Saturday, March 30, 2013

Grama devathas and deities in Vedik temples - 2

 கிராம தேவதைகளும் 
நகர தெய்வங்களும் -2
(வழிபாட்டுத் தலங்கள்  
தோன்றிய  வரலாறு 

சாந்திப்பிரியா 

பல கிராமங்களில் காணப்படும்  அம்மன் 
வழிபாட்டுத் தலங்கள், 
எல்லைக் காவல் தெய்வங்கள்  
 
படம்:   http:// www.pbase/neuenhofer/naga cult in_tamilnadu
[இந்தப்  படங்கள் அனைத்துமே ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப்
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து கிராம தேவதைகள் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டு உள்ளார். அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா
]


- II -



ஒரு காலத்தில் இந்தியாவின் தென் பகுதிகள் வடப் பகுதியில் இருந்த மக்களுடன் மாறுபட்ட எண்ணங்களைக் கொண்டு இருந்துள்ளன. தென் பகுதி மக்கள் தம்மை திராவிடர் என்று எண்ணிக் கொண்டு இருந்தபோது வடப் பக்கங்களை சேர்ந்தவர்களை ஆரியர்கள் எனக் கூறினார்கள். அந்த ஆரியர்கள் எனப்பட்டவர்கள் தென் பகுதிகளுக்கு வந்தபோதே அவர்களுடன் வேத முறைப் பழக்கங்களும் வந்துள்ளன. ஆரியர்கள் எனப்பட்டவர்கள் பிராமணர்கள் அல்லது பண்டிதர்கள் எனக் கருதப்பட்டனர். அவர்களே தென் பகுதிகளில் இருந்த ஆலய வழிபாட்டு முறைகளை மாற்றி அமைத்தவர்களில் முக்கியமானவர்கள்.

வேத காலத்தின் பின்னர் பிராமணர்களின் ஆதிக்கம் துவங்கியது. அதுவரை அவரவர் வாழ்கை நெறிமுறையில்தான் -கிராம மக்கள்- வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள். நகரங்கள் என்பதே பிற் காலத்தில் எழுந்தவைதான். மக்கள் இருந்த இடங்கள் குக்கிராமம் என்றும், பெரிய கிராமம் என்றும் அழைக்கப்பட்டு வந்தன. பொதுவாக பெரிய கிராமங்களில் பணம் படைத்தவர்களும் குக்கிராமங்களில் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தவர்களும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அப்போதெல்லாம் ஜாதி பேதப் பிரிவினைகளும் அதிகமாகவே இருந்தன. அதனால் கீழ் நிலை மக்கள் அதிகம் இருந்த இடங்களில் பிராமணர்கள் வசித்தது இல்லை. இதை எதற்காக கூற வேண்டி உள்ளது என்றால் கீழ் நிலை மக்களின் கிராமங்களில் துவங்கியதே கிராம தேவதை ஆலயங்கள் மற்றும் வழிபாட்டுத் தலங்கள். ஆனால் அந்த கிராமங்கள் பின்னர் நகர் புறங்களாக மாறியபோது அந்த கிராம ஆலயங்களே நகர்புற ஆலயங்களாக மாறி பிராமணர்களும் ஆராதிக்கும் இடங்கள் ஆயின என்ற உண்மை நிலையை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவே இதை சுட்டிக் காட்ட வேண்டி உள்ளது.

மதுரை பரிமேல் அழகர் ஆலயம், சபரிமலை அய்யப்பனும், சமயபுரம் மாரி அம்மன், புன்னை நல்லூர் மாரி அம்மன், பல இடங்களில் உள்ள வீரபத்திரர் ஆலயங்கள், பல இடங்களில் உள்ள முனீஸ்வரர் ஆலயங்கள் என பல கிராம தேவதை ஆலயங்கள் ஆகம விதியிலான வழிபாட்டு முறைகளை கொண்ட ஆலயங்களாக மாறி விட்டிருகின்றன. தமிழ் நாட்டில் பல நகரங்களில் உள்ள பல பிரபலமான அம்மன் ஆலயங்கள், மாரிஅம்மன் ஆலயங்கள், முருகன், அம்பாள் ஆலயங்கள் என பலவும், ஏன் சில சிவாலயங்கள் கூட முன்னர் கிராம ஆலயங்களாகவே இருந்துள்ளன. நீங்கள் எந்த ஒரு பெரிய ஆலயத்துக்கும் சென்றாலும் ( நவீன காலத்தில் கட்டப்பட்ட ஆலயங்கள் அல்ல, மாறாக புராதானமான பெருமை வாய்ந்த ஆலயங்கள்) அங்கு உள்ள பிராகாரங்கள் சிலவற்றில் கிராம தேவதைகளின் உருவச் சிலைகளைக் காணலாம்!!

கிராம மக்களில் ஒரு பகுதியினர் கிராமங்களை சுற்றி இருந்த இடங்களில் இருந்த காடுகளில் இருந்து பொறுக்கி வந்த மரக்கட்டைகளை விற்றும், மிருகங்களை வேட்டையாடி அவற்றை விற்றுக் கிடைத்த பணத்திலும் வாழ்கையை ஓட்டியவர்கள். இன்னும் ஒரு பிரிவினர் அருகில் இருந்த நிலங்களில் சென்று கூலி வேலை செய்து பிழைத்தவர்கள். குக்கிராமங்கள் என்பது அங்காங்கே திட்டு திட்டாக தீவைப் போல நிலப்பரப்பில் இருந்த இடங்கள். அப்போதெல்லாம் ஒவ்வொரு கிராமத்துக்கும் இடையே பல மைல் இடைவெளி இருக்கும். அதற்குக் காரணம் கிராமங்களை சுற்றி இருந்த காடுகளும் வயல்வெளிகளும்தான்.

இப்படியான சூழ்நிலையில் வாழ்ந்து வந்திருந்த கிராம மக்களுக்கு வெளிக் கிராமங்கள் அல்லது வெளி இடங்களில் இருந்து தாக்குதல் நடத்துபவர் அல்லது உள்ளூரிலேயே யார் மூலமாவது ஏதாவது ஒரு வகையில் இன்னல் ஏற்பட்டால் அந்த கிராமத்தில் உள்ள திடகார்த்தமான ஆட்கள் ஒன்று கூடி அவற்றை எதிர்த்து நின்று கிராம மக்களைப் பாதுகாத்து வந்தார்கள். ஆகவே அப்படிப்பட்ட வீரர்களை கிராமத்தினர் தம்மைக் காக்கும் வீரர்களாகக் கருதினார்கள். அப்படிப்பட்டவர்கள் மரணம் அடைந்ததும் அவர்களை தகனம் செய்யும் இடத்திலோ, அவர்கள் வீர மரணம் அடைந்த இடத்திலோ அல்லது அவர்களை புதைத்த இடத்திலோ சில கற்கள் அல்லது பெரிய பாறைகளை நட்டு வைத்து அவர்களுக்கு நினைவுச் சின்னங்களாக வைத்து அதற்கு மஞ்சள் குங்குமம் பூசி அதையே இறந்து போன அந்த வீரர்களின் ஆவிகள் எனக் கருதி அந்த ஆத்மாக்கள் தம்மை பாதுகாக்கும் எனக் கருதி அந்த கற்களையும் பாறையையும் வணங்கி வந்தார்கள்.

அந்த வீரர்கள் இறந்த பின்னரும் அவர்கள் தேவதையாக அதாவது இனம் தெரியாத அடையாளம் காண இயலாத ஆத்மாக்களாக அங்கு உலாவிக் கொண்டு இருப்பதாக நம்பியதினால் இறந்து போனவர்களின் ஆவிகளை தம்மை விட அதிக சக்தி உள்ள அமானுஷ்யப் புருஷர்களாகவே கருதினார்கள். அதனால்தான் அவர்களை சிறப்பு மிக்க மனிதர்களாகக் கருதி அவர்களை ஒரு கல்லின் உருவத்தில் வணங்கி வந்தார்கள். சில நேரங்களில் அந்த மாவீரர்கள் வைத்திருந்த வாட்கள், திரிசூலங்கள், சூலாயுதம், வேல், அரிவாள், மற்றும் பிற ஆயுதங்களை அந்த கற்களின் பக்கங்களில் புதைத்து வைத்து அவற்றுக்குள் மறைந்து போன மாவீரர்களின் சக்தி இருக்கும் என்பதாகக் கருதி அவை அனைத்தையுமே வழிபடத் துவங்கினார்கள். இன்னும் சிலரோ பாம்புப் புற்றுக்களை பெண் தேவதைகளாகக் கருதி அவற்றையும் வழிபட்டார்கள். பெரும்பாலான கிராம தேவதை ஆலயங்கள் மரத்தின் அடியிலோ, குளத்தின் அருகிலோ, ஊரின் எல்லையிலோ அல்லது திறந்த வெளியிலோதான் இருக்கும். இப்படியாக எழுந்ததே கிராம தேவதைகளின் ஆலயங்கள்.

நான் குறிப்பிடும் இந்த காலக் கட்டம் தெய்வங்கள் என்பது யார், அவர்களின் உருவ அமைப்பு என்ன என்று தெரியாத காலம். கிராம தேவதை வழிபாடுகளும் இரண்டு கட்ட நிலைகளைக் கொண்டது. முதல் நிலை பெயர் தெரியாத அமானுஷ்யன்களைக் கண்டு பயந்த மக்கள் கற்களையும், பாறைகளையும், ஆயுதங்களையும், புற்றுக்களையும், குதிரை, நாய், யானை போன்ற விலங்குகளையும் வணங்கி வந்தக் காலம்.

பொதுவாக அப்படிப்பட்ட வணங்கும் இடங்கள் ஊர் எல்லைகளில், மறைந்து போனவர்கள் சாதாரணமாக அமர்ந்து இருந்த இடங்கள், தங்கி இருந்த இடங்கள் அல்லது அவர்களை தகனம் செய்த இடங்கள் போன்றவையாக இருந்தன. இங்கு ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். கிராம மக்களுக்கு தேவதைகள் என்பதோ கடவுட்கள் என்பதோ தெரியாமல் இருந்தக் காலம் அது. ஆகவேதான் தம்மை மீறிய சக்தி பெற்றவர் மடிந்து போனவர்கள் என்ற நம்பிக்கையில் இறந்து போனவர்கள் அப்படியே மேல் உலகிற்குச் செல்வார்கள் என்று நம்பிக்கை கொண்டு இருந்தார்கள். மேல் உலகம் என்பது என்ன என்பதும் அவர்களுக்கு தெரியாது. மேலே தெரிந்த ஆகாயமே மேல் உலகம் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.

இரண்டாம் கட்டத்தில் அதாவது வேத காலம் தோன்றியப் பின் எழுந்த கிராம ஆலயங்கள். ஆகம வழிபாட்டு முறைகளில் அமைந்த ஆலயங்களில் இருந்த தெய்வங்களுக்கு ஒரு வடிவம் தரப்பட்ட காலம். அப்படிப்பட்ட காலத்தில் எழுந்த கிராமிய ஆலயங்களில் வைக்கப்பட்ட அந்த மாவீரர்களின் சிலைகளை காத்தவராயன், மதுரை வீரன், மாயக் கருப்பு, கருப்பசாமி, வேலப்பர், கடா மறவர், சுடலை மாடன், ஐயனார், மலைக் கருப்பு, வேண்டிமுத்துக் கருப்பு, தவசி ஆண்டி, முனீஸ்வரர், முத்தையசாமி போன்ற பெயர்களில் அழைத்தும், அவர்களில் சிலரை அந்த தெய்வங்களுடன் சம்மந்தப்படுத்தியும் பூஜித்தார்கள்.

அது போலவே பாம்புப் புற்றுக்கள் மீதும், இன்னும் சில இடங்களில் உயிர் இழந்த பெண்களை புதைத்த அல்லது தகனம் செய்த இடங்களில் அமைக்கப்பட்ட வழிபாட்டுத் தலங்களில் உருவச் சிலைகளை அமைத்து அவற்றுக்கு காளியம்மா, கங்கம்மா , சௌடம்மா , பொலிமேரம்மா, கிகிரம்மா, வெங்கலியாம்மா, மரியம்மா, மைசம்மா, பேச்சியம்மா, ஐடம்மா, பொசம்மா, எல்லம்மா , சீதலதேவம்மா, கன்யகலம்மா, மன்த்ராலம்மா, ஜம்புலம்மா, ஜனம்மா, நண்டையலம்மா, திரௌபதம்மா, அன்னம்மா , கௌரம்மா , கேலுவலம்மா , பெரண்டலம்மா, பெத்தம்மா , மஞ்சலம்மா, மலசிசெம்மா, பகவடல்லி, மன்கலியம்மா, கோனியம்மா, துர்கம்மா, பப்பம்மா, சுன்குலம்மா, அங்கம்மா, திருபதம்மா, அன்காரம்மா, மாரியம்மா, விழியம்மா, கெம்பம்மா, தண்டம்மா எனப் பெயரிட்டு அவர்களையும் ஆகம வழிபாட்டு முறைகளில் அமைந்த ஆலயங்களில் இருந்த தெய்வங்களுடன் சம்மந்தப்படுத்தியும் வணங்கித் துதித்தார்கள்.

இவ்வாறு வணங்கப்பட்ட தெய்வங்கள் சிவபெருமானின் கணங்களைச் சேர்ந்தவர்களாகவோ அல்லது பராசக்தியின் பரிவாரங்களைச் சேர்ந்த கணங்களாகவோ கருதப்பட்டனர். இரண்டு பெயர்களை மட்டும் ஏன் குறிப்பிட வேண்டி உள்ளது என்றால் இந்த பிரபஞ்சத்தைப் படைத்ததே பராசக்தி என்றும், அந்த பராசக்தியே பரமசிவன் மற்றும் பார்வதியின் இணைந்த அம்சம் என்றும் நம்புவதினால்தான்.
...........தொடரும்

Friday, March 29, 2013

Grama devathas and deities in Vedik temples

 கிராம தேவதைகளும் 
நகர தெய்வங்களும் 
(வழிபாட்டுத் தலங்கள்  
தோன்றிய  வரலாறு  )

சாந்திப்பிரியா 
பல கிராமங்களில் காணப்படும்  அம்மன் வழிபாட்டுத் தலங்கள், 
எல்லைக் காவல் தெய்வங்கள்  
 
படம்:   http:// www.pbase/neuenhofer/naga cult in_tamilnadu
[இந்தப்  படங்கள் அனைத்துமே ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப்
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து கிராம தேவதைகள் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டு உள்ளார். அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா
]
- I-

சில நாட்களுக்கு முன்னர் என்னுடைய ஒரு உறவினர் என்னிடம் சில விவரங்களைக் கேட்டார்.  அவர் கேட்ட சந்தேகங்களின் சாரம் :-
கிராம தேவதைகள் என்பது என்ன?
ஆலயங்கள் மற்றும் கிராம தேவதைகளின் ஆலயங்கள் வெவ்வேறானதா?
பல குடும்பங்களில் கிராம தேவதை எனப்படும் தெய்வங்களை குலதெய்வமாக வழிபடுகிறார்களே. அதன் பின்னணி என்ன?
ஒவ்வொருவருடைய குல தெய்வம் என்பதும் அம்மனாகவே இருக்கும் (பெண் தெய்வம் ) என்பது சரியா?

அவருடைய சந்தேகங்கள் அனைத்துமே விளக்கப்பட வேண்டியவை. நானும் பல நாட்களாக இந்த விஷயங்களைக் குறித்து பல இடங்களிலும் விசாரித்து வந்துள்ளேன். அது போலவே கிராம தேவதைகள் மற்றும் வேத முறையிலான தெய்வ ஆலயங்கள் (இரண்டும் வெவ்வேறானவை) எழுந்த வரலாற்றுப் பின்னணியையும் பலரிடமும் விசாரித்து வந்துள்ளேன். அவற்றைக் குறித்து நான் நீண்ட கட்டுரை எழுத நினைத்து இருந்தேன். ஆனால் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட விளக்கங்களுக்கு உடனடியாக விளக்கம் தர வேண்டும் என்பதினால் நான் எழுத இருந்த  கட்டுரையை சிறிய  கட்டுரையாகவே இப்போது எழுதி உள்ளேன்.

கிராம தேவதைகள் கடவுட்கள் இல்லையா? அவர்களுக்கும் கடவுட்களுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் என்ன? வேத   முறையிலான  சிவன், பார்வதி, முருகன் , மகாவிஷ்ணு போன்ற கடவுட்களுக்கு  ஆலயங்கள் எப்படி எழுந்தன? முருகனை மட்டும் ஏன் வேதமுறைக் கடவுளாக பார்ப்பதில்லை? கிராம தேவதைகளின் ஆலயம் மற்றும் வேத முறை ஆலயங்களுக்கும்  உள்ள வித்தியாசங்கள் என்ன, பல பிரசித்தி பெற்ற இன்றைய ஆலயங்கள் முன்னர் கிராம தேவதை ஆலயங்களாக இருந்த ஆலயங்களா?  கிராம தேவதை மற்றும் தெய்வீக ஆலயங்கள் என்ற பாகுபாடு ஏன்  போன்றவற்றை முடிந்தவரை  விளக்குவதே இந்த கட்டுரையின் நோக்கம்.

முதலில் சில உண்மைகளை  தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது அவசியம். ஆலயங்கள் எப்போது எழுந்தன என்பது யாருக்குமே தெரியாது. அதைப் பற்றிய  சரியான விவரங்கள் இதுவரை வெளியாகவில்லை. ஆனால் சரித்திர ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி வேத காலத்திலும் கூட அதாவது கி.பி 1500 அல்லது கி .பி 1600 ஆம் ஆண்டுகளில் கூட ஆலயங்கள் என்பன இருந்திருக்கவில்லை.   முதன் முதலில் ஆலயம் என்ற ஒன்றை  கண்டு பிடித்ததும் ஆப்கானிஸ்தானில்தான்.  இந்தியாவில் உள்ளதைப் போன்ற   பல இந்து ஆலயங்கள் ஆசியாவின் பல பாகங்களிலும் அதாவது கம்போடியா, தாய்லாந்து, இரான், பாகிஸ்தான், மலேஷியா, சிங்கப்பூர், ஆப்ரிக்க நாடு போன்ற பகுதிகளில் பரவலாக இருந்துள்ளன. ஆனால் தென் பகுதிகளில் அவை இல்லை. தென் பகுதிகளில் இருந்த பெரும்பாலான வழிபாட்டுத் தளங்கள் எல்லாக் காவல் தெய்வ ஆலயங்களே. வேத காலத்தில் இருந்த கடவுள் வழிபாட்டில் வேத மந்திரங்களை ஓதி தெய்வங்களை ஆராதித்திருந்தார்களே  தவிர உருவ வழிபாடோ இல்லை விக்ரஹ வழிபாடோ இருந்ததான செய்திகள் இல்லை.   அவை பின்னர்தான் தோன்றின.

தென் பகுதிகளில் வேத முறையிலான வழிபாட்டுத் தலங்கள் சிறு ஆலயங்களாக எழுந்த காலம் ஒன்றாம் ஆம்  நூற்றாண்டில்தான். ஆலயங்கள் வடநாட்டில்  குப்தர்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் மூன்றாம் நூற்றாண்டில் துவங்க  பல்லவர்கள் ஆட்சிக் காலத்தில் தென் இந்தியாவிலும் (அதாவது கி. பி 500 ஆம் ஆண்டுக் காலம்) ஆலயங்கள் கட்டப்படத் துவங்கின. பின்னர் அவை சோழ மன்னர்கள் என பல மன்னர்களால் தொடரப்பட்டது என்பதே உண்மை.

அதற்கு முன்னர் தெய்வ வழிபாடு இல்லையா என்ற கேள்வி எழும். உண்மைதான். அதற்கு முன்னரும் அதாவது வேத காலம் பிறந்தப் பின் அங்காங்கே ஆலய வழிபாடுகள் தோன்றத் துவங்கின.  அந்த ஆலயங்கள் எனப்படும் வழிபாட்டுத் தலங்கள்  மண் குடுசைகளிலும், கூறைவேயப்பட்ட நான்கு மண் சுவர்களுக்குள்ளும், குகைகளிலும்,  கற்களினால் உழப்பட்ட இடங்களிலும் மேல் கூரை இல்லாமலும் இருந்த இடங்களில் இருந்தன.

இன்னும் ஒரு கேள்வி எழும். அப்படி என்றால் 10000 20000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட மகாபாரதம், ராமாயணம், விஷ்ணு புராணம், சிவ புராணங்களில் கூறப்பட்டு உள்ள தெய்வங்கள் பொய்யானதா?  அதுவும் இல்லை. இங்குதான் ஒன்றை கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். நடந்த அவை அனைத்துமே தெய்வங்கள் மனிதப் பிறவிகளை எடுத்து வந்து நடத்திய காட்சிகள். ஆகவே அவர்கள் ஆலயங்களில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் அல்ல. ராமன், சீதை, லஷ்மி, விஷ்ணு, பார்வதி, போன்ற அனைவருமே  பூலோகத்தில் நடந்த காட்சியில் பங்கேற்ற மனித உருவில் வந்திருந்த  தெய்வங்கள். அவர்களை அந்த வடிவத்தில் மக்கள் ஆலயங்களை கட்டி  ஆராதித்து வந்திருக்கவில்லை. அந்த தெய்வங்களின் உருவங்கள் வெளிவந்தது வேத காலத்துக்குப் பின்னர்தான். விஷ்ணு என்றால் இந்தந்த உருவங்கள், சிவன் என்றால் இந்தந்த உருவங்கள் என ஓவ்வொரு கடவுளின் வடிவங்களும் வேத காலத்துக்குப் பின்னரே வெளியாகத் துவங்கின.

இதை எதற்காக குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் தெய்வங்களுக்கு ஒரு உருவம் கிடைத்தது வேத காலத்துக்குப் பின்னர்தான் என்பதினால் இந்தியாவின் வடக்குப் பக்கங்களில் இருந்த இடங்களில் கிராம தேவதை வழிபாட்டுத் தலங்கள்  இல்லாமல் வேத முறையிலான இந்து கடவுட்களின்  ஆலயங்கள் மட்டுமே கூரைகளிலும், மண் சுவர்களுக்கு இடையிலும், குகைகளிலும் இருந்திருக்க, தென் பகுதியில்தான்,  ஒரிஸ்ஸா மானிலப் பகுதிகள்வரை   பல இடங்களிலும் கிராம தேவதை  வழிபாடுகள் இருந்து உள்ளன.  கிராம தேவதைகளின் ஆலயங்கள் தோன்றிய  பிறகுதான்  தெய்வீக ஆலயங்கள் தென் பகுதிகளில் பரவலாக தோன்றின. அதே நேரத்தில் வடா பாகங்களிலும் ஆலயங்கள் சிறிதும் பெரிதுமாக போன்றத் துவங்கின. இன்றைக்கும் பல முக்கியமான ஆலயங்களின் பின்னணி வரலாற்றில்  கிராம தேவதைகள்  இருந்துள்ளன. அந்த ஆலயங்கள் கிராம தேவதை ஆலய பூமிகள் மீதே எழுந்துள்ளன.   அது எப்படி?  கிராம தேவதைகள் என்றாலே கருப்பசாமி, சங்கிலிக் கறுப்பர், பேச்சாயி போன்ற மனித ரூபத்தில் உள்ளவர்கள் ஆராதிக்கப்பட்ட வழிபாட்டுத் தலங்கள் அல்ல. அவர்களும் தெய்வத்தின் அம்சங்களே என்பதே முக்கியமாக கவனிக்கப்பட வேண்டியவை. இங்குதான் ஆரிய, திராவிட பிரிவுகளின் பிரிவு  காரணமாக அமைந்தது.
.............தொடரும் 

Wednesday, March 27, 2013

Village Deities - 16

கிராம தேவதைகள் - 16

சலுப்பை  மேல் அழகர் ஆலய முகப்பு  


சலுப்பை 
துறவு மேல் அழகர்

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]


கும்பகோணத்தில் இருந்து 37 கிலோ தொலைவில் உள்ளது பெரம்பலூர். பெரம்பலூரில் இருந்து ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளதே சலுப்பை  எனும் கிராமம்.  துறவு என்றால் உள்ளூர் பாஷையில் அழகு எனவும் துறவு மேல் அழகர் என்றால் மலை மீது உள்ள அழகான ஆண் என்று அர்த்தம். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அந்த இடத்தில் பிராமணர்கள் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். அவர்களுக்கு சொந்தமாக ஒரு கிணறும் அங்கு இருந்தது. அதில் இருந்துதான் பிராமணக் குடும்பத்துப் பெண்கள் நீரை எடுத்துச் செல்வார்கள். ஒரு முறை அந்த கிராமத்துக்கு ஒரு துறவி வந்தார் . அங்கிருந்த மலை மீது அமர்ந்து கொண்டு அவர் தவத்தில் இருந்தார். அதை அறியாமல் அங்கு வந்த இரண்டு பெண்கள் கிணற்று நீரில் இருந்து தண்ணீர் எடுத்தபோது சிறிது தண்ணீர் துறவி மீது கொட்டி விட்டது. அதனால் கோபம் அடைந்தவர் அவர்களை உருவமில்லாமல் போய்விடுவார்கள் என சபித்து விட அவர்கள் உருவமில்லாமல் ஆகிவிட்டார்கள். அதன் பிறகு அவரும் மாயமாகிவிட்டார்.
அது முதல் அந்த கிராமத்தில் இருந்தவர்கள் அந்த முனிவரை துறவு மேல் அழகர் என அழைத்து அவரை வணங்கலாயினர். கிணற்றையும் மூடிவிட்ட பின்னர் அந்த துறவிக்கு உருவம் இல்லை என்பதினால் ஒரு கல்லை மூடிய கிணற்றின் மீது வைத்து அதையே அந்த முனிவர் என நினைத்து வணங்கி வரலாயினர். அந்த ஆலயத்தில் சிவனுடைய அனைத்து சின்னங்களும் வைக்கப்பட்டு அவரை சிவனாகவே வழிபடலாயினர். அழகர் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவராக இருப்பதினால் அவரை நேரில் பார்த்தவாறு இருக்காமல் நந்தி வேறு இடத்தில் தள்ளி வைத்து விட்டார்கள். அழகர் ஆலயத்தின் இரு புறமும் வினாயகர் ஆலயங்கள் உள்ளன. அதில் உள்ள ஒரு வினாயகர் பெண்களைப் பாதுகாக்கும் வினாயகராக கருதப்படுகிறார்.
காலம் மாறியது. பிராமணர்கள் இருந்த இடங்கள் அழிந்தன. ஆகவே அங்கிருந்த பிற மக்கள் உள்ளூரில் இருந்த விஷ்ணுவின் ஆலயத்தை அந்த ஆலயத்துக்குள் மாற்றி விட்டனர். முனிவருடைய தவத்தை இரண்டு பெண்கள் கலைத்து விட்டதினால் அந்த ஆலயத்தில் இளம் வயதுப் பெண்கள் வருவது இல்லை. ஆனால் குழந்தைகளும் வயதான பெண்களும் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். அழகர் ஆலயத்தில் இருந்து அறுபது அடித் தள்ளி ஒரு கூடம் உள்ளது. அதுவரைதான் பெண்கள் செல்ல முடியும். அந்த கூடத்தின் அருகில் உள்ள இடத்தில் வீரபத்திரசாமியின் சிலை உள்ளது. அவரே அந்த அழகர் ஆலயத்தைப் பாதுகாப்பவர். அங்கு பல திரி சூலங்கள் வைக்கப்பட்டு உள்ளன. அங்கு வரும் பக்தர்கள் தமது வேண்டுகோட்களையும், எவர் மீதும் புகார் கூற எண்ணினால் அவற்றை ஒரு காகிதத்தில் எழுதி அந்த காகிதத்தை அர்ச்சகரிடம் தர அதை அவர் அந்த சூலங்கள் மீது குத்தி வைப்பார். வீரபத்திரசாமி எவர் மீது தன்னிடம் புகார்கள் வந்துள்ளதோ அவர்களுடைய கனவில் யானை அல்லது குதிரையாக காட்சி தருவார். அடுத்த நாள் அவர்கள் பயந்து போய் ஆலயத்துக்கு வந்து அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்பார்கள்.
வீரபத்திரரைத் தவிர அங்கு மதுரை வீரன், எட்டுக் கைகளைக் கொண்ட செல்வ மாகாளியும் உள்ளனர். காளி பெண்களுக்கான வியாதிகளை குணப்படுத்துவளாம். ஆலயத்தில் வீரலி மரம் உள்ளது. அதில் பதினெட்டாம்படி கருப்பன் உள்ளதாக நம்புகிறார்கள். மதுரை வீரனுக்கும், பதினெட்டாம்படி கருப்பனுக்கும் மிருக பலிகள் தரப்படுகின்றன.
அழகருக்கு பெரிய விழா எடுப்பது இல்லை. தைபூச தினத்தன்று மட்டும் அவரை அலங்கரித்து ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்வார்கள். ஒரு விளக்கை மட்டும் அவர் முன் ஏற்றி வைப்பார்கள். ஆலயத்துக்கு அருகில் வீடுகள் கட்டப்படுவது இல்லை. காரணம் தியானத்தில் உள்ள முனிவரை தொந்தரவு செய்யக் கூடாது என்பதற்காகத்தான்.

-------------------------------------

 பின் குறிப்பு:-
 ஒருபுறத்தில் கும்பகோணம் இருந்தாலும் மறுபுறத்தில் மீன்சுருட்டி சலுப்பை கிராமம் அரியலூர் மாவட்டம், ஜெயங்கொண்டம் அருகே உள்ளது  - சாந்திப்பிரியா 

Tuesday, March 26, 2013

Village Deities - 15

கிராம தேவதைகள் - 15


அறியக்குறிச்சி வெட்டுடையார் காளி
(படம் நன்றி : K Senthil Sivan, Blue Chip Technologies
Pvt Ltd & Lite Technology Trainers Pvt Ltd.)




அறியக்குறிச்சி 
வெட்டுடையார் காளி
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]


சிவகங்கை நகரில் இருந்து 15 கிலோ தொலைவில் உள்ளது அறியக்குறிச்சி கிராமம். அந்த கிராமத்தில் உள்ள ஆலயம் பற்றியக் கதை இது. ஒரு காலத்தில் அந்த இடத்தை சுற்றி நிறைய காடுகளே இருந்தன. ஒருமுறை கருப்ப வேலர் மற்றும் கரி வேலர் என்ற இரண்டு சகோதரர்கள் காட்டில் கிழங்குகளை பிடுங்கி வரச் சென்றார்கள். அவர்கள் ஒருமுறை தோண்டிய இடத்தில் அவர்களுக்கு ஒரு ஐய்யனார் சிலை கிடைத்தது. அதை அவர்கள் வெட்டுடைய ஐய்யனார் எனப் பெயரிட்டு அங்கேயே பிரதிஷ்டை செய்து வணங்கி வரலாயினர். பின்னர் கரி வேலர் கேரளாவுக்குச் சென்று மந்திரக் கலையை கற்று அறிந்து வந்தார். வந்தப் பின் ஐயனாருக்கு முன்னால் பூமியில் எதோ எழுதி உள்ளதைக் கண்டார். அவை காளியை ஆராதிக்கும் மந்திரங்கள் என்பதை புரிந்து கொண்டார். ஆகவே தனது மந்திர சக்தியினால் அவர் அங்கேயே ஒரு காளியின் உருவை படைத்து ஐயனாருக்கு அருகில் வைத்தார். அவளை வெட்டுடைய காளி என அழைத்தார்.
அந்த ஆலயம் பற்றிய இன்னொரு கதை இது. சிவகங்கை ஆண்டு வந்த மன்னனான முத்து வடக நாதர் என்பவர் ஆங்கிலேய அரசர்களால் கொல்லப்பட்டார். அவருடைய மனைவி வேலு நாச்சியார் என்பவர். கொல்லப்பட்ட தனது கணவருக்கு இறுதிக் காரியங்களை செய்தப் பின் அவளைப் பிடிக்க வந்த ஆங்கிலேயப் படையினரிடம் இருந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள தாண்டவராயன் என்ற மந்திரியுடன் காட்டிற்குத் தப்பி ஓடினாள். காட்டில் ஒளிந்து கொண்டாள். ஆனால் அவளைத் துரத்தி வந்த ஆங்கிலேயப் படையினர் அறியக்குறிச்சிக்கு வந்தபோது அவர்கள் உடையால் என்ற பெயரைக் கொண்ட இடைசிப் பெண்ணை சந்தித்தார்கள். அவளிடம் ராணி ஒளிந்துள்ள இடத்தின் விவரத்தைக் குறித்துக் கேட்டபோது அவள் அதை கூற முடியாது என்றாள். ஆகவே அவர்கள் கோபமடைந்து அவளை அங்கேயே சிரச்சேதம் செய்தனர். அவர்கள் சென்றதும் மறைந்திருந்த இடத்தில் இருந்து வெளியில் வந்த அரசி அவளுக்கு வெட்டுடையார் காளி என்ற பெயரில் அங்கேயே ஆலயம் எழுப்பினாளாம். அவள் எட்டு கைகளுடன் காணப்படுகிறாள். அவளுக்கு தன்னுடைய அனைத்து நகைகளையும் ராணி போட்டு விட்டாளாம். எவர் தவறு செய்தாலும் அவர்களை அந்த காளி கடுமையாக தண்டிப்பாளாம் . அங்கு வருபவர்கள் அவளுக்குப் பின்புறத்திலுள்ள கூண்டில் பணங்களைப் போட்டு அவளிடம் தமக்கு நியாயம் கிடைக்க வழி செய்யுமாறு வேண்டிக் கொள்வார்களாம். அது போலவே அங்கு வந்து வேண்டிக்கொள்ளும் காதலர்கள் ஒன்று சேர்வார்களாம். எவர் மீதாவது புகார் வந்தால் அதை காளியிடம் வந்து கூறி நியாயம் கேட்கும் மக்களுக்காக அந்தக் காளி எட்டு நாட்கள் தவணை தருவாளாம். எவர் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டு உள்ளதோ அவர் அந்த எட்டு நாட்களுக்குள் வந்து தம்முடைய வாதத்தை எடுத்து வைத்தால் அல்லது தமது தவறுக்கு மன்னிப்புக் கேட்டால் அனைத்தையும் ஆராய்ந்து அதற்கான நியாயமான தீர்ப்பை காளி தருவாளாம்.
ஆலயத்தின் வடக்குப் பக்கத்தில் சோனை கருப்பசாமி காளிக்கு உதவி செய்பவராகவும், அவளுடைய பாதுகாவலராகவும் உள்ளார். இந்த ஆலயம் காளிக்கே மகத்துவம் வாய்ந்தது என்றாலும் அந்த ஆலயத்துக்கு வருபவர்கள் முதலில் வெட்டுடைய ஐயனாரைதான் வணங்க வேண்டும். அந்த ஆலயத்துக்குள்ளேயே சோலட்டுக் காளி, கறுப்பர் மற்றும் பைரவருக்கும் சிறு ஆலயங்கள் உள்ளன. காலை ஆறு முதல் மாலை ஆறுவரை ஆலயம் திறந்து உள்ளது. பங்குனி மாத திருவாதரையில் இருந்து பங்குனி மாதம்வரை பத்து நாட்கள் ஆலயத்தில் விழா நடைபெறுகின்றது. வெள்ளி மற்றும் செவ்வாய் கிழமைகளில் ஆலயத்தில் கூட்டம் அலை மோதுமாம்.

--------------------
பின்குறிப்பு:-
இந்த கிராமம் குறித்தோ, ஆலயம் குறித்தோ மேலும் தகவல்கள் கிடைக்கவில்லை. இந்த கிராமத்துக்கு செல்ல சிவகங்கை ரயில் நிலையம், நாட்டரசன் ரயில் நிலையம் மற்றும் பன்னான்குடி ரயில் நிலையங்களில் இறங்கிச் செல்லலாம். இந்த கிராம ஆலயம் எழும்பிய காலம் தெரியவில்லை என்றாலும் மிகவும் சக்தி வாய்ந்த ஒன்று என கிராமத்தினர் கருதுகிறார்கள்  -  சாந்திப்பிரியா

Village Deities - 14

கிராம தேவதைகள் - 14

கும்பகோணத்து அருகில் ஒரு கிராம தேவதை  
ஆலயத்தில் காணப்படும் சிலைகள் 
(படம் நன்றி: www.indiamike.com  )



வத்தலக் குண்டு இடுமலை மகாலிங்க மாயக் கருப்பு

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]


திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் உள்ளது வத்தலக் குண்டு எனும் கிராமம். அங்குள்ள ஆலயத்தில் உள்ள மாயக் கருப்பு முதலில் தேனீ மாவட்டத்தில் உள்ள எட்டூர் கொட்டக் குடி என்ற கிராமத்தில் இருந்தவர் . அவரை அந்த ஊரில் இருந்தவர்கள் வணங்கி வந்தாலும் அவரை சரி வர வணங்கவில்லை என்ற கோபத்தினால்  அவர் அவர்களுக்குப் பல தொல்லைகளைத் தந்தார். ஆகவே கோபமுற்ற மக்கள் அவரையும் அவரை சார்ந்த இருபத்தி ஒரு சிறு கடவுட்களையும் , அதாவது சின்னக் கருப்பு, முன்னோடி கருப்பு, கழு உதயான், கனவே கருப்பு, அலத்திக்காரி, போன்றவர்களை ஒரு சிறிய பெட்டியில் வைத்து மூடி நதியில் தூக்கி எறிந்து விட்டார்கள்.  நதியில் மிதந்து வந்த அதை பார்த்த கட்டக்காமன்படியை சேர்ந்த ஒரு பிராமணன் அதை தனது வீட்டிற்கு எடுத்து வந்தார். அன்று இரவு அதில் இருந்து கலகல என்ற சப்தம் கேட்டது. அந்த ஓசையை எழுப்பிய மாயக் கருப்பு அவரிடம் தான்  மிருகங்களின்  ரத்தத்தைக் குடிப்பவர்  என்பதினால்  தம்மை மலை மீது உள்ள நதிப் பக்கம் வைத்து விடுமாறும் கூறினார்.  அதனால் அந்த பிராமணரும்  அந்தக் கூடையை  ஜாக்கிரதையாக எடுத்துப் போய் மாயக் கருப்பை  மலை மீது இருந்த நதிக்கரையில் விட்டு விட்டப் பின்  மற்ற கடவுட்களை பிராமணர் அல்லாதவர்கள் கையில் தந்து விட்டார். மலை மீது மாயக் கருப்பிற்கு ஒரு வழிபட்டுத் தலம் அமைந்தது. மாயக் கருப்பு மலை மீது ஒரு  ஆலயத்தில் அமர விரும்பியதினால் அங்கிருந்த ஒரு சுவற்றை இடுமலை மகாலிங்கக் கருப்பு என அழைத்து அதையே மாயக் கருப்பாக கருதி வணங்கத் துவங்கினார்கள். அவருடைய உருவத்தை அந்த  மலையில்  இருந்த ஒரு சுவரில் சித்திரமாக வரைந்து வைத்து இருக்க மற்ற கடவுட்களை சிறிய சுவற்றில் வரைந்து வைத்து வணங்குகிறார்கள். சின்னக் கருப்பருக்கு மட்டுமே சிலை உள்ளது.
ஜூலை மற்றும் ஆகஸ்ட் மாதங்களில் கலரி எனும் விழாவைக் கொண்டாடுகிறார்கள். அது ஆடி மாதமாகும். அந்த மாதத்தின் முதல்  வெள்ளிக் கிழமையில் மாயக் கறுப்பர் ஆலயத்தில் அனைவரும் வந்து கூடி அந்த ஆண்டு பண்டிகை கொண்டாடலாமா எனக் கேட்பார்கள். பல்லி இடது புறத்தில் இருந்து சப்தம் போட்டால் பண்டிகைக் கொண்டாடக் கூடாது என்பது அர்த்தம் ஆகும்.  ஆனால் பள்ளியின் ஒழி வலப்புறத்தில் இருந்து ஒலித்தால் அது அவருடைய சம்மதம் கிடைத்ததற்கான அறிகுறி என எடுத்துக் கொண்டு உடனடியாக விழாவை அடுத்த வெள்ளிக் கிழமையில் இருந்து செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள். அதற்கு அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை அன்று அந்த கிராமத்தில் உள்ள அனைவரது இல்லங்களும் சுத்தப்படுத்தப்பட்டு புதிய பானையில் பொங்கல் செய்யப்படும். அந்த கடவுட்களை பிரதிபலிக்கும் இருபத்தி ஒரு சாமியாடிகள் நதியில் எந்த இடத்தில் அவை கிடைத்தனவோ அந்த இடத்திற்கு  பொங்கல் பானைகளை தலை மீது வைத்துக் கொண்டும், பூஜையில் அடிக்கும் மணியையும் எடுத்துச் செல்வார்கள். அங்கு அனைத்தும் சுத்தம் செய்யப்பட்டதும் சாமி ஏறியவர்களை  மக்கள் வணங்குவார்கள். அதன் பின் அந்த  சாமியாடிகள் மக்களுக்கு குறி கூறுவார்கள். அதன் பின் அந்த மணியையும் பானையையும் மீண்டும் ஆலயத்தில் கொண்டு போய் வைத்தப் பின் வீட்டுக்குச் சென்று விடுவார்கள். அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின்னர் அன்றைய விழா முடிந்து விடும். அடுத்த வெள்ளிக் கிழமை ஆலயத்தில் உள்ள அனைத்து சிலைகளும் பெட்டியில் இருந்து வெளியில் எடுக்கப்பட்டு சுத்தமாக துடைக்கப்பட்டு எண்ணை  பூசப்பட்டு வணங்கப்படும்.  அதன் பின் அவை  மீண்டும் பெட்டிக்குள் வைக்கப்படும்.  அன்று மாலை மீண்டும் இருபத்தி ஒரு சாமியாடிகளும் வருவார்கள். சின்னக் கருப்பு சாமியாடி மட்டும் ஐந்து அடி நீளமான அரிவாள் மீது நின்று இருக்க மற்றவர்கள் இடா  எனும் மலைக்கு செல்வார்கள். அங்கு பொங்கல் படைக்கப்பட்டு மாயக் கருப்பிடம் கேள்விகள் கேட்கப்படும். மாயக் கருப்பு தனக்கு பசிக்கின்றது எனக் கூறும்போது ஆடுகள் பலி தரப்பட அவற்றின் ரத்தத்தை மாயக் கருப்பு குடிப்பார். விடியற்காலை பிறந்ததும் அந்த  இறைச்சியையும் பொங்கலையும் வைத்து உணவு தயாரிக்கப்பட்டு அவற்றை அனைவரும் உண்பார்கள்.
மாயக் கருப்பிடம் தன்னுடைய எதிரியை நாசம் செய்யுமாறு மக்கள் வேண்டுவது உண்டு. பிள்ளை பிறக்கவும், வியாதிகள் தீரவும் அவரை வேண்டுகிறார்கள்.

Sunday, March 24, 2013

Village Deities - 13

கிராம தேவதைகள் - 13
 
ஒரு கிராம தேவதை  ஆலயத்தில் மரத்தில் கட்டப்பட்டு 
உள்ள  குழந்தைகளின் தொட்டில்கள் 


பூதாங்குடி 
தீ பாய்ந்த நாச்சியார்
[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]
 
கடலூரில் உள்ள வடலூர் பகுதியின் அருகில் உள்ளது பூதாங்குடி கிராமம். இந்த ஊர் செட்டியார்கள் அதிகம் வாழும் இடம். அவர்கள் சோழ மன்னனின் படை வீரர்களாக இருந்தவர்கள். நாடு போர் இன்றி அமைதியாக இருக்கும் காலங்களில் அவர்களில் பெரும்பாலோனர் விவசாயம் செய்தும் காடுகளில் சென்று வேட்டை ஆடுவதையும் தொழிலாகக் கொண்டு இருந்தனர். ஒரு முறை செட்டியார் ஒருவர் காட்டில் வேட்டை ஆடிக்கொண்டு இருந்தபோது அழுது கொண்டு இருந்த அழகான சிறு பெண்ணைக் கண்டனர். ஆகவே அவளை கிராமத்திற்கு அழைத்து வந்து தமது பெண்ணாகவே அவளை வளர்த்து வந்தார். நாளடைவில் அவளை வளர்த்து வந்த செட்டியார் மரணம் அடைய அவள் தன்னையும் அவருடன் சேர்த்து எரித்து விடுமாறுக் கூறினாள். எலுமிச்சை, தேங்காய் பின்னிய பாய் மற்றும் வெற்றிலையை தன்னுடைய கையில் வைத்துக் கொண்டு அவர் சிதையில் தானும் விழ அந்த சீதை முழுவதும் எரிந்தப் பின்னும் அவள் எடுத்துச் சென்ற எந்த பொருளும் எரிந்து போகவில்லை . ஆகவே அவள் தெய்வமாகவே இருந்து இருக்க வேண்டும் எனக் கருதிய மக்கள் அவளை தம்மைக் காப்பவளாகக் கருதி குலதெய்வமாக வணங்கலாயினர். அவளது ஆலயத்தின் அருகில் ஏர் அழிஞ்சி எனும் அபூர்வமான மரம் ஒன்று உள்ளது. குழந்தை இல்லாதவர்கள் அந்த மரத்தின் மீது தூளி ஒன்றைக் கட்டி விட்டு வந்தால் குழந்தை பிறக்கும் என்பது நம்பிக்கை. அப்படி பிறக்கும் குழந்தைகளின் முதல் தலை முடியை அவளுக்கு காணிக்கையாகக் கொடுப்பார்கள். அவளை சீதையின் அவதாரம் எனக் கருதுகிறார்கள். அவள் ஆலயத்தில் ராமருடைய பாதத்தைத் சுற்றி இருக்குமாறு விஷ்ணுவின் சக்கரம், ஐயப்பன், நவக்கிரகங்கள் என அனைவரது சிலைகளும் வைக்கப்பட்டு உள்ளன.
மாசி மகத்தில் அங்கு வருகைத் தரும் ஸ்ரீ முஷ்ணத்து பூவராகவ ஸ்வாமிகள் கடல் கரையில் குளிக்க வரும்போது அந்த ஆலயத்தில்தான் வந்து தங்குவார். வெள்ளிக் கிழமைகளிலும் நவராத்தரியிலும் விசேஷமாக பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. அந்த வழியாகச் செல்லும் வாகன ஓட்டிகள் வாகனத்தை நிறுத்து அவளை வணங்கியப் பின் தமது பயணத்தை தொடர்வார்கள். புதிய வண்டி வாங்குபவர்களும் அங்கு வண்டியை எடுத்து வந்து பூஜிக்கிறார்கள் .



பின் குறிப்பு:
கடலூர் மாவட்டத்தில் உள்ள செந்தியாத் தோப்பு எனும் இடத்தில் உள்ளதே பூதாங்குடி எனும் இந்த கிராமம். இது கடலூரில் இருந்து சுமார் 40 கிலோ மீட்டர்
இந்த ஊரை 11 ஆம் நூற்றாண்டில் சோழ மன்னனான ராஜேந்திரன் என்பவர் நிறுவியதாகக் கருதுகிறார்கள்.- சாந்திப்பிரியா

Saturday, March 23, 2013

Village Deities - 12

கிராம தேவதைகள் - 12

 படம்: http://www.pbase.com/neuenhofer/image/121939169
தமிழ்நாட்டில் சேலத்தில்  ஒரு கிராம தேவதை  ஆலயத்தில் காணப்படும் 
கருப்பண்ணசாமியின் ஒரு  சிலை

[இந்தப் படம் ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப்
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து கிராம தேவதைகள் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டு உள்ளார். அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா ]


வீ. களப்பட்டி 
வேண்டி முத்துக் கருப்பு 

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]
 
மதுரை மாவட்டத்தில் உசிலம்பட்டிக்கு அருகில் உள்ளதே வீ. களப்பட்டி என்கின்ற சிறிய கிராமம். அங்கு ஒரு பெரிய ஏரியை மக்கள் உருவாக்கி இருந்தனர். அங்கு இருந்த செட்டிநாட்டை சேர்ந்த வேண்டிமுத்து என்பவர் மலையாளக் கருப்பை வணங்கி வந்தார். அவர் மறைந்தப் பின் அவருடைய சந்ததியினர் அவரை ( கருப்பை) கவனிக்கவில்லை என்பதினால் கருப்பு அவர்களுக்கு தொல்லை தரத் துவங்கினார். ஆகவே அவர்கள் ஒரு மலையாள மந்திரவாதியை அழைத்து அவரை கட்டி வைத்தனர். ஆனால் அவர் அதை உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறி வீ.களப்பட்டியை அடைந்தார். வீ.களப்பட்டியில் அந்த நேரத்தில் அந்த ஏரி உடைந்தது. அதை கஷ்டப்பட்டு கிராமத்தினர் சீர்படுத்தினர். ஆனால் அங்கு வந்த கருப்பு அதை மீண்டும் உடைத்து விட்டார். மீண்டும் மீண்டும் உடைப்பை சரி செய்தாலும் அதை அவர் உடைக்கத் துவங்க அது இரண்டு நாட்கள் தொடர்ந்தது. ஆகவே அந்த கிராமத்தினர் என்ன நடக்கின்றது என கண்காணித்தனர். அவர்கள் அதை செய்வது கருப்பரே என்பதைக் கண்டு பிடித்தனர். அவரோ அவர்களிடம் தான் ஒரு கடவுள் எனவும் தனக்கு ஆடுகளை பலி தந்து வழிபட்டால் ஏரியைக் காப்பேன் என்றும் கூற அவர்களும் அவருக்கு ஆலயம் எழுப்பி வணங்கினார். அதன் பின் இன்றுவரை அந்த ஏரி உடையவில்லை. வேண்டிமுத்து கருப்பரை வணங்கி வந்ததினால் அந்த தேவதையை அவர்கள் வேண்டிமுத்துக் கருப்பு என அழைக்கலாயினர். அவர் ஆலயத்தின் பின்னால் பெரிய ஆல மரம் உள்ளது. அந்த ஊரில் உள்ளவர்கள் புதியதாக தாம் எது செய்தாலும் கறுப்பரின் அனுமதி பெற்றே அதை துவக்குவார்கள். பதில் கேட்டு காத்திருப்பவர்கள் பல்லி கத்தினால் அதை அவருடைய சம்மதம் என எடுத்துக் கொள்கின்றனர். மாசி மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் காலரி (மைதானம் என்பது பொருள்- சாந்திப்பிரியா) எனும் பெரிய விழா நடைபெறுகின்றது.
மதுரை மாவட்டத்தில் உசிலம்பட்டிக்கு அருகில் உள்ளதே வீ.களப்பட்டி என்கின்ற சிறிய கிராமம். அங்கு ஒரு பெரிய ஏரியை மக்கள் உருவாக்கி இருந்தனர். அங்கு இருந்த செட்டிநாட்டை சேர்ந்த வேண்டிமுத்து என்பவர் மலையாளக் கருப்பை வணங்கி வந்தார். அவர் மறைந்தப் பின் அவருடைய சந்ததியினர் அவரை ( கருப்பை) கவனிக்கவில்லை என்பதினால் கருப்பு அவர்களுக்கு தொல்லை தரத் துவங்கினார். ஆகவே அவர்கள் ஒரு மலையாள மந்திரவாதியை அழைத்து அவரை கட்டி வைத்தனர். ஆனால் அவர் அதை உடைத்துக் கொண்டு வெளியேறி வீ.களப்பட்டியை அடைந்தார். வீ.களப்பட்டியில் அந்த நேரத்தில் அந்த ஏரி உடைந்தது. அதை கஷ்டப்பட்டு கிராமத்தினர் சீர்படுத்தினர். ஆனால் அங்கு வந்த கருப்பு அதை மீண்டும் உடைத்து விட்டார். மீண்டும் மீண்டும் உடைப்பை சரி செய்தாலும் அதை அவர் உடைக்கத் துவங்க அந்த கிராமத்தினர் என்ன நடக்கின்றது என கண்காணித்தனர். அவர்கள் கருப்பை கண்டு பிடித்தனர். அவரோ அவர்களிடம் தான் ஒரு கடவுள் எனவும் தனக்கு ஆலயம் அமைத்து வழிபட்டால் ஊரைக் காப்பேன் என்றும் கூற அவர்களும் அவருக்கு ஆலயம் எழுப்பி வணங்கினார். அதன் பின் இன்றுவரை அந்த ஏரி உடையவில்லை. அவர் ஆலயத்தின் பின்னால் பெரிய ஆல மரம் உள்ளது. அந்த ஊரில் உள்ளவர்கள் புதியதாக தாம் எது செய்தாலும் கறுப்பரின் அனுமதி பெற்றே அதை துவக்குவார்கள். பதில் கேட்டு காத்திருப்பவர்கள் பல்லி கத்தினால் அதை அவருடைய சம்மதம் என எடுத்துக் கொள்கின்றனர். மாசி மாதத்தில் மூன்று நாட்கள் காலரி விழா நடை பெறுகின்றது. 

Friday, March 22, 2013

Village Deities - 11

கிராம தேவதைகள் - 11
 
 படம்:http://www.pbase.com/neuenhofer/image/140990329
தமிழ்நாட்டில் சேலத்தில்  ஒரு கிராம தேவதை  ஆலயத்தில் காணப்படும் 
கருப்பண்ணசாமியின் சிலை

[இந்தப் படம் ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப்
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து கிராம தேவதைகள் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டு உள்ளார். அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா ]



காட்டுப் பாளையம் 
மலைக் கருப்பச்சாமி

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]


ஈரோடு மாவட்டத்தில் உள்ள ஆண்டியூர் கிராமத்தின் அருகில் உள்ள மலைப் பகுதியில் உள்ளதே காட்டுப் பாளையம். ஒரு காலத்தில் அங்கு வெள்ளாய கௌண்டர் என்ற செல்வந்தர் வசித்து வந்தார். அவர் தெய்வ பக்தி மிகுந்தவர். ஆகவே காட்டில் சென்று யோகா பயிற்சிகளை செய்து விட்டு திரும்புவார். ஒரு நாள் அவர் காட்டில் நடந்து கொண்டு இருந்தபோது உருவம் தெரியாத எதோ ஒரு சக்தி தான் திரும்பிச் செல்வதை தடுத்து நிறுத்துவது போல உணர்ந்தார். எப்படியோ சமாளித்து அதனிடம் இருந்து தப்பி வந்தார். ஆனால் அது தினமும் நடக்கத் துவங்க அங்கு எதோ ஒரு இனம் புரியாத தெய்வம் உலாவுவதாக எண்ணி அதை கிராமத்தினரிடம் கூறினார். அங்கிருந்து சிறிது களிமண்ணை எடுத்து வந்து அதை கருப்பு எனும் தேவதையின் சிலையாக வடிவமைத்து அதை பூஜித்து வரலானார். தினமும் அந்த இடத்துக்குச் சென்று உணவும் தூக்கமும் இல்லாமல் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தார். அது முதல் அவர் கிராமத்தினருக்கு குறி கூறவும் ஆரம்பித்தார். அதன் பின் சில காலத்தில் அவர் மரணம் அடைந்தார். அவரை அங்கேயே புதைத்து அவருக்கும் ஒரு சிலை செய்து அதை தவசியப்பன் எனப் பெயரிட்டு அவரை தெய்வமாகவே வணங்கி வரலானார்கள். அது போல இன்னொரு இடத்திலும் முனி இருப்பதாக நம்பிய கிராமத்தினர் முனியப்பருக்கும் ஆலயம் அமைத்தனர்.
உள்ளூர் கிராமத்தினர் அந்தக் காட்டில் தவசியப்பனும் மற்ற தேவதைகளும் தவம் இருப்பதாகவும், அதனால் அவர்களுக்கு தொந்தரவு தரக் கூடாது என்பதற்காக அந்த கிராமத்தில் உள்ள அனைத்து ஆலயத்திலும் மணி அடிப்பதை நிறுத்தினார்கள். தவசியப்பன் ஆலயத்தில் அன்னப்பாறை என்ற ஒரு பாறை உள்ளது. அந்த ஆலயத்து பூசாரிகள் காட்டில் சென்று சில மூலிகைகளைக் கொண்டு வந்து அந்த அன்னப்பாறை மீது வைத்து அறைத்து சாறு எடுப்பார்கள். அது பல வியாதிகளை குணப்படுத்தும், முக்கியமாக பெண்கள் சம்மந்தப்பட்ட நோய்களுக்கு சிறந்தது என்பதினால் செவ்வாய் மற்றும் வெள்ளிக் கிழமைகளில் அதை பக்தர்களுக்குத் தருவார்கள். ஆகவே அந்த தினங்களில் கூட்டம் அதிகமாக வருகின்றது. மக்கள் தவசியப்பன் ஆலயத்துக்கு வந்து செப்பு, தாமிரம் மற்றும் தகரத்தில் செய்த யந்திரங்களை தந்து விட்டுச் செல்வார்கள். அதை அங்குள்ள பூசாரி ஆலயத்தின் சிலைக்குப் பின்னல் வைத்து விட்டு ஐந்து வாரங்களுக்குப் பிறகு ஒரு கயிற்றுடன் சேர்த்துத் தருவார். அதை பக்தர்கள் தாயத்து போல கழுத்தில் அணிந்து கொள்வார்கள். பில்லி சூனியம் போன்ற தீய ஆவிகளினால் பிடிக்கப்பட்டவர்கள் இந்த ஆலயத்துக்கு வந்து சில நாட்கள் தங்க அவர்கள் குணம் பெறுகிறார்கள்.
அந்த மூன்று ஆலயங்களும் ஒரே இடத்தில் இல்லை என்றாலும் அவை மூன்றுமே ஒரே கடவுள் என்றே கிராமத்தினர் கருதுகிறார்கள்.தவசியப்பருக்கு பொங்கல் படைகின்றார்கள். சித்திரை மாத (ஏப்ரல் மற்றும் மே மாதங்கள்) மூன்றாம் செய்வாய் கிழமையில் இரவு வேளைகளிலும் பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. அடுத்த நாள் மலை கருப்பசாமிக்கு பலிகள் தரப்படுகின்றன. அப்போது ஆலயங்களில் மணி சப்தம் எழுப்பப்படும். மேளங்கள் முழங்கும்.
-----------------------------------
பின்குறிப்பு :-
காட்டுப்பாளையம் மிக செழிப்பான பூமியாகும். திருப்பூர் ரயில் நிலையத்துக்குச் சென்றே காட்டுப் பாளையத்திற்கு செல்ல வேண்டும். அல்லது ஈரோடு, திருப்பூர், கோயம்பத்தூர் மற்றும் பிற இடங்களில் இருந்து பேருந்துகளில் செல்லலாம்.காட்டுப்பாளையத்தின்  அருகில்  சுமார் இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில்  வெங்கட்ரமணசாமி  மற்றும்  பொன்காளியம்மன் என்ற இரண்டு ஆலயங்கள் உள்ளன.- -சாந்திப்பிரியா 

Village Deities - 10

கிராம தேவதைகள் - 10 

 தமிழ்நாட்டில் தூத்துக்குடியில்   ஒரு 
கிராம தேவதை  ஆலயத்தில் காணப்படும் சிலை


கலையாற் குறிச்சி  கூடமுடையார்

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]


விருதுநகர் மாவட்டத்தில் உள்ள சிவகாசியில் இருந்து இருபது கிலோ தொலைவில் உள்ளது  கலையாற் குறிச்சி  எனும் கிராமம். அங்கு  அர்ஜுனா மற்றும் சரஸ்வதி நதிகள் கலக்கின்றன. அவை சதுரகிரி மலையில் உற்பத்தியாகி அங்கு வருகின்றன.  சதுரகிரி மலையில் ஆடுமாடு மேய்ப்பவர்கள் பலர் உண்டு.  ஒரு முறை சிவபெருமான் அவர்களுடன் விளையாட நினைத்தார். ஆகவே அவர் ஒரு கன்று போல உருமாறி அனைத்து மாடுகளின் மடியில் இருந்தும் பாலைக் குடித்து விட்டார். அந்த இடையர்களுக்கு மாடுகளின் பால் வற்றி விட்டதின் காரணம் தெரியவில்லை. குழம்பினார்கள் . ஆகவே என்ன நடக்கின்றது என அவர்கள் கண்காணிக்கத் துவங்கினார்கள். ஒருநாள் அந்தக் கன்று அனைத்து மாடுகளின் பாலையும் குடிப்பதைக் கண்டு பிடித்தனர். அதைப் பிடிக்கத் துரத்தினார்கள். சிவபெருமான் ஓடிப் போய் ஒரு சாப்பாட்டு பானையில் ஒளிந்து கொண்டார். வருணனை பெரும் மழையை பொழியச் சொன்னார். அதனால் ஏற்பட்ட வெள்ளத்தில் அந்தப் பானை மிதந்து சென்று கயலாற் குறிச்சியில்  ஓடிய அர்ஜுனா நதியில் உடைந்து விழ சிவன் அங்கிருந்த மண்ணில் ஒளிந்து கொண்டார். அந்த இடத்தின் அருகில் கோவில்பட்டி உள்ளது. அங்கு யாதவர்கள் அதிகம் உண்டு. மாடு மேய்ப்பது அவர்களின் தொழில்.  ஒரு முறை ஒரு யாதவன் அந்த வழியாக மாட்டை ஓட்டிக் கொண்டு சிவபெருமான் மறைந்து கொண்டு இருந்த இடத்தின் வழியே செல்கையில்  சிவபெருமான் அவன் காலை இடறி விட்டார். அது தினமும் தொடர அந்த இடையன் தனது நண்பரான முத்துக் கருப்ப செட்டியாரிடம் அது பற்றிக் கூறினார். அவர்கள் இருவரும் அந்த இடத்துக்குச் சென்று அங்கு தோண்டிப் பார்க்க அதில் இருந்து முதலில் பாலும் அதன் பிறகு ரத்தமும் வர பயந்து போனவர்கள் குழியை ஒரு கூடையினால் மூடிவிட்டு வந்து விட்டனர். சில நாட்கள் பொறுத்து அவர்கள் மீண்டும் அந்த இடத்திற்குச் சென்று மூடி விட்டு வந்த இடத்தில் இருந்த கூடையை திறந்துப் பார்க்க அங்கு சிவலிங்கம் ஒன்று இருந்தது.  அப்போது செட்டியாருக்கு சாமி வந்து தான்தான் அந்த இடத்தில உள்ள கூடை லிங்கம் எனவும் தனக்கு ஆலயம் அமைத்து வழிபடுமாறும் கூற அவர்கள் கிராமத்திற்கு ஓடிச் சென்று அந்த செய்தியை  அனைவரிடமும் கூற அவர்கள் அதை நம்ப மறுத்தனர். ஆகவே கோபமடைந்த சிவன் அனைத்து மாடுகளையும் கல்லாக்கி விட்டார். பயந்து போனவர்கள் அந்த லிங்கம் கிடைத்த இடத்திற்குச் சென்று தம்மை மன்னித்து விடுமாறு வேண்டிக் கொண்டார்கள். உடனே கல்லான மாடுகள் திரும்பவும்  உயிர் பெற்றன.  ஆகவே மக்கள் அங்கு சிவலிங்கத்துக்கு ஒரு ஆலயம் அமைத்து அதை கூடமூடையான் என அழைத்து வழிபடலானார்கள்.  இன்று அந்த செட்டியாரின் வம்சாவளியினரே அந்த ஆலயத்தின் பூசாரிகளாக உள்ளனர்.
சில காலத்திற்குப் பின்னால் கோவில்பட்டியை சேர்ந்த சிலர் அந்த ஆலயம் கட்டியவர்களுக்கு தொந்தரவு தரத் துவங்கினார்கள். அவர்கள் கிராமத்தில் இருந்தவர்களை துரத்தியடித்தனர். ஆகவே சிவன் அந்த வெள்ளம் ஓடிய  நதியின் மத்தியில் ஒரு பாதையை உருவாக்க அங்கிருந்து சென்றவர்கள் அடுத்த கரையை அடைந்தனர். அந்த புதிய இடத்துக்குச் சென்று கூடமுடையான் சிவனுக்கு ஆலயம் எழுப்பினார்கள். சிவன் கிழக்கு நோக்கி நதியைப்  பார்த்திருக்க அவர்கள் வடக்கு நோக்கி பார்த்தபடி இருக்குமாறு  ஐயனாரையும், புஷ்கலா மற்றும் பூர்ணாவையும் பிரதிஷ்டை செய்தார்கள்.  அந்த ஐயனாரை கூடமுடைய ஐயனார் என அழைக்கின்றார்கள். ஐயனாரைத் தவிர சின்ன கருப்பு, பெரியகருப்பு, ஒத்தை கருப்பச்சாமி, லாடன் , சன்யாசி , காளி, வேட்டை அருப்புச்சாமி மற்றும் அக்னி கருப்பச்சாமிகளின் சிலைகளும் அங்கு வைக்கப்பட்டு உள்ளன.

பெங்களூரில் முன்னர் கிராமமாக இருந்த 
இடத்தில் காணப்படும் கிராம தேவதை ஆலயத்து சிலை 

வாயிலில் செட்டியார் முத்தையா சிலை  வடிவில் உள்ளார். அவரே அந்த ஆலயத்தின் பாதுகாவலர். அவரைப் பற்றிய அற்புதமான  கதை இது.  அந்த கிராமத்தின் அருகில் இருந்த இன்னொரு ஊரான செத்தூர் எனும் ஊரில் வாழ்ந்து வந்தவர் இளைஞர் முத்தையா.    ஒரு முறை அவர் அந்த நாட்டு அரசியை காதலித்து  கடத்திக் கொண்டு போய் விட அவனை துரத்திப் பிடித்தார் மன்னர். அவனை சதுரகிரி மலை மீது சிரச்சேதம் செய்தார். ஆகவே அது முதல் தினமும் அந்த செட்டியாரின் ஆவி இரவு நேரத்தில் அந்த அரசியை கடத்திச் சென்றுவிட்டு விடியற்காலை அவளை திரும்பக் கொண்டு வந்து விட்டு விடும். ஆகவே அதை யாராவது தடுத்து நிறுத்தினால் முந்நூறு பொன் காசுகள் தருவதாக மன்னன் அறிவித்தார். ஆலய பூசாரியான முத்துக் கருப்பன் செட்டியார் அந்த ஆவியிடம் பேசி அந்த ஆலயத்தில் கடைசியாக வந்து வணங்கப்படும் தெய்வமாக வந்து இருக்குமாறு கூற அந்த ஆவியும் அதற்கு ஒப்புக் கொண்டது. மன்னன் தான் அறிவித்தபடி முந்நூறு பொற்காசுகளை ஆலய பூசாரியான செட்டியாரிடம் இனாமாகத் தந்தப் பின் செட்டியாரை கொன்று விட்டு அதை திருப்பி எடுத்து வருமாறு கூறி ஆறு சிப்பாய்களை அனுப்பினார். அதை அறிந்து கொண்ட செட்டியார் மந்திரத்தினால் அவர்களை பிடித்து வைக்க மன்னன் வந்து அவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். அது முதல் முதல் சிவராத்திரி அன்று செய்யப்படும் முதல் பூஜை  அந்த மன்னனின் பெயரிலேயே  செய்யப்படுகின்றது.
அந்த கடவுளை வேண்டிக் கொண்டால் நினைத்தது நடக்கும் என்பது நம்பிக்கையாக உள்ளது. சிவராத்ரி அன்று  மூன்று நாட்கள் பண்டிகை கொண்டாடப்படுகின்றது. ஆடி அம்மாவாசையில் இரண்டு நாட்கள் விழா நடைபெறும். அந்த கிராமத்தில் இருந்து வெளியேறி பல இடங்களுக்கும் சென்று வசிக்கும் மக்கள் அந்த விழா காலங்களில் தமது மாட்டு வண்டியில் ஏறி அங்கு வந்து அவரை வணங்குகின்றனர். சுமார் ஐநூறு மாட்டு வண்டிகளில் வந்து அங்கு நடக்கும் விழாவில் மக்கள் பங்கேற்கின்றார்கள்.

------------------
பின் குறிப்பு :
கலையாற் குறிச்சி  கிராமம் சிவகாசியில் இருந்து சுமார் 12 கிலோ தொலைவில் உள்ளது. கலையாற் குறிச்சியில் கூடமுடையார் ஆலயத்தைத் தவிர ஸ்ரீ சக்தி மாரி அம்மன்   உள்ளது.  இந்த ஆலயத்துக்குச் செல்பவர்கள் 21 நாட்கள் விரதம் இருந்து பொங்கல் பானைப் படைப்பார்கள். அந்த விழாவின் சிறப்பு நிகழ்சியாக ஆடலும் பாடலும், வில்லுபாட்டு போன்ற நிகழ்சிகளும்  நடக்கும் - சாந்திப்பிரியா 

Village Deities - 9

கிராம தேவதைகள் - 9

படம்:  http://www.pbase.com/neuenhofer/image/140291497
 தமிழ்நாட்டில் ஒரு கிராம தேவதை
ஆலயத்தில் காணப்படும் சுடலை மாடனின் சிலை


[இந்தப் படம் ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப்
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து கிராம தேவதைகள் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டு உள்ளார். அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா ]



சீவலப்பேரி சுடலை மாடன் 

[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

திருநெல்வேலியில் உள்ள பாளையங்கோட்டையில் இருந்து பன்னிரண்டு கிலோ தொலைவில் உள்ளது சீவலப்பேரி எனும் கிராமம். அங்குதான் சுடலை மாடனின் ஆலயமும் உள்ளது.
சுப்பிரமணியர் (முருகன்) பழநிக்குச் சென்று விட்டதும் பார்வதிக்கு இன்னொரு குழந்தை வேண்டும் என்ற ஆசை தோன்றியது. அவள் தனது கணவர் சிவபெருமானிடம் அதை பற்றிக் கூற அவரும் அவளை மரகதக் கல்லினால் ஆன தூண் அருகில் விளக்கில் தீபம் ஏற்றுமாறும், ஆனால் அது எரிந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்றார். அவ்வப்போது எரிம்து கொண்டு இருந்த விளக்கு மங்கத் துவங்க அதன் திரியை சிவபெருமான் பெரியதாக்கிக் கொண்டே இருந்தார். அப்போது அது பார்வதியின் தொடையில் விழ அது ஒரு பெரிய சதைப் பிண்டமாயிற்று. ஆகவே பார்வதி அந்த சதைப் பிண்டத்துக்கு உயிர் கொடுக்குமாறு பிரும்மாவை வேண்டிக் கொள்ள அவரும் அதை ஒரு குழந்தை ஆக்கினார். அந்தக் குழந்தைக்கு சுடலை என்ற பெயர் வைத்தார்கள். அது பெரியவனானதும் பசி பசி என எப்போதும் பசியால் துடித்து ஸ்மசானத்தில் இருந்த உடல்களைத் தின்னத் துவங்கியது. ஒரு நாள் அதன் உடலில் பிண வாசனை அடிப்பதைக் கண்ட பார்வதி அதைப் பற்றி சிவனிடம் கூற கோபமுற்ற அவர் அதை கைலாசத்தில் இருந்து அனுப்பிவிடுமாறுக் கூறினார். ஆகவே பார்வதி அதனுடன் இருபத்தி ஒரு பிடி சமைத்த உணவை தந்து வனப் பேச்சியை அழைத்து அதை அங்கிருந்து அழைத்துப் போய் விடுமாறு கூறினாள்.
அந்தக் குழந்தையும் தாமிரபரணியின் அருகில் இருந்த சீவலப்பேரியை அடைந்தது. சுடலைக்கு அந்த இடம் மிகவும் பிடித்து இருந்தது. அங்கு சென்றதும் மீண்டும் அந்த குழந்தைக்கு பசி எடுக்க அங்கு வந்த மசானம் என்ற ஆட்டு இடையனிடம் அவன் கொண்டு வந்த ஒரு குறிப்பிட்ட ஆட்டின் பாலைக் கறந்து தருமாறு கேட்க, மசானமோ அது பால் தர முடியாத மலடி ஆடு என்றான். சுடலை விடவில்லை அதன் பாலைக் கறக்குமாறுக் கூற மசானமும் ஆட்டின் பாலைக் கறக்கத் துவங்க மலட்டு ஆடு நிறைய பாலை தந்ததும் அதை அந்த குழந்தை குடித்தது. அதன் பின்னர் ஆட்டு இடையன் மசானத்தின் நாக்கில் சுடலை மாடன் ஒரு யந்திரம் வரைந்தார். மேலும் அது முதல் மசானம் எப்போது அழைத்தாலும் தான் வந்து அவருக்கு உதவுவதாகக் கூறி அனுப்பினார்.


மசானமும் சிவகிரிக்குச் சென்று அங்கு யோகக் கலையையும் ஆன்மீகத்தையும் கற்றறிந்து வந்தார். பல வருடங்களுக்குப் பிறகு சுடலை இருந்த மயானத்துக்கு வந்த மசானம் சுடலை மாடன் இருந்த இடத்தில் சுடலை மாடனுக்கு பதிலாக ஒரு சிவலிங்கமும் இருந்ததைக் கண்டார். அதைக் கேள்விப்பட்ட மக்கள் மசானத்தை வள குரு சந்நியாசி என அழைத்து அவரையே அங்கு பூசாரியாக இருக்குமாறு கூறினார்கள். அது முதல் மசானத்தின் சந்ததியினர் சுடலை மாறனை வழிபடத் துவங்கினார்கள். முதலில் அவர்கள் சிவலிங்கத்தையே வணங்கி வந்தாலும் அதன் பின் சுடலையின் உருவத்தில் நான்கு கைகளை அமைத்து அதை வழிபட்டனர். அது மட்டும் அல்ல அவர்கள் அங்கு வனப் பேச்சி மற்றும் பிரும்ம ரிஷியையும் பிரதிஷ்டை செய்து அவர்களையும் வணங்கினார்கள். அந்த ஆலயத்தின் வெளியில் பிரும்மா சதிக்கு உருவம் தந்த புதிய சாமியும் உள்ளார். அந்த சிலைக்குப் பின்னால் கல்லில் முண்ட சாமி எனும் தலை இல்லாத உருவச் சிலை உள்ளது. சுடலை மாடனின் ஆலயத்தில் இருந்து அரை கிலோ தொலைவில் வள குரு சன்யாசியின் ஆலயமும் உள்ளது. அதில் வள குரு சன்யாசி லிங்க உருவில் உள்ளார். அவர் இறந்ததும் அவரை அங்கு சமாதி செய்தார்கள்.
தாமரபரணி ஆற்றில் இருந்து எடுத்து வரப்படும் நீரினால் இரு முறை சுடலை மாடனுக்கு அபிஷேகம் செய்கிறார்கள். சுடலை மாடனுக்கு பிரசாதமாக படைப்பதில் ஒரு பகுதியை வள குரு சன்யாசியின் ஆலயத்துக்கும் எடுத்துச் செல்கிறார்கள். ஒரு ஆச்சர்யமான செய்தி என்ன என்றால் சுடலை மாடனின் ஆலயத்தில் தரப்படும் பிரசாதம் அவரது ஆலயத்தில் இருந்து இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள சுடுகாட்டில் இருந்து கொண்டு வரப்படும் மண்ணாகும் . அது அனைவரது குறைகளையும், நோய்களையும் நீக்குவதாக நம்புகிறார்கள். தைபூச நாளன்று வள குரு சன்யாசியின் ஆலயத்தில் பொங்கலை பிரசாதமாகப் படைத்து அதை அனைவருக்கும் விநியோகம் செய்கிறார்கள்.
பங்குனி மாதத்தில் (மார்ச்- ஏப்ரல் மாதங்கள்) சுடலை மாடன் ஆலயத்தில் பெரிய விழா நடைபெறும். அப்போது அவருக்கு வள குரு சன்யாசியின் ஆலயத்தில் இருந்து எடுத்து வரப்படும் ஆடையை போடுகிறார்கள். சுடலை மாடனின் ஆலயத்துக்கு தினமும் வந்து வள குரு சன்யாசியே சுடலை மாடனுக்கு பூஜை செய்வதாக நம்புகிறார்கள். அந்த விழாவின்போது அங்குள்ள சுடலை மாடன் சக்தி பெரும் சாமியாடி அருகில் உள்ள பிராமணர்களை தகனம் செய்யும் சுடுகாட்டிற்குச் சென்று பூமியைத் தோண்டி ஏதாவது பிணம் கிடைக்குமா எனப் பார்ப்பார். கிடைக்கவில்லை என்றால் வெறும் கையுடன் திரும்புவார். அந்த ஆலயத்தில் பலியாக தரப்படும் கருப்பு நிற மாடுகளின் ரத்தத்தை சாமியாடி குடிப்பார். அவற்றைத் தவிர அங்கு பலியிடப்படும் மற்ற ஆடுகளின் ரத்தத்தையும் அவர் குடிப்பார். முட்டை, இறைச்சி கலந்த இருபத்தி ஒரு பிடி சாதம் சமைக்கப்பட்டு சுடலை மாடனுக்கு படைக்கப்படும். அதைத் தவிர சிகரெட் சாராயம் போன்றவற்றையும் சுடலை மாடனுக்கு தருகிறார்கள். அதன் பின்னர் அனைவரது நலனுக்கும் வேண்டிக் கொள்ளும் மக்கள் அங்கிருந்து கிளம்பிச் செல்வார்கள்.

----------------------
 பின்குறிப்பு:
சீவலப்பேரி கிராமம் திருநெல்வேலியில் உள்ள புதுக்கோட்டை தாலுக்காவில் உள்ளது. சீவலப்பேரி புதுக்கோட்டையில் இருந்து சுமார் 10 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. சுடலை மாடன் தமது கிராமத்தைப் பாதுகாக்கும் கடவுள் என்றே மக்கள் நினைக்கிறார்கள். சுடலை மாடன் ஆலயங்கள் பெரும்பாலும் கிராம எல்லைகளில்தான் உள்ளன. நகரத் தானி பெரும் தொலைவில் உள்ள  பல கிராமங்களில் ஒரு துணையோ அல்லது பெரிய குத்துக் கல்லையோ  சுடலை மாடன் என அழைத்து வழிபட்டாலும் வேறு பல  கிராமங்களில்  சுடலை மாடன்  சிலை வடிவில் காட்சி அளிக்கிறார். - சாந்திப்பிரியா 

Wednesday, March 20, 2013

Village Deities - 8

கிராம தேவதைகள் -8

சேலம் மாவட்டத்தில் ஒரு கிராம தேவதை
ஆலயத்தில் காணப்படும் காளியம்மனின் சிலை

[இந்தப் படம் ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்'
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப்
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து கிராம தேவதைகள் என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்டு உள்ளார். அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில் உள்ள படங்களை  பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார்.  அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா ]

கீழ்காத்தி கடா மறவர் காளி


[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

புதுக்கோட்டை அறந்தாங்கி ஜில்லாவில் இருந்து ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளதே கீழ்காத்தி கிராமம். ஒரு காலத்தில் அந்த ஊரில் சின்ன மறவர் மற்றும் பெரிய மறவர் எனும் இரண்டு சகோதரர்கள் வாழ்ந்து வந்தார்கள். கருப்பருக்கு விழா எடுக்கும் காலங்களில் அவர்கள் கருப்பருக்கு பலி தந்தப் பின் மிச்சமாகும் இறைச்சியை பாதிப் பாதியாகப் பங்கீட்டுக் கொள்வார்கள். ஒரு முறை சின்ன மறவர் தன் சகோதரர் பெரிய மறவரின் குடும்பம் சிறியதுதானே என்ற எண்ணத்தில் அவருக்கு சற்று குறைவாக இறைச்சியை தந்து விட்டு தான் நிறைய இறைச்சியை எடுத்துச் சென்றார். அடுத்த ஆண்டும் அவர் அப்படியே செய்ய பெரிய மறவனின் மனைவி அதைக் கண்டு பொறுக்க முடியாமல் ''நான் இனி உனக்கு சோறு போடா மாட்டேன். போய் கோவிலில் இருந்து அல்லது கிராமத்தாரிடம் இருந்து உணவை வாங்கிக் கொள்'' எனக் கூறி அவரை துரத்தி விட,அதனால் வருந்திய பெரிய மறவர் தூரத்தில் இருந்த காட்டில் சென்று படுத்துக் கொண்டார். தூங்கிக் கொண்டு இருந்த அவரை ஒரு சிறிய பெண் தட்டி எழுப்பி , ''நீ கவலைப்படாதே, உன்னை நான் காப்பாற்றுகிறேன்'' என்றாள். அப்படி கூறிவிட்டு அவள் மறைந்து விட அவர் அது கனவு என நினைத்து தூங்கி விட்டார். மறுநாள் காலை எழுந்து பார்த்த போது அவர் அருகில் ஒரு காளியின் சிலை கிடந்தது. அதை எடுத்துக் கொண்டு ஊர் திரும்பியவரை மனைவி இனிய முகத்துடன் வரவேற்றாள். பெரிய மறவர் அதை ஒரு இடத்தில் வைத்து அதற்கு பூஜை செய்து வரலானார். அந்த சிலை வந்தப் பின் அந்த ஊரில் பல பிரச்சனைகள் தோன்றின. ஆகவே ஊரில் புதிய ஆலயம் வந்ததினால் இது நடக்கிறதோ என சந்தேகப்பட்ட கிராமத்தினர் அதைக் குறித்து ஒரு மந்திரவாதியை கேட்டபோது அவர் அந்த சிலைக்கு பக்கத்தில் அடைக்கலம் காத்த ஐயனார் ஆலயத்தை அமைத்தால் அனைத்தும் சரியாகிவிடும் என்று கூற அவர்களும் அதை செய்தனர். அதை செய்தப் பின் காளி அந்த ஊரை நல்ல முறையில் பாதுகாத்து வந்தாள். பெரிய மறவரே அந்த சிலையை எடுத்து வந்ததினால் அதை கதா ( பெரிய என்று அர்த்தம்) மறவர் காளி அல்லது காத்தம் பெரியாள் என பெயரிட்டு அழைத்தனர்.
ஆரம்பம் முதலிலேயே காளியின் சிலை மண்ணினால் செய்யப்பட்டு இருந்தது. ஆகவே ஒவ்வொரு வருடமும் கிராமத்தினர் ஆடி அல்லது ஆவணி மாதத்தில் ( ஆகஸ்ட் முதல் செப்டம்பர் மாதம்வரை) இரண்டு புதிய சிலைகளை செய்து வைத்து பூஜித்தப் பின் பழைய சிலையை அந்த ஆலயத்தின் பின்புறம் வைத்து விடுவார்கள். ஆனால் பல ஆண்டுகளாக அங்கு விழா எதுவும் நடக்கவில்லை.
ஆலயத்தில் உள்ள காளிக்கு முக்கியமாக புடவை சாத்துவார்கள் . அதை எவருக்கும் கொடுப்பது இல்லை, விற்பதும் இல்லை. அவற்றை எடுத்துப் போய் ஆலயத்தின் பின்புறம் அதை போட்டு வைப்பார்கள். ஆலயத்தில் மேல் கூறை இல்லாததினால் புடவைகள் நாளடைவில் எவருக்கும் பயன்படாமல் வீணாகிக் கிடக்கும்.
இன்னொரு பழக்கமும் அங்கு உண்டு. காளியை சுற்றி பிரதர்ஷனம் செய்வது இல்லை. ஆலயத்தில் உண்டியலில் பணம் போடுவதும் இல்லை. பணத்தை காளியின் தொடையில் வைத்து விட்டப் பின் அதை எடுத்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று பத்திரமாக அடுத்த ஆண்டு வரை வைத்து இருப்பார்கள். அப்படி செய்வதின்மூலம் தமது செல்வம் பாதுகாக்கப்படுவதாக நம்புகிறார்கள். அதற்கு அடுத்த ஆண்டு மீண்டும் அந்த பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு போய் ஆலயத்தில் கொடுத்து விட்டு புதிதாக வைத்த பணத்தைப் எடுத்துக் கொண்டு வருவார்கள்.
காளிக்கு அருகில் கறுப்பர் உள்ளார். அடைக்கலம் காத்த ஐயனார் ஆலயமும் உள்ளது. மேலும் சின்ன கறுப்பர், பெரிய கறுப்பர் மற்றும் பன்னிரண்டு பிற சிறிய தேவதைகளுக்கும் சிலைகள் உள்ளன. வெள்ளி மற்றும் செவ்வாய் கிழமைகளில் ஆலயத்தில் கூட்டம் நிறம்பி வழிகின்றது. ஆடி மாதம் வெள்ளிக் கிழமைகளில் ஆலயத்தின் அருகில் வரை செல்ல தனி பேருந்துகள் விடப்படுகின்றன.
--------------
பின் குறிப்பு:
புதுக்கோட்டை ஊருக்குள்ளேயே உள்ள இந்த கிராம தேவதையாக காதகாளி வெயிலும், மழையும் தம்மை ஒன்றும் செய்யாது என்பதை பக்தர்களுக்கு உணர்த்த விரும்பியதினால்தான் திறந்த வெளியிலேயே இருக்குமாறு தன்னை வைக்குமாறு அருள் பாலித்தாள். அதனால்தான் அந்த ஆலயம் மேற்கூரை அற்ற ஆலயமாக அமைந்து உள்ளது.

இந்த ஆலயம் காலை 6 மணி முதல் 10 மணி வரை மற்றும் மாலை 5 மணி முதல் இரவு 8 மணி வரை திறந்திருக்கும். இந்த ஆலயத்தில் இங்கு சின்ன கருப்பர், பெரிய கருப்பர், முனீஸ்வரர், அடைக்கலம் காத்த அய்யனார், குறத்தி அம்மன், யானை குதிரை போன்றவர்களுக்கு சிலைகள் உள்ளன. குழந்தை வரம் வேண்டிக் கொண்டு ஆலயத்துக்கு   


பாண்டிச்சேரியின் அருகில் ஒரு கிராமத்தில்
ஐயனார் தன் மனைவியுடன் உள்ள சிலை

[இந்தப் படம் ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்' (Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். -சாந்திப்பிரியா ]
வரும் பெண்கள் காளிக்கு எதிரே உள்ள மரத்தில் தங்களது சேலைத் தலைப்பைக் கிழித்துத் தொட்டில் கட்டுகிறார்கள். குழந்தை பிறந்ததும் தமது பிரார்த்தனை நிறைவேறியதை காட்டும் வகையில் மறக்காமல் இங்கு வந்து மரத் தொட்டில் கட்டி விட்டுப் போகிறார்கள். மேலும் இந்த ஸ்தலத்தின் ஆதிக் கடவுளான அடைக்கலம் காத்த ஐயனார், தன் தேவியருடன் அமர்ந்திருக்கும் சன்னதியும் உள்ளது - சாந்திப்பிரியா

Tuesday, March 19, 2013

Village Deities - 7

கிராம தேவதைகள் -7

பட்டுக்கோட்டை நாடியம்மனின் சிலை

பட்டுக்கோட்டை நாடியம்மன் 


[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

தஞ்சாவூரில் உள்ள ஒரு சிறிய நகரமே பட்டுக்கோட்டை. ஒரு காலத்தில் அதில் காடுகளே அதிகம் இருந்தன. அப்போது அந்த பிரதேசத்தை மராட்டிய மன்னர்கள் ஆண்டு வந்தனர். ஒருநாள் அந்த நாட்டு மன்னன் காட்டில் வேட்டை ஆடவந்த போது காட்டின் நடுவில் அழகான ஒரு மங்கை தன்னைப் பார்த்தவாறு பெரியதாக சிரித்தப்படி நின்று கொண்டு இருப்பதைக் கண்டான். ஆகவே அவளை பின் தொடந்து சென்றான் மன்னன். அவன் அவளை துரத்திக் கொண்டு செல்ல ஓடிய அவள் ஒரு புதருக்குள் சென்று மறைந்து விட்டாள். ஆகவே அவள் புதரை விலக்கிப் பார்த்தான். ஆனால் அவள் அதில் இல்லை என்பதினால் மக்களை அழைத்து அந்த இடத்தை தோண்டுமாறு ஆணையிட்டான். ஆனால் தோண்டிய இடத்துக்குள் அந்தப் பெண்ணுக்குப் பதில் ஒரு அம்மன் சிலையே கிடைத்தது. அதை வெளியில் எடுத்து வந்து பட்டுக்கோட்டை சிவன் ஆலயத்தில் இருந்த பண்டிதர்களைக் கொண்டு பட்டுக்கோட்டையில் ஒரு ஆலயம் அமைத்து அதில் பிரதிஷ்டை செய்தார். அந்த காலத்தில் புதுக்கோட்டை வீரம்மா நகர் என்றே அழைக்கப்பட்டது. பெயர் இருந்தது வைத்தார். அந்த சிலைக்கு பூஜைகளை செய்ய நடராஜ பண்டாரம் மற்றும் சின்னன் செட்டியார் என்பவர்களை பண்டிதர்களாக நியமித்தார். அவள் தன்னை வந்து வணங்கியவர்களின் வேண்டுகோட்களை நிறைவேற்றி வந்ததினால் அவள் நாடியம்மன் என அழைக்கப்பட்டாள்.
அது பற்றி இன்னொரு கதையும் உள்ளது. காட்டில் வேட்டை ஆடச் சென்ற மன்னன் ஒரு முயலைக் கண்டு அதை துரத்திப் போனார். அது ஒரு புதருக்குள் சென்று மறைந்து விட அந்த புதரை வெட்டினார்கள். ஆனால் அதை அங்கு காணவில்லை. ஆகவே அந்த இடத்தை தோண்டினார்கள். அவர்கள் தோண்டிய இடத்தில் இருந்து ரத்தம் வந்ததாம். ஆகவே மிகவும் கவனமாக அந்த இடத்தை தோண்டியபோது அங்கு ஒரு சிலை கிடைத்ததாம். அதை வெளியில் எடுத்து அங்கு பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டனராம்.

படம்:  http://www.pbase.com/neuenhofer/image/121939000
 தஞ்சாவூரில் ஐயனார் ஆலயம் ஒன்றில் உள்ள  ஐயனார் எனும் கிராம தேவதை

[இந்தப் படம் ஜெர்மனியில் வசிக்கும் திருமதி 'கிறிஸ்டா நியூயேன்ஹொபெர்' 
(Christa Neuenhofer) என்ற பெண்மணி வெளியிட்டு உள்ள கிராம 
தேவதைகள் எனும் புத்தகத்தில் உள்ள படம். அந்தப் பெண்மணி 
தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிராமங்களில் சென்று கிராம தேவதைகளைப் 
பற்றிய படங்களையும் குறிப்பையும் சேகரித்து  கிராம தேவதைகள்  என்ற புத்தகத்தை 
வெளியிட்டு உள்ளார்.  அவர் எனக்கு தன்னுடைய புத்தகத்தில்  உள்ள படங்களை 
பிரசுரிக்க அனுமதி தந்துள்ளார். அவருக்கு என் நன்றி- சாந்திப்பிரியா ]

சின்னன் செட்டியார் அதே உருவில் ஒரு சிறிய உற்சவ மூர்த்தியை தங்கத்தில் செய்து ஆலயத்தில் வைத்தாராம். பங்குனி மாதத்தில் ( மார்ச்- ஏப்ரல்) பன்னிரண்டு நாட்கள் விழா நடைபெறுகின்றது. அந்த மாதம் வரும் முதல் செய்வாய் கிழமையில் அந்த கிராமத்தில் வைக்கப்பட்டு உள்ள ஐயனார் சிலைக்கு விழா எடுப்பார்கள். நாடியம்மன் விழா ஆரம்பிக்கும் வரை அது தொடரும். நாடியம்மனை தேரில் ஏற்றி ஸ்ரீனிவாச பெருமாள் ஆலயத்துக்கு அழைத்துச் சென்று வணங்கிய பிறகு அவளுடைய சகோதரரான ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாள் தரும் பரிசுகளை எடுத்துக் கொண்டு அவள் திரும்ப தன்னுடைய ஆலயத்துக்கு வருகிறாள்.

ஆலய முகப்பில் உள்ள பெரிய குதிரை சிலைகள் இந்த ஆலயம் 
ஒரு காலத்தில் கிராம தேவதை ஆலயமாக இருந்துள்ளதை காட்டுகிறது 
----------------
பின்குறிப்பு:
நாடியம்மன் ஆலயமும் மராட்டிய மன்னர்கள் காலத்தில் கிராம தேவதையாகவே இருந்துள்ளது என்பது ஆலய முகப்பில் உள்ள குதிரைகளின் சிலைகள் உறுதிப் படுத்துகின்றன.  காலப்போக்கில் அதன் சக்தியை உணர்ந்த பிற மன்னர்களின் பக்தியினால் கிராம தேவதையாக இருந்த நாடியம்மன் பெரிதாகப்பட்ட ஆலயத்தில்  இன்று காட்சி தருகிறார்.  பட்டுக்கோட்டை என்பது தஞ்சாவூரில் உள்ளது.  நாடியம்மன் ஆலயம் பட்டுக்கோட்டை ரயில் நிலையம் மற்றும் பேருந்து நிலையத்தில் இருந்து சுமார் அரை கிலோ மீட்டர் தொலைவில்தான் உள்ளது.  இந்த ஆலயத்தின் தல விருஷமாக நாகலிங்க மலர் உள்ளது. பட்டுக் கோட்டையில் புராதான வனேஸ்வரர்  எனும் இன்னொரு ஆலயம் சிறப்பு மிக்கது.  ஒரு காலத்தில் அதை மராட்டிய மன்னர்கள் ஆண்டு வந்தார்கள். மராட்டியர்கள் ஆட்சியில் இந்த  இடம் 1799 ஆம் ஆண்டுவரை இருந்துள்ளது - சாந்திப்பிரியா 

Village Deities - 6

கிராம தேவதைகள்- 6  3

மேலே உள்ள படம்  ஒரு கிராமத்தில் 
காணப்படும் மாரியம்மன் என்ற  கிராம தேவதையின் சிலை
 
மாங்குடி வேப்பிலைக்காரி


[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

தஞ்சாவூரில் உள்ள திருவாரூரில் உள்ள ஒரு கிராமமே மாங்குடி. ஒரு முறை அந்த கிராமத்தில் இருந்த அனைவரது கனவிலும் ஒரு பெண் கடவுள் தோன்றி தான் அந்த ஊருக்கு வரப் போவதாகக் கூறினாள். எவருக்குமே அவள் யார் என்பதோ, எப்போது வரப் போகின்றாள் என்பதோ தெரியவில்லை. மீண்டும் அவர்கள் கனவில் தோன்றியவள் தான் நதி வழியே வரப்போவதாகக் கூறினாள். ஆகவே அனைத்து கிராமத்தினரும் நதிக்குச் சென்று அவள் வரவுக்குக் காத்து இருந்தனர். பல நாட்கள் காத்து இருந்தும் அவள் வருவதற்கான  எந்த  அறிகுறியும் தோன்றாததினால் அவர்கள் சலிப்பு அடைந்தார்கள். ஒன்றுமே நிகழவில்லை. ஆனால் ஒரு நாள் பெரும் மழை வந்தது. நதியில் தண்ணீர் ஓடிப் பெருகி வெள்ளம் வர கிராமத்தினர் அன்னையை வேண்டிக் கொண்டு அவள் பெயரில் பிராத்தனை பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டு நின்றனர். சற்று நேரத்தில் நதியில் மிதந்து வந்த ஒரு கட்டையில், காளிகாம்பாள் சிலை , வேப்ப இலைகள் மற்றும் ஒரு விளக்கு போன்றவை வந்ததைக் கண்டனர். உடனே அதை வெளியில் எடுத்து வந்து அந்த நதிக்கரையில் சிறிய குடிசை அமைத்து அந்த சிலையை அதற்குள் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டனர். ஒவ்வொரு குடும்பமும் ஒவ்வொரு நாள் என அதற்குப் பாதுகாப்பாக இருந்தபடி பூஜை செய்து வழிபட்டார்கள்.
விரைவில் அந்த கிராமம் செழிப்புற்றது.  ஆகவே அந்த ஊர் மக்கள்  அந்த  சிறிய குடிசை ஆலயத்தை மாற்றி கல்லினால் ஆன ஆலயமாக பெரிய அளவில்  கட்டினார்கள். அவள் வேப்ப இலைகளுடன் அங்கு வந்ததினால் அவளை வேப்பிலைக்காரி என அழைகின்றனர். 
-----------------------------
பின் குறிப்பு :
மாங்குடி என்பது இந்தியாவின் தமிழ்நாடு மானிலத்தில் தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் கும்பகோணம் வட்டத்தில் இருக்கும் ஒரு சிறிய கிராமம் ஆகும்.  அதைப் பற்றி அதிக விவரம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் அவள் மிக சக்தி வாய்ந்தவள் என்றும் அவள் ஆலயத்துக்குச் சென்று அவளிடம் பிரச்சனைகளைக் கூறி வேண்டிக் கொண்டால் வாழ்கையில் அற்புதமான மாற்றங்கள் ஏற்படுகின்றன என அந்த ஊரில் உள்ள  மக்கள் கூறுகிறார்கள். - சாந்திப்பிரியா 

Village Deities - 5

கிராம தேவதைகள்-
 

புன்னை நல்லூர் மாரியம்மன்


 புன்னை நல்லூர் மாரியம்மன்


[ Original Article in English by : P.R. Ramachandar
Translated into Tamil by : Santhipriya ]

தஞ்சாவூருக்கு அருகில் உள்ளதே புன்னைநல்லூர் என்ற இடம். சோழர்கள் ஆண்ட காலத்தில் இங்கு ஒரு மாரியம்மன் ஆலயம் இருந்துள்ளது. ஆனால் அது காலப் போக்கில் மறைந்து விட்டதின் காரணம் விளங்கவில்லை.
1680 ஆம் ஆண்டு தஞ்சாவூரை வெங்கோஜி என்ற மராட்டிய மன்னன் ஆண்டு வந்தார். அவர் சமயபுரம் மாரியம்மனை பெரிதும் போற்றி வணங்கியவர். ஒருநாள் இரவு அவர் சமயபுரத்துக்கு கிளம்பிச் சென்றார். நேரம் அதிகமாகி ஆலயம் மூடப்பட்டு விட்டதினால் சமயபுரம் ஆலயத்தின் வாசலில் படுத்து உறங்கி விட்டார். அவர் கனவில் மாரியம்மன் தோன்றி தன்னை வணங்க இனிமேல் அவர் சமயபுரத்துக்கு வரத் தேவை இல்லை எனவும், தான் புன்னை நல்லூரில் ஒரு புற்றில் புதைந்து இருப்பதாகவும் கூறினாள். அவர் காலையில் எழுந்து உடனேயே புன்னை நல்லூருக்கு கிளம்பிச் சென்று மாரியம்மன் கூறிய இடத்தில் இருந்த புற்றை கண்டு பிடித்து அதை தோண்டி மாரியம்மனை எடுத்தார். பிறகு அங்கேயே அவளுக்கு மாரியம்மன் ஆலயம் அமைத்து அவளை வழிபாட்டு வரலானார். அவர் மறைவிற்குப் பின் மெல்ல மெல்ல அந்த ஆலயம் நலிவுட்றது.
1738 ஆம் ஆண்டில் தஞ்சாவூரை துல்சா என்ற இன்னொரு மராட்டிய மன்னன் ஆண்டு வந்தார். அவருடைய மகளுக்கு அம்மை நோய் போட்டியதினால் அவளது கண் பார்வை போய் விட்டது. அவர் அழுது புலம்பினார். அன்று இரவு அவருடைய கனவில் ஒரு சிறிய பெண் உருவில் மாரியம்மன் தோன்றி தான் உள்ள இடத்தைப் பற்றிக் கூறியப் பின் அவர் மகளின் கண் பார்வையை தான் நிவர்த்தி செய்து விடுவதாகக் கூறியதினால் அவர் ஒரு ஆட்டு இடையனின் உதவியுடன் அவள் கூறிய இடத்தில் சென்று புற்றை தோண்ட அவருக்கு அங்கு ஒரு பனை ஓலை கிடைத்ததாம். அதில் அந்த புற்றின் மண்ணைக் கொண்டு கழுத்து வரையிலான மாரியம்மனின் ஒரு சிலையை செய்யுமாறும் அதன் பின் அந்தப் புற்றுக்குள் புதைந்து உள்ள தனது தலையை வெளியில் எடுத்து அதனுடன் அந்த களிமண்ணினால் செய்த சிலையையும் சேர்த்து முழுச் சிலையாக்கி விடுமாறும்  எழுதப்பட்டு  இருந்தது.
அவர் சதாசிவ பிரும்மேந்தர் என்ற மகானின் உதவியை நாடி அதில் கூறப்பட்டு உள்ளதைப் போலவே சிலையை செய்து அதை அந்த இடத்திலேயே பிரதிஷ்டை செய்து வழிபடலானார். அதன் பின் தனது கண் குருடான மகளை அங்கு அழைத்து வர அவளுக்கு மீண்டும் கண் பார்வை திரும்பியது. அது முதல் தஞ்சாவூரை ஆண்ட அனைத்து மன்னர்களும் அந்த ஆலயத்தின் நிர்வாகத்துக்கு செல்வ தானம் செய்தனர். இன்று அந்த ஆலயம் அனைத்து மக்களுக்கும் அருள் தரும் ஆலயமாக மாறி உள்ளது.

----------
பின் குறிப்பு:
ஒரு காலத்தில் இந்த ஆலயம் புற்றம்மா எனும் பெயரில்  சிறிய கிராம தேவதை ஆலயமாகவே இருந்துள்ளதாம்.  அப்போது அங்கு மிகப் பெரிய புற்று மட்டுமே இருந்துள்ளது.  அதை உள்ளூரில் இருந்த மக்கள் தம்மைக் காக்கும் தேவதையாக வணங்கி வந்துள்ளார்கள்.  ஆனால் 18 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகே தஞ்சாவூர் மன்னர்கள் காலத்தில்  இந்த புற்றில் மறைந்திருந்த மாரியம்மன்  வெளியில் வந்து ஒரு ஆலயத்தில் அமர்ந்து கொண்டாள். அந்த கிராம தேவதை ஆலயமான புற்று ஆலயமே  பின்னர் புன்னைநல்லூர் ஆலயமாக மாறுதல் அடைந்தது. இந்த ஆலய மாரியம்மன்  புற்று மண்ணினால் செய்யப்பட்டு உள்ளாள்  என்பதினால் அதற்கு  அபிஷேகம் செய்வது இல்லை.  மாறாக புனுகு எனும் வாசனை திரவியத்தை தூவியே பூஜை செய்கிறார்கள். அங்கு செய்யப்படும் பூஜை மற்றும் அபிஷேகங்கள்  அதன் ஆலயத்தின் உற்சவ மூர்த்திக்கே செய்யப்படுகின்றனவாம்.   தஞ்சாவூரில் இருந்து இந்த ஆலயம் ஆறு  கிலோ  மீட்டர்  தொலைவில்  உள்ளது  - சாந்திப்பிரியா