிராமணர்களுக்குத் தர வேண்டும். முடிவாக தங்கள் வீட்டில் சமைத்த உணவை நண்பர்களுடனும் உறவினர்களுடனும் பகிர்ந்து கொண்டு உண்ண வேண்டும்.  இப்படியாக தொடர்ந்து பதினான்கு வருடங்கள் விரத பூஜை செய்த பின் பதினான்கு வருட முடிவில் பதினான்கு கலசங்கள் வைத்து பூஜையை  முடித்தப் பின் அவற்றை பிராமணர்களுக்குக் கொடுத்து விட வேண்டும்' என்று கூறினாள்.

அதைக் கேட்ட சுசீலா தானும் அந்த விரதம் இருக்க விரும்பியதினால் அவளையும் அந்த பூஜையில் கலந்து கொள்ளலாம் என அந்தப் பெண்மணி அழைப்பு விடுத்தாள். அவளும் சந்தோஷமாக அதில் கலந்து கொண்டாள். தன்னுடைய தந்தைக் கொடுத்து இருந்த கோதுமை மாவைக் கொண்டு இனிப்பு தயாரித்து அங்கிருந்த பிராமணர்களுக்கு கொடுத்தாள். அந்த பூஜையை அவள் செய்து முடிக்கவும் அவளது கணவர் குளித்துவிட்டு வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. கணவன் குளித்து விட்டு வந்ததும் அவள் தனது கணவரிடம் நடந்ததைக் கூறினாள். அதன் பின் அவர்கள்  அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள்.

போகும் வழியில் இருந்த  ஒரு கிராமத்தை அவர்கள் அடைந்தாகள். அந்த கிராமத்தில் நுழைந்ததுமே அங்கிருந்த கிராம மக்கள் அவர்கள் இவருடைய முகத்தில் தெரிந்த தேஜஸ்சைக் கண்டு அவர்கள் மாபெரும் மகான்களாக இருக்க வேண்டும் என நினைத்து விட்டார்கள். அவர்களை அன்புடன் வரவேற்று உபசரித்தார்கள். அவர்கள் எதையும் கூறுவதற்கு முன்னரே அவர்களை ஒரு நல்ல வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று இது உங்கள் வீடு என்றார்கள். கௌடின்யாவுக்கும் சுசீலாவுக்கும் தங்களை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு வேண்டிய அனைத்துப் பொருட்களையும் தந்தார்கள்.

இதென்ன மாயம், எதற்காக இவை நடக்கிறது என்று புரியாத தம்பதியினர் சில நாட்களிலேயே  கிடைத்தவரை லாபம், வேறு யாரையோ எதிர்பார்த்து இருந்தவர்கள் நம்மையே அவர்கள் எதிர்பார்த்து இருந்தவர்கள்  என்று தவறாக  நினைத்து நமக்கு அனைத்து வசதிகளையும் தந்துள்ளார்கள். சரி வருவது வரட்டும் என நினைத்துக் கொண்டு அங்கு தங்கி இருந்தார்கள். கௌடின்யா சாஸ்திரங்களையும், பூஜைகளையும் நன்கு அறிந்தவர் என்பதினால் அவர் அந்த கிராமத்திலேயே அனைவருக்கும் தேவையான பாண்டித்தியத்தை செய்தவண்ணம் தங்கி இருந்தார். கிராம மக்களும் அவரை போற்றி வந்தார்கள். சில காலம் சென்றதும், தனக்குக் கிடைத்த மரியாதைக் கண்ட கௌடின்யாயா தலைகனம் கொள்ளலானார்.

இப்படியாக ஒரு வருடம் கடந்தப் பின் ஒருநாள் அனந்த விரதம் மீண்டும் வந்தது. சுசீலா அந்த விரத பூஜையை செய்தபின் தன் கையில் பூஜித்த கயிற்றைக் கங்கணமாக கட்டிக் கொண்டாள். அவள் வீட்டுக்கு வந்ததும், இதென்ன கையில் கயிறு தொங்குகிறது என்று எதோ வேறு  கோபத்தில் இருந்த கௌடின்யா அதை அறுத்து எரிந்துவிட்டு  அதைக் கொண்டு போய் அடுப்பில் போட்டு விட்டார். சுசீலா பதறினாள். ஆனால் கௌடின்யாயாவோ விதியின் பயனாக நாக்கு பிளறி  தாம் வசதியாக உள்ள அனைத்துமே தனது தேஜஸ்சினால் வந்ததுதானே தவிர வேறு எந்த விரதத்தினாலும் வரவில்லை  என்று அகம்பாவத்தோடு கூறி விட்டார்.  ஆனால் சுசீலாவோ அவருக்குத் தெரியாமல் பாதி எரிந்திருந்த அந்த கயிற்றை எடுத்து சின்ன குவளையில் பாலை ஊற்றி அந்த பாலில் போட்டு மூடி  வைத்து விட்டாள்.

இன்னும் சில நாட்கள் கழிய  எந்த அந்த கிராமத்தினர்  அவர்களுக்கு மரியாதை தந்தார்களோ அவர்களே காரணம் இல்லாமல் அவர்கள் மீது வெறுப்பு காட்டத் துவங்கினார்கள். திடீர் என ஒருநாள் அவர்கள் வீட்டில் இருந்த அனைத்து பொருட்களும் கொள்ளை போயின. கையில் காசில்லை. கடன் வாங்கி காலம் கழிக்க வேண்டியதாயிற்று.  கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்க முடியாததினால் விரைவில் வீடும் ஜப்தி ஆயிற்று. நடுத்தெருவில் பஞ்ச பரதேசிகளாக மீண்டும் வந்தார்கள். அப்போதுதான் கௌடின்யாவுக்கு உறைத்தது  தான் தவறு செய்து சுசீலாவின் அனந்த விரதத்தை தடுத்ததும், அவள் கையில் கட்டி இருந்த அனந்த விரத கயிற்றை அறுத்து எறிந்ததும். அதுதான் இதற்கெல்லாம் காரணம் என்பது புரிந்தது. தான் செய்த பிழையை உணர்ந்தான். ஆகவே எப்படியாவது  அந்த அனந்தரைக் காண வேண்டும் என நினைத்து அதை தனது மனைவியிடமும் கூறினான்.

 அனைத்து இடங்களிலும் அனந்தாவை பைத்தியம் போல தேடி அலைந்தான். பைத்தியம் பிடித்தவன் போல அனந்தா எங்கு இருப்பார், அனந்தா எங்கு இருப்பார் என  மனிதர்களைத் தவிர பட்சிகளையும், விலங்குகளையும் கேட்டபடி திரிந்தார். அவருக்கு பட்ஷி சாஸ்திரம் மற்றும் மிருக சாஸ்திரம் போன்றவை தெரியும் என்பதினால் அவற்றுடன்  அவரால் பேச முடிந்தது.  வழியில் நீர் குடிக்க அங்கிருந்த இரண்டு குளங்களில் இறங்கியதும்தான் தெரிந்தது அவை பாழடைந்த குளங்கள் என்பது. இப்படியாக அலைந்தவர் வனத்தில் இருந்த   மாங்காய் பழங்கள் பழுத்துக் குலுங்கிய ஒரு மரத்திடமும் சென்று உரத்தக் குரலில் 'அனந்தா எங்கு இருப்பார்' என்று கேட்டார். யாரால் அவருக்கு  பதில் கூற முடியும். ஆனந்தா எங்கு இருப்பர் என்பது  அவர்களுக்கு தெரியாதே. கத்திக் கத்தி களைப்பு அடைந்தவர்  அப்படியே மயக்கம் அடைந்து விழுந்தார்.

அப்போது ஒரு பிராமணன் அங்கு வந்து அவரை எழுப்பினார். 'ஓய் பிராமணரே, நீ அனந்தாவைத்  தேடுகிறீர் அல்லவா,  என் பின்னால் வாரும்'  என்று கூறிவிட்டு  அவரை காடுகள் வழியாக ஒரு பெரிய கட்டிடத்திற்கு  அழைத்துச் சென்றார். வெகு தொலைவில் இருந்த அந்த இடம் மாபெரும் அரண்மனைப்  போல இருந்தது. அந்த மாளிகைக்கு உள்ளே அழைத்துச் சென்ற அந்த பிராமணன் அங்கு பல மாணிக்கக் கற்களும் தங்க வெள்ளி நகைகளும் பதிக்கப்பட்ட ஆசனத்தில் சென்று அமர்ந்து கொண்டார்.   'நான்தான் அனந்தா என்பவர், உன்னை இங்கு அழைத்து வந்தவர்' என்று கூற சுசீலாவின் கணவரான கௌடின்யா திகைத்து நின்றார். அடுத்தகணம் அனந்தாவின்  கால்களில் விழுந்து வணங்கி  தான் அறியாமல் செய்து விட்ட பிழையை மன்னிக்கும்படிக் கேட்டு விட்டு அவர் மீது தோத்திரம் பாடித் துதித்தார். அதனால் மனம் மகிழ்ந்த அனந்தரான கிருஷ்ணரும் 'இனி மீண்டும் அனைத்து செல்வங்களும் பெற்று இனிய வாழ்க்கையை நீ அடைவாய்' என அவரை ஆசிர்வதித்தப் பின்னர் நல்வழியில் நடந்து கொண்டு இருக்க புத்திமதியும்  கூறி அனுப்பினார்.

கௌடின்யா தான் வழியில் சந்தித்த மாங்காய் மரம் மற்றும் கன்றுக் குட்டியைப் பற்றியும் அவரிடம்  கூற  கிருஷ்ணர்  எனும் அனந்தா கூறினார் 'கௌடின்யா, அந்த மாங்காய் மரம் பூர்வ ஜென்மத்தில் ஒரு பெரும் பண்டிதராக இருந்தது. ஆனால் தான் கற்றறிந்த  எதையும் அது மற்றவர்களுக்குப் போதிக்கவில்லை என்பதினால் இந்த ஜென்மத்தில் பூத்துக் குலுங்கிய பழங்களைக்  கொண்டு அது தன்  மீது  கொண்டு இருந்தாலும் அதனிடம் எவரும்  செல்ல முடியாமல் வனத்தில் உள்ளது.  அவர் சந்தித்த மாடு  முன்ஜென்மத்தில்   திமிர் பிடித்து  முரட்டுத்தனமாக இருந்து எவருக்கும் தானம் செய்யாதவனாக இருந்ததினால் மாடாகவும் பிறந்துள்ளது என்று கூறிய பின் என்றும் விளைச்சல்  இல்லாத நிலத்தை தானம் செய்த ஒருவனே  வழியில் அவர் சந்தித்த  கன்றுக் குட்டி, மற்றும் அவர் பார்த்த இரண்டு பாழும் குளங்களும் முன் ஜென்மத்தில் அனைத்துப் பொருட்களையும் தாமே அனுபவித்து மற்றவர்களுக்கு எதையுமே தராத இரண்டு சகோதரிகளாக இருந்தவர்கள் என்றும் கூறி விட்டு சுசீலா செய்த உண்மையான  விரதத்தினால்தான்  பிராமணர் உருவில் வந்து அவரைக்  காப்பாற்றினேன் என்றார்.

கௌடன்யா  மூலம் மாங்காய் மரம், பாழும் குளங்கள், கன்றுக் குட்டி,  மாடு போன்றவர்களுக்கு மோட்சம் கிடைத்தது. இந்தக் கதையை கிருஷ்ணர் பாண்டவர்களுக்குக் கூறிய பின் யதுஷ்டரையும் அந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்குமாறு கூறினார்.  பாண்டவர்களும் அவர் கூறியபடி அந்த விரதத்தைக் கடைப் பிடித்து இழந்து நின்ற ராஜ்யத்தை சில காலம் பொறுத்து மீண்டும்  திரும்பப் பெற்றனர்.

இதைக் கேட்ட  சாயம்தேவாவும் ஸ்வாமிகளின் ஆணையை ஏற்று தனது மூத்த மகனாக நாகதேவாவை அழைத்து அந்த விரதத்தை செய்யுமாறு கூறி அதை செய்தப் பின் ஸ்வாமிகளை பூஜை செய்து வழிபட்டார். இப்படியாகவே உன்னுடைய மூதோர்  ஸ்வாமிகளின்  சேவையை செய்து வந்தார்கள்'' என்று நமத்ஹரகாவிடம் சித்த முனிவர் கூறினார் (இதனுடன் அத்தியாயம்-42 முடிவடைந்தது).
.................தொடரும்