Tuesday, January 31, 2012

Story from Purana

திக்குவாய் முனிவர் சொன்ன புராணக் கதை 
வசிஷ்டரின் சாபமும்
பீஷ்மர் பெற்ற சாப விமோசனமும் 
சாந்திப்பிரியா 


முன்னொரு காலத்தில் தேவலோகத்தில் அஷ்டவசு எனும் எட்டு கண தேவதைகள் இருந்தார்கள். அவர்கள் தக்ஷனின் இன்னொரு மகளான வசு என்பவளுக்குப் பிறந்தவர்கள் . அவர்களை காஷ்யப முனிவருக்குப் பிறந்தவர்கள் என்று இன்னொரு புராணக் கதை உள்ளது. திருமண வயதை அடைந்ததும் அவர்கள் எட்டு பேருக்கும் திருமணம் நடந்தது. அவரவர் மனைவிகளுடன் ஆனந்தமான வாழ்கையை அனுபவித்து வந்தார்கள். ஒற்றுமையாக ஒன்றாகவே அங்கும் இங்கும் சுற்றித் திரிந்தார்கள். இப்படியாக அவர்கள் சுற்றித் திரிந்து கொண்டு இருந்தபோது அவர்களில் ஒருவருடைய மனைவி வசிஷ்டரிடம் இருந்த காமதேனுப் பசுவிற்கு இணையான நந்தினி எனும் பசுவை பார்த்தாள். அதன் அழகில் மயங்கியவள் அதை அடைய ஆசைப் பட்டாள். ஆனால் அதை வசிஷ்டரிடம் இருந்து எப்படிப் பெறுவது. அவர் அதைத் தரமாட்டார். அவருடன் அவர்கள் சண்டைப் போடவும் முடியாது. காரணம் தேவலோகத்தில் வசிஷ்ட முனிவருடன் சண்டை போடுவதை யாரும் அனுமதிக்க மாட்டார்கள். அதனால் வேறு வழித் தெரியாமல் அவளுடைய கணவர் அதை ஒரு நாள் அந்தப் பசுவை திருடிக் கொண்டு வந்து விட்டார். மற்றவர்கள் அதற்கு உதவினார்கள். ஆனால் வசிஷ்டரால் அதைக் கண்டு பிடிக்க முடியாதா என்ன? ஞானக் கண்ணால் நடந்ததை அறிந்து கொண்டு அவர்களை அழைத்து சபித்தார். அவர்கள் அனைவரும் பூமியில் சென்று மனிதர்களாகப் பிறக்க வேண்டும் என்பதே அந்த சாபம். அவர்களுக்கு பூமியிலே சென்று மனிதராக வாழ விருப்பம் இல்லை. என்னதான் இருந்தாலும் தேவ கணங்கள் அல்லவா. ஆகவே தாம் செய்த தவறை உணர்ந்து கொண்ட அவர்கள் வசிஷ்டரிடம் சென்று மன்னிப்புக் கேட்டார்கள். அவர்கள் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்ட அவர் தனது சாபத்தை சற்று தளர்த்திக் கொண்டார். அதன்படி அவர்கள் பூமியில் சென்று மனிதர்களாகப் பிறப்பார்கள். பிறந்த உடனே அவர்களில் ஏழு பேர்கள் மரணத்தை அடைந்து மீண்டும் தேவலோகத்து கணங்களாக சென்று விடுவார்கள். ஆனால் அந்தப் பசுவை உண்மையாகத் திருடியவர் பூமியில் பெரும் மனத் துயரை அனுபவித்தப் பின்னரே மரணம் அடைந்து தேவலோகத்துக்குத் திரும்புவார் .இப்படியாக சாபம் பெற்றவர்களில் பூமியிலே மனத் துயரை அடைந்து அதன் பின் மரணம் அடைய சாபம் பெற்றவர் வேறு யாரும் அல்ல. அவரே மகாபாரத கதாநாயகர்களில் ஒருவரான பீஷ்ம பிதாமகன்.
அஷ்டவசுக்களுக்கு சாப விமோசனம் 
பெற உதவிய   கங்கா  தேவி  
 
மற்றவர்களுக்கு சாப விமோசனம் எப்படி கிடைத்தது ?
அந்த அஷ்டவசுக்கள் கங்கா தேவியிடம் சென்று தமது சங்கடத்தைக் கூறி அதற்க்கு உதவுமாறு அவளை வேண்டினார்கள். அவர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று அவர்களுக்கு உதவ கங்காதேவி முன் வந்தாள் . அதற்கேற்ப பூமியிலே ஒரு அழகிய மங்கையாக அவள் பிறப்பு எடுத்து சான்தனு மன்னனின் தந்தையின் முன்னால் வேண்டும் என்றே சென்று அவரிடம் வேடிக்கையாக விளையாட்டுக் காட்டி அந்த விளையாட்டின் முடிவில் மன்னனின் விருப்பபடி அவரது மகனான சன்தனுவை மணம் செய்து கொள்ள சம்மதித்தாள். ஆனால் அதற்கு ஒரு நிபந்தனை போட்டாள் . அது என்ன நிபந்தனை ? தனக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகளை தான் நதியில் வீசி எறிந்து விடுவேன் என்றும், அதன் காரணத்தை தன்னால் கூற முடியாது என்றும், தான் செய்ய உள்ள அந்த செயலை அதற்கான காரணத்தைக் கேட்டு சந்தனு அதை தடுக்கக் கூடாது என்பது நிபந்தனை. அதை ஏற்றுக் கொண்ட மன்னனும், சந்தனுவும் திருமணத்துக்கு சம்மதிக்க அவர்களின் திருமணம் நடந்து முடிந்தது. சந்தனுவை மணந்த கங்கா தேவிக்கு எட்டுக் குழந்தைகள் பிறந்தன. ஒவ்வொரு குழந்தைப் பிறந்தபோதும் அவள் அவற்றை நதியில் தூக்கி வீசி எறிந்து விட அவை மரணம் அடைந்து தேவ லோகத்துக்கு சென்றன . அந்த செயலைக் கண்டு மிக அதிகமான துக்கத்தை அடைந்தாலும் சந்தனுவும் அதற்கான காரணத்தை அவளிடம் கேட்கவில்லை. என்ன இருந்தாலும் பிறந்தப் பச்சிளக் குழந்தையை உயிருடன் நதியில் வீசி எறிந்தால் எப்படி அதைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்க முடியும்? இப்படியாக ஏழு குழந்தைகளும் பலியாக எட்டாவது குழந்தை பிறந்தது.

 பீஷ்மர் 

பிறந்த எட்டாவது குழந்தையை அவள் நதியில் எறியப் போனபோது ஏற்கனவே ஏழு குழந்தைகளை பறிகொடுத்த துக்கத்தை தாங்க முடியாமல் இருந்த சந்தனு அவள் வீசி எறிந்த எட்டாவதுக் குழந்தையையை தாவிப் பிடித்து விட குழந்தை பிழைத்தது. உடனே கங்கா தேவியும் மறைந்து போனாள். இப்படியாக உயிர் பிழைத்த எட்டாவது குழந்தையே பீஷ்மராக வளர்ந்தது. அதன் பின் அவர் யுத்தத்தில் அர்ஜுனனின் அம்பினால் உயிர் இழந்து மரணம் அடைந்து தேவலோகம் சென்ற கதை மகாபாரதத்தில் உள்ளது.

Monday, January 30, 2012

Thiru Kannamangai Temple-Tanjore Dt

 

திருக்கண்ண மங்கை ஆலயம்

சாந்திப்பிரியா

தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தில் உள்ள திருக்கண்ண மங்கை ஸ்ரீ பக்தவத்சலப் பெருமாள் ஆலயம் மகிமை வாய்ந்தது. இதுவும் இன்னொரு திவ்ய தேச ஆலயமே.  இங்குதான் திருக்கண்ண மங்கை என்ற பெயரில் லஷ்மி தேவியானவள் திருமாலை மணந்து கொண்டார் என்பது தல வரலாறு. இந்த தலத்தை ஸ்ரீ பக்தவத்சலப் பெருமாள் ஆலயம் என்றும் சப்தமித்ர ஷேத்ரம் என்றும் கூறுகிறார்கள். இந்தத் தலம் ஜீவாத்மா மற்றும் பரமாத்மா எனும் தத்துவத்தை விளக்கும் தலமாம். இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்தில் நைமிசாரண்யம் மற்றும் பத்ரினாதுக்கு இணையாக ஒரு காலத்தில் பெரிய வனம் இருந்ததாம். இந்த ஆலயத்தின் பக்கத்தில் காவேரி நதி ஓடுகின்றது.
முன்னொரு சந்தர்பத்தில் தாம் பெற்ற சாபத்தின் காரணமாக விஷ்ணு பகவானைப் பிரிந்து இருந்தார் மகாலஷ்மி தேவி. ஆகவே அவரை மீண்டும் கணவராக அடைய வேண்டும் என்பதற்காக இந்த ஆலய வனப் பகுதியில் வந்து அங்கு ஓடிக் கொண்டு இருந்த புஷ்கரணி எனும் நதியில் குளித்து விட்டு மகாவிஷ்ணுவை நினைத்து ஒரு கல்லையே மகாவிஷ்ணுவாக பாவித்து அதற்கு அபிஷேகம் செய்து கடுமையான தவத்தில் அமர்ந்து இருந்தாராம். அப்போது அவளுக்குத் துணையாக பல முனிவர்களும் ரிஷிகளும் அங்கு தங்கி  இருந்தார்களாம். அவள் தவத்தை கண்டு மனம் மகிழ்ந்த பெருமாள் இங்கு உருவமற்ற பக்தவத்சலப் பெருமாளாக வந்து அவளை  மணம் முடித்தாராம். அதற்குப் பின்னரே அங்கு பக்தவத்சலப் பெருமாளாக மனைவி சகிதம் ரிஷி முனிவர்களுக்கு காட்சி தந்தார்.  பரமாத்மா மற்றும் ஜீவாத்மா இரண்டும்  கலந்த இந்த தலம் முக்தி அடைவதற்கு ஏற்றத் தலமாக  இருக்கும் என அங்கிருந்த அனைவருக்கும் கூறியதினால்  ஜீவாத்மாவும் பரமாத்மாவும் ஒன்றிணைந்த அந்த தலத்தில் இருந்த ரிஷிகள் அவளை விட்டுப் பிரிய மனம் இல்லாமல் அங்கேயே தேன் கூடுகளாகத் தங்கி விட்டார்களாம்.
நமது கண்களுக்குப் புலப்படாமல் நமக்குள்ளேயே உள்ளது நமது ஜீவனின் ஆத்மாவான ஜீவாத்மா என்பது. இந்த தலத்தில் மனித உருவில் வந்த லஷ்மி தேவியானவள் தபம் செய்து தனது உடலில் இருந்த, மற்றவர் கண்களுக்கும் புலப்படாத ஜீவாத்மாவை கண்களுக்குப் புலனாகாத பரமாத்மாவுடன் இணைந்ததினால் இது ஜீவபரமாத்ம தலம் என்றும் இங்கு வந்து ஒரு இரவு தங்கினால் கூட அவர்களது ஜீவாத்மா பரமாத்மனுடன் சேர்ந்து மோட்ஷம் பெறும் என்றும் கூறுகிறார்கள். இதற்கான அர்த்தம் இங்கு வந்து ஒரு இரவு தங்கினால் மறுநாள் மரணம் அடைந்து விடுவார்கள் என்பது அல்ல, அவர்களுடைய ஜீவாத்மா என்பது  பரமாத்மனின் அருளைப் பெற்று விடும் என்றும், அந்த ஜீவாத்மா தன்னுடைய விதிப்படி  எப்போது மரணம் அடையுமோ அப்போது அது நேராக மோட்ஷ கதியை அடையும் என்பது தாத்பர்யம்.  இங்குள்ள தாயாரை அபிஷேகவல்லி என்று அழைக்கின்றார்கள். நின்ற நிலையில் நின்றான் எனப்படும் மூலவரை பக்தவத்சலப் பெருமாள் என்கிறார்கள்.
அபிஷேகவல்லி மற்றும் பக்தவத்சலப் பெருமாள் 

இந்த ஆலயப் பெருமையைக் கூறுகையில் இவற்றைக் கூறுகிறார்கள்.
  • சிவபெருமான் இந்த ஆலயத்தைப் பாதுகாத்தபடி நான்கு பக்கங்களிலும் இருக்கின்றாராம்.
  • ஒரு முறை மாற்றான் மனைவி மீது மையல் கொண்டதினால் தனது அழகை இழந்த சந்திர பகவான் பெற்ற சாபத்திற்கு விமோசனம் பெறுவதற்கு இங்கு வந்து இங்குள்ள குளத்தில் குளித்து விட்டு தவம் இருந்து சாப விமோசனம் அடைந்தாராம்.
  • வருணனும், மகாபாரத யுத்தம் நடந்த காலத்தில் வாழ்ந்ததாகக் கூறப்படும் ரோம ரிஷி போன்றவர்களும் இந்த தலத்துக்கு வந்து வணங்கியதான ஐதீகம் உள்ளது.
  •  இந்த ஆலய தெய்வங்கள் இங்கு ஸ்வயம்புவாக வந்த காலத்தைக் குறிப்பாக கணக்கிட முடியவில்லை. ஆனால் ஆலயம் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்பது பொதுவான கருத்து. 
 ஆலய  திருவிழாவின்போது  கருட வாகனத்தில் 
பக்தவத்சலப்  பெருமாள் சவாரி 

ஆலயம் செல்லும் வழி 
    தஞ்சாவூர் மாவட்டத்தின் நன்னிலத்தில் இருந்து சுமார் 18 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இந்த ஆலயம் உள்ளது. திருவாரூரில் இருந்து சென்றால் சுமார் பத்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இது உள்ளது. நன்னிலத்தில் இருந்து மானில நெடுஞ்சாலை SH 67 சில் சென்று சன்னானலூராய் அடைந்ததும் அங்கு வலதுபுறம் மானில நெடுஞ்சாலை SH 23 நில் செல்லவும். அங்கிருந்து ஆண்டிபந்தால் வழியே சோரக்குடிக்குப் போய் சேர்ந்ததும் வலதுபக்கம் வரும் கங்கலாச்சாரி டாம் (Kangalachari Dam) பாதையில் சென்றால் இந்த ஆலயத்தை அடையலாம். திருவாரூரில் இருந்து சென்றால் மானில நெடுஞ்சாலை SH 65 ஜில் புகுந்து GRT கார்டன்- கட்டூர் போன்றவற்றை தாண்டி அதே சாலையில் சென்று கொண்டே இருக்க வேண்டும். வடகண்டம் என்ற சிற்றூரை அடைந்து சிறிது தூரம் போனதும் இங்கும் வலதுபுறம் உள்ள கங்கலாச்சாரி டாம் (Kangalachari Dam) பாதையில் சென்றால் இந்த ஆலயத்தை அடையலாம்.

    ஆலய விலாசம்

    Bhaktavatsala Perumal Koil,
    Thiru Kannamangai,
    Kudaivaasal Taluk,
    Thiruvarur District, Pin: 610 104.
    Contact No: P.K. Ramaswamy Bhattar
    Tel No. : 92454 89881 or 98424 65956

    Sangadahara Chathurththi

    பிள்ளையார் எறும்பும் 
    சங்கடஹர சதுர்த்தியும்

    சாந்திப்பிரியா

    விநாயகரை வேண்டிக் கொண்டாடப்படும் ஒரு பண்டிகையான சங்கடஹர சதுர்த்திப் பற்றிய கர்ணபரம்பரைக் கதை ஒன்று உண்டு. அது என்ன?
    ஒரு முறை கைலாயத்தில் பரமசிவனுடன் வேடிக்கையாக விளையாடிக் கொண்டு இருந்த பார்வதிக்கு ஒரு குறும்பு விளையாட்டு தோன்றியது. அன்றைக்கு  அவள் பிள்ளையான விநாயகருக்கு விசேஷமாக கொழுக்கட்டைகளை தயார் செய்து வைத்திருந்தாள். அந்தக் கொழுக்கட்டைகளை சுற்றியபடி கருப்பு நிற எறும்புகள் அங்கும் இங்கும் சென்று கொண்டு மற்ற தின்பண்டங்களை மொய்த்துக் கொண்டு இருந்தன. இத்தனை சிறிய எறும்புகள் ஒரு நாள் சாப்பிடாமல் பட்டினி கிடந்தால் அவை அப்போதும் எப்படியே சுறுசுறுப்பாக இருக்குமா என பார்க்கலாம் என அவளுக்கு ஒரு விளையாட்டு எண்ணம் தோன்றி விட அனைத்து எறும்புகளையும் பிடித்து ஒரு பெரிய காலி டப்பாவில் அடைத்து வைத்து விட்டாள். அவள் அவற்றை டப்பாவில் போட்ட தினம் கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தி .
    இரண்டு நாட்கள் கழிந்தன. டப்பாவைத் திறந்து விட்டவளுக்கு ஒரே ஆச்சர்யம். எறும்புகள் அப்படியே இருந்தது மட்டும் அல்லாமல் வாயில் வெள்ளையாக எதையோ தூக்கிக்  கொண்டு தூரத்தில் அமர்ந்து இருந்த விநாயகரை நோக்கி ஓடி அவரை சுற்றி வணங்கியப் பின்  தம் புற்றை நோக்கி ஓடத்  துவங்கியதைக் கண்டாள் . 'காலி டப்பாவில் ஒன்றுமே இல்லாமல் அவற்றை வைத்து இருந்தேன், அவற்றின் வாயில் எப்படி  வெள்ளையாக எதோ இருந்தது ' என வியந்து அவற்றைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவள் தனது மகனிடம் சென்றாள். ஆனால் அங்கு  வாடிய முகத்துடன் வினாயகர் அமர்ந்து இருந்ததைக்  கண்டாள். வினாயகரின் வயிறு ஒட்டி இருந்தது.
     

     'அய்யய்யோ, எப்போதுமே பானை வயிறாக இருக்கும் இவருக்கு என்ன ஆயிற்று' என பரிதவித்து தவித்தபடி அவரை  அது பற்றிக் கேட்க வினாயகர் கூறினாராம், 'அம்மா, நீங்கள் எறும்புகளைப் பிடித்து டப்பாவில் அடைத்து வைத்து விட்டீர்கள். நான் உண்ணும் உணவுகளை எப்போதும் அவைகளும்  ருசித்து சாப்பிடும். ஆனால் நேற்றுக் காலை நான் கொழுக்கட்டைகளை தின்ன வந்தபோது என்னை சுற்றித் திரியும் அவைக் காணவில்லையே என நான் வருந்தியபடி அவற்றைத் தேடியபோது என்னை துதித்து வேண்டியபடியே மூடப்பட்டு இருந்த டப்பாவில் இருந்ததைக் கண்டேன் . ஆனால் அதே சமயம் நீங்கள் மூடி வைத்த டப்பாவை நான் திறக்க விரும்பவில்லை. ஆகவே நான் சாப்பிடும் அனைத்தும் அவற்றின் வயிற்றுக்கே போகட்டும் என என் வயிற்ருக்கு எனக்கு நானே கட்டளை இட்டு நீங்கள் எனக்கு கொடுத்த அனைத்தும் எறும்புகளின் வயிற்றுக்குப் போய் விட்டன. ஆனால் அவை அவற்றை தம்  வாயில் வைத்துக் கொண்டு என்ன வந்து வணங்கியப் பின் உண்பதற்காக என்னை சுற்றி வந்துவிட்டு தமது புற்றுக்கு சென்றுவிட்டன. இப்படியாக நான் என்னை வேண்டிக் கொண்ட எறும்புகளின் சங்கடத்தை விலக்கினேன்' என்று கூறவும் பார்வதி தன் தவறை உணர்ந்தாள்.
    ஆகவே அவள் ஒவ்வொரு கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தி அன்றும் எவர் பிள்ளையாருக்கு கொழுக்கட்டை நெய்வித்தியம் செய்து பூஜிப்பார்களோ அவர்களுக்கு வினாயகரின் கடாஷம் அளவில்லாமல் கிடைக்கும், அவர்கள் வீடுகளில் என்றுமே உணவுக்குப் பஞ்சம் இருக்காது, அவர்கள் வேண்டியது நிறைவேறும் என ஆசிகளைத் தர அது முதல் மாதா மாதம் கிருஷ்ண பக்ஷ சதுர்த்தி அன்று கொழுக்கட்டை செய்து அவரை வணங்கும்  சங்கட ஹர சதுர்த்தி கொண்டாடப்பட்டது. அது முதல் வாயில் வெள்ளையாக எதையோ வைத்துக் கொண்டு செல்லும் கருப்பு நிற எறும்புகளை பிள்ளையார் எறும்பு எனக் கூறி அதை அடிக்க மாட்டார்கள்.

    Friday, January 27, 2012

    Thirupukuzhi Temple-- Kanchipuram


    திருப்பூக்குழி
    விஜயராகவப் பெருமாள் ஆலயம்
    சாந்திப்பிரியா



    திவ்ய தேசத்தின் மற்றும் ஒரு முக்கியமான ஆலயம் காஞ்சீபுரத்தில் இருந்து வேலூருக்குச் செல்லும் பாதையில் சுமார் ஏழு கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள திருப்பூக்குழி ஸ்ரீ விஜயராகவப் பெருமாள் ஆலயம். இந்த ஆலயத்தின் தல வரலாறும் ராவணன் சீதையை தூக்கிக் கொண்டு போனபோது அதனுடன் சண்டைப் போட்டு இறந்த ஜடாயுவிற்கு இறுதிக் காரியத்தை செய்த ராமபிரான் ஜடாயுவை தனது மடியில் வைத்துக் கொண்டு அதற்கு ஈமக்கிரியைகளை செய்ததாக தல வரலாறு கூறுகிறது.
    அப்போது அந்த சிதையில் இருந்து வெளிவந்த வெட்பத்தையும் அதன் வாசனையையும் தாங்க முடியாமலும் போன ஸ்ரீ தேவியானவள் ராமரின் வலது புறத்தில் இருந்து இடதுபுறத்துக்கு சென்று நின்று கொண்டதான ஐதீகம் உள்ளது. ஆகவேதான் உலகிலேயே இந்த ஒரு ஆலயத்தில்தான் ராமரின் இடதுபுறத்தில் ஸ்ரீ சீதா தேவியும், வலப் புறத்தில் பூமா தேவியும் காணப்படுவார்கள். அதனால்தான் இந்த தலத்தில் விஜயராகவப் பெருமாளின் சன்னதிக்கு இடது புற சன்னதியில் தாயாரும், வலது புற சன்னதியில் ஆண்டாளும் உள்ளனர். இப்படியாக அமைந்துள்ள சன்னதிகள் இது மற்ற ஆலயங்களில் காணப்படும் சன்னதிக்கு மாறாகவே அமைந்து உள்ளன. இங்குள்ள விஜயராகவாப் பெருமானின் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு உள்ள சீதை மற்றும் பூதேவியின் உருவம் கொண்ட சிலை மிக விசேஷமானது. அவற்றில் ராமபிரானின் தொடையில் ஜடாயுவை வைத்துக் கொண்டு உள்ள உருவம் காணப்படுகின்றது .

    ஆலய உற்சவமூர்த்தி

    இந்த ஆலயத்தின் மூலவர் விஜயராகவப் பெருமான். தாயாரின் பெயர் மங்களவல்லித் தாயார் என்பது. ஆலயத்தில் உள்ள விஜயராகவப் பெருமானை புராணங்களில் சமயப் பூங்கவன் என்றும் அழைக்கின்றார்கள். இந்த ஆலயக் கட்டிடங்களின் கலை வண்ணம் சுந்தரப் பாண்டியன் காலத்து சிற்பங்களை ஒத்து உள்ளதால் இந்த ஆலயம் பதிமூன்றாம் ஆண்டுகளில் கட்டப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என நம்புகிறார்கள். இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்தில்தான் ராமானுஜரின் குருவான யாதவப் பிரகாசர் என்பவர் வாழ்ந்துள்ளதாகவும், அவரிடம் ஸ்ரீ ராமானுஜர் இங்குதான் வேதப் பாடம் பயின்றதாகவும் ஆலயக் குறிப்பு உள்ளது. மேலும் இங்கு ஆலயத்தின் எதிரில் ஜடாயு ஒரு குளத்தை நிறுவியதாகவும் அதில் குளித்து விட்டே  பகவானை பூஜித்து  வந்ததாகவும் வரலாற்றுச் செய்தி உள்ளது. அந்தக் குளத்தின் பெயர் ஜடாயு தீர்த்தம் என்பது.

    இந்த ஆலயத்தில் சில குறிப்பிட்ட விசேஷங்கள் உள்ளன.
    • யாருக்கு குழந்தை வரம் வேண்டுமோ அவர்கள் ஒரு பிடி வறுத்தப் பயிரை கொண்டு வந்து ஆலயத்தில் பூஜித்தப் பின் அதை நனைத்த புடவைத் துணியில் சுற்றி வைத்து இருந்தால் மறுநாள் அதில் முளை வருமாம். அப்படி முளைப் பயறு வந்தால் அவர்கள் நிச்சயமாக குழந்தைப் பாக்கியம் பெறுவார்கள் என்கிறார்கள்.
    • அடுத்து தமது மூதையினருக்கு யார் சரியான முறையில் இறுதிக் கடன்களையும், தேதிகளையும் செய்யவில்லையோ அவர்கள் இங்கு வந்து பகவானையோ வேண்டி வணங்கினால் அவற்றினால் ஏற்பட்ட பாவங்கள் விலகும் என்கிறார்கள்.
    • இந்த ஆலயத்தின் இன்னொரு சிறப்பு என்ன என்றால் இங்கு கல்லினால் ஆன குதிரை சிலையை ஒரு சிற்பி செய்து வைத்துள்ளார். அதில் அதிசயம் என்ன என்றால் கல்லினால் செய்யப்பட்டு உள்ள அதன் இரண்டு கால்களும் குதிரையைப் போல ஆடுமாம். இப்படி கல்லில் ஆடும் சிலையை உலகில் வேறு எங்குமே காண முடியாதாம். அந்த சிலையை செய்த சிற்பி அப்படிப்பட்ட அமைப்பைக் கொண்ட இன்னொரு சிலையை செய்யவே முடியாது என மறுத்து விட்டாராம். ஆகவே ஆலய திருவிழாவில் குதிரை வாகன உலா மிகச் சிறப்பான வைபவமாக உள்ளது.


    ஆலய விலாசம்
    Vijayaraghava Perumal Koil,
    Thiruputkuzhi
    Via Balu Chetty Chattiram
    Kanchipuram District
    Tamilnaadu 631 551

    -----------------------------------------------------
    ஒரு முக்கிய பின் குறிப்பு
    இறுதியாக ஒரு சிறு செய்தியை இங்கு தெரிவிக்க ஆசைப்படுகிறேன். ஜடாயு மோட்ஷம் பெற்றதாகக் கூறப்படும் இரண்டு ஆலயங்களின் தல வரலாற்றை குறித்து சில சர்ச்சைகள் இணையதளத்தில் உள்ளன.
    திவ்ய தேசங்களில் ஒன்றாகக் கூறப்படும் திருப்புள்ளபூதங்குடி அல்லது திருப்புல்லபூதங்குடி எனப்படும் ஆலயம் கும்பகோணத்தில் இருந்து ஸ்வாமி மலைக்குச் செல்லும் வழியில் உள்ளது. அது போலவே திவ்ய தேசத்தின் இன்னொரு ஆலயம் காஞ்சீபுரத்தில் உள்ள திருப்பூக்குழி என்பது. இரண்டு ஆலயங்களும் ஒரே தல வரலாறும் இறந்து போன ஜடாயுவிற்கு இந்த ஆலய வளாகத்தில் ராமபிரான் ஈமக் கிரியை செய்து மோட்ஷம் கொடுத்ததாகவே உள்ளது. காஞ்சீபுரத்திற்கும் , கும்பகோணத்திற்கும் இடையே உள்ள தூரம் 150 மைலுக்கும் அதிகமானது அல்லவா. அப்படி என்றால் எந்த ஆலயத்தின் தல வரலாறு உண்மையானது?
    இந்தக் கேள்வி தற்காலத்துக்கு நியாயமானது போலத் தோன்றினாலும் அந்தக் கேள்வியே அபத்தமானது . அதற்குக் காரணம் எப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எழுப்பும் பக்தர்கள் சில உண்மைகளை சரியாக உணந்து கொள்ளவில்லை என்பது மட்டும் அல்ல இப்படிப்பட்ட கேள்விகளுக்கு சரியான பதிலை இதுவரை விளக்கிக் கூற வைஷ்ணவப் பெரியவர்கள் ஏன் முன்வரவில்லை என்பது வருத்தமானது. ஆகவே நான் இது பற்றி சில பண்டிதர்களிடம் விவாதித்துக் கேட்டு அறிந்த விஷயத்தை இங்கே அனைவருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.
    ராமபிரான் வாழ்ந்த காலம் பல ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. அந்த காலத்தில் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்த தேவ மனிதர்களின் உருவம் தற்காலத்தில் உள்ளது போல ஆறு அடி, ஏழு அடி என்பதல்ல. அவர்கள் சாதாரண மனிதர்களும் அல்ல. தேவ மனிதர்கள். ஒவ்வொரு தேவ மனிதரும் அசாதரணமான உருவங்களைக் கொண்டு இருந்து உள்ளார்கள்.
    பல கடவுட்கள் நான்கு கைகள், எட்டுக் கைகள் மற்றும் பன்னிரண்டு கைகளைக் கொண்டவர்கள். ராவணனே பத்து தலைகளைக் கொண்டவன் என்றெல்லாம் புராணங்கள் வர்ணிக்கும்போது அவை சாதாரண உருவம் கொண்ட மனிதர்களால் பெற்று இருக்க முடியுமா?
    விஞ்ஞானக் கண்டு பிடிப்புக்களின்படி பல்லாயிரகணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இருந்த டினாசியர்கள் போன்ற விலங்குகள் ஐம்பதுக்கும் அதிகமான நீளத்தைக் கொண்டவை அல்லவா. மகாபாரதத்தில் வரும் விஸ்வரூப தரிசனத்தைக் கேட்டது இல்லையா ? மூன்று முறை விஸ்வரூப தரிசனம் காட்டிய கிருஷ்ணர் எத்தனை உயரமாக இருந்து இருப்பார்? ராமாயணத்தில் சஞ்சீவி மலையை ஹனுமார் தன் ஒரு கையில் தூக்கிக் கொண்டு வந்ததை சாதாரண உருவம் கொன்டவர்களால் செய்ய முடியுமா?. இராமாயண காலத்தை சேர்ந்த ராவணன் தனது கையினால் கைலாய மலையை தூக்கிக் கொண்டு போனக் கதை இல்லையா ?. சாதாரண மனித உருவைக் கொண்டவர்களினால் அத்தனைப் பெரிய மலையை தூக்க முடியுமா?
    ஆகவே அந்த தேவ மனிதர்கள் ஒரு காலடி எடுத்து வைத்தால் அதன் அளவு - உதாரணமாக சுமார் 250 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ள சென்னையில் இருந்து பெங்களூருக்கு செல்ல வேண்டும் எனில் - அந்த இடைப்பட்ட தூரத்தைக் கடக்க நூறு அல்லது நூற்றி ஐம்பது காலடி எடுத்து வைத்தால் போதுமான அளவில் அவர்களின் உருவம் அமைந்து இருந்திருக்க வேண்டும். ஆகவேதான் ராமபிரானுக்கும் காஞ்சீபுரத்தில் இருந்து கும்பகோணத்துக்கு வந்த தூரத்தை சில காலடி எடுத்து வைத்தால் போதுமான அளவில் இருந்திருக்க வேண்டும். அல்லது அவர்களால் எந்த இடத்திற்கும் பத்து அல்லது பதினைந்து  நிமிடங்களில் செல்லக் கூடிய சக்தி படைத்தவர்களாக இருந்திருக்கின்றார்கள் என்று நம்புகிறார்கள் .  ஆகவே 150 மைல் தூரம் என்பது அவர்களுக்கு ஒரு நொடிப் பயணம்.
    இரண்டு ஆலயங்கள் உள்ள இடத்திலுமே - அதாவது காஞ்சீபுரம் மற்றும் கும்பகோணம் போன்ற இடங்களில் உள்ள ஆலயத்தில் - ஜடாயுவை ராமபிரான் ஈமக்கிரியை செய்து உள்ளார் என்பதைக் காணும்போது நிச்சயமாக அந்த இடங்கள் வனப் பிரதேசமாக இருந்து இருக்க வேண்டும்.  அந்தக் காலங்களில் இந்த இடங்கலில்  கட்டிடங்கள் ஏது? ஆக ஜடாயுவின் வனப் பிரதேசம் காஞ்சீபுரம் முதல் கும்பகோணம் வரை நிச்சயமாக நீண்டு இருந்திருக்க வேண்டும். ராமன் லங்காவிற்குச் சென்றது ஆதாம் பாலம் எனப்படும் ராமேஸ்வரம் பகுதியில் இருந்துதான் எனும்போது ராமர் அயோத்தியாவில் இருந்து தென் மாநிலம் வழியே வந்து கும்பகோணப் பகுதிகள் வழியேதான் வந்து இருக்க வேண்டும். ஆதாம் பாலம் என்பது 1,750,000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள் என்பதினால் ராமபிரான் காலமும் அந்தனை ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்தான் இருந்துள்ளது.
    தேவலோகம் எனப்படும் சந்திர, சூரிய லோகங்களுக்கு செல்ல ஒரு ராக்கெட் பல மாதங்களை எடுத்துக் கொள்ளும்போது அந்த கால வரலாறுகளில் காணப்படும் கதைகளில் சர்வ சாதாரணமாக தேவ மனிதர்கள் அந்த இடங்களுக்கு பயணித்து உள்ளார்கள் என்பது தெரிகின்றது. ஆறு, ஏழு அடி உயர மனிதர்கள் அப்படி செல்ல முடியுமா? பிரும்மாவுக்கும் விஷ்ணுவிற்கும் காட்சி தந்த சிவபெருமானின் தலை தேவலோகத்தில் இருக்க அவர் கால்களோ பாதாளத்தில் இருந்ததாக புராணக் கதை இல்லையா. அப்படி என்றால் தேவ மனிதர்களான அவர்கள் சாதாரண உருவங்களைப் படைத்தவர்களாகவா இருந்திருப்பார்கள் என்பதை மனதில் கொள்ள வேண்டும்.
    அது போலவே ஜடாயுவும் சாதாரண உருவம் கொண்ட பறவை அல்ல. அது மிகப் பெரியப் பறவை. அந்த ஜடாயுவின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த வனப் பிரதேசத்தில்தான் ராமபிரான் சீதையுடன் வனவாசனம் சென்ற போது லஷ்மணருடன் தங்கி இருந்ததான ஐதீகம் உள்ளது. அந்த வனப் பிரதேசம் என்பது நூறு அடியோ அல்லது ஆயிரம் சதுர அடியோ கொண்ட பூமி அல்ல. பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்களைக் கொண்ட பிரதேசம் அது.

    ஆகவே ஜடாயுவின் வனம் கும்பகோணத்தில் உள்ள திருப்புல்லபூதங்குடியைத் தாண்டியும், காஞ்சீபுரத்தில் உள்ள திருப்பூக்குழியையும் தாண்டி இருந்திருக்க வேண்டும். இதற்க்கு இன்னொரு காரணம் ஜடாயு நிறுவியதாக கூறப்படும் தீர்த்தக் குளம்  காஞ்சீபுரத்தில் உள்ள திருப்பூக்குழியில் உள்ளது. ஆகவேதான் அந்த விரிந்துக் கிடந்த வனப்பிரதேசத்தில் விழுந்துக் கிடந்த ஜடாயுவை ராமபிரான் தூக்கிக் கொண்டு சென்று இந்த இரண்டு ஆலயங்களும் உள்ள இடங்களில் ஒன்றில் இறுதிக் கடன்களையும், இன்னொன்றில் தகனமும் செய்து உள்ளார் (நகரம் மற்றும் கிராமங்களில் ஒரு இடத்தில் இறுதிக் காரியங்களை செய்து விட்டு இன்னொரு இடத்தில் சென்று தகனம் செய்வது போல) . ஆகவேதான் இரண்டு இடங்களிலும் ஒரே நாளில் இறந்து போன ஜடாயுவின் இறுதிக் காரியங்கள் நடைபெற்று உள்ளன. தற்காலத்தில் மட்டும் என்ன இறந்தவருக்கு வீட்டில் காரியங்களை செய்துவிட்டு, வெகு தொலைவில் உள்ள சுடுகாட்டில் சென்று தகனம் செய்வது இல்லையா என்ன?
    அது மட்டும் அல்ல. இந்த இரண்டு ஆலய வரலாற்றையும் ஊன்று படிக்கும் போது இதற்கான விடையும் தன்னால் கிடைக்கின்றது. இரண்டு ஆலயங்களில் திருப்பூக்குழில் ராமபிரான் ஜடாயுவை தன் மடியிலே வைத்துக் கொண்டு இறுதிக் காரியத்தை செய்து செய்தார் என்றும் அப்படி தகனம் செய்தபோது அந்த சிதையின் வெப்பம் மற்றும் வாசனையைத் தாங்க முடியாமல் போன ஸ்ரீதேவி தாயார் ராமபிரானின் வலது பக்கத்தில் இருந்து இடது பக்கத்திற்குச் சென்று நின்று கொண்டாள் என எனத் தலப் புராண கதையில் வருகின்றது. மேலும் ராமபிரானின் கையில் ஜடாயுவின் ஒரு உருவமும் உள்ளது. ஆனால் அப்படி எந்த செய்தியுமே திருப்புள்ளபூதங்குடி தல வரலாற்றில் இல்லை. அந்த தல வரலாற்றில் ஆலயம் உள்ள இடத்தில் ஈமக்கிரியைகளை ஜடாயுவிற்கு செய்து அங்கே மோட்ஷம் கொடுத்ததாகவே உள்ளது. அங்கு தகனம் செய்ததான கதை இல்லை.
    ஆகவே ஜடாயுவை தகனம் செய்த இடம் திருப்பூக்குழி என்றும், ஜடாயு விழுந்துக் கிடந்த இடமமான திருப்புள்ளபூதங்குடியில் ஜடாயுவிற்கு மோட்ஷம் தரத் தேவையான பூர்வாங்க இறுதிக்கான கடன்களை செய்து விட்டு ஜடாயுவை தூக்கிக் கொண்டு அதற்க்கு இறுதிக் காரியங்களை செய்ய திருப்பூக்குழிக்கு ராமபிரான் வந்திருக்க வேண்டும் என்றே எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
    மேலும் கும்பகோணத்துக்கு செல்லும் வழியில் உள்ள மாயவரம் எனும் ஊருக்குச் செல்லும் வழியில் உள்ள  ஒரு பகுதியான பூந்தோட்டம் எனும் ஊரில் உள்ள திலதர்பணப்புரி  எனப்படும் சிவன் ஆலயத்தில் ராமபிரான் தனது இறந்து போன தந்தைக்கும், ஜடாயுவிற்கும் மோட்ஷம் தருவதற்காக தர்ப்பணம் செய்ததான தல வரலாறும் உள்ளது. இவற்றைக் காணும்போது ஜடாயுவிற்கு மோட்ஷம் தர ராமபிரான் பல இடங்களிலும் அவருக்கான காரியங்களை செய்து உள்ளார் என்பது தெளிவாகும். 
    ஆகவே இந்த இரண்டு திவ்ய தேச ஆலயங்களுமே ஜடாயு மோட்ஷ சம்மந்தப்பட்டவைதான். அதில் சந்தேகமும் இல்லை, சர்ச்சைக்கும் இடமில்லை. இரண்டுமே ஜடாயுவிற்கு மோட்ஷம் தந்த ஆலயங்களின் இரண்டு பகுதிகளே. ஆகவே இந்த இரண்டு திவ்ய தேசங்களின் வரலாற்றை சந்தேகப்படுவது தேவையற்ற ஒன்று என்பது என் கருத்து.