Monday, July 22, 2013

Village Deities - 31

கிராம தேவதைகள் - 31

சமண மலை ஐயனார் ஆலய முகப்பு

கீழகுயில்குடி சமணமலை 
ஐயனாரும் கருப்பசாமியும் 
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

மதுரை தேனீ சாலையில் மதுரையில் இருந்து பத்து கிலோ தொலைவில் உள்ளதே கீழ்குயில்குடி கிராமம். சமண மலையின் அடிவாரத்தில் உள்ளது இந்த ஊர். அங்கு ஒரு காலத்தில் ஜைன மதம் தலை தூக்கி நின்றது . அவர்கள் சித்திரங்களை கொண்ட பல குகைகளை செய்து உள்ளனர். அதன் அருகில் உள்ளதே வடிவேல்கரை என்ற கிராமம்.

ஒரு காலத்தில் அந்த மலை அடிவாரத்தில் ஐயனார் ஆலயமும், மலைக்கு மேல் கருப்பண்ணசாமி ஆலயமும் இருந்தது. அந்த காலத்தில் மதுரையில் முகாமிட்டு இருந்த ஆங்கிலேயர்கள் தினமும் குதிரையில் ஏறிக்  கொண்டு செல்லும்போது அந்த ஆலயத்தை பற்றி அநாகரீகமாக எதையாவது உரக்கக் கூவிக் கொண்டு ரவுடிகளைப் போலச் செல்வார்கள். அதைக் கண்ட கருப்பண்ணசாமிக்கு கோபம் வந்தது. ஆகவே ஒருநாள் அவர்கள் குதிரையில் செல்லும்போது மலை பக்கத்தில்   அவர்களை வழுக்கி விழ வைத்து அடிபட வைத்தார் .

முதலில் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக் கொண்ட ஆங்கிலேயர்கள் அந்த நிகழ்ச்சி தினமும் நடக்கத் துவங்க  அதைப் பற்றிய காரணத்தை தெரிந்து கொள்ள ஒரு ஜோதிடரைக் அணுகினார்கள்.  அவரும் கருப்பசாமியை மலை உச்சியில் இருந்து கீழே இறக்கி வைக்குமாறு ஆலோசனைக் கூறினார்கள். ஆகவே கருப்பண்ணசாமியை மலைக்கு கீழே உள்ள ஐயனார் ஆலயத்தின் எதிரில் வடக்கு நோக்கி அமைத்தனர். அதை வேளர்கள் என்ற இனத்தினர் (குயவர்கள்) செய்தனர்.

வைகை ஆற்றின் பக்கத்தில் இருந்த கீழ்குடில் குடி மற்றும் வடிவேல்கரை கிராமத்தில் சரியான மழை இல்லாததினால் தண்ணீர் இன்றி வைகை நதிவற்றிப் போக அந்த ஊர்களில் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. ஆகவே அங்கிருந்து பலரும் பிற கிராமங்களில் சென்று குடியேறலாயினர். அதில் சிலர் கருமாத்தூர் என்ற இடத்துக்கு முனுசாமி ஆலய பூஜாரிகளாகச் சென்றனர். அடுத்த சில மாதங்களில் மழை பெய்ததினால் அந்த இரு கிராமங்களும்  மீண்டும் செழிப்பு அடைய கருமத்தூருக்குச் சென்றவர்கள் தம் ஊருக்கு திரும்பச் செல்ல தயார் ஆனார்கள்.  ஆனால் அவர்கள் திரும்பிப் போகக் கூடாது என அவர்கள் கருமாத்தூரில் வழிபட்டு வந்த விருமப்பசாமியும், காசி மாயனும் அவர்களை தடுத்தனர். ஆகவே அவர்கள் முனுசாமி ஆலயத்தில் இருந்து மண்ணை எடுத்து வந்து கருப்பண்ணசாமி ஆலயத்தின் அருகில் விருமப்பசாமிக்கும், காசி மாயனுக்கும் சிலைகளை அமைத்தனர். அவர்கள் இருவருக்கும் உதவியாக இருக்க கழுவனாதன், கருப்பாயி அம்மாள், இருளப்பன், சங்கிலி கருப்பசாமி, சோனைசாமி, வீரபத்ரசாமி போன்றவர்களுக்கும் சிலைகள் அமைத்து  அவர்கள் அனைவரையும் அங்கு வழிபடத் துவங்கினார்கள்.  


மலை மீது இருந்து கருப்பண்ணசாமியை கீழே கொண்டு வருவதற்கு முன்னால் பிராமணர்களே ஐயனார் ஆலய பூசாரிகளாக இருந்தனர்.  கருப்பண்ணசாமியும் அங்கு வைக்கப்பட்டப் பின்னர் வேளாளர்கள் என்பவர்கள் ஆலய பூசாரிகள் ஆயினர். ஆலயத்துக்கு பூசாரிகளாக  வந்து கொண்டு இருந்த பூசாரிகள் அந்த ஊரில் இருந்து ஐந்து  கிலோ மீட்டர்  தொலைவில் இருந்த விலாசாரி என்ற கிராமத்தில் இருந்து தினமும் வந்து கொண்டு இருந்தனர். அவர்கள் வந்த வழி நெடுகிலும் புதர்களாக இருந்தது. திருடர்கள் வந்து தாக்கக்கூடும் என்பதினால் அவர்களுக்கு துணையாக கரடிகள் வந்தன. ஆகவே அவர்கள் கருப்பர்தான் கரடி உருவில் தம்முடன் வந்து கொண்டு பாத்துகாப்பை தந்து கொண்டு உள்ளதாக நினைத்தனர். அவர்களின் குழந்தைகளுக்கு சமண மலை கரடி என்று கூட பெயரிட்டனர்.

மார்கழி மாதத்தில் பிராமண பூசாரிகள் ஐயனார் ஆலயத்தில் பாவாடை பூஜை நடத்துவார்கள். கீழ்குடிக்குயில் கிராமத்து மக்களிடம் இருந்து பெறும் நன்கொடையில் அதை வாங்குவார்கள். 160 படி அரிசி வாங்கி சாக்கரை பொங்கல் செய்து ஐயனார் ஆலயத்தின் எதிரில் மலை போல குவித்து வைப்பார்கள். அனைத்து கிராமத்தினரையும் தண்டோரா போட்டு அழைப்பார்கள். அனைவரும் வந்ததும் ஐயனார் சாமியாடிகள்  தீ குண்டத்தில் குதிப்பார்கள். மக்களின் கேள்விகளுக்கு பதில் அளிப்பார்கள். அதன் பின் பொங்கல் அனைவருக்கும் தரப்படும்.

அது போல புரட்டாசி மாதத்தில் முப்பது நாளும் பொங்கல் படைக்கப்படுகின்றது. இரு கிராமத்திலும் பதினைந்து பதினைத்து நாட்கள் திருவிழா நடைபெறும். மண்ணினால் செய்த முத்தாலம்மனுக்கு மாவிளக்கு போட்டு பூஜை செய்வார்கள்.  அதன் பின் முத்தாலம்மனை ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்று ஊரில் உள்ள குளங்களில் அதைக் கரைத்து விடுவார்கள். அதற்கு மறுநாள் குதிரை ஊர்வலம் நடைபெறும். வெளிச்சேரியில் ஆறு குதிரைகள் செய்யப்பட்டு இரண்டு கிராமத்திற்கும் மூன்று, மூன்று என எடுத்து வரப்படும். அவைகளும் ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படும். அதன் பின் அனைவர் வீட்டிலும் பொங்கல் செய்யப்படும். ஒரு ஆடு கருப்பருக்கு பலியாக தரப்படும்.

ஊரில் உள்ள ஒரு தாமரை குளத்தை புனிதமானதாக கிராமத்தினர் கருதி வருகிறார்கள். ஒரு முறை அங்கு மீன் பிடிக்க வந்தவர் அதை அசுத்தப்படுத்தி விட்டார். அதன் பின் அந்த குளத்தில் பிடிக்கப்பட்ட மீன்களில் உணவு தயாரிக்கப்பட்டபோது உணவில் ரத்தம் வந்ததாம். ஆகவே கிராமத்தினர் ஐயனாரிடம் சென்று அது குறித்து  முறையிட அதன் பின்னனரே நிலைமை சரியாயிற்று. அந்த குளத்தில் உடல் சுத்தமில்லாதவர்கள் மற்றும்  பெண்கள்  குளிக்கக் கூடாது என்ற நியதி உள்ளது.

அந்த கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் முக்கியமான முடிவு எடுக்க வேண்டும் எனும் பொழுது ஆலயத்தில் சிவப்பு, பச்சை, வெள்ளை பூக்களை குலுக்கிப் போட்டு அவற்றை எடுத்து அதன்படி கிடைக்கும் முடிவை எற்பார்கள். சிவப்பு பூ வந்தால் காரியம் செய்யக் கூடாது, பச்சை என்றால் சில நாட்கள் பொறுத்து செய்ய வேண்டும், வெள்ளை என்றால் உடனே செய்யலாம் என்பதாக எண்ணிக் கொண்டு செயல்படுவார்கள்.

-----------------------
பின் குறிப்பு 
இந்த ஆலயத்தின் அருகில் அருகில் உள்ள குகையில் பல சிற்பங்கள் ஜைன மதத்தினரால் செதுக்கப்பட்டு இருக்கிறது.  கீ. பீ பத்தாம் நூற்றாண்டில் இங்கு பெருமளவில் ஜைன மதத்தினர் வந்து தங்கி தமது மதத்தைப் பரப்பி வந்துள்ளார்கள். ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் இங்குள்ள சமணக் குகைகள் பல்கலைக் கழகங்கள் போல செயல்பட்டு மத மாற்றத்தை  செய்வதில் பெரும் பங்காற்றி உள்ளன. மதுரையிலிருந்து நாகமலை புதுக்கோட்டை செல்லும் வழியில் கீழக்குயில் குடி உள்ளது. இந்த சமண மலைக் குறித்த ஒரு புராணக் கதையும் நிலவுகிறது.  பெற்றோர்களிடம் கோபித்துக் கொண்டு கைலாயத்திலிருந்து  பூமிக்கு வந்த முருகப் பெருமான் முதன் முதலில் இந்த மலையில்தான் வந்து இறங்கியதாகவும், அவருக்குத் துணையாக ஐயனாரும் வந்ததாகவும், அவர்களுடைய பாரம் தாங்காமல்  அந்த மலை ஆடத் துவங்கியதினால் முருகப் பெருமான் ஐயனாரை அங்கேயே இருக்குமாறு கூறிவிட்டு  தான் மட்டும் தனியே சென்று   திருப்பரம்குன்றம் மலையில் குடி கொண்டதாகவும் கிராமியக் கதை உள்ளது.  

Sunday, July 21, 2013

Village Deities - 30

கிராம தேவதைகள் - 30
காசன்காடு  எனும் இடத்தில் உள்ள 
ஒரு ஆலயத்தில் முனீஸ்வரர் சிலை 

போர்பனைக் கோட்டை முனீஸ்வரர்
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

தங்கப் பனை மரக் கோட்டை முனிவர் என்ற அந்த கடவுள் உள்ள ஆலயம் புதுகோட்டை மாவட்டத்தில் உள்ளது. அந்த ஆலயம் வந்த கதை சுவையானது. ஒரு முறை சிவனும் பார்வதியும் ஆகாயம் மூலம் தமிழ் நாட்டின் மீது சென்று கொண்டு இருந்தனர். அவர்களுக்கு குடை பிடித்தபடி அவர்கள் பின்னால் புஷ்பா தண்டன் என்ற அவர்களது உதவியாளர் சென்று கொண்டு இருந்தார். புதுக்கோட்டை வழியாக அவர்கள் சென்று கொண்டு இருந்த போது கீழே தெரிந்த குளத்தில் சில இளம் மங்கைகள் நீராடிக்கொண்டு இருந்தனர். அவர்கள் அழகில் மயங்கிய புஷ்பா தண்டன் அவர்களை பார்த்துக் கொண்டே நின்று விட தலைக்கு மேல் குடை இல்லாததைக் கண்ட சிவனார் திரும்பிப் பார்த்தார். புஷ்பா தண்டன் அங்கேயே நின்று கொண்டு இருந்ததைப் பார்த்து அவரை அந்த ஊரிலேயே ஒரு தங்க பனை மரமாகுமாறு சபித்து விட்டுச் சென்று விட்டார். அது  இருந்த இடம் நல்ல வனப் பிரதேசம் ஆகும்.

அங்கு வேட்டை ஆடுவதற்காக பல வேடவர்கள் வருவது உண்டு. வந்த வேடர்கள் அந்த மரத்தில் தினமும் தங்கத்திலான ஒரு காய்  காய்ப்பது உண்டு. அடந்த பனங்காய்களில்  ஒன்று தங்கத்திலானது  என்பதை அறியாத வேடர்கள் அதை அங்கிருந்து சுமார் ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில்  இருந்த கலசமங்கலத்தை சேர்ந்த கட்டுடையான் என்ற செட்டியாரிடம் சென்று விற்கத் துவங்கினார்கள். அவரும் அவர்களுக்கு நிறைய பணம் கொடுத்து தினமும் அந்த பழங்களை தன்னிடம் வந்து தருமாறு கூறினார்.

அந்த நாட்டை அப்போது ஆண்டு வந்தவன் சுந்தரபுரி சோழன் என்ற மன்னன். அவனுக்கு தொழு நோய் வந்தது.  அவன் அந்த நோய் குணமாக வேண்டும் என்பதற்காக சிவபெருமானை வேண்டிக் கொள்ள அவரும்  அந்த  தங்க பனை மரத்தை  கண்டு பிடித்து அதன் அருகில் உள்ள குளத்தில் குளிக்குமாறு கூற, அதை அவனும் செய்ய அவன் நோய் குணமாயிற்று .

அவன் அந்த மரத்தின் பழங்களைப் பற்றிய மகிமையைக் கேட்டறிந்தவுடன்  அந்த செட்டியாரிடம் இருந்த தொண்ணூற்றி ஒன்பது தங்க பனை பழங்களையும் வாங்கிக் கொண்டு வந்து விட்டான்.  அதன் பின்  மீண்டும் அந்த மரத்தைப் பார்க்க சென்றான் மன்னன். ஆனால் அந்த மரம் அங்கு காணப்படவில்லை. மறைந்து விட்டது.  ஆனால் அந்த மன்னனோ அங்கு கடவுளைக் காணும் வரை தான் அங்கிருந்து செல்லக் கூடாது என முடிவு செய்து அங்கேயே தங்கி விட்டான். 

இதற்கு இடையில் அங்கிருந்து நான்கு கிலோ தொலைவில் இடயப்பட்டி என்ற கிராமம் இருந்தது.  அங்கிருந்துதான் புதுக்கோட்டை அரண்மனைக்கு பால் கொண்டு வருவார்கள்.   அந்த பக்கத்தில் பால் எடுத்துச் செல்பவர்கள் அங்கிருந்த ஒரு மண் மேட்டின் மீது    தடுக்கி விழத் துவங்கியதால் அந்த மண் மேட்டை சீராக்கத் அதை தோண்டினார்கள். ஆகவே அந்த இடத்தில் என்ன உள்ளது என்பதைப் பார்ப்பதற்காக அந்த மண் மேட்டைத் தோண்டத் துவங்கியதும் திடீரென அந்த இடத்தில் இருந்து ரத்தம் கசியத் துவங்கியது. அவர்கள் அங்கு ஒரு சிவலிங்கம் புதைந்து இருந்ததைக் கண்டனர்.

அந்த செய்தியைக் கேட்ட மன்னன்  அங்கு உடனடியாக  வந்து தங்க பனை பழங்கள் சிலவற்றை விற்று அதில் கிடைத்தப் பணத்தைக் கொண்டு அங்கு ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டினான். மீதி இருந்த பழங்களை அந்த ஆலயத்தின் அடியிலேயே புதைத்து விட்டான். ஆலயத்தின் வடக்குப் பகுதியில்  போர் பனைக் காளியையும், தெற்கில் ஐயனாரையும்  பிரதிஷ்டை செய்து ஆலயத்தை அமைத்தான்.  அது போலவே  ஆலயத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் வேட்டையாடுபவர்கள் வணங்கி வந்திருந்த போர் பனை முனிஸ்வரரையும் ஸ்தாபனம் செய்தான். அவரையே அந்த கோட்டையின் காவலுக்கு நியமித்தான்.  தற்போது அந்த கோட்டை  சிதைந்த நிலையில் இருந்தாலும் இன்றும் அங்கு  அதே கோட்டை காணப்படுகிறது.

காசன்காடு எனும் இடத்தில் 
உள்ள  முனீஸ்வரர் ஆலயம் 

பதினெட்டாம்படிக் கறுப்பர், விநாயகர், போர் பனைக் காளி, முதலாம் ராவுத்தர் போன்றவர்களுக்கும் சிலைகள் உள்ளன. ராவுத்தர் ஒரு முஸ்லிம். அவர் மெக்காவில் இருந்து வந்தவர். அவர் மன்னனின் உறவினரான பில விடுதி கல்லார் என்பவரை சந்திக்க வந்திருந்தார். அவர் அந்த ஊர் மன்னனின் உறவினர். ஒரு முறை பில விடுதி கல்லார் மன்னனுக்கு ஒரு பெட்டியில் நெய்யினால் செய்த இனிப்பு பண்டங்களை எடுத்துச் சென்றபோது ராவுத்தர் அதில் என்ன உள்ளது   என்று கேட்டார். கல்லாரும் வேடிக்கையாக அவர்கள் அதனுள் தலை முடி உள்ளது எனக் கூற ராவுத்தர் அவற்றை உண்மையிலேயே தலை முடிகளாக மாற்றினார். அதைக் கேட்ட மன்னன்  ராவுத்தரை  அரண்மனைக்கு வருமாறு ஆணையிட்ட பின்னரும் ராவுத்தர் அங்கு செல்ல  மறுத்ததினால் மன்னனும் போர் பனை கோட்டை முனிஸ்வரர்  மற்றும் தடி கொண்ட ஐயனாரிடம் வேண்டிக் கொள்ள அவர்களும் ராவுத்தரைக் கொன்றார்கள். அதன் பின் அவர்கள் அவரையும் தமது  உதவியாளராக மாற்றிக் கொண்டார்கள்.

சேஷைய சாஸ்தாரி என்பவர் புதுக்கோட்டை திவானாக இருந்த போது போர் பனை  முனீஸ்வரருக்கு திரு கோகர்ண மலையில் இருந்து பெரிய சிலையை செய்து வந்தார். அவரே புதுகோட்டை நகரையும்  நவீனமயமாக்கினார். அந்த சிலையை அங்கிருந்த பதினாறு வீதிகளிலும் ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்ற பின் அதை நிறுவினார். பனை மரத்தில் கடவுள் தோன்றியதினால் அந்த பனை மரத்தை மக்கள் கடவுளாக வணங்கினர்.

அந்த மரத்தின் இலைகளை தின்றால் பிள்ளை இல்லாதவர்களுக்கு குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்குமாம். திருமணம் தடை படும் பெண்கள் போர் பணை காளிக்கு வளையல்களைப் போடுகின்றனர். ஆடி மாதம் பதினாறாம் தேதி கருப்பருக்கு   பால் குடம் எடுக்கப்படுகின்றது. அன்று சில மிருக பலிகளும் தரப்படுகின்றன.

------------
பின் குறிப்பு :-
முனீஸ்வரர் அவதாரம் பற்றிய சரியான குறிப்புக்கள் எதுவும் இல்லை. ஆனால் அவர் தக்ஷிணாமூர்த்தியின் அவதாரம் என்பது ஒரு நம்பிக்கை. அதன் கிராமியக் கதை இது.   பிரும்மன் படைத்த உலகை ஒருகாலத்தில் அறியாமை சூழ்ந்தது. அப்போது உலகம் சீரழியாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக பிரும்மாவின் மானசபுத்திரர்களான சனகர், சந்தனர், சனாதனர், சந்தனகுமாரர் என்ற நான்கு முனிவர்கள் சிவபெருமானிடம் சென்று அவருடைய உதவியை நாடினார்கள். அவர்களது வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்ட சிவபெருமான் தானே அவர்களுக்கு ஞானத்தைப் போதிக்க முடிவு செய்து  தென் திசையை நோக்கி அமர்ந்து கொண்டு அவர்களுக்கு ஞானத்தை போதித்தார். ஆகவே அவர் ஞான குரு என அழைக்கப்பட்டார்.  அந்த தட்சிணாமூர்த்தியே உலகைக் காக்க பூமிக்கு மனித உருவில் வந்தபோது வேண்ட அவர் தென் திசை நோக்கிக்  ஒரு குருவாக அமர்ந்து கொண்டு அவர்களுக்கு ஞானத்தைப் போதித்தார்.  அதனால்  தென் திசையில் அமர்ந்து கொண்டு  ஆசானாக (மூர்த்தி) இருந்தபடி போதித்த அந்த ரூபத்தை தக்ஷிண் (தென் திசை) மூர்த்தி என குறிக்கும் வகையில் தக்ஷிணாமூர்த்தி என அழைத்தார்கள்.  மேலும் முனிவர்களுக்கெல்லாம் ஈஸ்வரராக இருந்து போதனை செய்ததினால் முனிவர்களுக்கெல்லாம் ஈஸ்வரர் ஆனார் அந்த தக்ஷினாமூர்த்தி என்பதைக் குறிக்கும் வகையில் தக்ஷிண முனீஸ்வரர் என்ற பெயரையும் பெற்றார். அதன் பின்  பூமியில் இருந்த பக்தர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்டு அவர்களைக் காக்க மனித உருவம்  எடுத்து பூமிக்கு வந்த தட்சிணாமூர்த்தியே  முனீஸ்வரர் என்று அழைக்கப்பட்டார்.  அதனால்தான் முனீஸ்வரரைக் காவல் தெய்வமாக  வணங்குகிறார்கள். இது ஒரு கிராமியக் கதை ஆகும். புராண வரலாறு இதற்கு இல்லை. -  சாந்திப்பிரியா

Saturday, July 20, 2013

Village Deities - 29

கிராம தேவதைகள் - 29

உப்பாணி முத்தூர்
  காட்டு சுடலை மாடன்
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

சேரன்மாதேவியில் இருந்து ஒன்பது கிலோ தொலைவில் உள்ளது உப்பாணிமுத்தூர் கிராமம். அந்த கிராமம் ஊர்காட்டு ஜாமீன் பரம்பரையை சேர்ந்தது.

சுடலை மடான் கேரளாவில் இருந்து அங்கு வந்தவர். அந்த காலத்தில் கேரளாவில் சில மந்திரவாதிகள் கடவுளைக் கூட கட்டிப் போடும் அளவுக்கு சக்தி பெற்றவர்களாக இருந்தனர். அப்போது சுடலை மடான் கேரள மக்களை பாதுகாத்து வந்தார். ஆகவே  மந்திரவாதிகள் சுடலை மடானை கட்டிப்போட எண்ணினார்கள் .


சுடலை மடானினால் பலன் அடைந்தவர்கள் அவரை காப்பாற்றுவதற்காக அவரை ஒரு பனை ஓலை பெட்டியில் வைத்து நதிக்குள் விட்டு விட்டனர். அந்த பெட்டி தாம்பரபரணி நதி வழியே சென்று ஊர்காட்டு ஜாமீனில் இருந்த உப்பாணிமுத்தூர் எனும் ஊரை அடைந்தது. நதியில் மிதந்து வந்த பெட்டியை எடுத்து திறந்தனர் ஊர்காரர்கள். அதில் ஏழு அடி உயர, கருத்த மீசையுடன் கூடிய  முகத்தைக் கொண்ட சிலை இருந்தது. அது  கேரளா நாட்டை சேர்ந்தவரைப் போன்ற உருவத்துடன் இருந்தது. பெட்டியில் இருந்த சிலை தானே  சுடலை மாடன் என்றும் தன்னை அந்த நதிக் கரையில் வைத்து வணங்கி வந்தால் தான் அந்த ஊரை காப்பாற்றி வருவேன்  என்றும்  கூறினார்.


அந்த ஊர் ஊர்காட்டு ஜமீனை சேர்ந்தது என்பதினால் அந்த சிலையை ஒரு ஆல மரத்தடியில் பிரதிஷ்டை செய்தது அவருக்கு ஊர்காட்டு சுடலை மடான் எனப் பெயரிட்டு வணங்கலாயினர். அவர் அங்கிருந்தபடியே அந்த ஊரையும் கேரளாவையும் பாதுகாத்து வரலானார். இதற்கு இடையில் கேரளத்து மந்திரவாதிகள் அவரைத் தேடி அலைந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் அவர் இருக்குமிடத்தைக் கண்டு பிடித்துவிட்டு அவரை அழிக்க வந்தான். மந்தரித்த துணிகளை ஆலய வாயிலில்  போட்டு அவரை முடக்கி வைக்க நினைத்தான். ஆனால் அங்கிருந்து சுடலை மடான்  பல்லி உருவை எடுத்து தப்பிச் சென்றபோது அவரை கண்டு பிடித்து விட்ட மந்திரவாதி தனது  வாளால் அதை வெட்ட முயல பல்லியின் வால் பகுதி மட்டும் துண்டானது. இதற்கு இடையில் அங்கு வந்த கிராமத்தினர் அந்த மந்திரவாதியை கண்டு பிடித்து அவனை மரத்தில் கட்டி வைத்து உயிரோடு கொளுத்தி விட்டனர்.
[மந்திரங்களை பயன்படுத்தும்  மந்திரவாதிகள் ஆப்ரிக்கா நாட்டில்
 நிறையவே உண்டு.   அவர்களைப் போலவே மலையாள 
மந்திரவாதிகளும் மந்திர தந்திரக் கலையில் 
கை தேர்ந்தவர்கள்.  ஏவல் எனப்படும் மந்திர கலையை பயன்படுத்தி  ஒருவரை  
செயல் இழக்க வைக்க முடியும். மந்திரக் கலையை பிரதிபலிப்பதே இந்தப் படம்.
இந்தப்  படம்  ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு 
உள்ள  புத்தகத்தில் காணப்படும்  படம். அந்தப் பெண்மணி
 எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  
பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா ]

 சுடலை மடானின் சிலையை அவர்கள் கண்டு பிடித்தபோது அவர் கை வெட்டப்பட்டு இருந்தது தெரிந்தது. ஆகவே அவர்கள் புதிய சிலையை செய்ய எண்ணினார்கள். ஆனால் சுடலை மாடன் அதை ஏற்காமல் அவர்களை  தடுத்து விட்டார். இருந்தாலும் அந்த ஊரில் இருந்த பணக்காரன் ஒருவன் சுடலை மாடனைப் போன்ற வேறு ஒரு சிலையை செய்து ஒரு கை இல்லாத உண்மையான சிலையை ஆற்றில் வீசிவிட்டான். அதனால் கோபமடைந்த சுடலை மாடன் அந்த ஊர் மக்களை பல விதங்களிலும் தொந்தரவு செய்யத் துவங்கினார். பலர் பைத்தியமானார்கள். ஆகவே மீண்டும் ஊர் ஜனங்கள் அவரிடம் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டு அவருடைய பழைய சிலையை எடுத்து வந்து அங்கு வைக்க ஊரில் அமைதி திரும்பியது. இதற்கு இடையில் எந்த பணக்காரன் அவரை அவமானப்படுத்துவது போல உண்மையான சிலைக்குப் பதிலாக புதிய சிலையை செய்து வைத்தாரோ அவர் குடும்பம் முற்றிலும் அழிந்து போயிற்று.  இப்படியாக ஆலயம் அமைக்கப்பட அவர் ஆலயத்தில் பேச்சியம்மன், முண்ட மாடன் மற்றும் முண்ட மாடத்திக்கும் சிலைகள் அமைந்தன.

சித்திரை , வைகாசி அல்லது ஆவணிகளில் கோடை வீட்டு சுடலை மடான் எனும் வைபவம் நடைபெறுகின்றது. மருளாடிகள் ( சாமி வந்தவர்கள்) மேள தாளத்துடம் நதிக் கரைக்கு சென்று பொங்கல் படையலும் , ஆடு பலியும் தருவார்கள். சுடலை மடான் அங்கு உயிருடன் உள்ளதாக நம்புகின்றனர். அங்கிருந்து ஆலயம் வந்தவுடன் அங்கும் பொங்கல் படைத்து ஆடு பலி தந்தபின் அவர்கள் சுடுகாட்டுக்கு போய் இறந்தவர்களின் எலும்புகளை எடுத்து வருவார்கள். மீண்டும் ஆலயத்தின் முன் பொங்கல் படைக்கப்படும். அப்போது விசித்திரமான ஒரு விழா நடைபெறும். கருப்பு ஆடு ஒன்றைப் பிடித்து வந்து பறவை போல அதை கம்பில் கட்டி வைத்து அதன் வயிற்றை கிழித்து அதனுள் வாழை பழங்களை வைத்து அதை ரத்தத்துடன் எடுத்து சாப்பிடுவார்கள். ஆட்டின் ரத்தம் வடியும்வரை அது நடைபெறும். அதை ''உருவத்தை சாப்பிடுதல் '' என்று அழைப்பார்கள். அடுத்த நாள் தேவதைகளை அபிஷேகம் செய்து வழிபட்ட பின் விழா நிறைவு பெறும்.

சுடலை மடான் ஆலயம் கிராமத்தில் இருந்து வெகு தொலைவில் உள்ளது. கிராமத்தினுள் உச்சி மகா காளி அம்மன் ஆலயமும் உள்ளது. அந்த ஆலயத்துக்குள் ஒவ்வொரு வருடமும் சுடலை மடானின் உருவம் களிமண்ணால் செய்யப்பட்டு வைக்கப்படும். விழா முடிந்ததும் அந்த சிலை நதியில் கரைக்கப்பட்டுவிடும்.

----------------
பின்  குறிப்பு:
சுடலை மாடனைப் பற்றிய அதிக விவரம் தெரியவில்லை என்றாலும், அவர் சிவன்-பார்வதிக்கு பிறந்தக் குழந்தை என்றே கூறுகிறார்கள். அதற்கான சில புராணக் கதைகளும் உண்டு. ஒரு கதையின்படி பார்வதி தனக்கு ஒரு குழந்தை வேண்டும் என விரும்பியபோது, அவர் அவளுக்கு ஏற்கனவே வினாயகரும்  முருகனும் பிள்ளைகளாக உள்ளதினால் மூன்றாவது குழந்தை எதற்கு வேண்டும் எனக் கேட்டார். ஆனாலும் பார்வதிக்கு மூன்றாவது குழந்தை வேண்டும் என்ற ஆசை போகவில்லை என்பதினால் அவளை முதலில் பாதாளத்துக்குச் சென்று அங்கு எரிந்து கொண்டு இருந்த விளக்கு திரியின் ஒரு நெருப்பு ஒளியை அவள் சேலையில்  முடிந்து  எடுத்து வருமாறு கூற அப்படி எடுத்து வந்தவள்  சேலையில் இருந்து அந்த திரியின்  நெருப்பை எடுத்து சிவபெருமானுக்குக் அவள் காட்ட முயன்றபோது அங்கு நெருப்பு இல்லாமல் ஒரு சதை இருந்ததாகவும், அதற்கு உயிர் கொடுத்ததும் அது  ஆணாக மாறியது என்றும்,  சுடர் விளக்கில் இருந்து  அந்தக் குழந்தை தோன்றியதினால்  அதுவே சுடலை மாடன் என்று கூறப்பட்டது என்ற கிராமியக் கதை உள்ளது.  வளர்ந்தக்  குழந்தை பசி தாங்காமல் சுடுகாட்டில் இருந்த மாமிசங்களையும் உண்ணத் துவங்கியதினால், அது தேவலோகத்தில் இருக்க முடியாது எனக் கருதிய சிவபெருமான் அதை பூமிக்கு அனுப்பி , தன சார்பில் அதை பூலோகத்தைக் பாதுகாத்து வருமாறு கூறினாராம். இதனால்தான் சுடுகாட்டிலும் சுடலை மாடன் வசிப்பதாகவும், அங்கு எரிக்கப்படும் பிணங்களின் ஆவிகளை அவர் கைலாயத்துக்கு அனுப்பி வைப்பதாகவும் நம்பிக்கை  கதையும் உள்ளது.  

இப்படியாக பூமிக்கு வந்த சுடலை மாடன் பலரது  உருவங்களில் அவதரித்தது எங்கெல்லாம் தான் அவதரித்தாரோ அங்குள்ள கிராமங்களில் கிராம தேவதையாக அமர்ந்து கொண்டு ஊரைக் காத்து வருகிறார் என்பது நம்பிக்கையாகும். - சாந்திப்பிரியா

Friday, July 19, 2013

Village Deities - 28

கிராம தேவதைகள் - 28


ஐந்து ஊர் நல்லதங்காள்
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

மதுரை- உசிலம்பட்டி சாலையில் இருபத்தி ஏழு கிலோ தொலைவில் உள்ளதே கோடைக்குளம் கிராமம். அதை சார்ந்த பிற கிராமங்கள் வடுகபட்டி, உடன் காட்டுப்பட்டி, பிரவியான்பட்டி மற்றும் அகிலாண்டபுரம் என்பவை. அங்கெல்லாம் ஐந்து ஊர்  நல்லதங்காளே கிராம தெய்வமாக இருக்கிறாள்.

ஒரு காலத்தில் அந்த இடங்களில் பஞ்சம் தலை விரித்தாடியது. பலரும் வேலை தேடி ஊரை விட்டு வெளியேறினார்கள். அதில் ஒருவரே  படிவு தேவன் என்பவர் ஒருவர். அவர் நல்லதங்காள் தன்னுடைய குழந்தைகளாய் கிணற்றில் போட்டுக் கொன்ற ஊரான வதிராப்பூக்கு சென்றார். அந்த ஊரில் அவளுக்கு சிறு ஆலயம் இருந்தது.  ஆனால் அது சரிவரப் பராமரிக்கப்படாமல் இருந்தது.  அவன் ஒரு பணக்காரன் வீட்டில் மாடு மேய்ப்பவனாக வேலைக்கு சேர்ந்தான். ஒரு நாள் அவன் காட்டில் அவற்றை ஓடிச் சென்றபோது அவனுடைய கூடையில் சிறு பெண் புகுந்து கொண்டு உறங்கி விட்டது. திரும்பி வரும் வழியில் அதை பார்த்து திடுக்கிட்டவன் அதை வழியிலேயே  இறக்கி விட்டு வந்து விட்டான். 

மறு நாள் அவனுடைய மாடுகளில் இரண்டைக் காணவில்லை. அதை அவன் எஜமானரிடம் கூற அதனால் கோபமடைந்த அவன் முதலாளி அவனை நையப் புடைத்து விட்டு உணவு தராமல் மூலையில் தள்ளி விட்டார். உணவு இல்லாமல், வலியை பொறுத்துக் கொண்டே மூலையில் கிடந்தவன் முன்னால் அந்த  சிறுமி  தோன்றினாள். அவன் மடியில் வந்து அமர்ந்த குழந்தை தான் நல்லதங்காள் என்றும், தனக்கு அந்த ஊரில் இருக்கப் பிடிக்கவில்லை என்றும் அவனுடைய ஊருக்கு தன்னை எடுத்துப் போகுமாறும் கூறியது. அதை அவன் நம்பவில்லை என்பதினால் அது அவன் தொலைந்து போன மாடுகளை நதியின் தண்ணீருக்கு பக்கத்தில் ஒளித்து வைத்து உள்ளதாகக் கூற அவன் அங்கு சென்று அவற்றை மீட்டு வந்தான்.

அந்த நிலையைக் கண்டவன்  நல்லதங்காளுக்கு எதோ சக்தி உள்ளது என்பதைப் புரிந்து கொண்டான். ஆகவே  மீண்டும் அந்தக்  குழந்தையை தன் கூடையில் வைத்துக் கொண்டு தன்னுடைய ஊரான கோடைகுளத்துக்கு கிளம்பிச் சென்றான். அந்த ஊரின் எல்லையை அடைந்ததும் அந்தக் குழந்தை தன்னை அங்கேயே விட்டு விடுமாறும் தான் தன்னுடைய சகோதரர் ராமனிடம் சென்று தனக்கு ஒரு இடம் தருமாறு கேட்டு விட்டு வருவதாகக் கூற அவனும் அதை அங்கேயே இறக்கி விட்டான்.  அந்தக் குழந்தை விஷ்ணு ஆலயத்துக்கு சென்று தனக்கு தங்க இடம் கேட்க அவரும் அந்தக் குழந்தை அமர்ந்து கொள்ள ஒரு இடத்தைக் காட்ட, விஷ்ணு காட்டிய இடத்திலேயே படிவு தேவன் அந்த  அந்த குழந்தைக்கு ஒரு ஆலயம் அமைத்தான். ஆனால் அதைப் பார்த்த அவன் சகோதரன் பிரவ தேவன் அவனுடன் சண்டை போட்டான்.  தான் அந்த குழந்தையை தெய்வம் என நம்பமாட்டேன் எனவும், அவளை அங்கே தங்க விட மாட்டேன் எனவும் கூறினான்.

 நல்லதங்காள்  ஆலயமும் அதன் மேல்மாடத்தில்  
காணப்படும் நல்லதங்காள்  சிலையும் 

படிவு தேவன் நல்லதங்காளிடம் சென்று அதை கூற அவளோ பச்சை வாழை இலைகளையும், சுட்டு பதமாகாத களிமண் பானையும் எடுத்து வரச் சொன்னாள் . அந்த பச்சை வாழை இலையை விறகு போல எரித்து அரிசியை வேகாத அந்த பானைகளில் போட்டு களைந்து பால் பாயசம் செய்தாள். அதை கண்ட பிரவ தேவன் அவள் சக்தியைப் புரிந்து கொண்டான். தனுடைய சகோதரன் பதிவு தேவனுடன் சேர்ந்து நல்லதங்காள் கால்களில் விழுந்து வணங்கியப் பின், அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து அவளுக்கு ஆலயம் அமைத்தனர். அந்த ஆலயத்தில் அவளைத் தவிர   ஐயன், மாயன், அரசமகன், ஆண்டி, அக்னிவீரன், கருப்பன் போன்றவர்களுக்கும் சிலைகள் அமைத்து வழிபட்டனர். இன்று வரை படிவு தேவனின் வம்சாவளியினரே ஆலயத்தின் பூசாரிகளாகவும், பிரவ தேவனின் வம்சாவளியினர் உப பூசாரிகளாகவும்  இருந்து கொண்டு அந்த ஆலய பணிகளை  மேற்பார்வையிட்டு வருகிறார்கள்.

சிவராத்தரி பண்டிகை மட்டுமே அங்கு கொண்டாடப் படுகின்றது. பூசாரியின் வீட்டில்தான் நல்ல தங்காளின் ஆபரணங்கள் வைக்கப்பட்டு உள்ளன. சிவராத்தரி தினத்தன்று மேள தாளத்துடன் அவை அனைத்தும் ஊர்வலமாக ஆலயத்துக்கு எடுத்து வரப்படும். அவர்களுடன் இருபத்தி ஒரு கடவுட்கள் எடுத்து வரப்படுவார்கள். அந்த ஊர்வலத்தில் சாமி ஆடிகளும் சேர்ந்து கொண்டு வருவார்கள். மாயனின் சாமியாண்டி ஆணியால் செய்த செருப்பில் நின்று கொண்டு பக்தர்களின் கேள்விகளுக்கு விடை தருவார். அவர்களுக்குப் பின்னால் நல்லதங்காளின் சாமியாடிகள் வருவார்கள். அடுத்த நாள் கருப்பருக்கு பொங்கல் படைக்கப்பட்டு ஆடு பலி தரப்படும்.

தீய பேய், பிசாசுகளை  நல்லதங்காள் விரட்டி அடிப்பாள் என கிராமத்தினர் நம்புகிறார்கள்.  ஆலயத்துக்கு வேண்டுதல்களுடன் வரும் பக்தர்கள் அங்குள்ள மாயாண்டி சாமியிடம் குழந்தை வரம் கேட்கிறார்கள்.

-----------------------
பின் குறிப்பு:-

நல்லதங்காள்  என்ற பெண்ணின் கதை தமிழ்நாட்டில் பல நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக கிராமப்புறங்களில் கூறப்பட்டு வரும் கிராமிய பாடல் கதை ஆகும்.  அதை கிராமிய நாட்டிய நாடகமாகவும் நடத்தி வந்துள்ளனர். நல்லதங்காள் கதை ஒரு சோகக் கதையாகும். நல்லதங்காள் வறுமையின் கொடுமை மற்றும் புகுந்த வீட்டாரின் கொடுமை  போன்றவற்றினால் அவதிப்பட்டு தான் பெற்ற ஏழு பிள்ளைகளையும்  கிணற்றில் வீசிக் கொன்று விட்டு, பின் தானும் அக்கிணற்றில் விழுந்து  இறந்து போனாள் என்பது கதை. அவளது மரணத்தைத் தாங்க முடியாமல் அவளது அண்ணன் நல்லதம்பியும் அதே கிணற்றில் விழுந்து உயிரை மாய்த்துக் கொண்டான். இப்படியாக நல்லதம்பி-நல்ல தங்காள் வாழ்க்கை என்பது  சிறந்த அண்ணன் - தங்கை பாசத்துக்கு எடுத்துக்காட்டாக கூறப்படுகிறது.  அவர்களது  பக்தியை மெச்சிய சிவபெருமான் அவர்களுக்குக் காட்சி கொடுத்து அனைவரையும் உயிர் பிழைக்க வைத்து சொர்கத்துக்கு அனுப்பினாராம்.  அது மட்டும் அல்லாமல் நல்லதங்காளை ஊர்க் காக்கும் தெய்வமாக ஆக்கினார் என்றக் கதையும் உண்டு. அதனால்தான்  அவளை பல கிராமங்களிலும் உள்ளவர்கள் தெய்வமாக  வழிபடுகிறார்கள்.

 நல்லதங்காளுக்கு திருவில்லிப்புத்தூர் அருகேயுள்ள அர்ச்சுனாபுரத்தில் நல்ல தங்காளுக்கு கோவில் அமைக்கப்பட்டுள்ளது.  அது போலவே விருது நகரிலும் அவளுக்கு ஆலயம் உள்ளது. - சாந்திப்பிரியா

Thursday, July 18, 2013

Village Deities - 27

கிராம தேவதைகள் - 27



வீரப்பூர் பெரியகாண்டி அம்மன்

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]
 
திருச்சியில் உள்ள மணப்பாறையில் இருந்து பதினான்கு  கிலோ தொலைவில் உள்ளது வீரப்பூர். அந்த ஊரில் உள்ள பெரிய காண்டி அம்மனின் ஆலயம் பற்றிய கதை சுவையானது.

ஒரு முறை ஐந்து தலை நாகம் ஒன்று தனக்கு பார்வதி மகளாகப் பிறக்க வேண்டும் என்று கடும் தவம் புரிந்தது. அவளும் அதற்கேற்ப அதற்கு பிறந்தாலும் அவள் ஆணும் அல்லாத பெண்ணும் அல்லாத அலியாகப் பிறந்தாள். அவள் தன்னுடைய அந்த நிலையை மாற்றுமாறு சிவ பெருமானிடம் வேண்டிக் கொள்ள அவரும் அவளை ஊசி முனையில் நின்று கொண்டு தவமிருக்குமாறு கூறினார்.  அதன் பின் இரண்டு சகோதரர்கள் அந்த இடத்தில் சண்டையில் ஈடுபடுவார்கள் என்றும் அவர்களின் சகோதரியான அருக்காணி அவளுக்கு அந்த நிலையில் இருந்து விடுதலை தருவாள் என்றும் கூறினார். அவளுக்கு துணையாக இருக்க ஆறு கன்னிகளையும் அவர் அனுப்பினார். அவள் செய்த தவம் அங்கு தவத்தில் இருந்த வீரம்ஹா முனிக்கு இடையூறாக இருந்தது. அதன் பின் அவருக்கு அங்கு தவத்தில் இருந்தவள் பார்வதி தேவியே எனத் தெரிந்ததினால் அவரும் அங்கு வந்து அவளுக்கு காவலாக நின்றார்.

அந்த இடம் பொன்னிவள நாடு என்ற பெயரில் அப்போது இருந்தது. அதை பொன்னர் மற்றும் சங்கர் என்ற இரண்டு சகோதரர்கள் ஆண்டு வந்தனர். தலையூர் கலி என்ற மற்றொரு நாட்டு மன்னன் அவர்கள் மீது பொறாமை கொண்டு இருந்தான்.  அந்த சகோதரர்கள்  இருவரும் ஒற்றுமையாக இருந்தால் அவர்களை வெல்வது கடினம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். ஆகவே அவர்களை பிரிக்க முடிவு செய்து பொன்னருடைய அரண்மனையில் தானியங்களை அளக்க தங்கத்திலான குடுவையை செய்து அனுப்பினான். அதை கொண்டு சென்ற தட்டானும் அந்த அளவுக் கோப்பை சோழ நாட்டு மன்னனின் முத்துக் குவியல்களை அளந்தது என்று கூறினான் அதன் பின் மாலை நேரமாகி விட்டதினால் அதை பத்திரமாக பூஜை அறையில் வைக்கச் சொன்னான். அந்த அறையில் இருந்த சூட்டினால் அந்த கோப்பையின் மீது பூசப்பட்டு இருந்த தங்கம் உருகி வெறும் மரக் கோப்பையே மீதம் இருந்தது. மறுநாள் அந்த மன்னனை மற்றொரு ஊரில் இருந்த வெள்ளங்குளத்தில் குளித்து விட்டு விநாயகரை தரிசிக்குமாறு கூறினான்.  அதை அறியாத மன்னனும்  தனது சகோதரன் சங்கரை அந்த இடத்துக்கு காவலாக வைத்துவிட்டு தனது அத்தையின் மகன்களை அரண்மனையின்  வாயிலில் காவலுக்கு நிற்க வைத்துவிட்டப் பின், நாட்டின் பாதுகாப்பை தனது படை தளபதி சம்புகாவிடம் தந்து விட்டுச் சென்றான்.

அவன் கிளம்பிச் சென்றதும் தலையூர் மன்னன் பெரும் படையுடன் வந்து தாக்குதல் நடத்த, சம்புகா தனது பன்னிரண்டு ஆட்களுடன் அவர்கள் அனைவரையும் அடித்து விரட்ட தப்பி  ஓடிச் சென்ற   அந்த மன்னன் மீண்டும்  பெரிய படையை திரட்டிக் கொண்டு போருக்கு வந்தான். அவர்களை மன்னனின் மூன்று மகன்களும் போரிட்டு விரட்டி அனுப்பினாலும், மீண்டும் சங்கர் அவர்களை அடித்து விரட்ட தலையூர் கலி மீண்டும் இன்னும் பெரிய படையுடன் வந்து போரிட்டான் .  ஆனால் அவர்களுடன்  சங்கர் சண்டையிட்டு விரட்டினாலும், ஒரு எதிரி படை வீரன் போல வந்து இருந்த மாயக் கண்ணன் ( கிருஷ்ணர்)  சங்கரை கொன்றார்.  அவனுடைய ஆயுள் காலம் முடிந்து விட்டதினால்  சங்கரை தான் கொலை செய்துவிட்டதாக கண்ணன் கூறினார்.

இதற்கு இடையில் குளத்தில் குளித்துக் கொண்டு இருந்த பொன்னரை அந்த தட்டான் கல்லைத் தூக்கிப் போட்டு கொல்ல முயன்றான். அவன் அதில் இருந்து தப்பிவிட்டு அந்த தட்டானை கொன்று விட்டு ஊருக்கு திரும்பி வந்தவர் தன்னுடைய இறந்து கிடந்த சகோதரனைப் பார்த்தார். மாயக் கண்ணனோ அவன் முன் தோன்றி அவர்களது பிறப்பின் ரகசியத்தைக் கூறியதும் பொன்னர் தன்னுடைய வாளை உருவி எடுத்து தன்னுடைய தலையை வெட்டிக்கொண்டு மடிந்தார். அதை கண்ட அவருடைய தங்கை அருக்காணி அழுதபடி ஓடி வந்தாள். அவளை சாந்தப்படுத்த பெரிய காண்டி அம்மன் தனது ஆறு பணியாட்களான பெண்களை அனுப்பினாள். அவர்கள் அங்கு சென்று அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி அவளை  பணிப்பெண்ணாக மாற்றிக் தம்முடன் ஏழாவது பெண்ணாக சேர்த்துக் கொண்டார்கள்.

அருக்காணியை அழைத்துக் கொண்டு அவர்கள் பெரியகாண்டி அம்மனிடம் செல்ல அலியாக இருந்த பெரிய காண்டி அம்மன் மீண்டும் பெண்ணாக மாறினாள். அதன் பின் பெரியகாண்டி அம்மன் யுத்தம் நடந்த இடத்துக்கு சென்று பொன்னர்-மற்றும் சங்கருக்கு மீண்டும் உயிர் கொடுத்து புதுப் பிறவி எடுக்க வைத்தாள். அதன் பின் அவர்கள் பூமிக்கு எந்த காரணத்துக்காக வந்தார்களோ அந்தக்   காரியம் முடிந்து விட்டது எனக் கூறி அவர்கள் மீண்டும் தேவலோகம் கிளம்பிச் செல்லுமாறு கூறி விட்டு அவர்களுடைய சகோதரியை பெரியகாண்டி அம்மனும்  அவள் பணிப் பெண்களும் பாதுகாப்பார்கள் எனக் கூறினாள்.

பொன்னர் சங்கர் ஆலயத்தில் 
அவர்களின் சிலைகள் 

பெரியகாண்டி அம்மன் முன்னர் தவம் செய்து கொண்டு இருந்த போது வீர சாங்கன் பூசாரி என்ற தேன் எடுப்பவனை அவள் சந்தித்தாள்.  அவனோ தாம் அனைவரும் அசுத்தமானவர்கள் என்பதினால் அவளுக்கு தர ஒன்றும் இல்லையே என வருத்தமுற அவளோ அவன் எதை தந்தாலும் பெற்றுக் கொள்வதாகக் கூறினாள். ஆகவே அவன் பனை ஓலையினால் குடுசை போட்டு மலை உச்சியில் அவளுக்கு ஆலயம் அமைத்தான் . ஆனால் அதன் மீது ஏறிச் சென்று தரிசனம் செய்வது கடினமாக இருந்ததினால் பின்னர் அதை மலைக்கு கீழே இருந்த வீரப்பூருக்கு மாற்றி அமைத்தான்.

பெரிய காண்டிஅம்மன் சுத்த சைவம் என்பதினால் அவளது ஆலயம் தனியாக அமைந்தது.  அந்த ஆலயத்தில் இருந்து அரை கிலோ தொலைவில் சங்கர்- பொன்னர் மற்றும் அவர்களது சகோதரி தங்கள் என்பவளுக்கும், பார்வதிக்கு துணையாக நின்ற ஆறு கன்னிகைகளுக்கு என அனைவருக்கும் வடக்கு நோக்கி உள்ளபடி இன்னொரு ஆலயம் அமைத்தனர்.

 அதன் பின் கிழக்கு நோக்கி இன்னொரு தனி ஆலயம் கட்டப்பட்டு அங்கு கருப்பண்ணசாமிக்கு சன்னதி அமைக்கப்பட்டது. அது போல மகாமுனி மற்றும்  வீரம் ஆஹ முனிக்கும் மேல் கூரை இல்லாத ஆலயம் அமைக்கப்பட்டு அவர்களும் கிராம தேவதைகளாக வணங்கப்பட்டனர் .

மாசி மாதங்களில் பெரிய காண்டி அம்மனுக்கு திருவிழா நடைபெறுகிறது. பொன்னர் மற்றும் சங்கரின் சந்ததியினர் அங்கிருந்து ஒரு பிடி மண் எடுத்துப் போய் பல இடங்களில் ஆலயங்கள் அமைத்து உள்ளார்கள். பெரியகாண்டி அம்மன் வேண்டியதை தருகிறாள் என நம்பப்படுவதால் ஆலயத்தில் எப்போதுமே கூட்டம் உள்ளது.
---------------------
பின் குறிப்பு :
திருச்சி மாவட்டம், திருச்சியில் இருந்து  மணப்பாறைக்கு செல்லும் வழியில் சுமார் 14 கி.மீ தூரத்தில் இருக்கிறது அன்றைய வளநாட்டின் ஒரு பகுதியான வீரப்பூர். அங்குள்ளது வீரமலை. முதலில் அதன் மீதுதான் பெரியகாண்டி அம்மனின் ஆலயம் இருந்ததாகக் கூறுகிறார்கள். இந்தக் கதையுடன் கிருஷ்ண பகவானும் சம்மந்தப்பட்டு உள்ளார் என்பதினால் அதன் காலம் மிகப் பழமையானதாக இருக்க வேண்டும் . ஆலயத்துக்கு வரும் பக்தர்கள் தமது வேண்டுகோள் நிறைவேற வேண்டும் என்பதற்காக அதன் அடையாளமாக ஆலயத்தின் பக்கத்தில் கற்களைச் சிறு குவியலாக அடுக்கி வைத்து விட்டுப் போகிறார்கள். வேண்டுதல் நிறைவேறியதும் மீண்டும் அங்கு  வந்து அந்தக் கற் குவியல்களைக் கலைத்து விட்டுப் போவது வழக்கம். இந்த ஆலயத்தில் நடைபெறும் வருடாந்தர மாசி திருவிழாவில் லட்சக் கணக்கான பக்தர்கள் வருகிறார்கள். அந்த விழாவின் முக்கிய அம்சம் ரோஹினி நட்சத்திரத்தின் அன்று  சாம்புவன் காளை மாட்டில் ஏறிக் கொண்டு செல்ல (சிலை  தொடர்ந்து பொன்னர் குதிரை வாகனத்தில் கையில் அம்பு ஏந்தியும், அதன் பின்னர் பெரியகாண்டி அம்மன் யானை வாகனத்திலும் எடுத்துக் கொண்டு  செல்லப்பட, அதைத் தோடர்ந்து சகோதரர்களான பொன்னர்- சங்கர் இருவருக்கும் தீர்த்தக் குடம் எடுத்து  செல்லப்படுகிறது.
 
பெரியகாண்டி அம்மனுக்கு கோவை மாவட்டம் ஆனைகட்டி செல்லும் சாலையில் கோவையிலிருந்து சுமார் 10 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இன்னொரு  ஆலயம் உள்ளது. அங்கு சென்று நவகிரக தோஷம், பில்லி, சூனியம், செய்வினை தோஷம், எதிரிகளால் ஏற்படும் தொழில் வியாபார நஷ்டம், சத்துருக்களின் கண் திருஷ்டி தோஷம், மறைந்த பித்ருக்களின் பிரேத சாப மூலமாக திருமண தடங்கல், சந்தான தோஷம், கணவன் மனைவி பிரிந்தவர்கள் ஒன்று சேர, மது பழக்கம் மறக்க, நினைத்த காரியம் நடக்க என பல்வேறு கோரிக்கைகளுக்காக அன்னையை வழிபட்டு பூசணிக்காய் பலி கொடுத்தால் அன்னையின் அருளால் அனைத்து கஷ்டங்களும் தீரும் என்று அங்குள்ள மகான் கூறுகிறார். அந்த  ஆலய விலாசம் இது:-

அருள்மிகு ஸ்ரீ பெரிய காண்டி அம்மன் திருக்கோவில்
ஸ்ரீ சத்குரு அதிஷ்டானம்
அரசு பதிவு- C – 1419(81/94)
தவத்திரு நீலமலை சித்தர் ஸ்வாமிகள்
7/164, தடாகம் சாலை,
கணுவாய், கோவை - 641108 .

Village Deities- 26

  கிராம தேவதைகள் - 26


கறுப்பரின் ஒரு உருவம்.
ஒரு கிராமத்தில் உள்ள ஒரு சிலை 

 

அரண்மனை சந்தனக் கருப்பு
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில்  நாதம் என்ற ஊரில்  உள்ளது இந்த ஆலயம். அந்த இடத்தை லிங்கம்மா நாயக்கர் என்பவர் ஆண்டு வந்தார். அவர் அடிக்கடி பல இடங்களுக்கும்  சென்று அங்குள்ள நல்ல திட்டங்களைப் பார்த்து விட்டு வந்து தம்முடைய ராஜ்யத்திலும் அவற்றை செய்வார். அப்போது திருமயம் என்ற இடத்தை அழகன் நம்பி ராஜா என்பவர் ஆண்டு வந்தார். அவர் கர்வம் பிடித்தவர். அவர் ஆண்டு வந்திருந்த நாட்டில் அவரைத் தவிர வேறு எவரும் தலைபாகை அணியக் கூடாது, ரதத்தில் ஏறிச் செல்லக் கூடாது என்ற சட்டம் இருந்தது. அவர் நாட்டுக்கு விஜயம் செய்த லிங்கம்மா நாயகரை தலைப்பாகையை கயற்றுமாறும், தேரை விட்டு   கீழே இறங்கிச் செல்லுமாறும் கூற அவர் அதை செய்ய மறுத்தார். மன்னனிடம் அவரை அழைத்துச் சென்றதும் இருவருக்கும் இடையே யார் சிறந்த மன்னன் என்ற வாக்குவாதம் நடந்தது. . ஆகவே நம்ம்பி ராஜா தான் ஒரு போட்டியை வைப்பதாகவும் அதில் லிங்கமா நாயக்கர் வெற்றி பெற்று விட்டால் தனது மகளான முத்து திருவை நாச்சியாரை அவருக்கு மணம் முடித்து தந்து அதனுடன் பல கிராமங்களையும் அவருக்கு தருவதாகக் கூறினார். அந்த சவாலை லிங்கமா நாயகர் ஏற்றுக் கொண்டார். போட்டிக்கு வருவதற்கு முன்  தயார் செய்து கொள்ள அவருக்கு சில மாத காலம்  அவகாசம் தந்தான்.

தன்னுடைய நாட்டுக்கு திரும்பிய லிங்கமா நாயகர்  தனது அரண்மனை ஜோசியரான மன்னாடி பரம்பு நாயரிடம் அது பற்றி விவாதித்தான். அதற்கு முன்னால்  அவருடைய அறிவின் திறமையை சோதனை செய்ய ஒரு தந்திரம் செய்தான்.  ஒரு அறையில் கர்பமுற்ற நாயை கட்டி வைத்து அதன் காலில் ஒரு கயிற்றை கட்டி அந்த கயிற்றை கதவுக்கு வெளியில் நின்ற ஜோதிடரிடம் தந்து  அந்தக் கயிற்ருடன் கட்டப்பட்டு உள்ள கர்பிணி எத்தனை குழந்தைகளை பெற்று  எடுப்பாள் என்றும், அவை ஆணா அல்லது பெண்ணாக இருக்குமா  என்றும்  கேட்க, அந்த ஜோதிடரும் அந்த கர்பிணிக்கு மொத்தம் நான்கு நாய்க்குட்டிகள்  பிறக்கும் என்றும் அவற்றில்  இரண்டு ஆணாக   பிறக்கும் எனவும், அவற்றில் இரண்டு வெள்ளையாகவும், மற்றது கருப்பாகவும் இருக்கும் என்றார். அவர் கூறியது போலவே நடந்தது. ஆகவே நம்பி ராஜாவுடன் நடக்க உள்ள போட்டியில் வெற்றி பெற என்ன செய்ய வேண்டும் என அவரிடம் கேட்க அவரோ கொட்டாரக்கா எனும் இடத்தில் நம்பூத்திரி குடும்பத்தை சேர்ந்த ஒருவர் வண்ணானாக உள்ளார் என்றும்,  அவருடைய  பெயர்  மந்தார பாலன்  என்றும் அவரே அதற்கு உதவ முடியும் என்றும்   கூற லிங்கம்மா  நாயக்கரும் அவரை அழைத்து வருமாறு ஒருவரை அனுப்பினார்.

மன்னனின் அழைப்பை ஏற்று வந்த மந்தார பாலன்  தான் அவருக்கு உதவினால் தனக்கு மன்னன்   என்னக் கொடுப்பார் என்று கேட்க   மன்னன் அவனையே அறுபத்து நான்கு கிராமங்களின் தலைவராக நியமிப்பதாகக் கூறினார். ஆகவே அதை ஏற்றுக் கொண்ட மந்தார பாலன் அவரை ஒரு இடத்துக்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு பூமியைத் தோண்டி அதில் உள்ள மந்திரக்கோலையும், மந்திரப் பானையும்  வெளியில் எடுக்கச் சொல்லி அவற்றை தன்னுடன் எடுத்துக் கொண்டு செல்லுமாறு கூறினான்.

அதை எடுத்துக் கொண்டப் பின் போட்டிக்கு அவர்கள் சென்றனர்.  போட்டிக்கு வந்த லிங்கம்மா நாயக்கரிடம் நம்பி ராஜா காய்க்காத ஒரு வாழை மரம், திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பாத பெண், எண்ணையை எடுக்க முடியாத கருவி போன்றவற்றை கல்லாக மாற்றி அவற்றை முதலில் அவை என்னவாக இருந்ததோ அது போலவே மீண்டும் அவற்றை ஆக்குமாறு கூறினார்.


லிங்கம்மா நாயக்கரோ தன்னிடம் இருந்த மந்திர பானையில் இருந்த நீரை அவற்றின் மீது தெளித்து மந்திரக் கோலினால் அவற்றின் மீது சுற்ற வாழை மரம், பெண் என அனைத்தும் மீண்டும் பழைய உருவைப் பெற்று விட்டன.  ஆகவே தான் கூறி இருந்தபடியே  நம்பி ராஜா தனது மகளை அவருக்கு திருமணம் செய்து வைத்தார். நிறைய வரதட்ஷனை மற்றும்  பல கிராமங்களையும் அவருக்கு கொடுத்து  அனுப்பினார்.

அது முதல் மந்தார பாலனை அனைவரும் கடவுளைப் போல கருதினார்கள். அவர் மரணம் அடைந்த பின், அவர் வாழ்ந்து வந்திருந்த அரண்மனைக்கு வெளியில் அவருக்காக ஒரு ஆலயம் அமைத்தனர்.  அந்த ஆலயத்தில் அவருக்கு சிலை வைத்து வணங்கி  அரண்மனைக் கருப்பு எனப் பெயரிட்டனர். அவர் சிலையை மூன்று வருடங்களுக்கு ஒரு முறை புதிய வண்ணத்தினால் அலங்கரிக்கின்றனர். அவர் ராஜ்ஜியம் செய்து வந்திருந்த அனைத்து கிராமங்களில் இருந்தும் மண் கொண்டு வரப்பட்டு அவருடைய புதிய சிலை செய்யப்பட்டு பழைய சிலைக்கு பதிலாக புதிய சிலை வைக்கப்படுகின்றது. அது மட்டுமே அங்கு நடைபெறும் விழாவாகும்.

அவருடைய புதிய சிலையை வைக்கும் நாளன்று பலி தரப்பட்ட கோழியின் ரத்தத்தை பொங்கலுடன் கலந்து ஒரு சாமியாடியிடம் தருவார்கள். அதை அவர் வெகு தூரம் எடுத்துச் சென்று மண்ணில் புதைப்பார். அதன் பின் சிறிது நேரத்துக்குப் பின் அவர் மீண்டும் அங்கு செல்லும்போது பொங்கல் பூமிக்கு மேலே இருக்குமாம். அதை எடுத்து உருண்டையாகப் பிடித்து அதை அவர் ஆகாயத்தில் வீச அரண்மனை சந்தனக் கருப்பு ஆகாயத்திலேயே அதை பிடித்து உண்பாராம். அப்படி ஆகாயத்தில் வீசப்படும் உருண்டைகள் கீழே விழாதாம். 

அவர் மக்களின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வாராம். அவருக்கு சிலர் பூட்டு மற்றும் சங்கிலிகளை காணிக்கையாக தருகின்றனர்.

-------------------------
 பின் குறிப்பு:
சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர், அதாவது 2009 ஆம் ஆண்டு நத்தத்தில் சந்தன கருப்பு  ஸ்வாமியின்  ஆலயத்தில் கும்பாபிஷேகம் நடந்தது. அந்த கும்பாபிஷேகத்தில் யாகசாலை அமைத்து பல்வேறு  ஊர்களில்  இருந்த நதிகளில் இருந்து - ராமேஸ்வரம், காசி கங்கை துங்கபத்திரை போன்றவை- புனித நீர் எடுத்து வரப்பட்டு கோபுர கலசத்தில் ஊற்றப்பட்டு கும்பாபிஷேகம் நடந்தது.  கும்பாபிஷேகத்திற்கு  முன்பாக  108 சங்குகளைக் கொண்டு சங்காபிஷேகம் நடந்தது- சாந்திப்பிரியா

Wednesday, July 17, 2013

Village Deities- 25

  கிராம தேவதைகள் - 25

காடைப்  பிள்ளை ஐயனார்   ஆலயம்  மற்றும் அதில் உள்ள  ஐயனார்  சிலை 

மேலூர் காடைப் பிள்ளை  ஐயனார்

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]


ஸ்ரீரங்கத்தின் அருகில் உள்ளது மேலூர் எனும் சிற்றூர் . அந்த ஊரில் உள்ள இந்த ஆலயம் மிகவும் பழைமையானது என மக்கள் கூறுகின்றனர். அங்கு உள்ள காவேரி ஆற்றில் தினமும் ஒரு காரைக் குருவி குளித்து விட்டு ஒரு குறிப்பிட்ட மேட்டில் சென்று அமருமாம். பல நாட்களாக அதைப் பார்த்த மக்கள் அது சென்று அமரும் அந்த சிறு மண் குன்றில் என்னதான் இருக்கின்றது எனப் பார்க்க அங்கு சென்ற போது அந்த குன்றின் மீது ஒரு பெட்டியில் தபம் செய்யும் நிலையில் ஐயனார் உருவச் சிலை இருந்ததாம். அதை வெளியில் எடுத்து அங்கேயே பிரதிஷ்டை செய்து காடைக் குருவியின் பெயரையும் சேர்த்து அதன் பெயரை காடைப் பிள்ளை ஐயனார் என அழைத்து வணங்கினார்கள்.

அப்போது அந்த நதியில் கல்லணை கட்டப்படவில்லை. அந்த நாட்டை ஆண்டு வந்த கரிகால் சோழன் ஒரு முறை அந்த வழியே தன்னுடைய வாகனங்களுடன் ( குதிரை, யானை போன்றவை) வந்து கொண்டு இருந்தான். அந்த மிருகங்கள் ஆலயத்தின் அருகில் வந்ததும்  அப்படியே பூமியில் அமர்ந்து கொண்டு மேலே நடந்து செல்ல மறுத்தன. அப்போது ஐயனார் ஒரு படை வீரனின் உடலில் புகுந்து கொண்டு (சாமி ஏறியது போல) தனக்கு குதிரைகளையும், யானைகளையும்  பிடிக்கும் என்பதினால் அந்த குதிரை, மற்றும் யானை வாகனங்களில் சிலவற்றை தனக்குத் தந்தால் அவரது பிரச்சனையை தான் தீர்த்து வைப்பேன் என்று கூறினார்.   அதைக் கேட்ட மன்னனும் அதற்க்கு ஒப்புக் கொள்ள அந்த வாகனங்கள் எழுந்து நடக்கத் துவங்கின. ஆகவே சோழன் அந்த ஆலயத்தின் முன்னால் மிகப் பெரிய யானை சிலையும், பின்னால் இரண்டு குதிரை சிலைகளையும் செய்தது வைத்தான். அவை  இன்றும் அங்கு  உள்ளன.

மற்றும் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது. சிவன்தியாண்டி கோனார் என்பவன் ஆடு மாடுகளை அங்கு வந்து மேய்ப்பான்.  ஒருநாள்  அவனிடம் ஐயனார் ஒரு மனித உருவில் சென்று தினமும் சாமிக்கு அபிஷேகம் செய்ய தனக்கு பால் தர வேண்டும் என்றார். அவன் அதற்கு  மறுக்கவே அவனை ஒரு அடி கொடுக்க சிவன்தியாண்டி கோனார் மரணம் அடைந்தார்.  அன்று இரவு கோனாரின் மனைவியின் கனவில் தோன்றியவர் தன் பேச்சைக் கேட்காததினால் தன்னுடன் கோனாரை வைத்துக் கொண்டு விட்டதாகவும், இனி அவன் வம்சத்தினரே ஆலய பூசாரிகளாக இருக்க வேண்டும் எனவும் உத்தரவு இட்டார். ஆகவே இன்றும் கோனார்களே அந்த ஆலயத்து பூசாரிகளாக உள்ளனர்  (அவர்களை தமிழ்நாட்டில் யாதவர் என்கிறார்கள்) .

ஆலயத்தில் ஐயனார் யோக கோலத்தில் காட்சி தருகிறார். அவர் கீழே கணபதியின் சிலை உள்ளது. ஆலயத்தின் முன்புறத்தில் மிகப் பெரிய யானை சிலை ஒன்று இருக்க, ஆலயத்தின் பின்புறத்தில் மூன்று பெரிய குதிரைகளின் சிலைகள் காணப்படுகின்றன. அவர்களின் இரு புறமும் காவலாளிகளும் உள்ளனர்.  ஐயனாரின் அருகில் மணவாள மாமுனி , ஏகாம்பர நாதர், காமாக்ஷி அம்மன், கதா பரிமானச்சாமி, சிவன்தியாண்டி கோனார், மதுரை வீரன் மற்றும் பெரியண்ணசாமி போன்றோரும் காணப்படுகிறார்கள். ஆலயத்தில் ஐய்யனாருக்கே பூஜை நடைபெறுகின்றது. சிவன்தியாண்டி கோனாரும் வழிபடப்படுகின்றார்.

பிப்ரவரி மற்றும் மார்ச் மாத இடையில் வரும் மாசி மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் சிவராத்தரி உற்சவம் நடைபெறுகின்றது. ஐயனாருக்கு சைவ உணவும், கருப்பண்ணசாமிக்கு ஆடு, கோழி, பன்றி போன்றவையும் பலி தரப்படுகின்றன. விழா முடிந்ததும் சாமியாடிகள் மூலம் கருபண்ணசாமியிடமே அடுத்த விழா எப்போது நடத்தப்பட வேண்டும் எனக் கேட்கப்பட்டு அதன்படி நடத்துகிறார்கள். ஆலயத்தில் உற்சவரின்  சிலைக்குப் பின்புறத்தில்  ஐயனாரின் மனைவிகளான பூர்ணாம்பிகை மற்றும் புஷ்பகாம்பிகைக்கும் சிலைகள் உள்ளன.

விரைவில் திருமணம் நடைபெறவும், குழந்தை வரம் வேண்டியும்  பக்தர்கள் ஐயனாரை வேண்டுகிறார்கள். ஒருமுறை காவேரியில் வெள்ளம் வந்து விட்டது. பக்கத்து கிராமங்களில் இருந்தவர்கள் வெல்ல நீர் ஊரில் நுழையாமல் இருக்க மண்ணால் ஆன தடுப்புச் சுவர்களை எழுப்பினார்கள் . ஆனால் மேலூர் மக்கள் ஐயனாரை மட்டுமே நம்பி அவரையே  வேண்டிக் கொண்டார்கள். ஆச்சர்யமாக மற்ற கிராமங்கள் வெள்ளத்தினால்  பாதிக்கப்பட, மேலூரில் மட்டும் காவேரி வெள்ள தண்ணீர் நுழையவே இல்லை என்றும் அங்கு எந்த விதமான பாதிப்பும் ஏற்படவில்லையாம்.
 -----------------------
பின் குறிப்பு:
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்ட காலத்தை சேர்ந்ததாக கூறப்படும் இந்த ஆலயம் உள்ள  இந்த  ஊரில் ஓடும் காவேரி ஆற்று நீர் தெளிவான நீராக காட்சி தருகிறதாம். ஆலயம் ஸ்ரீரங்கத்தில் உள்ள மேலூர் எனும் சிற்றூரில் உள்ள   காவேரி ஆற்றின் கரையில் அமைந்து  உள்ளது  -  சாந்திப்பிரியா 

Thursday, July 11, 2013

Sri Lanka - Muneswaram Sivalayam - 4



சூதகர் கதையைத் தொடர்ந்து கூறினார் ''அரண்மனைக்கு வந்த செம்படவன் கூறியதைக் கேட்ட மன்னனால் அதை நம்பவே  முடியவில்லை. இப்படியும் இருக்குமா என வியப்பு அடைந்தான். ஆகவே செம்படவன் கூறுவது உண்மையா, பொய்யா என்பதை சோதனை செய்து பார்க்க விரும்பியவன் அந்த சிலையை அரண்மனைக்கு எடுத்து வரச் சொல்லி அதை அங்கேயே வைத்து விட்டுச் செல்லுமாறும் நான்கு நாட்கள் பொறுத்து அதை எடுத்துச் செல்லுமாறும் ஆணையிட்டார்.

 பின்னர் இரண்டே நாளில் அதைப் போலவே நூறு சிலைகளை செய்யச் சொல்லி அதன் இடையே அந்த உண்மையான சிலையையும்  வைத்து  செம்படவனை அழைத்து அதில் அவனுக்கு கிடைத்த உண்மையான சிலை எது என்பதைக் கண்டு பிடித்து கூறுமாறு ஆணையிட்டான். அப்படி செம்படவன் உண்மையான சிலையைக் கண்டு பிடித்து விட்டால் மட்டுமே அவனை தான் நம்புவேன் என்றும், இல்லை என்றால் தெய்வீகத்தை கொச்சைப் படுத்துவதைப் போல பொய்யை கூறி வதந்தியைப் பரப்பியவனை ஆயுள் முழுவதும் சிறையில் வைத்து விடுவேன் என்றும் அறிவித்தான்.


மறுநாள் அந்த செம்படவன் அரண்மனைக்குச் சென்று எது உண்மையான சிலை என்பதைக் கண்டு பிடித்துக் காட்ட வேண்டும். இல்லை என்றால் சிறைவாசம் நிச்சயம் என்ற நிலை.  பயத்துடன் தூங்கிக் கொண்டு  இருந்தவன் கனவில் மீண்டும் தேவி பிரசன்னமாகி அவனை தைரியப்படுத்தினாள். அவன் அரண்மனைக்குச் சென்று சிலைகளைப் பார்க்கும்போது அந்த சிலைகளில் எந்த சிலையின் வலது கால் அசையுமோ அதுவே உண்மையான தன் சிலை என்று கூறினாள்.

மறுநாள் அரண்மனையில் சபை கூடியது. நிறைய மக்கள் அங்கு வந்து கூடி இருந்தார்கள் . அந்த சிலைகளில் உண்மையான சிலை எது என்பதை எளிதில் கண்டு பிடிக்க இயலாத அளவு அனைத்து சிலைகளுமே ஒன்று போலவே இருந்தன. செம்படவனும் வந்து அந்த சிலைகளை பார்த்தான். மனதார தேவியை வணங்கினான். சிலைகள் அனைத்தையும்  பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவன்   கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியும் வகையில் ஒரு சிலையின் வலது கால் ஆடியது. ஓடிச் சென்று அதை எடுத்தவன் அதுவே தனக்குக் கிடைத்த சிலை என்று மன்னனிடம் காட்டினான்.  அதன் அடியில் மன்னன் ஒரு அடையாளக் குறி செய்து வைத்து இருந்ததினால் அவன் கண்டு பிடித்ததே சரியான சிலை  என்பதை உணர்ந்த அனைவரும் பிரமித்தார்கள் . மன்னன் மீண்டும் மீண்டும் பல முறை சிலைகளை ஒன்றாக்கி வைத்து விட்டு உண்மையான சிலையை அடையாளம் காட்டுமாறு கூறினாலும் ஒவ்வொரு முறையும் தனது வலது காலை அவன் கண்களுக்கு மட்டுமே தெரியுமாறு காட்டிய தேவியின்  திருவிளையாடலினால் எத்தனை முறை மாற்றி மாற்றி வைத்தாலும் செம்படவன் அந்த உண்மையான சிலையை கண்டு பிடித்து எடுத்தான்.

அதைக் கண்டு மகிழ்ந்து போன மன்னனும் அந்த சிலையை பிரதிஷ்டை செய்து ஆலயம் அமைக்க உள்ளதாகக் கூறி  அதை அரண்மனையிலேயே வைத்துக் கொண்டு அந்த செம்படவனுக்கு நிறைய  பொருள் கொடுத்து அனுப்பினான். அடுத்து ராஜ குருக்களின் ஆலோசனைப்படி நல்ல நாளும், நேரமும் பார்த்து அந்த சிலையை புனித சடங்கு செய்து பூஜித்து ராஜ உபசாரத்துடன் தற்போது இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்தில் சென்று அங்கிருந்த லிங்கேஸ்வரருடன் சேர்த்து பிரதிஷ்டை செய்தார் ( இன்றும்  கர்பக்கிரகத்தில்  உள்ள தேவியின் சிலை செம்படவனுக்குக் கிடைத்த அதே சிலை என்கிறார்கள் - சாந்திப்பிரியா ) .

ஆலயத்தின்  ஈசனின் பெயர் முன்னைனாதப் பெருமான். அவர் ஏற்கனவே அங்கு பூமியில் இருந்து தானாகவே எழுந்தருளி இருந்தார். ராமபிரானும் அவருக்கு பூஜை செய்திருந்தார்.  அவருடன் உள்ள தேவிக்குப் பெயர் வடிவாம்பிகா தேவியாகும். அங்குள்ள ஆலயத்தில் வியாச முனிவரும் கூட பூஜைகளை செய்து வணங்கி உள்ளார். அங்கு நேர்த்திக் கடன்களை செய்தால் அவை நிச்சயம் நிறைவேறும். பாப விமோசனமும் செய்து கொள்ளலாம். நல வாழ்வு பெறவும், அடுத்தப் பிறவியில் நல்ல பிறவி கிடைக்கவும் அங்குள்ள ஈசனை வணங்கினால் போதும். நிச்சயம் அது கிடைக்கும்' என்று கூறியதும் அனைத்து முனிவர்களும் 'சிவ, சிவ. சிவாய நமஹா' என முழக்கமிட்டபடி கலைந்து சென்றார்கள்.

 ஆலயத்தின் படங்கள்  நன்றி:- http://www.panoramio.com/user/69195
 
இந்த ஆலயத்தை சுற்றி இன்னும் சில ஆலயங்களும் உள்ளன. கிமு 543 ஆண்டில் இலங்கையை ஆண்டு வந்த விஜயன் எனும் மன்னன் புனருத்தாரணம் செய்தார் என்பது தெரிகிறது. அவரைத் தவிர இந்த ஆலயத்துக்கு சோழ மன்னனான குளக்கோட்டன்  மற்றும் சிங்கள மன்னரான பராக்கிரமபாகு போன்றவர்கள் பல விதங்களிலும் பொருள் உதவி செய்தும், ஆலய வருமானத்திற்காக  பல கிராம  நிலங்களைக் கொடுத்தும்  உதவி இருக்கிறார்கள் .  தவிர 17 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆட்சி செய்த ராஜ சிங்கம் எனும் மன்னன்  வைஷ்ணவ பக்தரானாலும் இந்த ஆலயம் அன்னிய  நாட்டவரால் சிதைக்கப்பட்ட செய்தியைக் கேட்டு மனம் வருந்தி இந்தியப் பகுதிகளில் இருந்து சிற்பக் கலைஞர்களை வரவழைத்து ஆலயத்தை சீரமைத்தார். இந்த ஆலயத்தின் மகிமைப் பற்றி தக்ஷிண கையாலயப் புராணத்திலும் குறிப்புக்கள் உள்ளனவாம். ஆலயத்தின் அருகில் மிகப் பெரிய குளமும்  ஆல மரமும் உள்ளன. அந்த ஆலமரமே ஆலயத்தின் தல விருட்ஷமாகும். இந்த ஆலயத்தின் மற்றொரு சிறப்பு என்ன என்றால்  ஆலயத்திக்கு உள் வீதி, ராஜ வீதி மற்றும் மாட வீதி என  மூன்று  வீதிகள் உள்ளன. வருடத்திற்கு  இரு முறை இரண்டு திருவிழாக்கள் நடைபெறுகின்றன. இந்த ஆலயத்துக்கு ஜாதி பேதம் இன்றி சமய பேதம் இன்றி பல மக்களும் வந்து வணங்குகிறார்கள் என்பது மற்றும் ஒரு சிறப்பாகும்.

புத்த  தளம் எனும் மாவட்டத்தில் உள்ள ராமாயணத்தோடு சம்மந்தப்பட்ட இந்த ஆலயம் கொழும்பில் இருந்து 82 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது.

-முடிந்தது- 

Wednesday, July 10, 2013

Sri Lanka - Muneswaram Sivalayam-3

''கல்பக்காலத்தில் இந்த ஆலயம் உள்ள தலத்தில் செம்படவன் ஒருவன் வாழ்ந்திருந்தான்.  அவன் தினமும் ஆலயத்தின் அருகில் இருந்த ஒரு பெரிய ஆற்றில்  மீன் பிடித்துக் கொண்டு வந்து அதை விற்று ஜீவனம் செய்து  வந்தான். இப்படியாக வாழ்வை ஓட்டிக் கொண்டு இருந்த செம்படவன் ஒருநாள் மீன் பிடிக்கச் சென்றபோது  சற்று தொலைவில்  ஆற்றின் கரையில் ஒரு சிறுவனும் சிறுமியும் விளையாடிக் கொண்டு இருந்ததைக் கண்டான். அவர்கள் உடலே பளபளத்தது.  அந்த இரண்டு சிறுவர்களுமே அழகாக  இருந்தார்கள். இத்தனை ஏழ்மை நிலையில் உள்ள இந்த ஊர் மக்கள் மத்தியில் இப்படி அழகான சிறுவர்களா? நமக்குத் தெரிந்த வகையில் அப்படி எந்த சிறுவர்களும் இந்த ஊரில் உள்ளதாகத் தெரியவில்லையே, அவர்கள் யாராக இருக்கும் என எண்ணியவாறு அவர்கள் யார் என்பதைக் கேட்ட அவர்கள் விளையாடிக் கொண்டு இருந்த  இடத்தை நோக்கி நடந்தான். அவன் அவர்கள் அருகில் வருவதைக் கண்ட சிறுவர்களோ அவன் எதிரிலேயே மாயமாக மறைந்து விட்டார்கள். செம்படவன் குழம்பினான். தான் கண்டது கனவா, கானல் நீரைப் போன்றதா? இல்லை உண்மையா?? உண்மை என்றால் அவர்கள் எப்படி மறைந்து விட்டார்கள்?! ஒரு வேலை பேய், பிசாசு ஏதாவது இருக்குமோ?!! அவனுக்கு விடைக் கிடைக்கவில்லை. குழப்பத்துடன்  வீட்டிற்குச் சென்றவன் தன் மனைவியிடமும் நடந்தவற்றைக்  கூறினான்.
 
மறுநாள் நடந்த சம்பவத்தை மறந்துவிட்டு மீண்டும் அவன் மீன் பிடிக்கச் சென்ற போது முதல் தினம் நடந்த  அதே   நிகழ்ச்சி தொடர்ந்தது.  அவர்களின் அருகில் அவன் சென்றால் அவர்கள் மறைந்து விடுவார்கள். இப்படியாக இரண்டு மூன்று நாட்கள் அதே விளையாட்டு  தொடர்ந்ததினால் இனி அவர்கள் யார் என்பதைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும் என ஆவலுற்றான். அவர்கள் ஏன் தன்னைக் கண்டு ஓடி ஒளிய  வேண்டும் என்பதை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் அவர்களை ஏதாவது உபாயம் செய்தே பிடிக்க வேண்டும் என எண்ணியவன்  ஒரு நாள் அவர்களைப் பிடித்தே தீர்வது என்ற முடிவுடன் ஒரு மரத்துக்குப் பின்னால் ஒளிந்து  கொண்டு இருந்தான்.

இரவு நேரம் நெருங்கியது.  வெகு நேரம் பொறுத்து  அந்த சிறுவர்களும் அங்கு விளையாட வந்தார்கள்  மரத்தின் மறைவில் பதுங்கி இருந்த செம்படவன் ஓடிப்  போய் அவர்களைப் பிடித்து விட்டான்.  அந்த சிறுவனோ அவனைத் தள்ளி விட்டு தப்பி ஓடி ஆற்று நீரில் குதித்துவிட்டு மறைந்தும் போய் விட்டான். ஆனால்  அதிசயமாக செம்படவன் கையில் சிக்கிக் கொண்ட சிறுமியோ அடுத்த நிமிடமே ஒரு  சிலையாகி விட்டாள்.


அந்த சிலையை எடுத்துக் கொண்டு வீடு சென்றான். மறுநாள் அது குறித்து யாரையாவது கேட்கலாம் என எண்ணி இருந்தான். அன்று இரவில் தூங்கிக் கொண்டு இருந்தவன்  கனவில் தோன்றிய  பார்வதி தேவி தானே அந்தப் பெண் சிலை  என்றும்  தன்னை வணங்கி வழிபட்டால் நாட்டில் நிலவி வரும் குழப்பங்கள் தீரும் என்றும் கூறினாள் .

அதைக் கண்டு அதிர்ந்து போன செம்படவனும் காலையில் எழுந்ததும் ஊருக்குள் சென்று அந்த நிகழ்ச்சியை அனைவரிடமும் கூறினான். அந்த சிலையை எங்கு வைப்பது எனக் குழம்பினான். கட்டுத் தீயைப் போலப் பரவிய அந்த  செய்தி மன்னனின் காதிலும் சென்று விழுந்தது.  ஏற்க்கனவே பல பிரச்சனைகள் இருந்த குழப்பமான நிலையில் இது என்ன புதிய குழப்பம் என எண்ணிய மன்னன் செம்படவனை அந்த சிலையை எடுத்துக் கொண்டு தனது அரண்மனைக்கு வருமாறு ஆணையிட்டான்.
 ........தொடரும் 

Sri Lanka - Muneswaram Sivalayam-2



 ஆலயத்தின் படம் நன்றி:- http://www.panoramio.com/user/69195

சூதக முனிவர் கூறிய விரிவானக் கதையை நான் சுருக்கி எழுதி உள்ளேன். காரணம் சூதக முனிவர் ராமாயணத்தை விரிவாக எடுத்து உரைத்தார். ராமாயணத்தைப் பலரும் படித்ததுதான். ஆகவே அவர் கூறிய ராமாயணக் கதையை மீண்டும் விவரமாக எழுதாமல் சுருக்கமாக விளக்கி விட்டு அவர் கூறிய சிவாலயத்தின் மையக் கதையை மட்டும் எழுதுகிறேன்.   சூதகர் கூறிய முன்னேஸ்வரம் ஆலயம் எழுந்தக் கதை இது.

 ''இந்த ஆலயம் ராமாயணம் மற்றும் மகாபாரதத்துடன் சம்மந்தப்பட்டது ஆகும். சீதையை ராவணன் கடத்திச் சென்றதும் ராமபிரான் அவளைத் தேடி அலைந்தார். அவருக்கு பலரும் உதவினார்கள். அதில் ஜடாயு உயிர் இழந்தார். சீதையைக் கண்டு பிடிக்க ஹனுமார் உதவினார். சுக்ரீவன் தனது படையினருடன் ராமபிரானுக்கு உதவினார். அதில் சுக்ரீவருடைய சகோதரரும் பலசாலியான வாலியும் மடிய நேர்ந்தது.  அவர்கள் அனைவரின் உதவியினாலும்  இலங்கை மீது படையெடுத்த ராமபிரான் ராவணனையும் அவர் கூட்டத்தினரையும் கொன்று சீதையை மீட்டு வந்தார். அதில் சிவபக்தனான ராவணனைக் கொன்றதில் அவருக்கு பிரும்மஹத்தி தோஷம் ஏற்பட்டது.

ஆகவே பிரும்மஹத்தி தோஷத்தை விலக்கிக் கொள்ள ராமபிரான் பல ஆலயங்களுக்கும்  சென்று சிவபெருமானை துதித்து தனது தோஷத்தைக் களைந்து  கொள்ள வேண்டி இருந்தது. மேலும் யுத்தத்திற்கு  செல்லும் முன்னால் யுத்தத்தில் வெற்றி பெற வேண்டும்  என விரும்பிய ராமபிரான் சிவபெருமானை வணங்கித் துதித்து அவரது அருளையும் ஆசியையும் வேண்டினார். அவர் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்ட சிவபெருமானும் அவருக்கு யுத்தத்தில் வெற்றி பெறுவதற்கு பல வகைகளிலும் சக்தி கொடுத்து அருள் புரிந்தார்.


ஆகவே தனக்கு அருள் புரிந்து யுத்தத்தில் வெற்றி பெற சக்தி கொடுத்த சிவபெருமானுக்கு நன்றி கூறுவதற்காக ராமபிரான்  முன்னேஸ்வரம் ஆலயம் இருந்த பூமிக்கு வந்த உடனேயே அவருக்கு இருந்த பிரும்மஹத்தி தோஷம் மறைந்து விட்டதை உணர்ந்து அதிசயித்தார். என்னே சிவபெருமானின் மகிமை என வியந்தார். ஆகவே அங்கேயே  ஒரு மண்ணினால் ஆன ஒரு சிவலிங்கத்தை  ஸ்தாபித்து சிவபெருமானை பூஜித்து வணங்கினார்.  அவர் முன்னாள் தோன்றிய சிவபெருமானும் ராமபிரானை மீண்டும் ஆசிர்வதித்து மறைந்தார்.  அதற்குக் காரணம் அந்த இடத்தில்  முன்னதாகவே சிவபெருமான் ஒரு சிவலிங்க உருவில் அங்கு எழுந்தருளி இருந்தார். அது ராமர் பூஜை செய்த இடத்தின் அடியில் புதைந்து கிடந்தது. ஆக ராமர் பூஜை செய்த இடத்தின் கீழ் பூமியில் புதைந்து இருந்த ஸ்வயம்பு சிவலிங்கத்திற்கு தன்னையே அறியாமல் ராமபிரான் பூஜை செய்ததினால் சிவபெருமான் அந்த சிவலிங்கத்தில் இருந்து வெளிவந்து ராமருக்கு காட்சி கொடுத்ததினால் அந்த சிவலிங்கம்   ஜீவன் பெற்ற லிங்கமாயிற்று.

இந்த ஆலயத்தில் வடிவாம்பிகை சமேதராக முன்னேஸ்வர ஈசன் எழுந்தருளி உள்ளார்.  இங்குள்ள வடிவாம்பிகை அற்புதமானவள். அழகானவள்.  அதனால்தான் அவளை வடிவிற்கே  அழகானவள்  என்பதைக் கூறும் விதத்தில் வடிவு + அம்பிகை   என  வடிவாம்பிகை ஆனாள்.  ''.

ரிஷி முனிவர்கள் ஆர்வத்துடன் சூதக முனிவர் கூறிய கதையை கேட்டவாறு அமர்ந்து இருந்தார்கள்.  சூதகர் தொடர்ந்து  கூறும் முன் ஆர்வத்தினால் சில முனிவர்கள் அவரிடம்  கேட்டார்கள். '' ஸ்வாமி  அவள் எப்படி   இங்கு  எழுந்தருளினார் என்ற கதையையும்  எமக்கு விளக்கிக் கூற வேண்டும் "

சூதகர் அவர்கள் கேட்ட கேள்விக்கு பதிலாக சிரித்துக் கொண்டே கதையைத் தொடரத் துவங்கினார்.
...............தொடரும்