Sunday, June 30, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 8

முன் ஒரு காலத்தில் கைலாய மலையில் பரமசிவன் தனது மனைவியான பார்வதியுடன் அமர்ந்து கொண்டு அனைவருக்கும் காட்சி தந்து கொண்டு இருந்தார்.  பல்வேறு இடங்களிலும் இருந்து வந்திருந்த பல ரிஷிகள் அங்கு வந்து தங்கி ஈசனை வழிபட்டுச் சென்றார்கள். அந்த நேரத்தில் பிருங்கி எனும் மாபெரும் முனிவரும் அங்கு வந்து இருந்தார்.  அவர் சிவபெருமானைத் தவிர வேறு யாரையும் வணங்க மாட்டார்.  சிவபெருமான் பார்வதிக்கு அனைவரும் பூஜை புனஸ்காரங்கள்  செய்து முடித்தப் பின் அனைவரும் சிவபெருமான் மற்றும் பார்வதியை வழிபடத் துவங்க பிருகு முனிவர் மட்டும் சிவபெருமானை மட்டுமே வணங்கி விட்டு பார்வதியை வணங்காமல் சென்றார்.

அதற்கான காரணத்தை அந்த முனிவரிடம் கேட்டபோது  பிருகுவும் சிவன் வேறு, பார்வதி வேறு என்று தான் கருதுவதால் சிவபெருமானைத் தவிர வேறு யாரையும் தாம் வணங்குவதில்லை என்றும் கூற அதனால் கோபமுற்ற பார்வதியும் அவருக்கு சாபம் தந்தார்.  அது மட்டும் அல்ல அங்கிருந்து கோபமாக எழுந்து சென்று விட்டார். அவர் மனதில் ஒரு ஏக்கம் ஏற்பட்டது.  சிவனுடன் சேர்ந்து பிரபஞ்சத்தையே  படைத்த பராசக்தியான தன்னை புறங்கணித்து விட்டு சிவனை தனிக் கடவுளாகப் இந்த உலகம் பார்ப்பதை மாற்ற வேண்டும்.   சிவன்  வேறு, சக்தி வேறு என்று பிரித்துப் பார்ப்பவர்கள்,  இனி இரண்டும் ஒன்றே என்பதை பரிபூரணமாக உணர வேண்டும். சக்தி இல்லையெனில் சிவனும் இல்லை என்றும் சிவன் மற்றும் சக்தி என்ற இரண்டும் வெவேறு இல்லை. அவை இரண்டுமே ஒன்றிணைந்த  ரூபம் ஆகும் என்ற உண்மையை மக்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்தாள். 

ஆகவே சிவபெருமானுக்கே சக்தி தரும் தனக்கு உரிய மரியாதை கிடைக்க வேண்டும் என  எண்ணியபடி அங்கிருந்துக் கிளம்பிச்  சென்றவள் நேராக கேதார்னாத்துக்கு வந்து அங்கிருந்த கௌதம முனிவரின் ஆஸ்ரமத்தில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு கேதார கௌரி விரதத்தினை மேற்கொண்டு தவம் இருந்தாள். கேதாரம் என்பது இமயமலையின் ஒரு பகுதி ஆகும்.  இங்குதான் சிவபெருமான் சுயம்பு லிங்கமாக கேதாரேஸ்சுவரர் எனும் பெயரில் தோன்றினார்.  பார்வதி  சிவனை  வழிபட்டு அவர் கொடுத்த வரத்தின்படி அர்த்தநாரீஸ்வரர்  ரூபத்தை பார்வதி பெற்றாள்.

இருபத்தி ஒரு  நாட்கள் விரதம் இருந்து செய்ய வேண்டிய கௌரி விரதம் முழு பக்தியோடு செய்யப்பட்டால் கணவரிடம் இருந்து வேண்டியவைக் கிடைக்கும் அன்பது ஐதீகம். ஆகவே பார்வதி மேற்கொண்டு இருந்த விரதத்தில் மகிழ்ந்து போன சிவபெருமான் அவள் முன் தோன்றி அவளுக்கு என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டதும், பார்வதியும் தயங்காமல் அவருடைய உடலில் தானும்  பாதி உடலாகி  அவர் சக்தியிலும் பாதியாக வேண்டும். இனி உலகம் சிவசக்தி என்றே அவர்கள்  இருவரையும் போற்றி வணங்க வேண்டும் என்று வரம் கேட்க சிவபெருமானும் தன்னுடன் அவளை பாதியாக இணைத்துக் கொண்டப் பின் சில காலம் பொறுத்து தக்க நேரத்தில் அந்த அவதாரத்தில்  பக்தர்களுக்கு காட்சி கொடுப்பதாகவும் அதுவரை பார்வதி பொறுமையாக  இருக்க வேண்டும் என்றும் கூற அவளும் மகிழ்வுற்றாள். அர்த்தனாரீஸ்வரர் அவதாரம் முதலில் திருவண்ணாமலை உண்ணாமலையார் ஆலயம் மற்றும் திருச்சங்கோடு அம்மையப்பர் ஆலயம் இரண்டிலும் நிகழ்ந்தது என்றும் கூறுகிறார்கள்.  ஆனால் அர்த்தனாரீஸ்வரர் அவதாரம் தோன்றியது கேதார்னாத்தில்தான் என்றாலும் அந்த ரூபத்தில் முதன் முறையாக பக்தர்களுக்கு காட்சி தந்து  வெளிப்பட்டது திருவண்ணாமலை மற்றும் அம்மையப்பர் ஆலயங்களில் என்பதே உண்மையான வரலாறு .

பார்வதியை தன்னுடன் பாதியாக இணைத்துக் கொள்வேன் என வாக்குறுதி கொடுத்தப் பின் பார்வதியும் சிவபெருமானும் அதே  வனப்பகுதியில் சில நாட்கள் தங்கி இருந்தார்கள்.  பொழுதைப் போக்க அவர்கள் கண்ணாமூச்சி ஆட்டம் ஆடினார்கள். அந்தப் போட்டியில் ஒரு நிபந்தனையையும் வைத்துக்  கொண்டார்கள். அதன்படி சிவபெருமான் அந்த வனப் பகுதியில்  மறைந்து  கொள்ள வேண்டும்.  மாலை சூரியன் மறைவதற்கு முன்னால்  மறைந்து உள்ள அவரை  பார்வதி அவரைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும்.  ஐந்து இடங்களில் மறைந்து இருக்கும் அவரை ஐந்து முறை பார்வதி கண்டு பிடித்து விட்டால் அவள் கேட்கும் வரத்தை அவர் அருள வேண்டும். ஆட்டம் துவங்கியது.  சிவபெருமானும் பல இடங்களில் சென்று தனது உருவான லிங்க கற்களை வைத்து விட்டு  அவற்றில் ஐந்தில் தான் ஒளிந்து கொண்டார்.  பல லிங்கங்கள் இருந்ததைக் கண்ட  பார்வதி, அவற்றைத் தொட்டுத் தொட்டுப் பார்த்து ஏமார்ந்தாள்.


அவரைத் தேடித் தேடி அலைந்த பார்வதி ஒரு இடத்தில்  இருந்த லிங்கத்தைக் கட்டிப் பிடிக்க அதில் அவர் உடலைத் தழுவியதைக் போன்ற உணர்வைப் பெற்றாள்.  அவள் கட்டிப் பிடித்தப் பகுதி அவருடைய உடல் பகுதியாக இருந்தது.  இப்படியாக  அவள் ஐந்து இடங்களில் இருந்த லிங்கங்களில் மறைந்து இருந்த  சிவபெருமானைக் கட்டிப் பிடித்தபோது அவளது கைகளில் அவருடைய உடல், காது, கால், கைகள் மற்றும் வயிறு என அவருடைய உடல் அமைப்புக்கள் அகப்பட்டன. இப்படியாக அவற்றைக் கொண்டு அந்த ஐந்து இடங்களில் ஒளிந்து இருந்த சிவபெருமானை பார்வதி கண்டு  பிடித்து ஆட்டத்தில் வெற்றி பெற்றாள் .

அந்த விளையாட்டு முடிந்தவுடன் பார்வதி சிவபெருமானிடம் ஒரு கோரிக்கையை வைத்தாள். எந்த ஐந்து இடங்களில் அவரை பார்வதி கண்டு பிடித்து ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டலோ அந்த இடங்கள் எல்லாம் பவித்ரமானதி விட்டன. ஆகவே  பஞ்ச பூதங்களைப் போன்ற அவை ஐந்தும் சிவபெருமானின் புனித ஆலயங்களாக மாறி பக்தர்கள் பூஜிக்கும் இடங்களாக அமைய வேண்டும். அவள் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்ட சிவபெருமானும் தான் தக்க நேரத்தில் அந்த ஐந்து இடங்களிலும் எழுந்தருளுவேன் என்று அவளுக்கு  வாக்குறுதி  தந்தார். அதுவே கேதார்நாத்தில் பஞ்ச லிங்க ஆலயங்கள் ஏற்படக் காரணமாக அமைந்தன. ஆனால் அந்த ஆலயங்கள் ஐந்து  இடங்களில் அமைந்தது எப்படி ?
........தொடரும் 

Saturday, June 29, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 7

கேதார்னாத் மான்மியம்

பத்ரினாத்துக்கு செல்பவர்கள் கண்டிப்பாக கேதார்னாத்துக்கும் செல்லாமல் போக மாட்டார்கள். பத்ரி விஷ்ணு பகவான் அருள் புரியும் தலம் என்பதைப் போலவே கேதார்னாத் சிவபெருமான் அருள் புரியும் தலமாகும்.  திருமால் நரநாராயணராக கேதார்னாத்தில் சிவபெருமானை வேண்டித் தவம் இருக்க அவர் திருமாலுக்குக் காட்சி தந்து என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்டார். அதற்கு நாராயணரும் சிவபெருமானை அந்த இடத்திலேயே ஜோதிர்லிங்கமாக  எழுந்தருளி பக்தர்களுக்கு அருள் புரிந்து கொண்டு இருக்க வேண்டும் என்ற தமது ஆசையை வெளிப்படுத்த, அதை ஏற்றுக் கொண்ட சிவபெருமானும் தான் அங்கயே ஜோதிர் லிங்க வடிவத்தில் இருப்பேன் என்று அவருக்கு உறுதி கூறினார். அத்தகைய புனித தலத்தில் ஸ்ரீ ஆதிசங்கரர் சிவபெருமானின் ஆலயத்தை ஸ்தாபனம் செய்தார். அங்கு சிவபெருமானை தியானித்தபடி விஷ்ணுவும் அமர்ந்து இருக்கிறார் என்பது ஐதீகமாகும்.

இன்னொரு கதையின்படி  பார்வதி சிவனுடன் ஐக்கியமாகி தானும் அவர் அவதாரத்தில் பாதியானவள் என்பதை உலகிற்கு  நிலை நாட்ட வேண்டும் என்பதற்காக கேதார்னாத்துக்குச்  சென்று தவம் இருந்து சிவபெருமானின் அருளைப் பெற்றுக் கொண்டு அர்த்தனாரீஸ்வரர் அவதாரத்தை எடுத்துக் கொண்டாள். ஆகவே பார்வதி வந்து தவம் செய்த இடம் என்பதினாலும் கேதார்னாத்  முக்கியத்துவம் பெற்றது. இதன் கதை என்ன என்பதை பாண்டவர்கள் சிவபெருமானை வழிபட்டக் கதையில் கூறுகிறேன். அதற்க்கு முன்னால்   இதைப் படியுங்கள்.

கேதார்னாத்துக்கு செல்பவர்கள் பஞ்ச கேதார் யாத்திரை எனப்படும் ஐந்து சிவன் ஆலயங்களையும் தரிசிக்காமல் வரமாட்டார்கள். பஞ்ச கேதார் யாத்திரை என்பது என்ன?  அதன் கதை என்ன ?

குருஷேத்திரத்தில் மகாபாரதப் போர் முடிவுக்கு வந்தது. யுத்தத்தில் வெற்றி பெற்ற பாண்டவர்கள் ராஜ்ய பரிபாலனத்தை தமது சந்ததியினரிடம்  ஒப்படைத்து விட்டு அமைதி தேடி மோட்ஷம் அடைய பத்ரினாத்  மற்றும் கேதார்னாத் ஆலய விஜயத்தை மேற்கொண்டார்கள். அவர்கள் தமது சந்ததியினரை கொன்று குவித்ததினால் அவர்களுக்கு ஏற்பட்டு இருந்த தோஷத்துக்கு விமோசனம் பெறுவதற்காகவும்  கேதார்னாத்துக்கு வந்தார்கள்.  ஆனால் அங்கு வந்ததும் சிவபெருமான் அங்கு இல்லையென்றும் அந்த நேரத்தில்  அவர் இமயமலையில் உள்ள வனப் பிரதேசத்தில் வாழ்வதாகவும் கேள்விப்பட்ட பாண்டவர்கள் சிவபெருமானை தேடிக் கொண்டு இமயமலையை நோக்கிச் சென்றார்கள். வழி நெடுகிலும் வனப் பிரதேசமாக இருந்ததினால் அவரை காட்டில் தேடி அலைந்தார்கள். ஆனால் எத்தனைத் தேடியும்  சிவபெருமானைக் அவர்களினால் கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை.   ஆனாலும் விடா முயற்சி கொண்டு அவரைத் தேடி அலைந்தவர்கள் ஒருநாள் மனம் வெதும்பிப் போய் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் ஒரு மரத்தடியில் இளைப்பாறினார்கள். அப்போது வனத்தின் நடுவில் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது.

அந்தக் குரல் 'பாண்டவர்களே  உங்களால் சிவபெருமானை மனித உருவிலோ அல்லது தெய்வமாகவோ இந்த இடத்தில் பார்க்க முடியாது. ஆகவே  கேதானாத்திற்குச் சென்று அவரை தேடினால் அவர் கிடைப்பார். ஆனால் அதற்கு பக்தியுடன் அவரை வேண்டுவது முக்கியம்' என்று கூறியது. அதைக் கேட்டவர்கள் மன மகிழ்ச்சி அடைந்து சிவபெருமானை தரிசித்து அவர் அருளைப் பெற கேதார்னாத்துக்கு பயணித்தார்கள்.  அவர்கள் அப்படி யாத்திரையை மேற்கொள்ள வேண்டியதின்  பின்னணிக் காரணம் ஒன்று இருந்தது என்பது  அவர்களுக்கே தெரியவில்லை.
..........தொடரும் 

Friday, June 28, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 6

இத்தனை மகிமை வாய்ந்த பத்ரினாத் ஆலயம்  அமைப்பு எப்படியானது? அங்கு சென்று அவரை எப்படி வணங்குவது என்பதை எனக்கு விளக்குவீர்களா என அருந்ததி வசிஷ்டரிடம் கேட்க வசிஷ்டர் தொடர்ந்து கூறத் துவங்கினார்.
 
பத்ரினாத்  ஆலயத்தின் எதிரே அமைந்துள்ள இரண்டு பர்வதங்களில் நர மற்றும் நாராயணன் என்ற இரண்டு முனிவர்கள் தவம் இருந்தார்கள் அவர்கள் வேறு யாரும் அல்ல கிருஷ்ணரின் இரண்டு அவதாரங்களே. மகாபாரத யுத்தத்தில் கிருஷ்ணராக அவதரித்தவரும் அந்த யுத்தத்தில் பங்கு கொண்ட அர்ஜுனனுமே அவர்கள் ஆகும். அந்த இருவரும் தவம் இருந்த அந்த இந்த இரண்டு மலைகளையும் நர நாராயண மலையென்று அழைக்கின்றனர். நரநாராயணர்கள் என்பவர்கள் ஒருவரே ஆவார். அவரே விஷ்ணு பகவான்.

அவர் பத்ரினாத்தின் மலையின் அடிவாரத்தில் வெகு காலமாக தவத்தில் இருந்தபோது அவரை வெயிலும் மழையும் பாதிக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவர் தலை மீது ஒரு குடையைப்  பிடித்துக்  கொண்டு பாதுகாப்பாக நின்று கொண்டு இருந்தாள். ஒவ்வொரு யுகத்திலும்  நல்லவற்றைக் காக்க தாம் அவதாரம் எடுப்பேன் என பெருமாள் கிருஷ்ணாவதாரத்தில் கூறி இருந்தார்.  ஆகவே தானே கிருஷ்ணராகவும் அர்ஜுனனாகவும் ஒரே நேரத்தில் இரு அவதாரங்களை எடுத்த மகாவிஷ்ணு மகாபாரத யுத்தத்தின் பேரழிவுகளை கண்டப் பிறகு இந்த உலகில் உள்ள மக்கள் அமைதியாக வாழ வேண்டும் என்று எண்ணி இங்கு வந்து தவம் இருந்தார். அந்த  இடத்தை சுற்றி பத்ரி மரங்கள் வனம் போல வளர்ந்து இருந்ததினால் அந்த இடத்துக்கு பத்ரினாத் எனும் பெயர் வந்தது என்றும், அங்கு வாசம் செய்யும் பெருமாளை பத்ரி எனவும் அழைப்பதாக ஐதீகம் உள்ளது.  விஷ்ணு பெருமான் தவக் கோலத்தில் அமர்ந்து இருந்ததினால்தான் இந்த ஆலய பிரதான சன்னதியில் அவர் தியான  நிலையில் காட்சி தருகிறார்'.

மகாவிஷ்ணு  அங்கு தவத்தில் இருந்தபோது அங்கு வந்த பிரும்மா மற்றும் பிற முனிவர்கள் முன் தனது  சுய உருவில்  தோன்றிய மகாவிஷ்ணு  'தான் நாரத குண்டத்தில் மறைந்து இருக்க உள்ளதாகவும்,  மறைந்து இருக்கும் தம்மை பல காலத்துக்குப் பிறகு  அனைவரும் போற்றி வணங்கும் தூய்மையான ஆன்மீக மனிதர் வந்து கண்டெடுத்து ஆலயம் அமைப்பார் என்றும், கலி யுகத்தில் பலவிதமான தீமைகளை செய்யும் மக்களின் தீய மன நிலையை அழித்து அவர்களை நல்வழிக்கு அழைத்துச் செல்வேன் என்றும், ஆனால் அதனை அடைய அவர்கள் தம்மை தரிசிக்க இந்த புண்ணியத் தலத்துக்கு  மிகுந்த சிரமப்பட்டே வர வேண்டி இருக்கும்' என்றும் கூறினார். அதற்கு முன்னோடியாக   பிரும்மா தன்னுடைய சிலையை வடித்து அங்கே பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும் என்றும் கூறினார்'. இப்படியாக வசிஷ்ட முனிவர் தனது மனைவியான அருந்ததிக்குக் கூறிய பின் அவளும் அந்தக் கதையைக் கேட்டு மகிழ்வுற்று அவரை விழுந்து  வணங்கினாள் .    


அப்படி பிரும்மா வடிவமைத்த சிலையே பின்னர் ஆதி சங்கரரால் கண்டெடுக்கப்பட்டு பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது என்று புராணக் கதை உள்ளது. விஷ்ணுவின் அறிவுரையின்படி பிரும்மாவும் விஷ்ணுவின் சிலையை பத்ரினாத்திலேயே படைத்து பிரதிஷ்டை செய்தார். ஆனால் பின்னர் புத்தமதம் தழைத்தபோது அந்த சிலையை பௌத்தர்கள் எடுத்து நாரத குண்டத்தில் தூக்கி எரிந்து விட்டார்கள். அதையே பின்னர் ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் வெளியில் எடுத்து ஆலயத்தை நிறுவினார்.
 
 பத்ரினாத் ஆலயத்தின் உள்ளே ஆதி சங்கர மடமும் உள்ளது. மடத்தின் இடப்புறத்தில் உள்ள சிறிய குகையில்தான் ஆலயத்தை ஸ்தாபித்த ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் தியானம் செய்ததாகப் புராணங்கள் மூலம் அறிகிறோம். அதே மடத்தில் காணப்படும் கற்பக விருட்ச மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து கொண்டு ஸ்ரீ ஆதி சங்கரர் ஞானம் பெற்றார் என்றும் சிலர் கூறுகிறார்கள் .
 
ஸ்கந்த புராணத்தின்படி  இந்த உலகில் எத்தனையோ புண்ணிய பூமிகள் இருந்தாலும், பத்ரினாத் ஆலய தலத்தைப் போன்ற புண்ணிய பூமி கிடையாது. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஸ்ரீ ஆதிசங்கரரால் கண்டெடுக்கப்பட்டு அமைக்கப்பட்ட  பத்ரினாத்   ஆலயம் பலமுறை பல்வேறு ஆட்சியாளர்கள் காலத்தில் மாறுதலுக்கு உள்ளாகி உள்ளன. வருடத்துக்கு ஆறு மாதங்கள் அந்த பகுதி முழுவதுமே பணியால் மூடப்பட்டு இருக்கும் என்பதினால் வருடத்துக்கு ஆறு மாதம் மட்டுமே  இந்த ஆலயம் திறந்து இருக்கும். அதற்கும் காரணம் உண்டு.

இமயமலையில் உள்ள இந்த ஆலயமே வைகுண்டத்தின் நுழைவாயிலாக உள்ளதினால் பூமியில் உள்ள பக்தர்கள் தொடர்ந்து  இங்கு வந்து  பத்ரினாதரை  தரிசித்தபடியே இருப்பார்கள். அதனால் தேவலோகத்தில் உள்ளவர்களினால் அவர்களது  தேவரை வணங்க முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. ஆகவேதான் வருடத்துக்கு ஆறு மாதங்கள் மனிதர்கள் பத்ரிக்குச் சென்று  பத்ரினாதரை வணங்கும் வகையிலும், மனிதர்களே செல்ல இயலாத நிலையில் ஆறு மாதங்களில் இயற்கையாக அங்கு செல்லும் அனைத்துப் பாதையிலும் பனி மழையைப் பொழிய வைத்து மனிதர்களினால் செல்ல முடியாத அந்த ஆறு மாத காலத்தில் தேவர்கள் அங்கு வந்து பத்ரினாதரை வணங்குகிறார்கள் என்பது ஐதீகம்.  அது மட்டும் அல்ல இன்னொரு கதையின்படி அந்த ஆறு மாத காலத்தில் நாரதர்  ஆலயத்துக்கு  வந்து பகவானை வேண்டித் தவம் இருப்பதாகவும், அவரது  தவத்துக்கு  இடையூறு  இருக்கக் கூடாது  என்பதினால் அந்த ஆறு மாத காலமும்  ஆலயம் மூடப்பட்டு இருக்கும் நிலையில் வைக்கப்பட்டு உள்ளதாகவும் புராணக் கதை ஒன்று உள்ளது.


ஆலயத்தின் அருகில்  உள்ள  கங்கை கரையில் பிரும்ம கபாலம் என்ற  பாறை உள்ளது. அங்கு இறந்து போன பித்ருக்களுக்கு இங்கு, பித்ருக்களுக்கு சிராத்தம் செய்தால் ஏழேழு தலைமுறை அவர்களது ஆத்மாவும் மோக்ஷமடைவதாகவும் நம்பிக்கை உள்ளது. அது மட்டும் அல்ல பத்ரிநாத்தில் ஒரே ஒரு முறை பித்ருக்களுக்கு சிரார்த்தம் செய்தால் அதன் பின்னர் அவர்களுக்கு ஒவ்வொரு வருடமும் சிரார்த்தம் செய்யத் தேவை இல்லை என்பது  இந்த தலத்தின்  இன்னொரு விஷேஷம் ஆகும்.    ஆலயத்தின் உள்ளே இரண்டு அடி உயரத்தில் பத்ரினாராயனராக தியான நிலையில் காட்சி தர அவரது வலது பக்கத்தில் நின்றுள்ள நிலையில் நரநாராயணர்கள் இருக்க, பெருமாள் முன்னிலையில் நாரதர் அமர்ந்திருக்க, இடது புறத்தில் குபேரனும் விநாயகரும் காட்சி தர மேல்புறத்தில் சந்திரனும் சூரியனும் உள்ளார்கள். ஆலயத்தில் ஸ்ரீ மகாலஷ்மி தாயாரின்  சன்னதியும் இந்த ஆலயம் ஸ்தாபிக்க காரணமான ஸ்ரீ ஆதி சங்கரருக்கும் தனி சன்னதி உள்ளன.


அலகநந்தா நதிக்கரையோரத்தில் அமைந்திருக்கும் பத்ரிநாத் கோவிலுக்கு சற்று தொலைவில் நாரதர் குளம் உள்ளது. அதன் அருகில்  ஐந்து பாறைகளைக் கொண்ட பஞ்சசீலா என்ற இடமும் உள்ளது. அந்த ஐந்து பாறைகளையும்  நாரதர், நரசிம்மர், வராஹர், கருடர், மார்கண்டேயர் என்று கூறுகிறார்கள் .

ஆறுமாத காலம் ஆலயம் மூடப்படுவதற்கு முன் பிரதான சன்னதியில்  ஏற்றி வைக்கப்படும் நெய் விளக்கு அணையாமல் எரிந்து கொண்டிருப்பது இந்தக் ஆலயத்தின்  தனிச் சிறப்பாகும் .
.......அடுத்து கேதார்னாத்  ஆலயப் பெருமை தொடர்கிறது 

Thursday, June 27, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 5

'ஸ்வாமி நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்டால் எனக்கு பயமாக உள்ளது. எனக்கு ஏன் இத்தனை சோதனைகள் வர வேண்டும். அவை வராமல் தடுக்க என்ன உபாயம் உள்ளது?' என்று ஜனமேஜயன் கேட்டதும் வியாசர் கூறினார் 'ஜனமேஜயா உன் துன்பங்கள் அனைத்துக்கும் காரணம் நீ பெற்று உள்ள சாபங்கள்தான். உன்னால் அவற்றை தடுத்து நிறுத்திக் கொள்ள முடியாது. அதற்குக் காரணம் நீ அழித்த சர்பங்களில் மகாவிஷ்ணுவிற்கு படுக்கையாக உள்ள ஆதிசேஷனின் வம்சாவளியினரும் அடக்கம். ஆகவே மகாவிஷ்ணுவின் சாபமும் உனக்கு உள்ளது. அது போலவே உன் சந்ததியினரால் விரட்டி அடிக்கப்பட்டு காயமுற்ற நாயும் பூர்வ ஜென்மத்தில் மஹா விஷ்ணுவின் உண்மையான பக்தையாக இருந்து சில காரணங்களினால் நாயாகப் பிறந்து இருந்தது.  விஷ்ணுவின் பரம பக்தையான அதன் தாய் கொடுத்த சாபமும் சேர்ந்து உள்ளதினால் உனக்கு சாப விமோசனமும் மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரமான பத்ரினாதர் மூலமே கிடைக்கும் என்பது விதியாகும். ஆகவே நீ எச்சரிக்கையாக இருந்து பிராமணரைக் கொன்ற பிரும்மஹத்தி தோஷத்தை ஒரு பெண்ணால் அடையாமல் இருக்க முடியுமா என்று முயன்று பார். ஆனால் அது மிகவும் கடினம். நீ ஒரு காட்டுக்குச் சென்று அங்கு ஒரு பெண்ணின் மோகத்தில் வீழ்ந்து பதினெட்டு பிராமணர்களைக் கொன்று பிரும்மஹத்தி தோஷத்தைப் பெற உள்ளாய் என்பதையும் மனதில் வைத்துக் கொண்டு அந்த தோஷம் வராமல் இருக்க மகாவிஷ்ணுவையே தியானம் செய்து கொண்டு இருக்க வேண்டும்.  அப்படி மகாவிஷ்ணுவையே தியானம் செய்து கொண்டு   பெண் வயப்படாமல் இருந்தால் மட்டுமே உனக்கு வரவுள்ள தோஷம் களைய வாய்ப்பு உண்டு' என்று கூறி விட்டு தான் மட்டும் பத்ரினாத்துக்குக் கிளம்பிச் சென்று விட்டார்.

விதி யாரை விட்டது? வியாசர் கிளம்பிச் சென்றதும் பலவற்றையும் நன்கு யோசனை செய்த ஜனமேஜயன் அங்கு இருந்தால்தானே தனக்கு தோஷம் வரும். ஆகவே தானும் பத்ரினாத்துக்குச் கிளம்பிச் சென்று அந்த தோஷ காலம் முடியும் வரை மகாவிஷ்ணுவையே தியானம் செய்து கொண்டு அங்கு இருந்து விட்டால் அந்த தோஷம் ஏற்படாமல் தடுத்துக் கொள்ளலாமே என எண்ணிக் கொண்டு யாத்திரைக்கு செல்ல தயார் செய்து கொள்ளத் துவங்கினார். ஆனால் மகாவிஷ்ணுவின் உண்மையான பக்தர்களின் மனத்தைக் காயப்படுத்திய நிகழ்ச்சிகளினால் ஜனமேஜயனுக்கு கிடைத்த சாபங்கள் நிறைவேறவில்லை என்றால் விஷ்ணுவின் சக்திக்கு என்ன அர்த்தம் ?

யாத்திரைக்கு செல்லக் கிளம்பிய ஜனமேஜயன் நல்ல குதிரையை தயார் செய்து வைக்குமாறு கூறினார். அதுவே அவருக்கு தோஷம் துவங்க விதி நகர்த்திய முதல் காயாக அமைந்தது.  அன்று காலையில்தான் அந்த ஊருக்கு சிந்து நாட்டில் இருந்து குதிரைகளை விற்கும் வியாபாரி ஒருவன் விற்பனை செய்வதற்காக  சில  குதிரைகளை கொண்டு வந்து இருந்தான்.  அவன் கொண்டு வந்திருந்த குதிரைகள் வெகு வேகமாய் ஓடுபவை.  காண்பதற்கே கவர்ச்சியாக இருந்தன. அதனால் அந்த குதிரைகளை முதலில் அரசருக்கு விற்கலாம் என எண்ணிக் கொண்டு அரண்மனைக்கு வந்தான் அந்த வியாபாரி. அவன் கொண்டு வந்திருந்த குதிரைகளில் ஒன்று மன்னனின் மனதுக்கு மிகவும் பிடித்து விட்டது. ஆகவே அந்த குதிரையில் ஏறிக் கொண்டு யாத்திரைக்குச் செல்ல முடிவு செய்து ஜனமேஜயனும் அதை வாங்கி விட்டார்.

இரண்டொரு நாட்கள் அதன் மீது ஏறி அதை தன் விருப்பம் போல நடக்க பழக்கி  வைத்துக் கொள்ளலாம் என எண்ணிய மன்னன் அன்று மாலை அந்த குதிரை மீது ஏறிக் கொண்டு சவாரி செய்யத் துவங்க அந்த குதிரையும் அங்கும் இங்கும் சுற்றி வளைந்து ஓடிச் சென்று மன்னன் யோசனை செய்யும் முன்னரே அரண்மனையை விட்டு வெளியில் இருந்த காட்டுக்குள் புயலாக ஓடியது. அதை மன்னனும் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. நடுக் காட்டில் சென்று நின்ற குதிரை மீது இருந்து இறங்கிய மன்னன் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார். எங்கு செல்லக் கூடாது என எண்ணினோமோ அங்கேயே வந்து விட்டோமே என அஞ்சியவர் நின்றிருந்தபோதே அழகிய மங்கை ஒருவள்  சற்று தொலைவில் ஒரு பெரிய மரத்தின் பின்புறத்தில் இருந்து வெளியில் வந்து ஒய்யாரமாக நிற்பதைக்  கண்டார்.  அதே சமயம் ஜெயமேஜயனை பார்த்து விட்ட அந்த மங்கையும்  இங்கு வந்துள்ளவர்  யார்  என்பதைப் போல அவரை வியந்து நோக்கினாள் .


ஜனமேஜயனின் மனம் சற்று தடுமாறியது. அழகான மங்கை. அற்புதமான உடல் அமைப்பு. அங்கங்கள் அனைத்தும் தெரிய நழுவிய ஆடைகளை கட்டி இருந்தவளைக் கண்டதும் அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே தலைக்கு மீறிய காமம் மனதில் சுழல தன்னை மறந்து ஓடிச் சென்று அவளை தழுவிக் கொண்டு நின்றார்.  ஆனால் அவளும் அவர் அணைப்பை விரும்பியது போலவே காட்டிக் கொண்டு சுற்று முற்றும் பார்த்து விட்டு தான் அந்த கானகத்தில் பதினெட்டு கணவன்களுக்கு மனைவியாக வாழ்ந்து வருபவள் என்றும், அவர்கள் அவரைப் பார்த்து விட்டால் அவளுக்கு ஆபத்தாகி விடும் எனவும் பயந்து கொண்டு கூற, ஜனமேஜயனும் அவர்களை எண்ணி அஞ்ச வேண்டாம் என்றும், மன்னனான தான் அவர்களை பார்த்துக் கொள்வதாகவும் கூறிவிட்டு அவளுடன் அந்த பதினெட்டு ஆண்களும் தங்கி இருந்த பர்ணசாலைக்குச் சென்று உறங்கிக் கொண்டு  இருந்த அவர்களை வெட்டி வீழ்த்தினார்.  அதன் பின்னர்தான் அவருக்கு புரிந்தது தான் வெட்டிக் கொன்ற அனைவருமே அந்தணர்கள்   என்று!

எது நடக்கக் கூடாதது என கவனமாக இருக்க எண்ணினோமே அதுவே நடந்து விட்டதே என மனதார வருந்திக்  கொண்டு தன்னை மயக்கிய அந்தப் பெண்ணை தண்டிக்கத் திரும்பியவருக்கு முன்னாலேயே அந்தப் பெண் ஆகாய மார்கமாக பறந்துச் சென்று மறைந்து விட்டதைக் கண்டார். மாயையில் சிக்கி அநியாயமாக உறங்கிக் கொண்டு இருந்த அந்தணர்களைக்  கவனிக்காமல் கொன்று விட்டோமே என பிரும்மஹத்தி தோஷத்தை பெற்று விட்ட  ஜனமேஜயன் குதிரை மீது ஏறிக் கொண்டு  வருத்தத்துடன்  அரண்மனைக்கு திரும்பினார். 

மறுநாளே பரிவாரங்களுடன் கிளம்பி பத்ரி நாராயனை தரிசிக்க பத்ரிக்குச் சென்றவர் அங்கு  வியாச முனிவரை வேண்டி  தவம்  இருக்க  அவரும் ஜனமேஜயனுக்கு முன்னால்  வந்து  நின்று பலவிதமான உபதேசங்களை செய்தும், பத்ரி ஸ்தல புராணத்தையும் போதித்தார். ஜனமேஜயனும் சில நாட்கள் அங்கேயே தங்கி இருந்து வியாச முனிவர் கூறிய அறிவுரையின்படி  பத்ரினாதரை வழிபட்டு தமக்கு ஏற்பட்டு இருந்த அனைத்து சாபங்களையும் விலக்கிக்  கொண்டார். பத்ரினாதரை வணங்கி வேண்டியவருடைய வேண்டுகோளுக்கு ஏற்ப அவருக்கு காட்சி தந்த விஷ்ணு பெருமாள் ஜனமேஜயரின் அனைத்து சாபங்களையும் விலக்கி அவருக்கு மீண்டும் ஆன்மீக பலத்தை கொடுத்து அருள்  புரிய தனது ராஜ்யத்துக்கு திரும்பிய ஜனமேஜயன் நல்ல ஆட்சி புரிந்து வந்தார்.  இப்படியாக பத்ரினாதரை வணங்கி வேண்டுபவர்களுடைய அனைத்து  துயரங்களும், துன்பங்களும் விலகும் என்பது ஐதீகமாயிற்று. 

...........தொடரும் 

Wednesday, June 26, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 4

இந்த பத்ரினாத்  தலத்தின் மகிமையைக் கூறும் இன்னொரு கதையும்  உண்டு.  அது என்ன? மகாபாரத யுத்தம் முடிந்து அனைவரும் ஊருக்குத் திரும்பினார்கள். பீஷ்மர், யுதிஷ்டர், தருமர், அர்ஜுனன் என அனைவரும் மறைந்து  விட்டார்கள்.  அவர்களின் சந்ததியினர் ஒவ்வொருவராக அரியணை ஏறிக் கொண்டு இருந்தார்கள். அந்த வகையில் பரீட்சித்து மன்னனின் மகனும், அர்ஜுனனின் பேரனுமான ஜனமேஜெயன் என்பவர் ஆட்சிக்கு வந்தார்.  அவர் அவ்வப்போது தானே தனக்கு சில பிரச்சனைகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டு அதனால் தவிப்பது உண்டு. தன் தந்தையைக் கொன்ற பாம்புகளின் வம்சத்தையே அழிக்க முடிவு செய்து சர்ப்ப யாகம் செய்து பாம்புகளை அழித்தார். நாக அரசன் தக்சகனையும் கொன்றபோது அவனது ராஜகுருவான அஸ்திகா என்பவரே அவனது வெறித்தனமான செயல்களை தடுத்து நிறுத்தி அவனுக்கு புத்திமதிகளைக் கூறி அதை தடுத்து நிறுத்தினார்.

ஜனமேஜெயன் அடிக்கடி யாகங்கள் மற்றும் வேள்விகளை செய்வது உண்டு. இந்தப் பழக்கம் அந்த கால ராஜாக்களுக்கு நிறையவே இருந்தது. இப்படி இருந்த நிலையில் ஒருமுறை ஜனமேஜயன் குருக்ஷேத்திரத்தில்  ஒரு பெரிய யாகத்தை  நடத்திக் கொண்டு இருக்கையில்  அங்கு ஒரு நாய்க்குட்டி வந்து விட அதைக் கண்டு கோபமுற்ற அவரது சகோதரர்கள் அதை அடித்து காயப்படுத்தி விரட்டினார்கள். வந்திருந்ததோ ஒரு  தெய்வீக பெண்  நாய். ஒரு சாபத்தின் காரணமாகவே அது பூமியிலே பிறந்து இருந்தது. அந்த தெய்வீகத் தன்மையின் காரணமாகவே அதுவும் யாகத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டு யாகம் நடந்த இடத்துக்கு வந்து நின்றிருந்தது. அது எந்த விதத்திலும் யாகத்தின் புனிதத் தன்மை குறையும் வகையில் நடந்து கொள்ளவில்லை. தூரத்தில் நின்றிருந்தே யாகத்தை நோக்கியவாறு  இருந்தது.


ஆனால் அதைப் புரிந்து கொள்ள முடியாத ஜனமேஜயனின் சகோதரர்கள் யாகம் நடக்கும் இடத்தில் ஒரு நாய் நுழைவதா என சினம் கொண்டு அதை அடித்து விரட்டினார்கள். இதில் வேதனை என்ன என்றால் நடந்த  நிகழ்ச்சி எதுவுமே ஜனமேஜயனுக்குத் தெரியாது என்றாலும் ஒரு யாகம் நடக்கும்போது, அந்த யாகத்தில் பங்கு பெரும் குடும்பத்தினர் அனைவருமே அதன் தீய மற்றும் நல்ல விளைவுகளுக்கு பொறுப்பு ஏற்க வேண்டும் என்பது நியதி.  ஆகவே எக் குற்றமும் செய்யாத தெய்வீக பெண்ணான நாய் குட்டியை அடித்து விரட்டியது ஜனமேஜயனுக்குத் தெரியாமல் அவனது சகோதரர்களால் நடந்து இருந்தாலும், நடந்த நிகழ்ச்சி அவன் யாகம் செய்த  பூமியில் அவன் இருந்தபோதே நடந்ததினால் அவனை அறியாமலேயே அவனுக்கு ஒரு பெண்ணாலேயே தீமை ஏற்படும், வாழ்வில் பல கஷ்டங்களை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்ற சாபம் ஏற்பட்டது. 

ஆனால் அது குறித்து ஜனமேஜயன் அதிகம் கவலைக் கொள்ளவில்லை என்றாலும் அதற்குப் பரிகாரமாக தான தர்மங்களை செய்தும், புனித யாத்திரைகளை மேற்கொண்டும் பரிகாரங்களை செய்து கொண்டு இருக்கையிலேயே அடுத்து சர்ப்ப நாச யாகத்தை நடத்தி இன்னொரு தவறை செய்தார்.  ஒன்றன் பின் ஒன்றாக நடந்து முடிந்த நிகழ்ச்சிகள்  ஜனமேஜயனின் மனதை பெரிதும் பாதித்தது.  தவறான முடிவில் எடுக்கப்பட்டு செய்த சர்ப்ப நாச யாகமும் அதன் விளைவால் அவருக்கு ஏற்பட்ட சாபமும் கூட ஒரு தெய்வீக பெண் நாயை காயப்படுத்தியதினால் விளைந்த கேடோ என அஞ்சினார்.  ஏற்கனவே அடிபட்ட பெண் நாயின் தாய் கொடுத்த சாபத்தினால் அவனது ஆன்மீக பலமும்  குறைந்திருந்தது.  
ஆகவே மனம் வெதும்பி இருந்த ஜனமேஜயனும் சர்ப்ப நாச யாகம் நடந்து முடிந்ததும் புரோகிதர்களை அழைத்து தான் என்ன பரிகாரம் செய்தால் அடுத்தடுத்து  செய்யும் தவறினால் ஏற்படும் துயரங்கள் விலகும் என்று கேட்டார். அவர்களும் அது குறித்து வியாச முனிவரிடம் சென்று ஆலோசனைக் கேட்குமாறு கூற  வியாச முனிவரிடம் சென்றார். அவரிடம் தனது மனத் துயரத்தைக் கூறினார்.

வியாச முனிவரோ  தன்னிடம் வந்த ஜனமேஜயனை பார்த்து சிரித்தபடிக் கூறினார்  'ஜனமேஜயா, நடக்க இருப்பதை  அதாவது  நம் விதியை சந்தித்தே ஆக வேண்டும். அதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. அப்போதுதான் இந்த ஜென்மத்திலேயே நம் பாவங்கள் அகன்று அடுத்த ஜென்மத்தில் நம்மை அந்த சாபங்கள் நம்மைத் தொடராது இருக்கும். உன் சகோதரர்கள் செய்த பாவத்திற்கு நீ அனுபவிக்க வேண்டி  உள்ளது என்பது  உன் விதி. அதுவே இன்னமும் தொடர்கிறது.  உனக்கு விரைவில் இன்னொரு தோஷம் ஒன்று பிடிக்க உள்ளது. எச்சரிக்கையாக இரு. அதன் பின் உன் துயரம் நீங்கத் துவங்கும்' என்று கூற  'இதென்ன கூத்து, ஒன்று மாற்றி ஒரு பிரச்சனை தொடர்ந்து வந்து கொண்டே உள்ளதே' எனக் கலங்கிய ஜனமேஜயன் அதிர்ந்து போனார்.  வியாசர் அப்படி என்ன கூறினார் ?
.........தொடரும் 

Tuesday, June 25, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 3


வசிஷ்டர் தொடர்ந்து கூறலானார். 'விஷ்ணுரதி எனும் நாரதர் வாழ்ந்திருந்த பூமிக்கு தென் பகுதியில் இருந்த இன்னொரு நகரத்தில் சங்கரகுப்தன் எனும் வைசியன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் வியாபாரம் செய்து பெரும் பொருள் சம்பாதித்தான். குணத்தால் நல்லவன் யாருக்கும் தீங்கு இழைக்காதவர் என்ற நற்பெயருடன் இருந்து வந்தார். அவனுக்கு திருமணம் ஆகி பல வருடங்கள் ஆகியும் குழந்தைப் பேறு எதுவும் இல்லை என்பதினால் மனம் புழுகினான். அவனுடைய மனைவியும் வாழ்கையை வெறுத்து வாழ்ந்து வந்தாள். ஒருநாள் இருவரும் சேர்ந்து தமது சந்தானங்கள் அனைத்தையும் பிராமணர்களுக்குக் கொடுத்து விட்டு  துறவறம் போய்  விடலாம் என முடிவு செய்தார்கள்.

ஆகவே ஒருநாள் அவர்கள் தமது வீட்டில் பெரிய பூஜை ஒன்றுக்கு ஏற்பாடு செய்து அதில் அந்த ஊரில் இருந்த பண்டிதர்கள் அனைவரையும் அழைத்து போஜனம் செய்விக்கச் சொன்னார்கள். அதன் பின் கணவனும் மனைவியும் சேர்ந்து அனைவரிடமும் தன்னுடைய சொத்துக்கள் அனைத்தையும் பட்டியல் போட்டுக்  கொடுத்து அவற்றை விற்றும், வேறு ஏற்பாடு செய்து கொண்டும் சமமாக பங்கு செய்து கொள்ளுமாறு கூறினார்கள். திடீர் என அவர்கள் செய்ய முன்வந்த காரியத்தைக் கண்டு அதிர்ச்சி அடைந்த அந்த பண்டிதர்கள் அதற்கான காரணத்தை அவர்களிடம்  கேட்டபோது அவர்களும் தமக்கு சந்ததியே இல்லை எனும்போது யாருக்காக அந்த சொத்துக்களையும் பூதம் காத்தப் புதையலைப்  போல வைத்துக் கொண்டு வாழ்வது என்று மனம் வேதனை அடைந்து அந்த முடிவுக்கு வந்ததாகக் கூறினார்கள்.


ஆனால் அந்தப் பண்டிதர்கள் அவர்களுடைய செல்வத்துக்கு ஆசைப்படாமல், அவர்களது நற்குணத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்து போய் அவர்களிடம் தாம் அவர்களுக்காக புத்திரகாமேட்ஷி  யாகம் செய்து தருவதாகவும்,  அதற்கான தானத்தை மட்டுமே பெற்றுக் கொள்வோம்  என அந்த தம்பதியினருக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகளைக் கூறி அடுத்த சில நாட்களிலேயே அவர்களுக்கு மகத்பேறு கிடைக்க படைக்கும் கடவுளான பிரும்மாவை வேண்டிக் கொண்டு புத்திரகாமேட்ஷி யாகம் செய்து வைத்தார்கள்.  அந்த யாகமும் நான் தசரத மன்னனுக்கு ராமாயணக் காலத்தில் செய்த புத்திரகாமேட்ஷி யாகம்  போலவே நன்கு நடந்து முடிந்தது.  என் மீது வைத்திருந்த மரியாதையினால், நான் செய்த யாகம் அவர்களுக்கு வழிகாட்டியாக அமைந்து இருந்ததினால் யாக முடிவில் அந்த பண்டிதர்கள் எனக்கும் மானசீகமாக அர்கியம் அளித்தார்கள். பிரும்மாவும் அவர்கள் முன் தோன்றி அவர்களுக்கு மகன் பிறக்க அருள் புரிந்தார். அந்த யாகம் முடிந்ததும் தமக்கு எப்படிப்பட்ட சந்தானம் கிடைக்கும் என அந்த தம்பதியினர் பண்டிதர்களிடம் கேட்டார்கள்.

அந்தப் பண்டிதர்களும் காண்டம் போட்டுப் பார்த்தப் பின் ஒரு அதிர்ச்சியான தகவலை அந்த தம்பதியினருக்கு கூறினார்கள். அந்த தம்பதியினருக்கு பிறக்க உள்ளது ஒரு ஆண்  மகவே என்றும், ஆனால் அந்தப் பிள்ளை அவர்களைப் போல சாத்வீகமாக இல்லாமல் கொடும் தொழில் புரிந்து கொண்டு, குடும்ப கௌரவத்தை குலைப்பவனாகவே  இருப்பான் என்று கூறியவுடன் அந்த தம்பதியினர் அதிர்ந்து போனார்கள். ஆனால் அதில் ஒரு ஆறுதலான விஷயம் என்ன என்றால் அப்படி தறுதலையாக  இருக்கும் பிள்ளையை இருபது வயதில் பத்ரினாத்திற்கு  அழைத்துச் சென்று அங்குள்ள பத்ரினாதரை வழிபட்டால் அவன் மீண்டும் நல்ல வழியில் செல்வான் எனக் கூறினார்கள். அவர்களுக்கு நிறைய தானம் கொடுத்து அவர்களை அனுப்பினார்கள் .

காலம் ஓடியது. அந்த தம்பதியினருக்கு அழகிய  குழந்தை பிறந்து வளர்ந்தது. அந்த மகன் பிரும்மாவை வேண்டிக் கொண்டு யாகம் செய்ததினால் பிறந்தக் குழந்தை என்பதினால் அவனுக்கு பிரும்மதத்தர்  என்று பெயர் சூட்டி வளர்த்தார்கள். மெல்ல மெல்ல வளரத் துவங்கிய குழந்தையும் நல்ல வழியிலேயே சென்று கொண்டு இருந்தது. வயதுக்கு வந்ததும் பிரும்மதத்தரும் தனது தந்தையைப் போலவே வியாபாரம் செய்யத் துவங்கி பெரும் பொருள் ஈட்டினார். ஆனால் திடீர் என அவருக்கு உலக இன்பங்களில் நாட்டம் அதிகரித்தது. பெண்கள் விஷயத்தில் தன்னை இழந்து, அவர்களிடம் ஏமார்ந்து போய்  தான் சம்பாதித்த அத்தனை  பொருளையும் இழந்தார். கையில் பணம் இல்லாமல் வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய் கொள்ளைத் தொழிலில் ஈடுபட்டார். அப்போது ஒருமுறை காட்டில் சென்று கொண்டு இருந்த யாத்ரீகர் ஒருவரை  மரத்தின் மீது ஒளிந்து கொண்டு இருந்த இடத்தில் இருந்து பெரிய கல்லைத் தூக்கிப் போட்டுக் கொன்று விட்டு பொருட்களை திருடியபோது அவர் ஒரு பிராமணப் பண்டிதர் எனத் தெரிய வந்தது.


அது அவர் மனதை பெரிய அளவில் பாதித்தது. குற்ற உணர்வு அவரை வாட்டியது. என்ன இருந்தாலும் அவரும் ஒரு பிராமணர் குணத்தைப் போலவே குணம் கொண்டிருந்த வைசியர் அல்லவா? ஆகவே தான் கொள்ளை அட்சித்தப் பொருட்களை அந்த இறந்து போன பிராமணர் வீட்டிலேயே கொண்டு போய் தந்து விட்டு அவர்களிடம் நடந்த அனைத்தையும் கூறி விட்டு  அவர்களிடம்  மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொண்டார்.

அதற்குப் பின்னர் தனது வீட்டிற்குச் சென்று தனது தந்தையின் கால்களில் விழுந்து அழுத பின் நடந்த அனைத்தையும் கூறினார். அவர் தந்தையும் அதைக் கேட்டு வருத்தம் அடைந்தாலும் ஒரு பிராமணரைக் கொன்று விட்ட பாவத்தினால் ஏற்பட்டு விட்ட பிருமஹத்தி தோஷத்தை களைந்து கொள்வது தனது மகனுக்கு அத்தியாவசமானது என்பதை உணர்ந்து கொண்டார். நடந்ததை நினைத்து கவலைப்படுவதை விட அதை விலக்கிக்  கொள்ள உடனடியாக இமயமலை சாரலில் உள்ள பத்ரினாத்திற்குச்  சென்று  பத்ரினாதரை வணங்கி சாப விமோசனம் பெற்றுக் கொள்ளுமாறு அறிவுரைக் கூறினார். 
பிரும்மதத்தரும் தனது தந்தையின் அறிவுரைப்படி உடனடியாக பத்ரினாத்திற்கு கிளம்பிச் சென்றார். வழி நெடுக இருந்த அனைத்து புண்ணிய தீர்த்தங்களிலும் நீராடிய  பின் பத்ரினாத்தரை வணங்கி பூஜித்து சில காலம் அந்த ஆலயத்திலேயே தங்கி இருந்து அங்கு ஆலயத்திற்கு பணிவிடைகளை செய்து வந்தார். அவர் பக்தியைக் கண்டு மனம் மகிழ்ந்த பத்ரினாதரும் அவர் கனவில் தோன்றி, அவர் செய்த பிழையை தான்  மன்னித்து விட்டதினால் ஊருக்கு கிளம்பிச் சென்று அங்கு தமது  நாம பஜனையை செய்து கொண்டு இருக்குமாறும், அவருக்கு மோட்ஷம் கிடைக்கும் என்றும் கூறினார். மறுநாள் காலை பிரும்மதத்தர் ஆலயத்துக்குச் சென்று பத்ரினாதரை வணங்கி விட்டு ஊருக்குக் கிளம்பச் செல்லத் துவங்கியபோது தான் கொன்று விட்ட அதே பிராமணரை அங்கு கண்டு வியந்து அவரை நோக்கி ஓடினார். அருகில் சென்றதும்தான் அதுவும் மாயையே என்றும், பத்ரி நாராயணரே தன்னைத் திருத்த அப்படி ஒரு நாடகம் நடத்தி உள்ளார் என்பதும் புரிந்தது. அதன் பின் பல காலம் வாழ்ந்து வந்த பிரும்மத்தரும் மோட்ஷத்தை அடைந்தார்' என்று அந்தத் தலத்தின் மகிமைக் குறித்து  வசிஷ்டர் அருந்ததிக்குக் கூறினார். 
............தொடரும்

Monday, June 24, 2013

Badrinath - Ketharnath Temples - 2


வசிஷ்டர் தனது மனைவி அருந்ததிக்குக் கூறினார் '' தன் மீது உண்மையான பக்தி கொண்டவர்களுக்கு மகாவிஷ்ணு எப்படி பரிபூரணமான அருளைத் தருகிறார் என்பதை விளக்கும் விஷ்ணுரதியின் கதை பத்ரிநாத் எத்தனை புண்ணிய இடம் என்பதை தெளிவாகக் கூறும். அதைக் கேள் ''.

வசிஷ்டர் தன்  மனைவி அருந்ததிக்கு  
பத்ரிநாத்தின் மகத்துவம் பற்றிக் கூறினார் 
முன் ஒரு காலத்தில் இந்த பூமியில் விஷ்ணுமனஸ் எனும் ஒரு ஏழை பிராமணன், சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களைக் நன்கு கற்றறிந்திருந்தவர் வசித்து வந்தார்.  அவர் வைஷ்ணவ பக்தர்.  வாழ்வதற்கே கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தவரினால் பிட்சை எடுத்தே  குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.  அவருக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான். அவர் மிகப் பெரிய வைஷ்ணவ பக்தர் என்பதினால் தனக்குப் பிறந்த மகனுடைய பெயரையும் விஷ்ணுரதி என வைத்திருந்தார். பிறந்த மகன் வளரத் துவங்கியதும், விஷ்ணுமனஸ் அவனுக்கு  விஷ்ணுவின் சாஸ்திரங்களையும் சம்பிரதாயங்களையும்  கற்றுக் கொடுத்து வளர்த்தார்.

தன்னைப் போலவே தன்  மகனும் வறுமையில் வாடிக் கொண்டு பிட்ஷை எடுத்தே வாழ்வதை விட பிற்காலத்தில் புரோகித்தியம் செய்து பிழைக்கலாமே என விரும்பினார்.  ஆனால் வயதுக்கு வந்த விஷ்ணுரதியோ  புரோகிதம் செய்வதில் நாட்டம் இன்றி   இருந்தது மட்டும் அல்லாமல் வேறு எதிலும் மனதை செலுத்தாமல் இருந்தார்.  தன்  தந்தையைப் போலவே பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டே அனைவர் வீட்டிலும் சென்று பிட்ஷை எடுக்கலானார். இப்படியாக வாழ்ந்து கொண்டு இருந்த விஷ்ணுரதி பத்ரினாத்திற்கு வந்தார். அங்கும்  அதிபக்தி கொண்டு விஷ்ணு மீதான பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டே  பிட்ஷை எடுத்து வந்தார்.  பத்ரினாத்தும் மிகப் பெரிய புண்ணிய பூமி.  விஷ்ணுவும், சிவபெருமானும் வசிக்கும் பூமி என்பதினால் தன் மீது அபார பக்தி கொண்டு பாடிக் கொண்டு இருந்த விஷ்ணுரதியை கண்டு மனம் மகிழ்ந்த மஹாவிஷ்ணுவும்   சங்கு சக்கரங்களை தன் கையில் ஏந்திக் கொண்டு தன் மனைவியுடன்  ஒருநாள் விஷ்ணுரதிக்கு பிரதிஷ்டமாக தரிசனம் தந்து அவருக்கு  'என்ன வரம் வேண்டும்' என்று கேட்டார்.


தன் வாழ்நாளில் அப்படி ஒரு நிலை வரும் என்பதை சற்றும் எதிர்பாராத விஷ்ணுரதியும் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் தன்னை மறந்து நின்றிருந்தார். நிலை தடுமாறி விஷ்ணுவின் முகத்தையும் அவர் பாதங்களையும் பார்த்துக் கொண்டே அவர் மீதான துதிகளை இன்னும் அதிகமாக பாடத் துவங்க அதனால் அவர்  மீது இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சி கொண்ட விஷ்ணுவும், அவர்  கேட்காமலேயே அவர்  பெயரை நாரதர் என மாற்றி அமைத்து, அவர் எங்கு செல்ல வேண்டுமோ அங்கு செல்லக் கூடிய சக்தியையும், பரிபூரணமான யோக மனதையும் அளித்து அவரை ஆசிர்வதித்தார். அதைக் கேட்ட விஷ்ணுரதி ஆச்சர்யம் அடைந்தார். தனக்கு ஏன் நாரதர் என்ற பெயரை பெருமாள் சூட்ட வேண்டும் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடியாமல் அவர் கால்களில் விழுந்து வணங்கியப் பின் தனது சந்தேகத்தை அவரிடமே கேட்டார்.
 
அதற்கு விஷ்ணு பகவான் கூறினார் 'விஷ்ணுரதி, நீ பூர்வ ஜென்மத்தில் பத்ரினாத்தில் ஒரு பண்டிதராக இருந்தாய். அப்போது நான் இங்கு சிலை வடிவில் இருந்தபோது எனக்கு தினமும் கங்கை நீரை ஊற்றி வழிபட்டாய்.  பல ஆண்டுகளாக இப்படி பூஜை செய்து எனக்கு பிரியமானவனாக ஆகி இருந்த நேரத்தில் விஷ்ணு  பக்தனாக நீ   இருந்தாலும் சிவபெருமானின் மனைவியான பார்வதியின் தந்தை தக்ஷன் செய்த  யாகத்தில் கலந்து கொண்டு அந்த யாகத்தை நடத்தித் தருவதில் முக்கிய  பங்கை வகித்தாய். ஆனால் அதில் தக்ஷன் தனது மகளுடைய கணவரான சிவபெருமானை வேண்டும் என்றே அழைக்காமல் இருந்து அவரை அவமதித்தான். யாகம் நடந்து முடியும் நிலையில் அங்கு வந்த சிவபெருமானை தக்ஷன் அவமதிக்க அந்த கோபத்தினால்  யாகத்தை அழித்த சிவபெருமானின் சாபத்தினால் அந்த யாகத்தில் கலந்து கொண்டவர்கள் மட்டும் அல்ல, அதை நடத்தித் தந்த அனைவருக்கும் கூட பாவம் ஏற்பட்டது. அதனால்தான் நீ மீண்டும் பூலோகத்துக்கே  சென்று மனிதப் பிறவி எடுத்து வாழ்வதற்கே கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டு பிட்ஷை எடுத்து உண்ணும் நிலை ஏற்பட்டது. 

உனக்குக்  கிடைத்த சாபம் நீ  வேண்டும் என்றே நீ  செய்த தவறினால் கிடைத்த சாபம் அல்ல. பொதுவாகவே கூறுவார்கள். நம்மை அறியாமலே தீயவர்களுடன்  நாம் சஹவாசம் வைத்தால் அவர்கள்  செய்யும் தவறுகளில் நாமும் பங்கு பெற்றவர்களாகி விடுவோம். ஏன் எனில் அவர்கள் செய்யும் தவறுகளை நாம்  தட்டிக் கேட்பது இல்லை. தீமை உள்ள இடத்தில் இருந்து விலகி நிற்பதே விவேகம் ஆகும். தீமை எனத் தெரிந்தும், நம்முடைய தற்காலிக  மகிழ்ச்சிக்காக, பொருள் ஈட்டுவதற்காக   அந்த இடத்தில் நாம் இருப்பது அந்த தீமையில் பங்கு கொள்வதைப் போலவே அமைந்து விடும். அதனால்தான் தன் மருமகனான சிவபெருமானை அழைக்காமல் தக்ஷன் செய்த யாகத்தில் நீ கலந்து கொண்டது உன்னை அறியாமல் நீ செய்த பிழை ஆகும். 
 
ஆனால் பார்வதி தேவி என்னுடைய சகோதரி என்பதினால் என்னுடைய பக்தர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் தீங்கு இருக்கக் கூடாது என எண்ணிய  சிவபெருமானும் கோபம் தணிந்ததும் உனக்கு என் மூலமே பத்ரிநாத்தில் சாப விமோசனம் கிடைக்கும் என உன்னை ஆசிர்வதித்தார். அதனால்தான் நீயும் இங்கு வந்தாய். பூர்வ ஜென்மத்தில் என்னுடைய பரம பக்தனாக நீ இருந்ததினால் இந்த ஜென்மத்திலும் அந்த பந்தம் தொடர என் மீது   உனக்கு  பக்தி தானாகவே ஏற்பட்டது.  நீயும் உன்னை அறியாமலேயே சாப விமோசனம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக இந்த வழிபாட்டுத் தலத்துக்கு வந்து என்னை துதித்து வரத் துவங்கினாய்.

சாப விமோசனமும் அடைந்து மீண்டும் வைகுண்டத்திற்கு வரும் நிலைக்கு நீ  வந்து விட்டதினால்தான் இந்த புண்ணிய ஷேத்திரத்திற்கு வந்துள்ளாய்.   நான் உனக்கு பிரசன்னம் ஆகி உனக்கு வரம் கொடுத்தேன். எப்போதுமே தன் கையில் வீணையை ஏந்திக் கொண்டே என்னை துதித்துப் பாடும் நாரதரின் நிலையில் நீ இருந்ததினால் என் மீது துதியை பாடிக் கொண்டே அலைந்த உன் பெயரையும் நாரதர் என வைத்தேன். இந்த இடத்தில் நான் ஐம்பது ரூபங்களில் இருக்கிறேன். அவை அனைத்தையும் நீ வழிபாட்டு வந்தால் விரைவில் வைகுண்டப் பிராப்தி அடைவாய்'  என அவரை ஆசிர்வதித்து விட்டுச் சென்றார்.

விஷ்ணுவை ஆராதித்து வழிபடும் அனைத்து பக்தர்களும் பத்ரினாத்திற்குச் சென்று அங்குள்ள ஆலயத்தில் விஷ்ணுவை ஒரு முறை மட்டுமே வழிபட்டாலும் கூட வைகுண்ட பிராப்தி கிடைக்கும் என்பதை விளக்கும் இந்தக் கதை மூலம் பத்ரினாத் எனும் புண்ணிய பூமியின் மகாத்மியம் உனக்குப் புரியும் என்று வசிஷ்டர்  கூறியப் பின்னர் மேலும் இன்னொரு கதையைக் கூறத் துவங்கினார்.
........தொடரும்

Sunday, June 23, 2013

Badrinath - Kedarnath Temples - 1

தற்போது உத்திராஞ்சலில் உள்ள பத்ரினாத் மற்றும் கேதார்நாத் ஆலயங்கள் உள்ள பல இடங்கள் நிலச் சரிவாலும், பேய் மழையினாலும் சிதைந்த நிலைக்குப் போய் விட்டன. இந்துக்கள் மிகவும் புனிதமாகக் கருதி வழிபடும் பத்ரினாத் விஷ்ணு ஆலயம் மற்றும் கேதார்நாத் சிவன் ஆலயம் என்ற இரண்டுமே இன்று இடிபாடுகள் அடைந்து இன்னும் இரண்டு அல்லது மூன்று வருடங்களுக்கு அங்கு பக்தர்கள் செல்ல முடியாத நிலைக்கு சென்று உள்ளது மிகவும் துக்ககரமான நிகழ்ச்சியாகும் என்றாலும் இந்த நேரத்தில் இந்த ஆலயங்களின் தல வரலாறு மற்றும் அவற்றின் மகிமைகளை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

இமயமலையின் அடிவாரத்தில் உள்ள கர்வால் எனும் மலைப் பிரதேசத்தில் கடல் மட்டத்தில் இருந்து சுமார் 10,000 அடி உயரத்தில் உள்ளது பத்ரினாத் ஆலயம். மேலே உள்ள  மலை பிரதேசத்தில் உள்ள இரண்டு ஆலயங்களும் சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்றும், பத்ரிநாத் ஆலயத்தில் உள்ள சிலையை நிறுவியவர் ஆதி சங்கரர் என்றும், கேதார்நாத்தில் உள்ள சிவன் சிலை பாண்டவர்களால் ஏற்பட்டது என்றும் கூறப்பட்டாலும்,திருமால் நர-நாராயணராக (அர்ஜுனன் மற்றும் கிருஷ்ணராக) இங்கே தவம் செய்து சிவபெருமானை ஜோதிர் லிங்கமாக இத்தலத்தில் எழுந்தருளச் செய்தார் என்ற புராணகள் கதையும் உள்ளது. இந்த இரண்டு ஆலயங்களில் முதலில் பத்ரிநாத் மான்மியக்  கதையைப் படிக்கலாம்.

பத்ரிநாத் ஆலய மான்மியம்

பத்ரினாத் ஆலயம் குறித்த வரலாற்றுக் கதை ஒன்றின்படி ஒரு கட்டத்தில் புத்தமதம் தழைத்து இருந்தபோது, இங்கு வந்த புத்தர்கள் பத்ரிநாராயணர் சிலையை எடுத்து அருகில் இருந்த நாரதர் குளத்தில் வீசி எறிந்து விட்டார்கள் என்றும் ஆனால் அதற்கும் ஒரு காரணம் இருந்தது என வசிஷ்ட முனிவர் தனது மனைவியான அருந்ததியிடம் கூறியதாக ஒரு கதையும் உள்ளது. அந்தக் கதையின்படி விஷ்ணுவின் சிலையை புத்த மதத்தினர் நாரதர் குளத்தில் வீசி எறிந்ததும், பதைத்துப் போன நாரத முனிவர் விஷ்ணுவிடம் ஓடோடிச் சென்று நடந்ததைக் கூற, விஷ்ணுவும் சிரித்துக் கொண்டே தான் நீரில் மூழ்கி இருந்தாலும் பிரும்மாவினால் படைக்கப்பட்ட தன்னுடைய சிலையை யாராலும் அழிக்க முடியாது என்றும், சில காலம் பொறுத்து ஒரு சிவ பக்தர் அங்கு வந்து தன்னை வெளியில் எடுத்து பிரதிஷ்டை செய்வார் என்றும், அதற்குப் பிறகு அங்கு ஒரு ஆலயம் தமக்கு எழும்பும் என்றும் கூறினார்.

அதற்கு ஏற்றார் போலவே அந்த கட்டத்தில் கேரளா மானிலத்தில் ஆதி சங்கரர் பிறந்து இளமைப் பருவத்திலேயே துறவறம் ஏற்றுக் கொண்டார். அவர் தமது இறுதிக் கட்ட காலத்தில் (ஸ்ரீ சங்கரர் மிகக் குறைந்த வயதிலேயே முக்தி அடைந்தார். அவர் கேதார்நாத் ஆலயத்தை நிறுவியப் பின் மலை மீது ஏறி அப்படியே மறைந்து விட்டாராம்) தமது சீடர்கள் சிலருடன் அவர் வடநாட்டு யாத்திரையை மேற் கொண்டார். அந்த யாத்திரையின்போது பத்ரினாத்தில் நீரில் மூழ்கி இருந்த விஷ்ணுவின் சிலைக் குறித்து அவருக்கு தெரிய வந்தது. ஆகவே முதலில் நீரில் மூழ்கி அந்த சிலையை எடுக்க முயன்றவருக்கு வேறு எதோ சிலைக் கிடைத்தது.  அடுத்த முறையும் நீரில் முழுகி சிலையைத் தேட வேறு எதோ சிலையே கிடைக்க இம்முறை சங்கரர் 'பத்ரினாதா, உனக்கு என் மூலமாகவே சிலை அமைக்க வேண்டும் என்ற விதி இருந்தால் நீ எனக்கு கிடைப்பாய்' என வேண்டிக் கொண்டே நீரில் மூழ்கி விஷ்ணுவின் சிலையைக் கண்டெடுத்தார். அதுவே தற்போது ஆலயத்தில் உள்ள பத்ரினாதரின் சிலை என்கிறார்கள்.

அந்த சிலை சாலிக்ராம கல்லினால் ஆன தியான நிலையில் உள்ள சிலை என்பது விஷேஷம். அந்த ஆலயத்தின் அருகில் ஓடுவதே அலக்நந்தா எனும் நதியாகும். அதற்கும் சிறு கதை உள்ளது. பகீரதனின் தவத்தினால் பூமியை நோக்கி ஓடி வந்த கங்கையின் வேகத்தை பூமி தாங்காது என்பதினால் கங்கையை தன் தலையில் முடிந்து வைத்துக் கொண்ட சிவபெருமானோ அதை பன்னிரண்டு கிளைகளாக பிரிந்து பூமியில் ஓடுமாறு செய்தார். அதில் ஒன்றுதான் அலக்நந்தா நதியும் ஆகும். கேதார்நாத்தில் சிறு ஓடையாக உருவாகும் மந்தாகினி என்ற நதியும், பத்ரிநாத்தில் உருவாகும் அலக்நந்தா நதியும், ருத்ர பிரயாக் என்ற இடத்தில் வந்து கலந்து பல்வேறு நதிகளை தம்முடன்  இணைத்துக் கொண்டு  ஹரித்துவாரில் கங்கையாக ஓடுகின்றது.
 
முதலில் நதியில் கண்டெடுத்த விஷ்ணுவின் சாலிக்கிராமத்தினால் ஆன சிலையை ஆதி சங்கரர் தான் தவம் இருந்த இடத்தின் அருகில் இருந்த குகை ஒன்றில் பிரதிஷ்டை செய்து வைத்து இருந்தார். ஆனால் பின்னர் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அந்த பிரதேசத்தை ஆண்ட கர்வாலை சேர்ந்த மன்னர் ஒருவர் அந்த சிலையைக் கண்டு பிடித்து எடுத்து வந்து தற்போது ஆலயம் உள்ள இடத்தில் அதை வைத்து ஆலயத்தை அமைத்தார். ஆலயம் எழுந்த காலக் கட்டம் சரிவரத் தெரியவில்லை. அதைக் கட்டியவரும் யார் என்று சரிவரத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஆலயம் மிகவும் பிரசித்தி பெற்றது, அதன் மகிமையும் மிகப் பெரியது என்பது வசிஷ்ட முனிவர் தனது மனைவிக்கு கூறிய ஆலய மான்மியக் கதை மூலம் தெரிந்தது. அந்த ஆலய மான்மியம் என்ன?
.......தொடரும் 

Thursday, June 20, 2013

Sarangapani Temple

சாந்திப்பிரியா

கும்பகோணத்தில் இருந்து சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது ஸ்ரீ சாரங்கபாணி ஆலயம். இதை சார்ரங்கபாணி ஆலயம் என்றும் கூறுகிறார்கள். ஆனால் சார்ரங்கபாணி என்பதே சரியான பெயர் என்பதின் காரணம் சார் என்றால் வில் என்று பொருள். இந்த ஆலயத்தில் உள்ள பெருமாளிடம் சங்கு மற்றும் சக்கரத்தைத் தவிர வில்லும் உள்ளதினால் இந்த ஆலயத்தின் பெயர் ஸ்ரீ சார்ரங்கபாணி ஆலயம் என ஆயிற்றாம். இந்த ஆலயம் திருப்பதி ஆலயத்துக்கு நிகரானது என்பார்கள். அதன் காரணம் திருப்பதி ஏழுமலையானின் திருமணத்துடன் ஒருவிதத்தில் சம்மந்தப்பட்டது இந்த ஆலயம்.

திருப்பதி வெங்கடசலபதி கதைக்கும் இந்த சாரங்கபாணி ஆலய கதைக்கும் என்ன சம்மந்தம் என்று யோசனை செய்யத் தோன்றுகிறது அல்லவா? திருப்பதி வெங்கடசலபதி லஷ்மியை பிரிந்த சோகத்தில் சில காலம் கும்பகோணத்தில் வந்து தங்கி இருந்ததான நம்பிக்கைக் கதை ஒன்று உள்ளது. அதனால் இங்கு வந்த அந்த நேரத்தில் இங்கு மகாவிஷ்ணு பிருகு முனிவரின் மகளாக இருந்த லஷ்மியை மணந்து  கொண்டதற்கான ஐதீகக் கதை உள்ளது.

இந்தப் படத்தை வரைந்து 
அனுப்பியவர் திரு திரு பட்டாபிராமன்
 அவருக்கு என் நன்றி 

ஒருமுறை பிருகு முனிவர் தேவலோகம் சென்றபோது, அங்கு லஷ்மி தேவி மகாவிஷ்ணுவின் கால்களைப் பிடித்து விட்டபடி அமர்ந்து இருந்தார். பிருகு முனிவர் வந்ததை மகாவிஷ்ணுவோ இல்லை லஷ்மி தேவியோ கவனிக்கவில்லை என்பதினால் கோபமுற்ற பிருகு முனிவர் மகாவிஷ்ணுவின் இதயத்தில் எட்டி உதைத்தார். ஆத்திரத்தில் தான் தவறு செய்து விட்டதை உணர்ந்த பிருகு மகரிஷி, மகாவிஷ்ணுவிடம் மன்னிப்பு வேண்டினார். அதன் பின் லட்சுமியிடம் தான் தெய்வங்களில் சாத்வீகமானவர் யார் என அறியும் பொறுப்பை தேவர்கள் அவரிடம் விட்டதினால் அங்கு வந்து கோபத்தில் செய்யக் கூடாததை செய்து விட்டதற்கு மன்னிப்புக் கேட்டப் பின் அதற்குப் பரிகாரமாக அவரே அவளுக்கு தந்தையாகி மகாவிஷ்ணுவை மீண்டும் அவளுக்கு மணமுடித்து வைப்பதாக உறுதி கூறினார். அதற்கேற்ப நடந்த நிகழ்ச்சிகளினால் பிருகு முனிவர் தற்போது ஆலயம் உள்ள இடத்தில் வந்து தவமிருந்தார். அப்போது அவருக்கு மகளாகப் பிறந்து இருந்த லட்சுமிதேவி ஒரு தாடகத்தில் இருந்த தாமரைப் பூவில் அவதரித்தாள். அவளுக்கு கோமளவல்லி எனப் பெயரிட்டு வளர்த்தார் பிருகு முனிவர். அவரை மணக்க வந்த விஷ்ணுவோ அங்கேயே பூமியில் ஒளிந்து  கோமளவல்லிக்கு விளையாட்டுக் காட்டியப் பின்னர் அவளை மணந்து கொண்டார். எப்போதுமே சங்கு சக்கரத்துடன் மட்டுமே காட்சி தரும் மகாவிஷ்ணு அப்போது அவர் ஒரு வில்லை ஏந்திக் கொண்டு வந்ததினால் அவருக்கு சார்ரங்கபாணி என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. அதனால்தான் இந்த ஆலயமும் சார்ரங்கபாணி ஆலயம் என ஆயிற்று.


மகாவிஷ்ணு பாதாளத்தில் ஒளிந்து கொண்ட இடமே பாதாள ஸ்ரீனிவாசர் சன்னதி ஆயிற்று. இந்த ஆலயம் கோமளவல்லித் தாயாரின் பிறந்த வீடு என்பதினால் இந்த ஆலயத்துக்கு செல்பவர்கள் முதலில் தாயாரை தரிசனம் செய்தப் பின்னரே (மரியாதைத் தர ) பெருமாளை தரிசிக்க வேண்டும் என்பது விதி ஆயிற்று.

இந்த ஆலயம் திவ்ய தேச 108 ஆலயங்களில் முக்கியமான ஒன்றாகும். இந்த ஆலயத்திற்கு இன்னொரு பெருமை உண்டு. நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் உருவாகக் காரணமாக இருந்துள்ளது இந்த ஆலயத்தின் பெருமாளின் லீலை . அதன் பின்னணிக் கதை இதுவாகும்.

ஒருமுறை நாதமுனி என்பவர் இந்த ஆலயத்துக்கு வந்து வழிபாடு செய்து கொண்டு இருந்தபோது அங்கிருந்த ஒரு பக்தர் இறைவனைக் குறித்து ஒரு பாடலைப் பாடிக் கொண்டு இருந்தார். அதன் பொருளைக் கேட்டு வியந்த நாதமுனி அந்த பாடல் எங்கிருந்து   கிடைத்தது என்று கேட்டார். ஒரு பாடலைப் பாடியவரோ  அது இன்னும் ஆயிரம் பாடல்களைக் கொண்டது என்றும் அதை தமக்கு நம்மாழ்வார் என்பவர் கற்றுக் கொடுத்ததாகக் கூறவும், அந்த ஆயிரம் பாடல்களையும் கூறுமாறு நாத முனி கேட்டார். ஆனால் அவை தனக்குத் தெரியாது எனக் கூறி விட்டார் அதைப் பாடியவர்.

அன்று இரவு நாதமுனியின் கனவில் தோன்றிய பெருமாள், ஆழ்வார் திருநகருக்குச் சென்று, நம்மாழ்வரை சந்தித்துக் கேட்டால் மீதி பாடல்கள் கிடைக்குமென்றார். அதன்படியே திருநகருக்குச் சென்று அவர் நம்மாழ்வாரை வணங்கினார். அவரிடம் தான் வந்ததற்கான காரணத்தைக் கூற ஆயிரம் பாடல்கள் கிடைக்குமென வந்த இடத்தில், நாலாயிரம் பாடல்கள் கிடைத்தது. இவற்றை நாதமுனி ஒன்றாகத் தொகுத்தார். அதுவே நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தம் என்று ஆயிற்று . ஆழ்வார்களின் பாடல்களை தொகுக்க காரணமாக இருந்தவர் என்பதால் இத்தலத்து சாரங்கபாணிக்கு, ஆராவமுதாழ்வார் என்ற பெயரும் உண்டானது.


மற்ற விஷ்ணு ஆலயங்களைப் போல இந்த ஆலயத்தில் சொர்கவாசல் என்பது கிடையாது. அதற்குக் காரணம் வைகுண்டத்தில் இருந்து மகாவிஷ்ணு நேரடியாக இந்த ஆலயத்துக்கு வந்து லஷ்மி தேவியை திருமணம் செய்து கொண்டதினால் இந்த ஆலயமே சொர்கமாகும் என்பது ஐதீகம். மேலும் சயன கோலத்தில் உள்ள பெருமாள் தமது பக்தரான திருமழிசை ஆழ்வார் வந்து தம்மை வந்து  வணங்கியபோது சற்று எழுந்து அவரைப் பார்த்தார் என்றும், அதனால்தான் மற்ற சயன கோலத்தில் உள்ள சிலைகளில் சற்று மாறுபட்டு, இங்குள்ள சயனப் பெருமாள் தலையை சற்றே தூக்கிப் பார்ப்பது போல சிலை அமைந்து உள்ளது. ஏழு ஆழ்வார்களினால் மங்களாசாசனம் பாடப்பட்ட ஆலயம்  இது.


இங்குள்ள ஆலய சுவர்பலகை செய்தியின்படி, இந்த ஆலயத்தைக் கட்டிய பிரும்மச்சாரியான ஸ்ரீ லஷ்மி நாராயணஸ்வாமி  என்பவர் இறந்தப் பின் அவருக்கு ஈமக்கிரியைகள் செய்ய சந்ததிகள் இல்லாததினால் பெருமாளே அவருக்கு மனித உருவில் வந்து ஈமக் கிரியைகள் செய்ததாக ஆலயத்தில் கதை காணப்படுகிறது.

Thanks Mr Pattabiraman

நன்றி

இதுவரை எனக்கு அறிமுகம் இல்லாதவரான திரு பட்டாபிராமன் ( Pattabi Raman <vijayakoti33@gmail.com) என்பவர் மரகதம் அம்மையாரைப் பற்றி நான் எழுதி இருந்த கட்டுரைக்கு பதிலாக கீழ் உள்ள கவிதையை அவர்  எனக்கு அனுப்பி உள்ளார்.  அதை அனுப்பி உள்ள அதே படத்துடன் அப்படியே வெளியிடுகிறேன். அவருக்கு என் நன்றி.  - சாந்திப்பிரியா 
 
 
 
மரகதவல்லி மீனாட்சி
மாங்காட்டில் உறையும் காமாட்சி
காசியில் வதியும் விசாலாட்சி

தந்தைக்கு உபதேசம் செய்தான்
முருகன் சுவாமிநாதனாக

தாயோ வல்லியாய் உருவெடுத்து வந்தாள்
தணிகை நாதனிடம் வந்தமர்ந்து
தத்துவ உபதேசம் பெற்றாள் போலும்

பாட்டினிலே வருவான் முருகன்
பல்லவியாய் வந்தமர்ந்தான்
என்று பாட்டினிலே வந்தான்
முருகன் மரகத வள்ளிக்கு

அவளின் உள்ளம் முருகனை
குறித்து உருகியதைப்போல்
உள்ளம் உருகுதையா என்ற
பாடலை பலமுறை கேட்டதுண்டு
நானும் முருகனின் நினைவில்
திளைத்து இன்புற்றதுண்டு.

பக்தி பரவசம் அடைந்தேன்
முருகனின் அடியாளின்
சரிதை படித்து
TR Pattabiraman

Monday, June 17, 2013

Sikkal Singaravelar Temple - 2

சிக்கல் சிங்காரவேலர் 
ஆலயம் - I  
 சாந்திப்பிரியா 


இந்த ஆலயத்தில் உள்ள சிவபெருமானை நவநீதேஸ்வரர் என்றும் அழைக்கிறார்கள். அதனால் அந்த சிவன் தலத்தில் விஷ்ணுவும் வெண்ணை பெருமானாக அமர்ந்தார். இது ஸ்ரீ வாமனப் பெருமாள் வரலாற்றுக் கதையில் காணப்படுகிறது.


ஸ்ரீ வாமனப் பெருமாள் கதையின்படி தேவர்களை துன்புறுத்தி வந்த மகாபலி சக்கரவர்த்தி என்பவற்றின் கொடுமைகளை தேவர்கள் திருமாலிடம் சென்று கூறினார்கள் . ஆகவே திருமாலும் வாமனாக அவதாரம் எடுத்துக் கொண்டு சிக்கலை அடைந்து அங்கு கயா தீர்த்தம் என்ற தீர்த்தத்தை உருவாக்கினார் . அதன் பின் அதில் ஸ்நானம் செய்துவிட்டு நவநீதேஸ்வரரை வணங்கித் துதித்து மகாபலி சக்கரவர்த்தியை அழிக்க தமக்கு சக்தியைத் தருமாறு வேண்டினார். நவநீதேஸ்வரரும் அவர் மூன் தோன்றி அவர் கேட்ட வரத்தை அருள அந்த பலத்தைக் கொண்டு விஷ்ணு யுத்தம் செய்து மகாபலி சக்கரவர்த்தியைக் கொன்று தேவர்களைக் காத்தார். இப்படியாகவே சிக்கல் ஆலயத்தின் உள்ளேயே சிவபெருமானுடன் சேர்ந்து விஷ்ணுவிற்கும் ஒரு ஆலயம் அமைந்தது. இப்படியாக அங்கு அமர்ந்த விஷ்ணுவே கோலவாமனப் பெருமான் என அழைக்கப்படலானார்.

அது போலவே சிக்கலின் அருகில் உள்ள திருகண்ணக்குடி என்ற கிருஷ்ணர் ஆலய வரலாற்றுக் கதையின்படி வசிஷ்டர் பாற்கடலில் இருந்து எடுத்த வெண்ணையை கொண்டு சிவன் உருவைப் படைத்து அதை பூஜிக்க அந்த வெண்ணையை உண்பதற்காக கிருஷ்ணர் கொண்டு போக முயன்றபோது அந்த வெண்ணை அவர் விரலில் ஒட்டிக் கொண்டு வெளிவர மறுக்க அவருக்கும் சிக்கல் ஏற்பட்டதினால் சிக்கல் எனும் பெயர் இந்த இடத்துக்கு ஏற்பட்டது என்றும் கதை உள்ளது.

இப்படியான கதைகளைக் கொண்டு அமைந்த அந்த சிவன் ஆலயம் எப்படி முருகனுக்கு பெருமை சேர்க்கும் ஆலயமாக கருதப்படுகிறது ? அதன் கதை இது. உலகை ஆட்டிப் படைத்து கொடுமைப்படுத்தி வந்த சூரபத்மனை எவராலுமே அழிக்க முடியாமல் தேவர்கள் தவித்தபோது, முருகனுக்கு அந்த சூரனை அழிக்கும் கடமையை சிவபெருமான் கொடுத்தார். சூரபத்மனை அழிக்க முருகப் பெருமான் செல்லக் கிளம்பியபோது அந்த யுத்தத்தில் சூரபத்மனை அழிக்க வேண்டும் என்பதற்காக விஷேசமான ஒரு ஆயுதத்தைப் படைத்த பார்வதி அதை முருகனுக்கு இந்த தலம் உள்ள இடத்தில்தான் அளித்தார். அதுவே முருகன் சூரனை அழித்த வேல் ஆகும்.

சூரனை அழித்தப் பின் முருகன் இந்த தலத்தில் வந்து தனது பெற்றோர்களை வணங்க, அவருக்கு பெருமை சேர்க்கும் விதமாக இனி தான் உள்ள இந்த தலமான சிக்கல், யாராலும் அழிக்க முடியாமல் இருந்த சூரனை அழித்த முருகனுக்கு பெருமை சேர்க்கும் தலமாக அமையட்டும் என சிவபெருமான் ஆசி கூற அது முதல் சிக்கல் சிவபெருமான் ஆலயம் சிக்கல் சிங்கார வேலன் ஆலயம் என ஆயிற்று என்பது தல வரலாற்றுக் கதை.  சிக்கல் சிங்காரவேலர் வள்ளி, தெய்வானையுடன் நின்ற திருக்கோலத்தில் காட்சி தருகிறார். இந்த ஆலயத்தில் சிவபெருமான், விஷ்ணு, முருகன் என அனைவரும் குடி கொண்டு இருந்தாலும் முருகனே மூலவராக வழிபடப்படுகிறார்.


ஆலயத்தில் வருடாந்திர விஷேஷம் என்ன என்றால் சூரசம்ஹார விழா. ஒவ்வொரு வருடமும் ஐப்பசி மாதம் சூரபத்ம சம்ஹார விழாவில்  சூரபத்மனை அழிப்பதற்காக தன் தாயிடம் வேலை வாங்கிக் கொண்டு முருகப்பெருமான் தன் கோவிலில் வந்து அமர்ந்த பிறகு, வேலின் வீரியம் தாங்காமல் உடலெங்கும் வியர்க்குமாம். அங்குள்ள பண்டிதர்கள் பட்டுத்துணியால் அந்த தண்ணீர் திவலைகளை  துடைக்கத் துடைக்க முத்து முத்தாக வியர்வை துளிர்த்துக் கொண்டே இருக்கும் அற்புதத்தைக் காணக் கண் கோடி வேண்டும் என்கிறார்கள். அது மட்டும் அல்லாமல் அந்த சன்னதியின் சுவர் முழுவதும் வியர்வை சிந்தியது போல தண்ணீரால் காணப்படுமாம். இந்த மாயத்தைக் காண்பதற்காக ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அங்கு கூடுவார்கள் என்று ஆலயத்தில் கூறுகிறார்கள்.

இங்குள்ள ஆலயத்தின் இன்னொரு சிறப்பான அம்சம் என்ன என்றால் ஒரு சன்னதியில் தனியாக ஹனுமாரும் ஆராதிக்கப்படுவதே. வடமேற்கு மூலையில் ஆஞ்சனேயர் சந்நிதி அமைந்திருக்கிறது. முருகன் ஆலயங்களில் ஹனுமான் இருப்பது அறியதே. அப்படி முருகனும் ஹனுமானும் சேர்ந்தே உள்ளதாக கூறப்படும் ஆலய விவரம் இங்குள்ள ஆலய சுவற்றில் எழுதப்பட்டு உள்ளது. அதைக் கீழே காணலாம்.


பிரகார சுற்றி வரும்போது வடக்குச் சுற்றில் கோலவாமனப் பெருமாள் கோவில் தனியாக அமைந்திருக்கிறது. ஸ்ரீதேவி, பூமாதேவி சகிதம் நின்ற திருக்கோலத்தில் பெருமாள் காட்சி தருகிறார். அது போலவே சிவனும் விஷ்ணுவும் சேர்ந்துள்ள ஆலயங்கள் 28 எனத் தெரிகின்றது. அவை இந்த ஆலயத்தின் சுவற்றின் பலகையில் காணப்படுகிறது. அதையும் கீழே காணலாம்.


கோவிலின்  பிற சிறப்பு அம்சங்கள் இவை: 
  1. திலோத்தமையுடன் கூடாத நட்பைக் கொண்டதினால் தன் தவ வலிமையை இழந்த விசுவாமித்திர முனிவர் தாம் இழந்த தவவலிமையை திரும்பப் பெற இங்கு வந்து தவம் இருந்தாராம். அவர் தவத்தை மெச்சிய சிவபெருமான் அவருக்கு  தவ வலிமையை மீண்டும் கொடுத்தாராம் .
  2. இந்த ஆலயத்தைக் கட்டியதாக கூறப்படும் முசுகுந்தச் சக்கரவர்த்தி ஒரு அந்தணனைக் கொன்ற ஏற்பட்ட பாவத்தினால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் ஏற்ப்பட அவர் இங்கு வந்து சிவபெருமானை வேண்டிக் கொண்டு சாப விமோசனம் பெற்றாராம்.  
  3. இந்த தலத்தில்  எப்போதுமே காமதேனுப் பசு வசிப்பதாக ஐதீகம் உள்ளது.


ஆலய விலாசம்
அருள்மிகு நவனிதேஸ்வரர் திருக்கோயில்
சிக்கல்
சிக்கல் அஞ்சல்
வழி நாகப்பட்டினம்
நாகப்பட்டினம் வட்டம்
நாகப்பட்டினம் மாவட்டம்
PIN - 611108

Sikkal Singaravelar Temple 1

 சிக்கல் சிங்காரவேலர் 
ஆலயம் - I  
 சாந்திப்பிரியா 


முருகனின் ஆலயங்களில் மிகப் பழமையானதும்  புகழ்  பெற்றதும்  எது என்றால் அந்த ஆலயங்களில் ஒன்று  சிக்கல் சிங்காரவேலவன் ஆலயம் என்பதை தயங்காமல் கூற முடியும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. தமிழ்நாட்டில்  நாகப்பட்டினத்தில் இருந்து ஐந்து கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது சிக்கல் எனும் கிராமம்.  அங்கு உள்ளதே புகழ் பெற்ற சிங்காரவேலர் ஆலயம்.  இந்த முருகனுக்கு பெருமை சாற்றும் ஆலயம் கட்டப்பட்டபோது சிவன் ஆலயமாகவே இருந்தாலும் பின்னர்  முருகனே முக்கியமானவராகக் கருதப்பட்டார்.  சோழ மன்னன் காலத்தில் இந்த ஆலயம் நிர்மாணிக்கப்பட்டு உள்ளது.  இந்த ஆலயத்தைக் குறித்த கதைகள் சில உண்டு. அவற்றில் முக்கியமானவை இரண்டு ஆகும்.

இந்த ஆலயம் ஏற்பட்ட இடத்தில் ஒரு காலத்தில் முழுமையாக மல்லிகை பூக்களைக் கொண்ட செடிகள் படர்ந்திருக்க அது மல்லிகை வனம் என அழைக்கப்பட்டு வந்திருந்துள்ளது. ஆகவே இந்த தலத்தின் பெயரையும் மல்லிகாரண்யம் என அழைக்கலானார்கள். அந்த மல்லிகை மணத்தின் வாசனையினால் ஈர்க்கப்பட்டே காமதேனு அங்கு வந்து வசித்ததாக கதை உள்ளது. அந்தக் கதை என்ன என்றால் அந்த பூமியே மல்லிகை மலர் கொடியினால் சூழ்ந்திருந்தபோது அதன் அழகில் மயங்கிய காமதேனுப் பசு  தான் ஒரு மண்டலம் பூமிக்கு சென்றுவிட்டு வருவதாக வசிஷ்டரிடம் அனுமதி கேட்டுக் கொண்டு அந்த வனப் பகுதியில் வந்து வசிக்கலாயிற்று. ஒரு மண்டலம் என்பது தேவ கணக்கின்படி 45 நாட்கள் அல்ல பல வருடங்கள் கணக்கைக் கொண்டது. காமதேனுவும் அவ்வபோது தேவலோகத்துக்கு சென்று விட்டு வருவது உண்டு.


இந்த நிலையில் ஒருமுறை பிரபஞ்சம் பஞ்சத்தினால் பரிதவித்தது. எவருக்கும் உண்பதற்கு  உணவு சரிவரக் கிடைக்காத நிலை ஏற்பட்டபோது யாருக்கு என்ன கிடைத்ததோ அதையே உண்டு வாழ்ந்தார்கள்.   பூலோகத்தில் வந்திருந்த காமதேனுப் பசுவும் ஒருநாள் உண்ணுவதற்கு புல்லும் உணவும் கிடைக்காத நிலையில் பசியால் துடித்து மாமிசத்தை தின்று விட்டதினால் தோஷம் அடைந்தது.  பூலோக வாசம் முடிந்ததும் அது தேவலோகத்துக்கு சென்றபோது அதைக் கண்ட  சிவபெருமான் மாமிசத்தை உண்டு விட்டதினால் கைலாயத்தில் நுழைய அதற்கு இடம் இல்லை என்று கூறி காமதேனுப் பசுவிற்கு சாபமிட அதுவும் புலியின் முகத்தைக் கொண்ட பசுவாகி விட்டது. தவறு செய்ததற்கு மன்னிப்புக் கோரிய பசுவும்  அழுது புலம்பி  தனக்கு சாப விமோசனம் தருமாறு  அவரிடம் மன்றாடியது. அதனால் அது செய்த பாவத்தைக் களைந்து கொண்டு மீண்டும் பழைய நிலையை அடைய சிக்கல் என்ற இந்த ஊருக்கு வந்து சிவபெருமானை  துதித்து தவம் இருந்து சாப விமோசனம் பெற வேண்டியதாயிற்று. அங்கு வந்தபோது பஞ்சம் ஏற்பட்டு இருந்த பூமியில் தண்ணீரெல்லாம் வற்றி இருந்தது.  ஆகவே சிவபெருமானை துதிப்பதற்கு முன்னால்  குளிக்க வேண்டும் என்பதினால் தண்ணீர் வற்றி இருந்த ஒரு  குளத்தில்   அது தனது மடியில் இருந்த பாலை சுரக்க அது பால் குளமாயிற்று. அதில் குளித்து விட்டு அது சிவனைத் துதித்து தவம் இருந்தது. அந்த குளத்தையே  இன்று தேனு தீர்த்தம் என்கிறார்கள் (காமதேனுவில் இருந்து எடுத்த தேனு எனும் வார்த்தையைக் கொண்டு) .

அந்த காமதேனு அங்கு வந்து புலி முகத்துடன் இருந்தபோது வசிஷ்ட முனிவரும் அந்த தலத்தில் வந்து  காமதேனு சாப விமோசனம் பெற வேண்டும்  என்பதற்காக தவத்தில் இருந்தார்.  காமதேனு அவருடைய பசு என்பதினால், அதற்கு சாப விமோசனம் கிடைக்க வேண்டும் என சிவபெருமானை வேண்டிக் கொண்டு அவரும் அங்கு இருந்தார். அப்போது பால் குளத்தில் இருந்த பாலும் வற்றி வெண்ணையாக  வழிந்து கொண்டு இருக்க அதை  எடுத்து, அந்த வெண்ணையில் சிவலிங்கத்தை உருவாக்கி  அதையே பூஜித்து வரத் துவங்கினார். அதிசயமாக  அந்த வெண்ணையும் உருகவில்லை, முனிவரின் பூஜையும் தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தது.  அவர்களின் தவத்தினால் மனம் உருகிய சிவபெருமான் காமதேனு பசுவிற்கு  சாப விமோசனம் தர அதுவும் தனது பழைய முகத்தை பெற்றது.

சில காலம் கழிந்ததும், வசிஷ்ட முனிவர் முன்னால் சிவபெருமான் தோன்றி அவர் கேட்ட வரங்களையும் அருளினார். அதன் பின் வசிஷ்டர் அங்கிருந்து கிளம்பலானார். ஆகவே அந்த இடத்தில் தான் பூஜித்த வெண்ணையினால் உருவாக்கிய சிவலிங்கத்தையும் தன்னுடன் எடுத்துக் கொண்டு வசிஷ்ட முனிவர் செல்லத் துவங்கியபோது   வெண்ணை என்றாலும் அதை அவரால் வெளியில் எடுக்க  முடியவில்லை. வெண்ணையை பூமியில் இருந்து எடுக்க முடியாமல் அவருக்கு சிக்கல் ஏற்பட்டது.  அதனால்தான் சிக்கல் ஏற்பட்ட இந்த தலத்தின் பெயரும் சிக்கல் என ஆயிற்று என்கிறார்கள். வசிஷ்ட முனிவரினால் வெண்ணையினால் செய்த லிங்கத்தை எடுக்க முடியாததினால்  அதை அங்கேயே விட்டு விட்டுச் சென்று விட அதுவும் லிங்கமாகி அங்கேயே பதிந்து கொண்டது. இப்படியாக அந்த சிங்காரவேலர் ஆலயத்தில் முதலில் சிவலிங்கமே பூஜிக்கப்பட்டு வந்தது.  வெண்ணையினால் செய்த சிவலிங்கமாக அது இருந்ததினால் அந்த சிவலிங்கத்திற்கு வெண்ணை நாதர் அல்லது  வெண்ணைபிரான் என்று பெயர் ஏற்பட்டது.

வசிஷ்டர் அமர்ந்து கொண்டு வெண்ணையினால் 
ஆன சிவலிங்கத்தை பூஜித்த இடமாம் இது.  மேலே உள்ளது 
வெண்ணை சிவன் இருந்த சன்னதி

இந்த தலத்தின் பெருமை மேலும் உண்டு. இதுவும் ஒரு விதத்தில் சிவன் மற்றும் விஷ்ணு சேர்ந்தே உள்ள தலமாகும். இன்னொரு கதையின்படி வசிஷ்டர் உருவாக்கிய வெண்ணை லிங்கத்தை குழந்தை உருவில்  கிருஷ்ணரைப் போல வந்த  விஷ்ணு தனது கையில் எடுத்துக் கொண்டு செல்ல முயல,  அதைக்  கண்டு கோபமுற்ற வசிஷ்டர் அவரைத் தடுத்தபோது  தனது நான்கு கைகளிலும் சங்கு, சக்கரம், கடிஹஸ்தம்  மற்றும் அபய முத்திரையுடன் வசிஷ்ட முனிவருக்கு விஷ்ணு பெருமான் காட்சி தந்தப் பின்  அங்கிருந்து போக முயன்றபோது அந்த வெண்ணை அவர் கட்டைவிரல் மற்றும் அடுத்த விரலில் ஒட்டிக் கொள்ள அதை எடுக்க முடியாத நிலை தோன்றி  அவருக்கு சிக்கல் ஏற்பட்டதினால் அந்த இடம் சிக்கல் என்ற பெயரைப்  பெற்றதாகவும்  கூறுகிறார்கள்.
 -----தொடரும் 

Monday, June 3, 2013

Is Maragatham ammaiyaar Valli devi's reincarnation ?


ஆண்டவன் பிச்சை 
மரகதம் அம்மையார்  
வள்ளி தேவியின் மறு அவதாரமா?

ஆங்கிலத்தில் : வீ. எஸ் . கிருஷ்ணன்

தமிழில் : சாந்திப்பிரியா

பிரபலமான வழக்கறிஞரும் பெரும் கல்விமானுமான சங்கரநாராயண சாஸ்திரி ஒருநாள் தனது வாசகசாலையில் அமர்ந்து கொண்டு இருந்தபோது யாரோ  தம் அறையில் நுழைவதை உணர்ந்தார்.  சாதாரணமாக அவர் தனது வேலையில்  மும்முரமாக இருக்கும்போது அவர் அறையில் யாரும் நுழைய மாட்டார்கள். வந்தது யார் என அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது தனது மகள் மரகதம் தன் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு இருப்பதைக் கண்டார்.

எப்போதுமே சிரித்த முகத்துடனும் விளையாடிக்கொண்டும் இருக்கும் மரகதம் அன்று ஏனோ சற்று இறுக்கமான முகத்துடன் இருப்பதைக் கண்டு வியந்து அதற்கான காரணத்தை அவளிடம் கேட்டார். ஆனால் அவளோ அதற்குப் பதிலாக முருகன் மீதான பாடல் ஒன்றைப் பாடினார். அந்த  பாடலின் கருத்தாழத்தைக் கண்ட சங்கரநாராயண சாஸ்திரி  வியந்தார். பல விஞ்ஞானிகளும் ஆராய்ச்சியாளர்களும் பல நாட்களாகத் விடை தேடிக் கொண்டு இருந்த சாசுவதமான வாழ்க்கை என்பதற்கு விளக்கத்தைக் தந்த பாடலாக அது அமைந்து இருந்தது.

அவள் பாடி முடித்ததும் அதைக் குறித்து அவர் அவளிடம் கேட்டார்' 'இத்தனை அற்புதமாகவும் ஆழம் பதிந்த பொருளுடனும் உள்ள இந்தப் பாடலை யார் இயற்றினார்கள்? இதை எங்கிருந்து கற்றுக் கொண்டாய்?'. அதற்கு அவள் பதில் தந்தாள் 'என் கனவில் நேற்று முருகப் பெருமான் தோன்றி இதை எனக்கு தந்தார் '

அவள் பாடிய பாடலின் கருத்து இது ' இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆரம்பத்தில் இருந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான். அதுவே இரண்டாகி, பின்னர் மூன்றாகி அதன் பின் பல பொருட்களாகி விட்டது'. கற்றறிந்த சாஸ்திரிஜி அதன் அர்த்தத்தைப் புரிந்து கொண்டார். முதலில் ஒன்று என்பது இந்த பிரபஞ்சத்தைப் படைத்த பரப்பிரும்மன் எனும் பராசக்தி. அதன் பின் தோன்றியது சிவன், பிரும்மா, விஷ்ணு.  அதன் பின் தோன்றியதே இந்த உலகம் மற்றும் பல தோற்றத்திலான கடவுட்கள். 'ஓர் உருவாக்கிய தாரகா' எனும் அருணகிரிநாதரின் பாடலை அது  நினைவு படுத்தியது.

சங்கரநாராயண சாஸ்திரி மற்றும் சீதாலஷ்மி அம்மையாருக்கு 1899 ஆம் ஆண்டு சென்னையில் உள்ள மயிலாப்பூரில் பிறந்த பெண்ணுக்கு இயற்கையில் கிடைக்கும் அரிய மரகதம் மற்றும் வள்ளி தேவியின் பெயரில் வரும் வள்ளியையும் சேர்த்து மரகத வள்ளி என்ற பெயரை சூட்டினார்கள். குடும்பத்தில் அனைவருமே கல்விமானாக புகழ் பெற்றவர்களாக விளங்கி இருந்ததினால் மரகதமும் நன்கு படித்து தனக்கு உதவியாக இருப்பாள் என்ற எண்ணத்துடன் அவளுக்கு கல்வி அறிவு புகட்ட வீட்டிலேயே நல்ல ஆசானை அமர்த்தினார்கள். ஆனால் மரகதமோ படிப்பில் நாட்டம்  இல்லாமல் இருந்தாள்.

ஒரு கட்டத்தில் மரகதத்தின் தாயார் மரணம் அடைய, அவளது தந்தையும் அவரது ஆராய்ச்சியில் மும்முரமாக கவனம் செலுத்தி வந்ததினால் மரகத வள்ளி தனது மாமனான வெங்கடசுப்ப ஐயரின் பொறுப்பில் வாழ்ந்து வரவேண்டி இருந்தது. ஒரு காலத்தில் சாஸ்திரியின் தந்தை ஒரு சொந்தக்காரருக்கு கொடுத்திருந்த வாக்கை நிறைவேற்றுவதற்காக சங்கரநாராயண  சாஸ்திரியும் காலாகாலத்தில் தனது பெண்ணான மரகதத்தை நரசிம்மன் என்பவருக்கு மணம் முடித்து வைத்தார்.  ஆனால்  திருத்தணி முருகனின் பக்தரான தனது பாட்டனாரிடம் இருந்து முருகன் மீதான கதைகளைக் கேட்பதிலேயே மரகதமும் ஆர்வமாக இருந்தார். மேலும் திருமணத்துக்குப் பிறகு எப்பொழுதெல்லாம் தனது தந்தையின் வீட்டிற்குப் போனாலும்  தனது பாட்டியை அழைத்து முருகன் கதைகளைக் கூறுமாறு கேட்பார். பாட்டியும் திருத்தணி முருகனின் மகிமைகளைக் அவருக்குக் கூறுவது உண்டு.

ஒருமுறை நவராத்திரியில்  தந்தையின் வீட்டிற்கு சென்று இருந்தபோது அவருடைய பாட்டியிடம்  முருகன் கதைகளைக் கேட்ட பின் உறங்கிக் கொண்டு இருந்த மரகதத்தின் கனவில் முருகப் பெருமான் தோன்றினார். அது முதல் அவளது வாழ்கை திசை திரும்பலாயிற்று. எப்படி நம்பிராஜனின் மகளான மலைப்பெண் வள்ளியின் மீது காதல் கொண்டு  அவளை தன்னிடம் முருகன் அழைத்துக் கொண்டாரோ அது போலவே மரகதத்தையும் அவர் தன்னிடம் அழைத்துக் கொள்ளத் துவங்கினார் என்றே கூற வேண்டும். தனக்குள் உள்ள பக்தி, விவேகம்  என அனைத்தையுமே முருகனே கொடுத்ததாகக் கருதிய மரகதமும் மெல்ல மெல்ல 'ஆண்டவன் பிச்சை' என அழைக்கப்படலானார். இன்றும் அவர் இயற்றிய பல அற்புதமான பாடல்களில் பல ஆலயங்களிலும் பாடப்படும் T.M. சௌந்திரராஜன் பாடி உள்ள 'உள்ளம் உருகுதையா' எனும் இனிய பாடல் மனதை மயக்கும் வகையில் உள்ளது.

 முருகன் நினைவிலேயே தன் 
வாழ்கையை கழித்து வந்தார் மரகதம் அம்மையார்  

பின்னர் மரகதம் தனக்கு வந்த கனவு குறித்து மற்றவர்களிடம் இப்படியாகக் கூறினார். '' முருகன் என் கனவில் வந்தார். என்னுடைய கைகளைப் பற்றிக் கொண்ட அவர் கூறினார் 'நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்'. அதன் பின் அவர் என் உள்ளத்தை அவர் ஆக்ரமித்துக் கொண்டார். அதே கனவில் அவர் எனக்கு சன்னியாச தீட்சை தருவதை போலவும் உணர்ந்தேன். அவரே எனக்கு இத்தனை அழகான பாடலைப் பாடும் திறமையைத் தந்து எனக்கு ஆசிகள் தந்துள்ளார்.  தனது பக்தையான ஆண்டாளிடம் ரங்கநாதர் கூறியது போலவே முருகனும் என்னை அவருக்கு மல்லிகை அல்லது ரோஜா மாலைகளைப் போடாமல் அவர் மீதான பாடல்களை பாடி அவற்றையே மாலையாக்கி அவருக்கு போடுமாறு கூறினார். ஆண்டாள் திருப்பாவைப் பாடல்களைப் பாடியது போல முருகன் மீதான பாடல்கள் என்னை அறியாமலேயே எனக்குள் இருந்து தானாகவே வெளி வந்தது. அவரது பன்னிரண்டு தோள்களையும் பாடல்கள் எனும் மாலையினால் நான் அலங்கரித்தேன். உண்மையைக் கூறினால் என்னுடைய இதயத்தினுள் முருகப் பெருமானே அமர்ந்து கொண்டு அந்தப் பாடல்களை என் மூலம் வெளிப்படுத்தி உள்ளார் என்றே நினைக்கிறேன்''.

பல முறை மரகதம் முருகன்  மீதான பல பாடல்களையும் அவ்வபோது வெளிப்படுத்தி தனது பெற்றோர்களையும், மற்றவர்களையும் பரவசப்படுத்தினார். அந்த கனவு சம்பவத்துக்குப் பிறகு மரகதம் முருகனின் பரம பக்தையானார். அவளை சுற்றி அவளது பெற்றோர் மற்றும் உறவினர்கள் இருந்தாலும், அவரே குடும்ப வாழ்க்கையில்  ஈடுபட்டுக் கொண்டு இருந்தாலும் மரகதம் மனதளவில் குடும்ப வாழ்க்கையில் பற்றற்றவராகவே வாழ்ந்து வந்திருந்தார்.  தனது கணவர், குழந்தைகள் மற்றும் பிறருக்கு உடலால் சேவைகளை செய்து வந்தாலும் அவள் உள்ளத்தை முருகப் பெருமானே முழுமையாக ஆக்ரமித்துக் கொண்டு இருந்தார்.  குடும்ப வாழ்வில் இருப்பது போல வெளிக்கு தோற்றம் தந்தாலும் அவர் இதயமோ முருகனின் காலடிகளையே  சுற்றிக் கொண்டு  இருந்தது. ஜொலிக்கும் நகைகளை பெண்கள் அணிந்து கொள்வது போல இதயத்தில் சுடர் விட்டுக் கொண்டு இருக்கும் முருக பக்தி எனும் நகையை அவர் அணிந்து கொண்டு இருந்தார்.

முருக பக்தியைப் பொருத்தவரை அவள் உள்ளமோ பளிங்குக் கல்லைப் போல தூய்மையாகவே இருந்தது. சுந்தரவல்லி எனும் பூர்வ ஜென்மப் பெண் வள்ளியாக நம்பிராஜன்  தினை  விளைந்த தானியத் தோட்டத்தை காவல் காத்து வந்தபோது வள்ளிமலைக்கு அவளைத் தேடி வந்தார் முருகன். அது போலவே இப்போது மரகதத்தின் ஆசையை பூர்த்தி செய்ய முருகன் பூமிக்கு வந்தபோது ஒரு குழந்தையைப் பெற்று எடுத்த நிலையில் மரகதம் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு  இருந்தாள்.

மரகதம் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது முருகன் அவள் முன்னால் ஒரு சன்யாசியைப் போல தோன்றி தன்னை மறந்து அவரைப் போற்றிப் புகழும் பாடல்களைப் பாடத் துவங்கினார். தன்னை மறந்து அமர்ந்திருந்த மரகதம் அந்த நேரத்தில் தன்னுடையக் குழந்தை அழுவதைக் கூட பார்க்கவில்லை. அங்கிருந்த நர்ஸ் அவளை தட்டி எழுப்பி அழுது கொண்டு இருந்த குழந்தையை கவனிக்குமாறுக் கூறினாள். அந்த சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்ட அவளது மாமனார் வீட்டினர் அவளை கடிந்து கொண்டு முருகன் மீது அவள் இயற்றி எழுதி வைத்து இருந்த கைபிரதிகளை எடுத்துக் கொண்டு போய் ஒரு டிரங்க் பெட்டியில் வைத்து பூட்டி வைத்து விட்டார்கள்.

முருகனை மரகதம் அம்மையார் ஆண்டிப் பண்டாரம் என்றே அழைத்தார். இப்படியாக பற்றற்ற  நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்த அவளுடைய நடத்தையை அவளது புகுந்த வீட்டினர் ரசிக்கவில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை  அவர்களது மனமோ செல்வத்தை பெருக்கிக் கொள்வதிலேயே இருந்தது. இதனால் அவர்களது வீட்டில் அடிக்கடி சச்சரவுகள் தோன்றிக் கொண்டே இருந்தாலும், அவை எவற்றையுமே  மரகதம் பொருட்படுத்தாமல் அனைவரையும் விட்டு விலகி தண்டாயுதபாணியின் அருகில் வேகமாக சென்று கொண்டு இருந்தாள்.


அதன் பின்னர் மரகதத்தின் வாழ்க்கையில் பல நிகழ்ச்சிகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டு இருந்தன. வீட்டில் பிரச்சனைகள் அதிகரித்தன. அவளுக்கு மேலும் சில குழந்தைகள் பிறந்தன. ஆனால் மரகதம் அவை அனைத்தையும் பொறுத்துக் கொண்டு அமைதியாகவே இருந்து வந்தார். அவள் மனதும் எப்போதும் போல முழுமையாக முருகனுடன் இணைந்தே இருந்தது. முருகன் மீது அவள் பல பாடல்களையும் இயற்றிக் கொண்டே இருந்தாள். அவள் படைத்த பாடல்கள் சிலவற்றின் மூலம், 'முருகா என்னிடம் அவ்வபோது மட்டுமே நீ வந்து விட்டுச் செல்கிறாய். எப்போதுமே என்னுடன் இருக்க மாட்டாயா?' எனும் வேதனைகளை வெளிப்படுத்திய பாடல்கள் அதிகம் இருந்தது. ஒருநாள் முருகன் அவளது கனவில் வந்து 'முட்டாள் பெண்ணே , உன்னுடைய இதயத்திலேயே எப்போதும் முழுமையாக அமர்ந்து உள்ள என்னை காணவில்லை என்று வெளியில் என்னைத் தேடிக்க் கொண்டு நீ ஏன் வேதனைப்பட வேண்டும்?'

1948 ஆம் ஆண்டு அவள் வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டது. ஒருநாள் அவள் படிக்கட்டில் இறங்கி வந்து கொண்டு இருந்தபோது கால் தவறி கீழே விழுந்து விட்டாள். அவளை மருத்துவமனையில் சேர்த்தார்கள். அங்கு அவள் தனது சுயநினைவை முற்றிலும் இழந்தாள். சிலநேரங்களில் அவளுக்கு நினைவு திரும்பினாலும், மீண்டும் மீண்டும் நினைவை இழந்து கொண்டே இருந்தாள். இப்படியாக அவள் ஆறு மாதங்கள் படுக்கையில் கிடந்தாள். எப்போவாவது அவளுக்கு சுய நினைவு வந்தால் ' நீங்கள் யார்?, நான் யார்?' என்று கேட்பாள். அவள் தான் யார் என்பதையோ, மற்றவர்கள் யார் என்பதையோ உணரமுடியாத நிலைக்கு சென்று இருந்தாள்.

நடைந்தேறிய மருத்துவ சோதனைகளின் முடிவுகள் அனைத்துமே அவள் வாழ்கையின் இறுதி நிலைக்கு சென்று விட்டாள் என்பதாகவே அமைந்து இருந்தன. ஆனால் அனைவரது கருத்துக்களையும் பொய்யாக்கும் விதத்தில் மரகதம் பூரண குணம் அடைந்தாள். அதுவே அவளுடைய புது வாழ்வு வெளிப்பட்ட நிலைமையாக அமைந்தது. மீண்டும் தன்னுடைய குடும்ப வாழ்க்கைக்கு திரும்பினாள்.  ஆனால் அருணகிரிநாதரைப் போலவே தன்னை மாற்றிக் கொண்ட அவள் முருக பக்தியில் ஈடுபட்டுக் கொண்டும்  அவர் மீதான பாடல்களை  பாடிக் கொண்டும் மட்டுமே தனது வாழ்கையை கழிக்கலானார்.

மரகதம் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது அவர் இயற்றிய பாடல்கள் பூட்டி வைக்கப்பட்டு இருந்த பெட்டியை அவரது உறவினர் ஒருவர் எதேற்சையாக திறந்து பார்த்து விட்டு அதில் இருந்த பாடல்கள் அடங்கிய புத்தகத்தை எடுத்துக் கொண்டு போய்  திருப்புகழ் மணி என்பவரிடம் கொடுத்து விட்டார். அவற்றைப் படித்து விட்டு பெரிதும் புகழ்ந்த அவர் அவற்றில் இருந்து சிலவற்றை பிரசுரம் செய்தார். அதற்கு பதிலாக அருணகிரிநாதரின் ஒரு புகைப்படத்தை பிரசாதமாக கொடுத்து அனுப்பினார்.

1950 ஆம் ஆண்டு மரகதம் தனது நண்பர்களுடன் திருவண்ணாமலைக்குச் சென்று இருந்தார். இரவு பத்து மணி ஆகிவிட்டது. இரவு வெகு நேரம் ஆகிவிட்டதினால் ஆலயத்தில் தரிசனம் செய்ய முடியாத நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது என்றாலும் எப்படியோ மரகதமும் அவரது நண்பர்களும் ஆலயத்துக்கு உள்ளே சென்று விட்டார்கள். அருணாசலாவை வணங்கியப் பின்னர் உண்ணாமலை அம்மன் சன்னதிக்கும் சென்றார்கள்.  அங்கு ஒரு இளம் வயது பண்டிதர் இருந்தார்.  அவர் அவர்கள் கேட்ட அனைத்து பூஜைகளையும் செய்து முடித்தப் பின் பிரசாதமும் தந்தார். அவர் பெயரை அவர்கள் கேட்டபோது அவர் தன்னை தண்டாயுதபாணி என அறிமுகம் செய்து கொண்டார். அதன் பின் அந்த இளம் பண்டிதரே மரகதம் அம்மையாரின் கையைப் பிடித்து அழைத்துச் சென்று  வடக்குப் பக்கத்தில் இருந்த முருகன் சன்னதியில்  அவளை  அங்கேயே விட்டப் பின் அங்கிருந்து மறைந்து விட்டார்.

அங்குதான் முருகப் பெருமான் அருணகிரிநாதருக்கு தரிசனம் கொடுத்தார்.  அந்த உண்மையை 'அடலாருணை திருகோபுரத்தே அந்த வாயிலுக்கு அருகில் சென்று கண்டு கொண்டேன்' என்ற பாடல் மூலம் அருணகிரிநாதர் வெளிப்படுத்தினார். மறுநாள் மரகதம் அம்மையாருடன் சென்றவர்கள் அந்த ஆலயத்துக்கு சென்று அந்த பூசாரியைக் குறித்து விவரம் கேட்டபோது அங்கிருந்த பண்டிதர்களோ, ஆலயம் திறந்திராத அந்த இரவு நேரத்தில் யாருமே பூஜைகளை செய்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்றும், அவர்கள் கூறியதைப்  போன்ற எந்த இளைஞரும் அங்கு பூசாரியாக இல்லை என்றும் தெரிவித்தார்கள்.

( திரு வீ. எஸ். கிருஷ்ணன் என்பவர் எழுதி உள்ள  இந்த கட்டுரை முருகன் நியூஸ் லெட்டெர் எனும் வலைதள இதழில் வந்துள்ளது (Copyright © 2013 Murugan Bhakti, All rights reserved.) .   அதை தமிழாக்கம் செய்து வெளியிட்டுக் கொள்ள அனுமதி தந்துள்ள  அதன் ஆசிரியர் பேட்ரிக்  ஹாரிகனுக்கு நன்றிஅது போல அம்ரிதவர்ஷினி பத்திரிகை ஆசிரியரான வாசுதேவன் அவர்களும் அனுமதி தந்துள்ளார்கள். அவருக்கும் என் நன்றி.)

 -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
பின் குறிப்பு:-  மரகதம் அம்மையாரின் புகைப்படம் மற்றும் பிற விவரங்கள் குறித்து சில இடங்களில் விசாரித்தேன். பல இடங்களிலும் தேடினேன்.  அவை கிடைத்ததும் இந்தக் கட்டுரையை வெளியிட எண்ணினேன். ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக நான் கேட்ட எந்த தகவலுமே இதுவரை கிடைக்கவில்லை. ஆகவே வேறு வழி இன்றி  இந்தக் கட்டுரையை வெளியிட்டு உள்ளேன். ஆண்டவன் பிச்சை எனும் மரகதம் அம்மையாரின் விவரம் கிடைத்தால் அதையும் வெளியிடுவேன்  - சாந்திப்பிரியா 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
 திரு முரளி என்பவர் கீழ்கண்ட செய்தியை இன்று - 27-05-2014- அனுப்பி உள்ளார். அவர் அனுப்பிய வலை தளத்தில் உள்ள பெண்மணியின் புகைப்படம் இது.  இவர்தான் மரகதம் அம்மையாராக இருப்பாரோ என்று தெரியவில்லை? யாராவது இதை உறுதிப்படுத்தினால் வாசகர்கள் பயன் அடைவார்கள். திரு முரளிக்கு நன்றி- சாந்திப்பிரியா

Mukund has left a new comment on your post "Is Maragatham ammaiyaar Valli devi's reincarnation...": http://mahaperiyavaa.wordpress.com/2013/11/30/this-beggar-was-busy-in-kargil/

Probably this could be her picture


 Andavan Pitchai2