Wednesday, August 24, 2011

Kattu Veera Anchaneya Temple, Krishnagiri

கிருஷ்ணகிரி ஸ்ரீ காட்டு வீர 
ஆஞ்சனேயர் ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா


தமிழ்நாட்டில் உள்ள கிஷ்ணகிரி மாவட்டம் வரலாற்று சிறப்பு மிக்க இடம். இங்கு தமிழ், தெலுங்கு மற்றும் கன்னட மொழி பேசும் மக்கள் நிறைய உள்ளனர். கிருஷ்ணகிரி மாவட்டம் தருமபுரியுடன் இணைந்து இருந்தபோது அதாவது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் அது கிருஷ்ண தேவராயர் ஆட்சியில் இருந்தது. கிருஷ்ண தேவராயர் ஆட்சியில்தான் ஹனுமான் பக்தி இயக்கம் பெரிய அளவில் இருந்தது. அவருடைய ஆட்சியில் தான் மலைகள் மீது இருந்த பாறைகளிலும், வேறு பெரிய பாறைகளிலும் கடவுளின் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டனவாம். முக்கியமாக ஹனுமாரின் சிற்பங்கள் பெரிய அளவில் செதுக்கப்பட்டு உள்ளன. அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் உருவானதே தேவ சமுத்திரத்தில் உள்ள ஸ்ரீ காட்டு வீர ஆஞ்சநேயர் ஆலயம்.
இந்த ஆலயம் சென்னை மற்றும் பெங்களூருக்கு இடையிலான சாலையில் கிருஷ்ணகிரிக்கு அருகில் உள்ளது. முன்னர் தேவசமுத்திரத்தில் அந்த ஆலயம் இல்லை. அந்த இடத்தில்  பெரிய விளை நிலமே இருந்தது. அருகில் சிறிய மலை. அந்த விளை நிலங்கள் திரு வெங்கட்ராம செட்டியார் என்பவருக்கு சொந்தமானது. அந்த நிலத்தில் இருந்த ஒரு பாறை மீது ஹனுமாரின் சிற்பம் செதுக்கப்பட்டு இருந்தது. அந்த வழியே சென்று கொண்டு இருந்தவர்கள் அங்கு நின்றுவிட்டு அந்த சிலையை வணங்கிச் சென்றார்கள். அதன் எதிர்புறத்தில் இருந்த சிறிய மலைக் குன்றின் மீது வளர்ந்து கொண்டே இருந்த நந்தியின் சிலையும், நாகங்களின் சிலைகளும் செதுக்கப்பட்ட பாறைகளும் இருந்தன.

உருண்டைப் பாறையில் நந்தியின் சிலை

ஆலயம் எழுந்த வரலாறு
சுமார் 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அந்த நெல் விளைந்த விளை நிலத்தில் இருந்த ஹனுமாரை மக்கள் வணங்கிச் செல்வதைப் பார்த்தார் செட்டியார். அவர்கள் அந்த ஆஞ்சேநேயர் சக்தி வாய்ந்தவர் என்று நம்புவதையும் பார்த்தார். ஆகவே அவர்கள் அந்த ஆஞ்சனேயரை முறைப்படி வணங்கிச் செல்ல ஒரு ஆலயம் தேவை என்பதை உணர்ந்தார். அந்த ஆஞ்சனேயரை ஒரு ஆலயத்தில் வைத்து பூஜிக்க தமது விளை நிலத்தில் இருந்து எத்தனை அளவு நிலம் வேண்டுமானாலும் எடுத்துக் கொண்டு ஆலயம் அமைக்குமாறு உள்ளூர் மக்களிடம் கூறினார். அந்த ஆலயத்தை அமைக்க ஒரு குழு நியமிக்கப்பட்டு அவர்கள் மக்களிடம் இருந்து நன்கொடைகளை பெற்று ஆலயத்தை அமைத்தார்கள். நிலமோ இனாமாக கிடைத்து விட்டது. பிறகு என்ன ?. ஆலயம் விரைவாக எழுந்தது. மூலவருக்கு சன்னதி அமைக்கப்பட்டது. ஆலயத்தை சுற்றி சுவரும் எழுப்பப்பட்டது. ஆஞ்சனேயர் சன்னதிக்கு அடுத்து மகாலஷ்மி தாயாருக்கும் சன்னதி அமைந்தது. அவை இரண்டுமே ஆலயத்தில் கட்டப்பட்ட பெரிய மண்டபத்தில்தான் அமைக்கப்பட்டது.
ஆஞ்சனேயர் பெரிய பாறையில் ஒரு மரத்தின் கீழ் வலது பக்கம்  திரும்பி நின்றபடி மேல் நோக்கிப்  பார்த்தபடி அற்புதமான காட்சியில் தரிசனம் தருகிறார். அதைக் காணவே கண்கள் கோடி வேண்டும். அவர் மேற்புறம் பார்த்தபடி நின்றுள்ள பகுதியில்  பொன்மலை எனப்படும் சிறிய மலைக் குன்றின் மீது பெருமாள் கோவிலும் உள்ளது. ஆகவே ஹனுமான் அந்த பெருமாளை துதித்தபடி நின்று கொண்டு உள்ளதாக நம்புகிறார்கள்.

ஆலய மண்டபம். இதனுள்தான்
ஹனுமார் சன்னதி உள்ளது

இந்த ஆலயத்தில் உள்ள ஆஞ்சனேயர் சிற்பத்தை வடிவமைத்தது யார் என்பது தெரியவில்லை என்றாலும் அது குறித்து ஒரு நம்பிக்கைக் கதை உள்ளது. கிருஷ்ண தேவராயர் காலத்தில் மாத்வ  பிராமணர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் பல இடங்களுக்கும் சென்று எங்கெல்லாம் பாறைகள் இருந்ததோ அங்கெல்லாம் தம்மால் முடிந்த அளவு ஆஞ்சனேயர் சிலைகளை வடிவமைக்க வைத்து வந்தாராம். அப்போது வைஷ்ணவர்கள் வைஷ்ணவ இயக்கத்தை பரப்ப இந்த முறையைக் கையாண்டு வந்தார்கள். அப்படி அவர் செய்து வந்த தொண்டில் உருவானதுதான் இந்த ஆஞ்சனேயர் சிலையும் என்றே நம்புகிறார்கள். அதற்குக் காரணம் அவர்உருவாக்கிய ஹனுமார் சிலைகள் அனைத்திலும் ஹனுமாரின் வலது பக்கம் திரும்பி நின்றபடியும்  முகம் மேல் நோக்கி பார்த்தபடியும்  இருக்கும். அவருடைய வால் மேலே தூக்கி நின்றபடி இருக்க வாலில் ஒரு சிறிய மணியும் கட்டப்பட்டு இருக்கும். அதுவே அவர் வடிவமைத்த ஆஞ்சநேயர் சிலைகளின் தனிச் சிறப்பு. அநேகமாக பெங்களூரில் உள்ள பல ஆலயங்களிலும், முக்கியமாக தூண்களில் காணப்படும் ஆஞ்சநேயர் சிலைகளில் அந்தக் காட்சியைக் காணலாம். அவரை கல் ஆஞ்சநேயர் என்று அழைத்து சில ஆலயங்கள் அமைக்கப்பட்டு உள்ளன.

மலை மீது காணப்படும் நாகங்களின் சிலைகள்
மற்றும் பெருமாள் குடில்

மூலவர் உள்ள பெரிய மண்டபத்தின் வெளியில் ஒரு மாடத்தில் யோகா நரசிம்மர் சன்னதி உள்ளது. ஆலயத்தின் மேற்கு வட பகுதியில் வெங்கட்ரமண ஸ்வாமிகளின் சன்னதியும், அதற்கு எதிர் சன்னதியில் கருடாழ்வார் சன்னதியும் உள்ளது. அதைத் தவிர ராமர் பாதங்கள் உள்ள ஒரு சன்னதியும் அவற்றின் எதிரில் உள்ளன. ஹனுமார் எப்போதுமே வனப் பகுதிகளை அதிகம் விரும்புபவர். அன்று இருந்த இயற்கையான வனப் பகுதியில் அவர் குடி கொண்டு இருந்ததில் என்ன வியப்பு? ஆலயம் மிகப் பெரிய அளவில் வளாகத்தைக் கொண்டு உள்ளது. பக்தர்கள் ஆயாசமாக வந்து தங்கவும், இயற்கை உபாதைகளை கழிக்கவும் கூட அங்கு நல்ல முறையில் வசதிகள் செய்யப்பட்டு உள்ளன. ஆலயத்துக்கு வருபவர்கள் அப்படி இயற்கை உபாதைகளினால் அவதிப்பட்டு எந்த பிரச்சனைகளுமே இல்லாமல் மன நிம்மதியுடம் திரும்பிச் செல்லவே அந்த அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் செய்து உள்ளார்கள்.

ராமர் பாதமும் கருடாழ்வாரும்

ஆலயத்தின் மகிமை
இந்த ஆலயம் அமைக்கப்பட்டவுடன் சுமார் 19 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த எலுமிச்சம்பட்டி என்ற கிராமத்தில் இருந்து ஒரு பக்தர் தினமும் நடந்தே இந்த ஆலயத்துக்கு வந்து ஆஞ்சநேயரை வணங்கிச் செல்வாராம்.  அத்தனை சக்தி வாய்ந்தவராம் இங்குள்ள ஹனுமான்.  1996 ஆம் ஆண்டு இந்த ஆலயத்துக்கு விஜயம் செய்த ஒரு சித்தர் இந்த ஆலய மகிமை பற்றி இப்படியாகக் கூறினாராம். " இந்த ஆலயம் ஹரியும் சிவனும் ஒன்றே என்ற தத்துவத்தை உணர்த்தும் தலம். அதற்குக் காரணம் சிவனின் பிரதிநிதியாக உருண்டைப் பாறை மீது ஆலயத்தை நோக்கியபடி நந்தி இருக்க , விஷ்ணுவின் பிரதிநிதியாக ஹனுமார் உள்ளார். அந்த நந்தியும் வளர்ந்து கொண்டே வருகின்றது. ஆகவே இங்கு வந்து எவர் ஒருவர் முழு தேங்காயை காணிக்கையாகக் கொடுத்து வேண்டுதல் செய்கிறார்களோ அவர்களுடைய கோரிக்கைகள் 3 நாட்கள், அல்லது 3 வாரங்கள் அல்லது நிச்சயமாக 3 மாதங்களில் நிறைவேறும்".
அதற்கேற்ப அந்த ஆலயத்தில் மண்டபத்தில் தேங்காய் காணிக்கை செலுத்தும் வசதி வைக்கப்பட்டு உள்ளது. தத்தம் வேண்டுகோளுடன் ஆலயத்துக்கு வரும் பக்தர்கள் ஒரு முழு தேங்காயை ஒரு சிவப்பு நிற துணியில் முடித்து வைத்து அதை ஒரு பையில் வைத்து அங்கு குறிப்பிட்டுள்ள இடத்தில் கட்டிவிட்டுச் செல்கிறார்கள். எனக்கு இன்ன காரியம் நடைபெற வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு அதற்கேற்ப அவர்களுடைய பிராத்தனை நிறைவேறியதும் அங்கு வந்து அந்த தேங்காயை எடுத்து அர்ச்சனை செய்துவிட்டு அந்த தேங்காயை பிரசாதமாகப் பெற்றுக் கொண்டு செல்கிறார்கள். அங்கு உள்ள கவுண்டரில் அனைத்து சாமான்களும் கிடைக்கின்றன. அந்த தேங்காய் பை மீது வேண்டுதலை செய்ய வந்துள்ள பக்தருக்கு தரப்படும் எண்ணை குறிப்பிட்டு வைப்பார்கள். ஆகவே வேண்டுகோள் நிறைவேறியதும் அங்கு வந்து தாம் கட்டி வைத்துள்ள பையை எளிதில் அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடியும். ஆகவே அங்கு உள்ள மண்டபத்தில் சிவப்புத் துணியில் கட்டப்பட்டு உள்ள நூற்றுக் கணக்கான தேங்கைகளைக் காணலாம். அதைப் பார்க்கவே ஆச்சர்யமாக உள்ளது.
இந்த ஆலயத்தில் பவுர்ணமி மற்றும் அம்மாவாசை தினங்களில் விசேஷ பூஜைகள் நடைபெறுவதினால் அந்த நாட்களில் அங்கு கட்டுக் கடங்காத கூட்டம் உள்ளது. அதற்க்கு இன்னொரு காரணம் அந்த தினங்களில் அங்கு வந்து வேண்டிக் கொண்டு தேங்காயைக் கட்டுவதினால் வேண்டிய காரியம் நிச்சயமாக நடைபெறுகின்றது என்ற நம்பிக்கையே.

இந்த ஆலயத்துக்கு செல்லும் வழி
நீங்கள் தேசிய நெடும்சாலை என்ன NH 7 ழில் பெங்களூரில் இருந்து சென்னை சென்றால் கிருஷ்ணகிரிக்கு அருகில் ஒரு மேம்பாலம் வரும். அதன் கீழ் வழியே சென்று இடதுபுறம் திரும்பினால் சென்னை செல்லும் பாதை உள்ளது.  அதில் திரும்பாமல் மேம்பாலத்தில் U வளைவு எடுத்து மீண்டும் பெங்களுர் செல்லும் பாதையில் செல்லவும்.   U வளைவு எடுக்க வேண்டியதின்  காரணம் பெங்களூரில் இருந்து வரும்போது ஆலயம் உள்ள பகுதி வலது பக்கத்தில் வரும். அங்கிருந்து சுமார் ஒரு கிலோ மீட்டர் சென்றால்  அதே சாலையில் தேவ சமுத்திரம் என்ற ஊர் வரும். அங்கு இடது புறம் திரும்பி அரை கிலோமீட்டர் சென்றால் அந்த ஆலயத்தைக் காணலாம்.
நீங்கள் சென்னையில் இருந்து பெங்களூருக்கு வந்தால் அதே கிருஷ்ண கிரிமேம்பாலம் வழியாகவே வருவீர்கள். அதாவது சென்னையில் இருந்து வந்து அந்த மேம்பாலம் கீழ வழியே வலது புறம் திரும்புவீர்கள். அப்படி திரும்பியதும் அதே சாலையில் தொடர்ந்து சென்றால்  தேவ சமுத்திரம் என்ற ஊர் வரும்.  அங்கு இடது புறம் திரும்பி அரை கிலோமீட்டர் சென்றால் அந்த ஆலயத்தைக் காணலாம். உங்களுக்கு சிறிது குழப்பமாக இருந்தால் அந்த கிருஷ்ணகிரி மேம்பாலத்திக் கடந்தப் பின் யாரையாவது தேவ சமுத்திரம் அல்லது ஆஞ்சனேயர் ஆலயம் பற்றி விசாரித்தால் அவர்கள் வழி காட்டுவார்கள்.

ஆலயம் உள்ள இடத்தைப்  (தரைப்படம் ) பார்க்க
கீழுள்ள  லிங்க்  என்பதின் மீது  கிளிக் செய்யவும் 
 
LINK

Sunday, August 21, 2011

Sankaranarayanar Temple

ஹரியும் சிவனும் ஒன்றே
- சங்கரநாராயணன் ஆலயம் -
சாந்திப்பிரியா
படம்  நன்றி : http://thanksforseeing.blogspot.com/
திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் பல முக்கியமான ஆலயங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்றே சங்கரநாராயணர் ஆலயம். இந்த ஆலயத்தில் சிவபெருமானும், மகாவிஷ்ணுவும் ஒன்றாக இணைந்து காட்சி தருகிறார்கள் என்பது மட்டும் அல்ல அந்த ஆலயத்தின் மகிமை, அவர்கள் ஒன்றாக காட்சி தர ஏற்பாடு செய்தவரே சிவபெருமானின் மனைவியும், மகாவிஷ்ணுவின் சகோதரி என கருதப்படும் பார்வதி தேவியும் அங்கு உள்ளார் எனும் போது இன்னும் ஆலயத்தின் மகிமை கூடுகின்றது. இந்த ஆலயத்தையும் உக்ர பாண்டியன் என்ற மன்னனே AC 900 ஆம் ஆண்டில் கட்டி உள்ளதாக கல்வெட்டுச் செய்திகள் கூறுகின்றன. 
 படம் நன்றி: http://www.srisankaranarayanar.org/
இந்த ஆலயத்தில் ஏன் சிவபெருமானும், மகாவிஷ்ணுவும் ஒன்றாக தோற்றம் தந்தார்கள்? அர்த்தநாரீஸ்வரர் என சிவன்-பார்வதி அவதாரத்தைதான் பார்த்து உள்ளோம் . அதுபோல இங்கு அர்த்தநாராயநீஸ்வரராக  சிவனும் விஷ்ணுவும் அவதரித்தார்கள் .  
அதன் கதை இது:-
ஒரு காலத்தில் பார்வதி சிவபெருமானுடன் தானும் ஐக்கியமாக வேண்டும் என்பதற்காக ஊசி முனை மீது நின்றபடி தவம் இருந்தாள். மாங்காட்டில் தவம் இருந்தவள்  ஒரு சாபத்தினால் சிவனிடம் இருந்து பிரிந்து பூமியில் அவதாரம் எடுத்தவள்  சாப விமோசனம் பெற்று மீண்டும் சிவபெருமானுடன் தான்  சேர வேண்டும் என்பதற்காக தவம் இருந்தாள். இங்கோ இந்த உலகிற்கே  சிவனும், ஹரியும் ஒன்றே என்ற உண்மையை உணர்த்த வேண்டும் என்ற காரணத்திற்காக  ஒரு நாடகத்தை ஆடினாள். ஆகவே அவள் திருநெல்வேலியில் இருந்த புங்கவன ஷேத்திரத்தில் சென்று  பார்வதி என அல்லாமல்  பொன் மழைக் கொட்டும் பாத்திரத்தை கொண்ட கோமதி அம்மன் என்ற பெயரில் ஒரு யோகினியின் உருவைக் கொண்டு ஊசி  முனை மீது நின்றபடி கடுமையான தவத்தில் இருந்தாள். அவள் தவத்தில் இருந்த அதே இடத்திலேயே சிவன் மற்றும் விஷ்ணுவின்  சாபத்தின் காரணமாக இரண்டு பாம்புகளாகப் பிறந்து இருந்த சங்கன் மற்றும் பத்மன் என்ற இரண்டு நாக அரசர்களும் தாமும்  சாப விமோசனம் பெற  பூஜைகளை செய்து வந்தார்கள். சங்கன் சிவபெருமானையும், பத்மன் விஷ்ணுவையும் துதித்து பூஜை செய்து வந்தபோது ஒரு நாள் இருவருக்கும் சிவன் சக்தி வாய்ந்தவரா இல்லை விஷ்ணு சக்தி வாய்ந்தவரா என்ற வாக்குவாதம்  ஏற்பட்டு சண்டையாக மாறியது. ஆகவே இருவரும் அங்கு தவம் செய்து கொண்டு யோகினி உருவில் இருந்த பார்வதியிடம் சென்று நியாயம் கேட்டார்கள். அவளும் மறுநாள் அவர்களுக்கு விடை தருவதாகக் கூறி விட்டு சிவன் மற்றும் விஷ்ணுவிடம்  அந்த நாகங்களுக்கு மட்டும் அல்ல, இந்த உலகிற்கே சிவனும் விஷ்ணுவும் ஒருவரேதான் என்ற உண்மையை  உணர்த்த வேண்டும் என தனது தபத்தில் கோரிக்கை விடுத்தாள். ஆகவே  அவர்கள்  மறுநாள் அவள் முன்னால் சிவ-விஷ்ணு அவதாரமாக, சங்கரநாராயணராக நின்றனர்.  ஒரே  உடலில் ஒரு பாதி சிவனாகவும் மறு பாதி விஷ்ணுவாகவும்  காட்சி  தர அதைக் கண்ட இரண்டு நாகங்களும் வெட்கி தலை குனிந்து அவர்களை வணங்கி துதித்து மன்னிப்புக் கேட்டார்கள். அவர்கள் சாப விமோசனம் பெற இன்னும் சிறிது காலம் உள்ளது என்பதினால், அங்கியே தங்கி தமக்கு அந்த உண்மையை உணர்த்திய யோகினியான கோமதி அம்மனுக்கு பணி விடை செய்து  வந்தார்கள்.
அதன் பல காலத்துக்குப் பின்னர் மதுரையை ஆண்டு வந்த உகர பாண்டிய மன்னன் ஒரு நாள் மீனாஷி அம்மன் ஆலயத்துக்கு சென்றுவிட்டு திரும்பி வரும் வழியில்  அவன் ஏறி வந்த யானை ஒரு பள்ளத்தில்  மாட்டிக் கொண்டது. அதில் இருந்து இறங்கியவனிடம் ஒரு மலைவாசி ஓடி வந்து அருகில் உள்ள வனப் பகுதியில் ஒரு பாம்புப் புற்றுக்கு அருகில் சிவலிங்கம் ஒன்றை பாம்பு சுற்றிக் கொண்டு நடனம் ஆடிக் கொண்டு  உள்ளது எனக் கூறினான். உடனே மன்னனும் தமது சேவகர்களுடன் அங்கு சென்று அந்தக் அருமையான காட்சியைக் கண்டான். அப்போது வானத்தில் இருந்து அசிரீரி வாக்கு கேட்டது. அது  நடந்த உண்மைகளைக் கூறிவிட்டு அந்த சிவலிங்கத்தை சங்கரநாராயணராக கருதி  ஒரு ஆலயத்தை அமைக்குமாறு கூறி விட்டு மறைந்தது .  அதன்படி அந்த மன்னனும் அங்கு ஒரு ஆலயத்தை எழுப்பி சங்கரநாராயணர் மற்றும் கோமதி அம்மனை வழிபாட்டு வந்தான். அதுவே சங்கரநாராயணர் ஆலயம் என ஆயிற்று . பின்னரே அங்கு கிடைத்த சங்கரநாராயணர் மற்றும் கோமதி அம்மன் சிலைகளும்  ஆலயத்துக்குள் வைக்கப்பட்டனவாம் . 
ஆமாம் பார்வதி ஏன் கோமதி அம்மனாக உரு எடுக்க வேண்டும் ? கோ + மாதா அதாவது கேட்ட அனைத்தையும் தன்னுள் இருந்து தரும் அந்த காமதேனு பசுவிற்கே  தாயாரான பார்வதி காமதேனுவிற்கும் தாயானவள், கேட்ட அனைத்தையும் தருபவள் என்பதினால் கோமாதா எனக் கருதப்பட்டு  கோமதி என மருவி கூறப்பட்டாள் என்றும் ஒரு கருத்து உள்ளது . அதனால்தானோ என்னவோ கோமதி அம்மனை இங்கு செல்வத்தை தருபவளாக இருக்கின்றாள் என்கின்றனர். ஆலயத்தினுள் சிவன், சங்கரநாராயணர்  மற்றும் கோமதி அம்மனுக்கு தனித் தனி சன்னதிகள் உள்ளன.
இந்த ஆலயத்தின் மகிமை பல உண்டு.
  • இங்கு பாம்பாட்டி சித்தர் வந்து வணங்கிய தலம்  என்பதினால்  இந்த ஆலயத்தின் பின்னால் அவருடைய  சமாதி உள்ளது.
  • இந்த ஆலயத்தில் உள்ள தீர்த்தமான நாக சுனை என்பதை சங்கன் மற்றும் பத்மன் என்ற நாகங்களே கட்டி உள்ளதாகவும் அதில் குளித்தால் உடல் வியாதிகள், முக்கியமாக தோல் சம்மந்தப்பட்ட  வியாதிகள் குணம்  ஆகும் என்று நம்புகிறார்கள்.
  • இங்குள்ள கோமதி அம்மனை வணங்கி துதிப்பத்தின் மூலம் வறுமை விலகும், பணத் தட்டுப்பாடு நீங்கும்
  • நீர், நிலம், பிருதிவி, ஆகாயம் மற்றும் அக்னி போன்ற பஞ்ச பூதங்களை ஒன்றிணைந்து உள்ளது  இந்த ஆலயம். ஆகவே இங்கு வந்து வேண்டுவது நடக்கின்றது என்பது நம்பிக்கை
  • நாக தோஷங்கள் விலகுகின்றன, பாம்புகளின் பயம் விலகும்.
  • இங்கு அம்மனுக்கு மாவிளக்கு போடுவது மிகவும் விசேஷமானது
ஆலயம் திருநெல்வேலியில் இருந்து சுமார் 50 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள சங்கரன் கோவில் எனும் ஊரில் உள்ளது. அந்த ஆலயத்துக்கு செல்ல வேண்டும் என்றால்  தென்காசி, ராஜபாளையம், கோவில்பட்டி மற்றும் மதுரை போன்ற  நகர்களுக்குச்  சென்று அங்கிருந்து ஏதாவது வாகனத்தில் செல்லலாம். சங்கரன்கோவிலுக்கு ரயில் மூலம் செல்ல சென்னையில் இருந்து நேரடி ரயில் வசதியும் உள்ளது. 


ஆலய விலாசம் மற்றும் தொடர்பு
கொள்ள வேண்டிய முகவரி

The Deputy Commissioner / The Executive Officer,
Sri Sankara Narayana Swamy Temple,
Sankarankovil ( Taluk) - 627 756
Thirunelveli District.
E-mail : sankarankoviltemple@gmail.com
Phone No : 04636 - 222265

Kazhugumalai Murugan Temple

 கழுகுமலை முருகன் ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா  

கழுகு மலை முருகன் ஆலயம் கோவில்பட்டியில் இருந்து சுமார் 20 அல்லது 22 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. திருநெல்வேலிக்கு அருகில் உள்ள இந்த ஆலயம் சங்கரன் கோவிலில் இருந்து சுமார் 25 கிலோ மீட்டர் தூரத்திலும் , மதுரையில் இருந்து சுமார் 150 கிலோமீட்டர் தூரத்திலும் உள்ளது .  இது அருணகிரிநாதர் பாடல் பெற்ற தலம்.  மலையை தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது ஒரு பறவையைப் போல காட்சி அளிப்பதினாலும்,  இங்கு நிறையவே கழுகுகள் வந்து அமருவது உண்டு  என்பதினாலும் அந்தக் காலத்தில் இதை கழுகு மலை  என்று அழைத்து இருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள் என்றாலும்  கழுகு மலை எனப் பெயர் வந்ததின் காரணத்திற்கு கூறப்படும் இராமாயண காலத்து வாய்மொழிக் கதையும் உள்ளது. அந்தக் கதையை கடைசியில்  தந்து உள்ளேன். இந்த ஆலயம் கல்பாறயைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்டு உள்ளது. ஆலயம்  கல்பாறயை குடைந்து அமைக்கப்பட்டு உள்ளதினால் ஆலயத்தை சுற்றி பிராகாரம் அமைக்கப்படவில்லை. இதனால் இது அஜந்தா மற்றும் எல்லோராவைப் போல குகை ஆலயமாகவே உள்ளது. ஆலயத்துக்கு உள்ளே செல்ல குறுகலான பாதையே உள்ளது.
மேலும் இந்த ஆலயத்து மேல் பகுதியில் மூன்று அடுக்குகளில் பல ஜைன துறவிகள் (தீர்தங்காக்கள் என்பார்கள் ) ஒருவர் பக்கத்தில் ஒருவராக அமர்ந்த நிலையில் த்யானம் செய்து கொண்டு இருப்பது போல சிற்பங்கள் உள்ளதினால் இதை ஜைனர்கள் காலத்து ஆலயமோ எனக் கருத வேண்டி உள்ளது. காரணம் ஏழு அல்லது எட்டாம் நூற்றாண்டில் இந்த இடம் ஜைன துறவிகள்  வந்து கல்வி பயின்ற இடமாக இருந்துள்ளது என்கிறார்கள் . அதற்குப் பின்னர்தான் அவர்களின் ஆதிக்கம் குறைந்து  சைவ பக்தி மார்க்கம் பரவியபோது இந்த ஆலயம் அமைக்கப்பட்டு இருக்க வேண்டும் என்று கருதுகிறார்கள். சிலர்  இந்த   ஆலயம் சிவபெருமானின் பெருமைக்காக அமைக்கப்பட்டது என்று கூறினாலும் அது சரியான கூற்று அல்ல.  மாறாக இது முருகனுக்காகவே அமைக்கப்பட்ட ஆலயம்  என்பதே உண்மை.

மலை மீது அமைந்து உள்ள இந்த ஆலயத்தில் உள்ள முருகப் பெருமானின் பெயரை கழுகாசலமூர்த்தி என்கிறார்கள். ஆலயம் ஏழு அல்லது எட்டாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்ததாம். ஆலயத்தில் உள்ள முருகனை பாறை மீது  செதுக்கி வடிவமைத்து உள்ளார்கள். இந்த ஆலயத்தின் மிகவும் விசேஷமான காட்சி என்ன என்றால், மயில் மீது அமர்ந்து உள்ள முருகனின் காட்சியில் அவர் வாகனமான மயில் எப்போதும் முருகனுக்கு வலது புறத்தில்தான் இருக்கும். ஆனால் இந்த ஆலயத்தில் உள்ள மயில் ஆறு கைகளுடன் வள்ளி மற்றும் தெய்வானையுடன் காட்சி தரும் முருகனுக்கு இடப்புறமாக உள்ளது.  இன்னொரு விசேஷக் காட்சி என்ன என்றால்  இங்குள்ள தக்ஷிணாமூர்த்தி தனது கையில் மத்தளத்தை வைத்துக் கொண்டு  காட்சி தருகிறார்.  அவருடைய இந்த  மாதிரியான தோற்றத்தை வேறு எந்த ஆலயத்திலும் காண முடியாது.  ஆலயத்தில் வள்ளி மற்றும் தெய்வானை என்ற  இருவருக்கும் தனி சன்னதிகள் உள்ளன்.
மலையின் ஒரு பக்கத்தில் அமைந்துள்ள நதியின் பெயர்  ஆம்பல் நதி.  இதை தோஷங்களைக் களையும்   புண்ணிய தீர்த்தம் என்கிறார்கள் . அதன் அருகில் உள்ள 'வள்ளி சுனை' என்ற நீர் ஊற்றில் இதுவரை  நீர் வற்றியதே இல்லை என்கிறார்கள். பழனி ஆலயத்தில் உள்ள முருகன் சன்னதி மேற்கு முகமாக அமைக்கப்பட்டு உள்ளதைப் போலவே இங்கும் மேற்குபுறமாக சன்னதி அமைந்து உள்ளதினால் இந்த ஆலயத்தை தென் பழனி என்று கூறுகிறார்கள். அதன் காரணம் தெரியவில்லை. இந்த ஆலயம் எழுந்ததின் காரணத்தை  கூறும் கதை இது.
  படம்  நன்றி : http://www.kaumaram.com/aalayam/kazhugumalai/09.html
  ஒரு நாள் அதிமதுரப் பாண்டியன் என்ற மன்னன் வேட்டை ஆடிவிட்டு வந்து களைப்பு மேலிட ஒரு மரத்தடியில் படுத்துக் கிடந்தான். கண் அயர்ந்த நேரத்தில் தூரத்தில் இருந்த ஒரு மலை அடிவாரத்தில் இருந்து ஆலய மணி ஓசை கேட்டது. அந்த ஓசை வந்த இடத்தில் இருந்த மலைப் பாறை மீது நின்று கொண்டு இருந்த ஒரு பசுவின் மடியில் இருந்து பால் வழிந்து கொண்டு இருந்தது. எதன் மீதோ அது தொடர்ந்து பாலை சுரப்பது போல இருந்ததைக் கண்டு அதிசயித்த மன்னன் அங்கு விரைந்து சென்றுப் பார்த்தான். ஆனால் யாரும் அங்கு தென்படவில்லை. எந்தக் கட்டிடமும் இல்லை, பசுவையும் காணவில்லை. ஆலய மணி ஓசையும் நின்றுவிட்டது. 
அன்று நகரில் ஒரு முருக பக்தரின் கனவில் முருகன் தோன்றி அன்று காலையில் நடந்த செய்தியை விரிவாகக் கூறி விட்டு அந்த நாட்டு மன்னனிடம் கூறி  அந்த இடத்தில் தனக்கு ஒரு ஆலயம் அமைக்குமாறு ஆணையிட்டப் பின் மறைந்து விட்டார். அந்த முருக பக்தரும் அரசரிடம் சென்று தனது கனவைப் பற்றிக் கூற மன்னன் இன்னும் ஆச்சர்யம் அடைந்தார். காலையில் தான் பார்த்த அதே நிகழ்ச்சியை முருக பக்தரின் கனவில் அப்படியே  கூறி உள்ளதினால் அந்த இடத்தில் எதோ மகிமை உள்ளது எனக் கருதியவர் அந்த இடத்தை அடைந்து அங்கு இருந்த பாறையை நகர்த்துமாறு தனது சேவகர்களிடம் கூற அவர்களும் கஷ்டப்பட்டு அந்தப் பாறையை நகர்த்தினார்கள். அந்த பாறைக்குப் பின்புறத்தில் ஒரு குகை இருந்தது. அதனுள் ஒரு முருகனின் சிலை கிடைத்தது. மிகவும் மகிழ்வுற்ற மன்னன் அந்த சிலையை எடுத்து வைத்து அங்கு ஒரு ஆலயம் எழுப்பினார். இன்னொரு கதையின்படி அந்த பாறையை நகர்த்திய மன்னன் அங்கு மலைக்குள் இருந்த முருகன் சிலை செதுக்கப்பட்டு இருந்த காட்சியைக்  கண்டு திகைத்து நின்றதாகவும், அதையே ஆலயமாக மாற்றி அமைத்துள்ளார் என்றும் கூறுகிறார்கள். ஆனால் இரண்டு கதைகளுமே அந்த ஆலயம் பற்றிக் கூறப்படும் வாய்மொழிக் கதைகளே  என்றாலும் அந்த ஆலயம் அங்கு எழுந்ததின் காரணம் அந்த பாண்டிய மன்னனே என்பது உண்மை என்பதை கல்வெட்டு ஆதாரங்கள் கூறுகின்றனவாம் . 
அதன் பெயர் கழுகு மலை என வந்தது ஏன்? அதற்கு இன்னொரு கதை உள்ளது. ராமாயணக் காலத்தில் நடந்ததாக கூறப்படுவது இது. ராமர் சீதையைத் தேடி அலைந்து கொண்டு இருந்தார். அவர் இந்த இடம் வழியே செல்லும்போது அங்கிருந்த நதியில் குளித்து விட்டு  தனது மகன் முருகனுடன் இருந்த ஈசனையும் உமையையும் அங்கு  பூஜித்து வணங்கிச் சென்றாராம். இலங்கைக்கு செல்லும் வழியில் சீதையை தூக்கிக் கொண்டு போன ராவணனை எதிர்த்து யுத்தம் செய்து மடிந்துபோன ஜடாயுவின் சகோதரரான சம்பாதி என்ற கழுகு அவரை வழியிலே சந்தித்தார். ராவணனுடன் சண்டைப் போட்டு இறந்து போன சகோதரனுக்கு தன்னால் ஈமக்கிரியைகளை செய்ய முடியாமல் போனதினால் தனக்கு ஏற்பட்டு உள்ள தோஷத்தை களைந்து கொள்ள முடியாமல் மன வருத்தத்துடன் உள்ளதாகவும் அதற்கு ஒரு வழி கூற வேண்டும் எனவும் ராமரை வேண்டினார். ராமரும் தற்போது கழுகுமலை ஆலயம் உள்ள இடத்தைப் பற்றிக் கூறி அங்கு சென்று அங்குள்ள ஆம்பல் நதியில் குளித்துவிட்டு, அங்குள்ள முருகனை ஆராதித்தால் தோஷ நிவாரணம் பெறலாம் என்று கூற அந்தக் கழுகான சம்பாதியும் இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்துக்கு வந்து அருகில் இருந்த ஆம்பல் என்ற நதியில் குளித்து முருகப் பெருமானை வேண்டி வணங்கி தோஷ நிவாரணம் பெற்றாராம். ஆகவே கழுகார் இந்த மலைக்கு வந்து தோஷ நிவாரணம் பெற்றதினால் அந்த மலை கழுகு மலை என்றாயிற்று. அதனால்தான் அந்த ஆலயம் அங்கு எழுந்ததும் அந்த ஆலயத்தின் பெயரும் கழுகுமலை ஆலயம் என ஆகியதாம். 
ஆறு கால பூஜை நடைபெறும் இந்த ஆலயம்  காலை 6 முதல் மதியம் 12 மணிவரையிலும், மாலை 4 மணி முதல் 8 மணி வரையிலும் தரிசனத்திற்காக திறந்து வைக்கப்படுகின்றது.  கந்தசஷ்டி, தைப்பூசம், பங்குனி உத்திரம், வைகாசி விசாகம் ஆகிய விழாக்கள் வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகின்றன. தைப்பூசம், பங்குனி உத்திரம் ஆகியவற்றை ஒட்டி இங்கு கூடும் மாட்டுத்தாவணி எனும் விழா புகழ் பெற்றது. முருகனை வேண்டிக் கொண்டு இங்கு வந்து  காவடி எடுத்தல், முடி இறக்குதல், திருமணம் செய்து கொள்ளுதல் போன்றவை உண்டு. இங்கு சென்று வணங்குவத்தின் மூலம் தீராத குறைகள் தீரும் என்றும், பலவிதமான தோஷங்கள் நிவர்த்தி ஆகின்றது என்பதும்,  முக்கியமாக மனக் குறைகள் விலகும் என்பதும் தீராத நம்பிக்கையாக உள்ளன.
முடிவுரை
தமிழ்நாடு தொல்லியல் துறையின்  ஒரு கல்வெட்டு இந்த ஆலயம் பற்றி இப்படி குறிப்பிடுகிறது:-
அரை மலை எனும் பெயரைக் கொண்ட இக் கழுகு மலையின் கிழக்குப் பக்கம் வெட்டுவான் கோவிலும் அதன் அருகில் தென்புற மலையில் சமணத் தீர்தங்கரர் உருவங்களும் உள்ளன. வெட்டுவார் கோவில் எல்லோராவில் உள்ள கைலாசநாதர் கோவிலைப் போன்றது. ஒரே கல்லில் செதுக்கப்பட்டு உள்ளது. பெரிய மலையில் ஏறக்குறைய 7.50 மீட்டர் ஆழத்துக்கு வெட்டி எடுத்து அதன் நடுப் பகுதியை கோவிலாக செதுக்கி உள்ளனர்.  இது பாண்டிய மன்னரால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒற்றைக் கல் கோவிலாகும். கோவில் பணி முடிவு பெறவில்லை. சிகரம் மட்டும்  முற்றுப் பெற்று உள்ளது. இதில் கருவறையும் அர்த்த மண்டபமும் உள்ளன. இதன் காலம் கி.பி . 8 ஆம் நூற்றாண்டாகும். இதில் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் நிறைந்து உள்ளன. இக் கோவிலிலுள்ள உமா மகேஸ்வரர், தக்ஷிணாமூர்த்தி, திருமால், பிரும்மா ஆகியோரின் சிற்ப வடிவங்கள் எழில் வாய்ந்தவை.  விமானத்தின் மேற்கு திசையில் நரசிம்மரும், வடக்கில் பிரும்மனும் காட்சி தருகின்றனர். விமானத்தின் நான்கு மூலைகளிலும் நந்தி சிலைகளும் இவற்றுக்கு கீழ் யாளிவாரியும் கபோதகமும் அமைந்து உள்ளன.
சமணர்களின் முக்கியப் பள்ளிகளில் ஒன்றாக விளங்கும் இவ்விடத்திலுள்ள மலையின் சரிவில் சமணதீர்தங்கர்களின் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டு உள்ளன. சமணர்கள் தங்கள் குரு, தாய், தந்தை, மகள் ஆகியோரின் நினைவாக இங்கு தீர்தங்கர் சிற்பங்களை உருவாக்கி உள்ளனர். இச் சிற்பங்களின் கீழே அவற்றை உருவாக்கியவர் பெயர் வட்டெழுத்தில் பொறிக்கப்பட்டு உள்ளன. இங்கு சமண சித்தாந்தம் போதிக்கப்பட்டது. இச் சிற்பங்கள் பாண்டிய மன்னன் பராந்தக நெடுஞ்சடையன் காலத்தில் தோற்றுவிக்கப்பட்டவை.
இக் கலை சின்னங்கள் தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறையினால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகின்றன. 

Monday, August 15, 2011

Sree Nagaraja Temple, Kerala

மானரசாலா ஸ்ரீ நாகராஜர் ஆலயம் 
சாந்திப்பிரியா 
இந்தியாவின் பல மாநிலங்களிலும் நாகங்கள் வணங்கி பூஜிக்கப்படுகின்றன. இதற்கு முன்னால் 2010 ஆம் வருடத்தில் ஜூன் மாதம் நாகர்கோவிலில் உள்ள ஒரு நாகராஜர் ஆலயம் பற்றிய கட்டுரையை வெளியிட்டு இருந்தேன். அதைத் தொடர்ந்து இந்தக் கட்டுரை வெளியாகின்றது. நாகர்கோவிலில் உள்ள ஆலயத்தைப் போல கேரளாவில் உள்ள மானரசாலா ஸ்ரீ நாகராஜர் ஆலயம் புகழ் பெற்ற ஆலயம். அந்த ஆலயத்திலும் நாகங்கள் பூஜித்து வணங்கப்படுகின்றன. கேரளத்து ஆலயம் எழுந்ததைப் பற்றிய சுவையான கதை உள்ளது. ஆலப்புழா மாவட்டத்தில் உள்ள ஹரிபட் எனும் இடத்தில் உள்ள இந்த நாகராஜர் ஆலயம் எழுவதற்கு மூல காரணமாக இருந்தவர் பரசுராமரே என்கிறார்கள்.
தத்தாத்திரேயர் சரித்திரத்தில் பரசுராமர் எப்படி சினம் கொண்டு தனது தந்தை ஜமதக்னியை வஞ்சகமாகக் கொன்ற ஷத்ரியர்களை இருபத்தி ஒருமுறை பூமியெங்கும் சென்று துரத்தித் துரத்திக் கொன்று குவித்தார் என்ற கதை உள்ளது . ஆனால் எத்தனை மனிதர்களைத்தான் கொன்று குவிப்பது என மனம் வெறுப்பு அடைந்த பரசுராமர் தத்தாத்திரேயரிடமே மீண்டும் சென்று சரண் அடைந்தார். அவரிடம் தீஷை பெற்று வனத்தில் தவத்தில் அமர்ந்தார். காலம் கடந்தது. பரசுராமர் மனதில் அமைதி இல்லை. காரணம் ஷத்ரியர்களைக் கொன்ற பாவத்தினால் ஏற்பட்ட தோஷம் பரசுராமருக்கு விலகவில்லை. தான் பூமியிலே அவதரித்ததற்கான காரணத்தை செய்து முடித்தப் பின் தேவலோகத்துக்கு திரும்பிச் செல்ல வேண்டிய தருமணம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தார்.
மனித ரூபத்தில் பிறந்து விட்டதினால் வனத்தில் இருந்த ரிஷி முனிவர்களிடம் சென்று தன்னுடைய தோஷத்தைக் களைந்து கொள்ள என்ன செய்ய வேண்டும் என ஆலோசனைக் கேட்டார். அவர்களும் அந்த தோஷம் களைய வேண்டுமானால் ஒரு பூமியையே படைத்து பிராமணர்களுக்கு தானமாகக் கொடுக்க வேண்டும் என்றார்கள். ஆனால் ஏற்கனவே உள்ள பூமியில் இருந்து இன்னொரு பூமியை எங்கு படைப்பது. எங்கிருந்து பூமியைக் கொண்டு வருவது? பரசுராமர் அதைப் புரிந்து கொண்டார். தனது தோளில் இருந்த கோடாரியை எடுத்து கடலுக்குள் எறிந்தார் . அந்தக் கோடாலி கடலுக்குள் இருந்த சிறு பூமியை பிளந்து எடுத்து வந்தது . கடலிடம் சற்று உள்ளே செல்லுமாறுக் கூறியப் பின் அந்த நீரின் மீது அதை வைக்க அங்கு ஒரு புதிய பூமி உருவாயிற்று. கடல் அருகிலேயே ஏற்படுத்திய பூமியை அங்கிருந்த பிராமணர்களுக்கு தானமாகக் கொடுத்தார். ஆனால் அந்த பூமியில் யாரும் வாழ முடியாத நிலைமை ஏற்பட்டது. காரணம் கடலுக்குள் இருந்து வெளிவந்த பூமி என்பதினால் அது முழுவதும் உப்பு பூமியாகவே இருந்தது. அதில் என்ன விளையும்? யார் வாழ்வது? குடிக்க நல்ல நீர் கூடக் கிடைக்காதே. மீண்டும் ஏற்பட்ட அந்தக் குழப்பத்திற்கு விடைக் காண ரிஷி, முனிவர்களிடம் ஆலோசனைக் கேட்க அவர்களும் நாகங்கள் காலகோடா எனும் விஷத்தை அந்த பூமியில் வந்து உமிழ்ந்தால் அந்த உப்புத் தன்மை அடியோடு அழியும் என்றார்கள். ஆகவே பரசுராமர் நாகராஜரைக் துதிக்க நாகராஜரும் அவர் முன் பிரசன்னமாகி அவர் கேட்ட வரத்தை அருளினார். பல்லாயிரக்கணக்கான கொடிய நாகங்கள் அந்த பூமிக்கு வந்து விஷத்தை உமிழ பூமியின் உப்புத் தன்மை விலகி அந்த பூமியே பெரும் பசுமைப் பிரதேசமாக மாறி அற்புதமான செடி கொடிகளுடன் கூடியதாக அமைந்தது. அதுவே இன்றைய கேரளத்து மாநிலம் என்று நம்புகிறார்கள். அந்த கட்டத்தில் பரசுராமரும் வேத முறைப்படி அந்த இடத்திலேயே விஷ்ணு-சிவன் இருவரும் ஒன்றிணைந்த ஸ்ரீ நாகராஜரை மந்தார மரங்கள் அடர்ந்த அந்த சோலையில் ஸ்தாபித்தார். அவரைத் தவிர சர்பயாக்ஷி, நாகயாகஷி, நாக சாமுண்டி போன்ற பல நாகங்களையும் அங்கு பிரதிஷ்டை செய்து யாகம் செய்தார். அதை செய்து முடித்து அந்த பூமியை புனிதமாக்கியவுடன் பரசுராமர் அதை அங்கிருந்த பிராமணர்களிடம் தந்து எப்படி அந்த இடத்தை நிர்வாகிக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனைகளைக் கூறி விட்டு அதனுடன் தான் அங்கு வந்ததற்கான காரணம் நிறைவேறி விட்டதினால் இனி தனக்கு அங்கு வேலை இல்லை எனக் கூறி மறைந்து விட்டார்.
அதன் பின் பல ஜென்மங்கள் கடந்தன. வாசுதேவா மற்றும் ஸ்ரீதேவி என்ற இரண்டு பிராமணர்களும் அங்கு வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்களுக்கு வெகு காலம் குழந்தைகள் பிறக்கவே இல்லை. பகவனை வேண்டித் துதித்தும் பலன் ஏற்படவில்லை. அவர்கள் இருந்த வனப் பிரதேசம் பரசுராமர் ஏற்படுத்திய பூமிதான். அப்போது ஒரு முறை அந்த வனத்தின் ஒரு பகுதி தீப் பிடித்து எரிந்தது. அங்கிருந்த ஜீவா ராசிகள் தீயில் கருகி மடிந்தன. ஆனால் அந்த பூமிக்கு அடியில் பொந்துகளில் இருந்த பாம்புகளோ தீக்காயங்களுடன் தப்பி ஓடி வாசுதேவா மற்றும் ஸ்ரீதேவி இருந்த இடத்தை வந்து அடைந்து மயக்கமுற்றன. அந்த தம்பதியினரோ வந்து மயங்கிக் கிடப்பது பாம்புகளே என்று பயந்து ஓடவில்லை. மாறாக கருணையுடன் அவர்கள் அந்த பாம்புகளை எடுத்து அவற்றின் காயங்களுக்கு மூலிகை மருந்து போட்டு அங்கு இருந்த மந்தார மரங்களின் அடியில் விட்டு பாதுகாத்தார்கள். சில நாட்களிலேயே அவை உயிர் பிழைத்தன. அவர்களின் நல்ல செயலைக் கேள்விப்பட்ட பாம்புகளின் மன்னரான நாகராஜர், தனது இனத்தை பாதுகாத்து உயிர் பெறச் செய்தவருக்கு நன்றிக் கடன் செலுத்த அவர்களுக்கு மகனாகவே பிறப்பதாக அவர்கள் கனவில் தோன்றிக் கூறினார். அது மட்டும் அல்லாமல் அந்த தம்பதியினர் அங்கு நாக பூஜை செய்யுமாறு கூறினார். அவர்களும் அதை செய்து வந்தார்கள். என்ன அதிசயம் சில மாதங்களிலேயே ஸ்ரீ தேவி கர்ப்பமுற்று இரண்டு குழந்தைகளைப் பெற்றெடுத்தாள். ஒன்று ஐந்து தலை ராஜ நாகமாகவும் மற்றது மனிதப் பிறவியாகவும் இருந்தன. அந்த ஐந்து தலை நாகமே ஆனந்தா மற்றும் வாசுகி என்றும், ஒரு சாபத்தின் காரணமாகவே அவர்கள் சாபவிமோசனம் அடைய அங்கு வந்து பிறந்ததாகவும் ஒரு கிராமியக் கதை உள்ளது.
ஆனால் அந்த தம்பதியினர் தம்முடைய இரண்டு பிள்ளைகளையுமே ஒன்றாக பாவித்து வளர்த்து வந்தார்கள். காலம் ஓடியது. நாரராஜருக்கும் தன்னுடைய கடமையை முடித்துக் கொண்டு தன்னுடைய லோகத்துக்கு செல்ல வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தார். அவர் அங்கு வந்து பிறந்ததின் காரணம் அங்கு தான் எழுந்தருளி பக்தர்களுக்கு அருள வேண்டும் என்பதற்காகவே. ஆகவே ஒரு நாள் அந்த தம்பதியினரிடம் தாம் அவதரித்ததின் காரணம் முடிந்து விட்டதினால் தான் அந்த பூமியிலேயே நிலையாக நாகராஜராக இருக்க உள்ளதாகவும் தன்னை அங்கு வழிபடுமாறும் கூறிவிட்டு பூமிக்கு அடியில் சென்று மறைந்து விட்டார். அந்த தம்பதியினரும் அந்த இடத்தில் நாகராஜர் சிலைகளை பிரதிஷ்டை செய்து சிறு ஆலயம் அமைத்து வழிபாட்டு வந்தார்கள். எந்த இடத்தில் ஜென்ம ஜென்மாந்திரங்களுக்கு முன்னர் பரசுராமருக்கு நாகராஜர் தோற்றம் தந்தாரோ, எந்த இடத்தில் விஷ்ணுவின் அவதாரமான பரசுராமர்  நாகராஜரை பிரதிஷ்டை செய்து பூஜித்தாரோ, அந்த இடத்திலேயே மந்தார மரங்கள் சூழ்ந்த அதே இடத்தில் அந்த தம்பதியினர் சிறு ஆலயம் அமைத்து இருந்தார்கள் என்ற நம்பப்படுகின்றது . நாளடைவில் அந்த வழிபாட்டு தலம் பெரிய ஆலயமாக உருவெடுத்து இன்று பலரும் சென்று வணங்கும் ஸ்ரீ நாகராஜர் ஆலயமாக மாறி உள்ளது . அந்த பிராமணத் தம்பதியினரின் வம்சாவளியினரே இன்றும் அங்கு ஆலயத்தை நிர்வாகித்து பூஜைகளை செய்து வருகிறார்களாம்.
அந்த ஆலயத்தின் பிரதான தெய்வம் விஷ்ணுவின் அவதாரத்தையும், சிவபெருமானின் சக்தியையும் உள்ளடக்கிய நாகராஜரே. அவருக்கு அடுத்து உள்ளவள் முத்துப் போன்ற வெண்மை நிறம் கொண்ட வாசுகி என்ற நாகமே. மற்ற நாகங்கள் தட்ஷகன், கார்கோடகன், பத்மா, மகாபத்மா, சங்கபாலா, குளிகன் போன்றவையும் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு உள்ளன. இந்த ஆலயத்தில் வயதான ஒரு அம்மையாரே பூஜைகளை செய்து வருகின்றார். அவர்கள் குடும்பமே அந்த ஆலயத்தையும் பராமரித்து வருகிறார்கள்.
இன்றும் அந்த ஆலயத்தில் பல தெய்வ சக்தி கொண்ட பாம்புகள் வருவதாகக் கூறுகிறார்கள். அந்த பாம்புகளின் தோற்றங்களைப் பற்றியும், அவற்றினால் அங்கு சென்று வழிபட்ட பல பக்தர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள அனுபவங்கள், மகிமைகளைக் குறித்து பல கதைகள் நிலவுகின்றன. அவற்றைக் கேட்கும்போது திகைப்பாக உள்ளது. ஆனால் அங்கு சென்று தரிசிப்பதின் மூலம் பெரும் பாப விமோசனம் கிடைப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். பாம்பு கடித்தவர்கள் அந்த ஆலயத்து பிரசாதத்தை உட்கொண்டால், பாம்பின் விஷம் முறிந்து விடுவதாக கூறுகிறார்கள். அப்படி செய்தால் பாம்பு கடித்தவர்கள் இறப்பது இல்லையாம். குழந்தைப்பேறு இல்லாதவர்கள் இங்கு வந்து வணங்குவத்தின் மூலம் நிச்சயமாக குழந்தை பாக்கியம் பெறுகிறார்கள் என்கிறார்கள். அக்டோபர் மற்றும் நவம்பர் மாதங்களில் நடைபெறும் வருடாந்திர விழாவிற்கு நாடெங்கும் இருந்து லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் வந்து பூஜித்து வணங்குகிறார்கள்.

அந்த ஆலய விலாசம்
Mannarasala sree Nagaraja Temple
Mannarasala Dewaswom
Mannarasala P.O, Haripad
Tel +91 479 2413214,2141626
Tel +91 479 2413788
Email: info@mannarasala.org

Friday, August 12, 2011

Isakki Amman

  இசக்கி அம்மன்
சாந்திப்பிரியா 
 இசக்கி அம்மன் 
இசக்கி அம்மன் என்பவள் ஒரு கிராம தேவதை. சாதாரணமாக கிராம தேவதைகளை கிராமத்தில் உள்ளவர்கள் பெரிய அளவில் போற்றி வணங்குகிறார்கள். அவர்கள் தம்மையும் தமது கிராமத்தையும் காப்பதாக நம்புகிறார்கள். அது போல சில கிராம தேவதைகளை ஆராதிப்பத்தின் மூலம் தாமும் தமது குடும்பமும் நலமாக இருப்பார்கள், வேண்டியது கிடைக்கும் என்றும் நம்புகிறார்கள்.
முதலில் கிராம தேவதைகள் தம்மையும்  தமது சக்தியையும்  வெளிக் காட்ட கிராம மக்களை ஏதாவது ஒரு விதத்தில் பயமுறுத்துவார்களாம். பின்னர் அந்த கிராம மக்கள் யாராவது ஒருவரின் கனவில் அவர்கள் தோன்றி தான் இன்ன இடத்தில் புதைந்து உள்ளதாகவும், தன்னை வெளியில் எடுத்து வழிபட்டால் அந்த ஊரைக்  காத்தபடி இருப்பேன் எனவும் கூறுவார்களாம். அதன்படி அந்த கிராம மக்கள்  கனவில் வந்தபடியே அந்த தேவதைகளைக் கண்டறிந்து சிறு ஆலயம் எழுப்பி வழிபடுவார்கள். அந்த தேவதையும் அந்த ஊரைக் காத்தபடி ஊர் எல்லைகளில் அமர்ந்து இருப்பார்களாம். அப்படிப்பட்ட கதையின்படியே மாரியம்மனும் தன்னை  வெளிக்காட்ட  அம்மை நோயை உண்டாக்கி அதை குணப்படுத்த தன்னை வழிபட வைத்ததாக கிராமியக் கதைகள் உண்டு. அதைப் பற்றிய கதைகளை தனியாக  மாரியம்மன் ஆலயங்கள்  என்பதில் விவரித்து உள்ளேன். அப்படிப்பட்ட மாரியம்மன்  அம்சத்தை சேர்ந்தவள் இசக்கி அம்மன் என்றாலும் ஒருவரது குடும்பத்தையும்  குழந்தைகளையும்  காத்தருளும் தெய்வமாக அவதரித்தவளே இசக்கி அம்மன் என்பார்கள். இப்படியாக உருவான கிராம தேவதைகள், தெய்வங்களில்  ஒருவளான  இசக்கி அம்மன் என்ற அம்மன்  பெரும்பாலும் கன்யாகுமரி, திருநெல்வேலி, விருதுநகர், சிவகாசி, சேலம்  மற்றும் நாகர்கோவில் போன்ற தென் பகுதிகளில் அதிகம் ஆராதிக்கப்படுபவள். அவளுக்கு தனி ஆலயங்களும் உள்ளன.
இசக்கி அம்மனை மாரியம்மனின் ஒரு அம்சமாகவே கருதுகிறார்கள். மேலும் அந்த இரண்டு அம்மன்களும் பார்வதியின் ஒரு ரூபமே என்பதும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட உண்மை. இசக்கியம்மன் பொதுவாக சிவப்பு உடை உடுத்தி, கையில் ஒரு குழந்தையை ஏந்தியபடியே காட்சி தருகிறாள். அவள் கருணை உள்ளம் கொண்டவள். அவள் ஆலயத்தை சுற்றி உள்ள பால்கள்ளு என்ற பெயரில் உள்ள சில செடிகளைக்  கிள்ளினால் வெள்ளை நிறத்தில் பால் போன்ற திரவம் வடியும். அதுவே அந்த இடங்களில் இசக்கி அம்மன் உள்ளாள் என்பதின் அடையாளம் என்று  கூறுவார்கள்.  காரணம் குழந்தைகளுக்கு பால்  ஊட்டி வளர்க்கும்  ஒரு தாயைப் போன்றவள் இசக்கி  அம்மன் என்பதை அந்த சிறு செடி காட்டுகிறதாம்.
இசக்கி அம்மனை ரத்தத்தைக் குடிக்கும் நீலி என்ற யட்ஷினியின் சகோதரி என்றும் கூறுகிறார்கள். அந்த நீலி என்பவள் காளியின் யுத்த தேவதைகளில் ஒருவள்.  காளியும் பார்வதியின் அவதாரமே என்பதினால் இசக்கியம்மனும் பார்வதியை சேர்ந்த ஒரு தேவதையே எனக் கருதுவதில் தவறில்லை.
இசக்கி அம்மன் 
படம் நன்றி : http://isakkiammanparakkai.blogspot.com/

இசக்கி அம்மன் தோன்றியதற்கான இரண்டு கிராமியக் கதைகள் உள்ளன

முதலாவது கதை
ஒரு கிராமத்தில் அம்பிகா என்ற ஒரு பெண்மணி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளுக்கு சோம ஷர்மா என்ற கணவரும், இரண்டு குழந்தையும் உண்டு. ஒரு முறை அவர்கள் வீட்டில் இறந்து போன மூதையோர்களுக்காக சடங்கு ஒன்று நடந்தது. சோம ஷர்மா குளித்துவிட்டு வர நதிக் கரைக்கு சென்றார். அம்பிகா அந்த சடங்கிற்காக சமையல் செய்து கொண்டு இருந்தாள். அந்த நேரத்தில் வயதான ஒரு துறவி பசியோடு வந்து பிச்சைக் கேட்டார். கருணை குணம் கொண்ட அம்பிகா தான் சமைத்து வைத்து இருந்த உணவில் இருந்து சிறிது உணவை அவருக்கு தந்து விட்டாள். அதை அவர் பெற்றுக் கொண்டபோது சோம ஷர்மா திரும்ப வந்துவிட்டார். நடந்ததைக் கண்டார். சடங்கு முடிவதற்கு முன்னரே அபசாரம் செய்து விட்டாள் என கோபமுற்று தனது மனைவியையும் குழந்தைகளையும் வீட்டை விட்டு அடித்துத் துரத்தி விட்டார். குழந்தைகளை தூக்கிக் கொண்டு அம்பிகா அழுது கொண்டே வீட்டை விட்டு வெளியேறி ஊருக்கு ஒத்துக்குப்புறமாக இருந்த காட்டின் அருகில் சென்று அமர்ந்து கொண்டாள். சிறிது நேரம் ஆனதும் சோம ஷர்மா நடந்ததை எண்ணிப் பார்த்தார். தனது தவறை உணர்ந்தவர் அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு அழைத்து வர அவளை தேடிச் சென்றார். தூரத்தில் இருந்து கணவர் வருவதைக் கண்ட அம்பிகா தன்னை கொள்ளவே வருவதாக நினைத்துக் கொண்டு தன உயிரை தானே போக்கிக் கொண்டாள். தற்கொலை செய்து கொண்டவள் அங்கு மரங்கள் மீது வாழ்ந்து கொண்டு இருந்த ரத்தத்தைக் குடிக்கும் யட்ஷிணிகளுடன் சேர்ந்து கொண்டு தானும் யட்ஷிணியாக மாறினாள். யட்ஷிணியாக இருந்தாலும் அவள் மனம் முழுவதும் தனது குழந்தைகளை காப்பாற்றுவதிலேயே இருந்ததினால் சிவபெருமானின் ஆசிகளுடன் மீண்டும் மனித உருவெடுத்து குழந்தைகளை காத்து வந்தாள். ஆனால் அவள் முன்பிறவியில் யட்ஷிணியாக இருந்ததினால் அந்த இடத்திலேயே அவள் குடும்பத்தைக் காக்கும் ஒரு தேவதையாக மாறினாள். முன்பிறவியில் யட்ஷிணியாக இருந்தாலும் அவள் ரத்தத்தைக் குடிப்பவளாக இல்லாமல் குழந்தைகளை காப்பாற்றும் மனம் கொண்டவளாக இருந்ததினால் அவள் குடும்பத்தை இயக்குபவள் என்ற அர்த்தத்தை தரும் இயக்கி என்ற பெயரைக் கொண்டாள். அந்த இயக்கியே காலப் போக்கில் இசக்கியாக மாறியதாக நம்புகிறார்கள்.
 படம் நன்றி : http://isakkiammanparakkai.blogspot.com

இரண்டாவது கதை -  ஒரு ஆலய வரலாறு   
அதன்படி இசக்கி அம்மன் மானிட உருவு எடுத்து பூமிக்கு வந்தபோது அவளை வஞ்சித்து கொன்று விட்ட ஒரு செட்டியாரை பழி வாங்கும் விதத்தில் ஏழு ஜென்மத்திலும் பிறப்பு எடுத்து தானே அவனை அழிக்க வேண்டும் என சிவபெருமானிடம் வரம் கேட்டாள். அவள் கேட்ட வரத்தை தந்தாலும் ஒரு நிபந்தனைப் போட்டார் சிவபெருமான். ஒவ்வொரு ஜென்மத்திலும் அவள் தன்னை சந்தித்து தனது ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டப் பின்னர்தான் அவனை அழிக்க வேண்டும் என்பதே அந்த நிபந்தனை. அதை அவள் ஏற்றுக் கொண்டாள். அடுத்த ஆறு ஜென்மங்களிலும் அவளும் செட்டியாரும் பிறப்பு எடுத்தார்கள். அந்த ஆறு ஜென்மத்திலும் அவளே அவரை பல வழிகளில்  கொன்று பழி தீர்த்தாள். இனி மிஞ்சி இருந்தது கடைசி ஏழாவது ஜென்மம். மீண்டும் இருவரும் பிறப்பு எடுத்தார்கள். இசக்கி அம்மன் சிவபெருமானை தேடியவண்ணம் காட்டில் அலைந்து கொண்டு இருந்தாள். அப்போது ஒருநாள் அவள் காட்டு வழியே சென்று கொண்டு இருந்தபோது அவள் ஒரு சித்தரைக் கண்டாள். அந்த சித்தருக்கு அவள் மனிதப் பிறப்பு எடுத்து வந்துள்ளதின் காரணம் தெரியும் என்பதினால் அவளை சந்தித்தவர் அவளுக்கு சிவபெருமானும் பார்வதியும் இருந்த இடத்தைக் காட்டினார். அதன்படி இசக்கியம்மன்  சிவசக்தியை அவர்கள் உட்கார்ந்து இடத்துக்குச் சென்று பார்த்து தனக்கு வேண்டிய வரத்தைப் பெற்றுக் கொண்டாள். அப்போது பார்வதி அவளுக்கு துணையாக இருக்க ஆவலுடன் நாகராஜரையும் அனுப்பி வைத்தாள்.
நாகராஜரும் இசக்கியம்மனும் காடு வழியே சென்று கொண்டு இருந்தபோது அந்த வழியே ஒருவன் சென்று கொண்டு இருந்ததைக் கண்டார்கள். அவனைப் பார்த்த  நாகராஜர் இசக்கியம்மனிடம் அவன்தான் அந்த செட்டியார் என அடையாளம் காட்டினார். ஆகவே இசக்கியம்மன் அந்த வழிப்போக்கரிடம் சென்று தான் ஒரு வேலை தேடுவதாகவும் அவர் வீட்டு வேலை செய்ய தன்னை  வைத்துக் கொள்ளுமாறும்  கேட்டுக் கொண்டாள்.  அந்த வழிப்போக்கனும் தனது மனைவி நிறைமாத கர்பிணியாக இருப்பதினால் அவளுக்கு உதவி செய்ய ஒரு பெண்  கிடைத்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று எண்ணியவாறு அவளை தன வீட்டில் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொண்டான். அவன் வீட்டில் வேலை செய்யத் துவங்கினாள் இசக்கியம்மன். ஒரு நாள் அவன் வெளியில் சென்றபோது அவனை நாகராஜரை அனுப்பி கொன்று விட்டாள்.  அந்த செட்டியாரின் மனைவிக்கு வந்துள்ள இசக்கியம்மன் ஒரு பெண்ணாக இருக்காது, எதோ தெய்வமாகவே இருக்க வேண்டும் எனத் தோன்றியது. தன் கணவன் இறந்தப் பின் தானும் உயிர் வாழக் கூடாது என எண்ணியவள் இசக்கியம்மனிடம் தன் வயிற்றில் ஒரு குழந்தை வளர்கின்றது  என்றும் அதை வெளியில் எடுத்துவிட்டு தன் குடலையும் வெளியில் எடுத்து விட்டு தனக்கு மரணம் கிடைக்க அருளுமாறு கேட்டுக் கொண்டப் பின் மயங்கி விழுந்து விட்டாள். அவள் வேண்டுகோளை நிறைவேற்றும் வண்ணம் இசக்கியம்மன் அவள் வயிற்றில் இருந்தக் குழந்தையை வெளியில் எடுத்து தன்னிடம் வைத்துக் கொண்டு அவள் குடலை மாலையாக்கி தன் கழுத்தில் அணிந்து கொண்டாள். அவளே ஆள்தாரை  இசக்கியம்மன் என்ற பெயருடன் ஊரின் ஒரு ஆலமரத்தடியில்  எழுந்தருளி தன்னை நாடி வரும் பக்தர்களுக்கு அருள் பாலித்து வருகின்றாள். இந்த ஆலயம்  ஆள்தாரை இசக்கியம்மன் செட்டி தெரு, பறக்கை, நாகர்கோவிலில்  என்ற இடத்தில் உள்ளது.
  இசக்கி அம்மன் ஆலயம்
படம் நன்றி : http://isakkiammanparakkai.blogspot.com/
திருநெல்வேலியில் இருந்து நாகர்கோவில் செல்லும் சாலையில் உள்ள முப்பந்தல் என்ற ஊரில் உள்ள   இசக்கியம்மன் ஆலயத்தின் முன்னால் வாகனங்களில் செல்பவர்கள் தமது வாகனங்களை ஒரு  நிமிடமாவது நிறுத்தி வைத்து விட்டு  எந்த இடையூறும் இன்றி தமது பயணம் தொடர வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு செல்வார்களாம்.  முப்பந்தல் என்பது வள்ளியூருக்கு அருகில் உள்ளது. அது போல கன்யாகுமரி மாவட்டத்தில் உள்ள கொளைச்சலில் உள்ள இசக்கியம்மன் ஆலயமும் பிரபலமானது. கிராம தேவதை ஆலயங்களில் இசக்கி அம்மன் சிலைகளும்  பெரும்பாலும் காணப்படும்.

Monday, August 8, 2011

Ezhur Chetti Temples

ஏழூர்  செட்டி  சமுதாயத்தினர்  
ஆலயங்கள்
அம்மன் ஆலயத்தில் கொழுக்கட்டை விழா

சாந்திப்பிரியா 
 
நம்முடைய கிராமங்களில் உள்ளவர்கள் கிராம தேவதை என்று அம்மன்களையும், சில வீரர்களையும் வணங்குகிறார்கள். அத்தகைய தெய்வங்கள் அவர்களுக்கு நல்ல அருள் புரிகிறார்கள் என்பது வாழையடி வாழையாக வளர்ந்து வரும் நம்பிக்கை. ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் அந்த ஆலயங்களின் தன்மையும், பூஜை முறைகளும் ஆகம விதிகளுக்கு மாறாக இருந்தாலும், அங்குள்ள தெய்வங்கள் சக்தி வாய்ந்தவையாகவே உள்ளன என்பதைப் பார்க்கும்போது வியப்பாக இருந்தது.
ஒரு காலத்தில் சேர சோழ பாண்டிய மன்னர்கள் ஆட்சி இருந்தபோது தற்போது அழிந்து  விட்ட காவிரிபூம்பட்டினத்தில் வசித்து வந்த வியாபாரிகளான ஒரு  சமூகத்தினர் கடல் கடந்து வியாபாரம் செய்து செழிப்பான நிலையில் இருந்தவர்கள். அந்த காலத்தில்  பணக்காரர்களையும் பெரிய  மனிதர்களையும் சேட்ஜி என்றே அழைப்பார்கள். சேட்ஜி என்பது சமிஸ்கிருத சொல். மரியாதைக்குரிய  பெயர். சேட்ஜி என்றால், பெரிய மனிதரே என்று பொருள் வரும்.  அதுவே வியாபாரிகளான அவர்களை சேட்ஜி.... செட்டிஜி... என கூறத் துவங்கி கால கட்டத்தில் அந்த பெயர் செட்டி என ஆக்கியதாம்.  சோழர்கள் ஆண்ட காலத்தில் வணிக வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டு நல்ல நிலையில் காவேரி பூம்பட்டினத்தில் வாழ்ந்து வந்த அவர்கள் அந்த நகரம் கடல் சீற்றத்தினால் அழிந்தபோது அங்கிருந்து தப்பி வந்து பிற இடங்களில் குடியேறினார்கள். அப்படி இடம் பெயர்ந்து வந்தவர்கள் பரவலாக தமிழ் நாட்டில் முக்கியமாக காரைக்குடி, தேவக்கோட்டை, கோட்டார், கன்யாகுமரி , நாகர்கோவில் போன்ற தென்கோடி  தமிழ்நாடு,  மற்றும் அதை ஒட்டி உள்ள கேரளாவின் சில பகுதிகளில் குடியேறினார்களாம் .  அப்படி வந்து   குடியமர்ந்த செட்டியார்களில் பல பிரிவினர் உண்டு.  அந்த ஒரு பிரிவினரில் கன்யாகுமரி மற்றும் கேரளா எல்லைகளில் வந்து குடியேறிய சமுதாயத்தினர் தம்மை ஏழூர் செட்டியார்கள் அல்லது செட்டுக்கள் எனக் கூறிக் கொண்டார்கள். அவர்கள் தமிழ் மொழி பேசும் சமூகத்தினர். அந்த இனத்தவர் ஏழு ஊர்களில் மட்டுமே  தங்கி இருந்ததினால் அந்த ஏழு ஊர்களில் தங்கி இருந்தவர்களை ஏழூர் செட்டிகள் என அழைத்தார்களாம். அவர்கள்  கடவுள் பக்தி மிகுந்தவர்கள். அவர்களில் சிலர் தம் பெயரில் பிள்ளை என்றும் வைத்துக் கொண்டு உள்ளார்கள்.
முதலில் அவர்கள் இரண்டு தெய்வங்களை வணங்கி வந்தவர்கள். ஒன்று விநாயகர், இரண்டாவது நாகத்தின் உருவில் இருந்த அம்மன்கள். அந்த நாக அம்மனை அவர்கள் நாகம்மன் என்றும் நாகம்மை என்றும் அழைத்து உள்ளார்கள்.  அதுவே பின்னர் மருவி நாகரம்மன் என ஆயிற்று.  நாகம்மை என்பது ஒரு அம்மன் அல்ல,  அது  இரண்டு அம்மனைக் குறிப்பது.  நாகங்கள் பூமிக்கு அடியில் உள்ள நாக லோகத்தில்  மறைந்து இருக்குமாம்.  நாகம்மையை ஏன் அவர்கள் நாக தேவதையாக வணங்கினார்கள் என்பதற்கு இரண்டு சுவையான  கதை ஒன்று உண்டு.
செட்டிகள் எனப்பட்டவர்கள் கடவுள் பக்தி கொண்டவர்கள். அவர்கள் வீட்டு பெண்கள் அழகானவர்கள்.  சாதாரணமாகவே நிறைய அணிகலன்களை அணிபவர்கள். தலை நிறைய பூக்களை சூட்டிக் கொண்டு ஆலயத்துக்கு செல்பவர்கள். அதுவும் வியாபாரிகள் என்றால் கேட்க வேண்டுமா? முன் ஒரு காலத்தில் அந்த சமூகத்தினர் காவேரி பூம்பட்டினத்தில் இருந்தபோது  அவர்கள் வீட்டுப் பெண்கள் வாயிலில் கோலம் போடுவது, வாசலில் அமர்ந்து கொண்டு பூக்களை தொடுப்பது போன்றவற்றை  செய்து வருவது வழக்கம். அப்போது அந்த நாட்டை ஆண்டுவந்த சோழ மன்னன் தனது பரிவாரங்களுடன் அந்த  வழியே சென்று கொண்டு இருந்தான்.  அவன் சென்று கொண்டு இருந்த வழியில் தங்கம்மை மற்றும் தாயம்மை என்று பெயர் கொண்ட அழகான இரண்டு பெண்கள் வாயிலில் அமர்ந்து கொண்டு பூக்களை தொடுத்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.  அவர்களை கண்ட மன்னனுக்கு அவர்களின் மீது ஆசை வந்து விட அந்தப் பெண்களின் பெற்றோர்களுக்கு அவர்களை தன்னுடைய அரண்மனைக்கு அழைத்து வரச் சொல்லி செய்தி அனுப்பினான். பெண்களை மன்னன் தனது அரண்மனைக்கு அழைத்தாலே அவர்களை தனக்கு உரிமை ஆக்கிக் கொள்ளத்தான் என்பது நடை முறையில் இருந்த பழக்கம். பல மனைவிகளுடன் அவர்களும் வைப்பாட்டியாக வைக்கப்படுவார்கள் என்பதினால் அப்படிப்பட்ட திருமணத்தை பெரிய இடத்துப்  பெண்கள் ஏற்றது இல்லை.  மன்னன் அழைத்ததினால் அந்த இரண்டுப் பெண்களின் பெற்றோர்களும் என்ன செய்வது எனப் புரியாமல் விழித்தார்கள். போகாமலும் இருக்க முடியாது. மன்னனிடம் இருந்து தம் மகள்களைக் காப்பாற்ற வேண்டுமே என்ற கவலை வர அவர்கள் மன்னனிடம்  தம்முடைய  பெண்களுக்கு உடல் நலம் சரி இல்லாததினால் என்னும் சில நாட்களில் அழைத்து வருவதாகக் கூறி விட்டு ஒரு நாள்  இரவோடு இரவாக யாரிடமும் கூறாமல் ஊரை விட்டு தமது பெண்களுடன் ஓடி விட்டார்கள். எங்கு சென்றாலும் துரத்திக் கொண்டு வந்து பிடித்து விடுவார்கள் என்று பயந்ததினால் அந்த இரண்டு  பெண்களும் தம்முடைய  கற்பை   காப்பாற்றிக் கொள்ள தம்மை ஒரு இடத்தில் இருந்த கிணற்றில் தள்ளி அதை மண்ணைப் போட்டு  மூடி விடுமாறு கேட்டுக் கொள்ள அவர்களுடைய பெற்றோர்களும் அப்படியே செய்தார்கள்.  அந்த மாதிரி மரணத்தை ஏய்தியவர்கள்  மரணம் அடைந்தாலும் ஆவியாக  அலைந்து கொண்டு தம்மை காத்தவர்களை காத்து வருவார்கள் என்ற நம்பிக்கை கிராமிய மக்களுக்கு உண்டு. அதனால் தாயம்மை மற்றும் தங்கம்மையும்  கிராம தேவதையாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டார்கள்.
 
அருள்மிகு தங்கம்மை மற்றும் தாயம்மை 
படம் நன்றி:-http://en.wikipedia.org/wiki/Elur_Chetty
இப்படியாக அம்மனான அவர்களே ஏழூர் செட்டிகள் அல்லது செட்டுக்கள் எனப்படும் சமூகத்தினர் வணங்கும் தேவதைகள் ஆனார்கள். ஏழூர் செட்டிகள் பல இடங்களிலும் சென்று தங்கியபோது அவர்கள் தங்கி இருந்த இடங்களில் ஆலயங்களை தமது சமூகத்தினருக்காக அமைத்துக் கொண்டார்கள். அவர்கள் அமைத்த ஆலயங்களில்  கன்யாகுமரியில் நாகர்கோவிலில் இருந்து சுமார் இரண்டு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ள இரணியால் என்ற சிற்றூரில் உள்ள விநாயகர்  ஆலயம்,  கோட்டார்  என அந்த காலத்தில் அழைக்கப்பட்ட நாகர்கோவிலில் உள்ள  பிள்ளையார் ஆலயம், ஓடுப்புறை  நாகரம்மன் ஆலயம்,  திருவிதாம்கோடு சுடலை மாடன் ஆலயம்,  கொளச்சல் முத்தாரம்மன் மற்றும் தேசிய விநாயகர் ஆலயம், பரக்கை செட்டி தெரு முத்தாரம்மன் ஆலயம் போன்றவை உண்டு.  அந்த சமூகத்தினரின் ஒரு குடும்பத்தினர் காட்டாலை என்ற இடத்தில்  ஏழு காட்டாலை நாகரம்மன்  ஆலயம் என்பதை  பராமரித்து வருகிறார்கள்.  விநாயகர் ஆலயம் நூறு ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது எனவும் காத்தாலை நாகரம்மன் ஆலயம் 500 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டவை என்றும் கூறுகிறார்கள்.
  File:Elur chetty colachal nagaramman temple.jpg
  கொளச்சல்  முத்தாரம்மன் ஆலயம்
படம் நன்றி:-http://en.wikipedia.org/wiki/Elur_Chetty
File:Oduppurai Nagaramman kovil.jpg
  ஓடுபுறை நாகரம்மன் ஆலயம்
படம் நன்றி:-http://en.wikipedia.org/wiki/Elur_Chetty
இரணியலில் உள்ள பிள்ளையார் ஆலயத்தில் இருந்து சுமார் ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது ஒடுபரை நாகரம்மன் ஆலயம். அந்த அம்மனை மிகவும் சக்தி வாய்ந்த ஆலயமாகவே கருதுகிறார்கள். வேண்டியது நடக்கும் என்கிறார்கள். அந்த அம்மன் ஆலயத்து விசேஷம் என்ன என்றால் பல வருடங்களுக்கு ஒருமுறை நடக்கும் கொழுக்கட்டை விழாவில் அந்த சமூகத்தினர் அநேகமாக அனைவரும் வந்து கலந்து கொண்டு கொழுக்கட்டை செய்து நைவித்தியம் படைக்கின்றனர். ஒவ்வொரு குடும்பத்தினரும் எத்தனை கொழுக்கட்டை செய்ய வேண்டும் என்பதற்கு  கூட விதி முறைகள் உள்ளது. அது மட்டும் அல்ல அந்த கொழுக்கட்டையின் அளவு நம் வீடுகளில் செய்யப்படும் சிறிய அளவு அல்ல.  ஒரு செங்கலைப் போன்ற அளவில் இருக்குமாம்!! அம்மன் ஆலயத்தில் கொழுக்கட்டையா? கேட்பதற்கு  ஆச்சரியமாகத்தான் உள்ளது.   அதற்கான  பின்னணி ஒன்று உள்ளது.  வணிக வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டு நல்ல நிலையில் காவேரி பூம்பட்டினத்தில் வாழ்ந்து வந்தவர்கள் அந்த நகரம் கடல் சீற்றத்தினால் அழிந்தபோது அங்கிருந்து தப்பி வந்து பிற இடங்களில் குடியேறினார்கள். அப்படி இடம் பெயர்ந்து  வந்தவர்களில் ஒரு பகுதியினர் இராணியல் அருகில் வள்ளி எனும் நதிக் கரையில் வந்தபோது அது சித்திரை மாதம், ஆயில்ய நட்சத்திர தினமாக இருந்தது. அவர்கள் தம்முடன் கொண்டு வந்து இருந்த நாகரம்மன் மற்றும் தங்கம்மை, தாயம்மை சிலைகளை அங்கே வைத்து அன்று இரவு அவற்றுக்கு பூஜை செய்து நெய்வித்தியம் படைத்தார்களாம். அந்த தின்பண்டம் அரிசி மாவு, வாழைப் பழம், சுக்கு, ஏலக்காய், தேங்காய் மற்றும் வெல்லத்தினால் செய்யப்பட்டது. அதுவே நாம் செய்யும் கொழுக்கட்டை. ஆனால் அதன் வித்தியாசம் அது செங்கலைப்  போல அளவில் இருந்ததாம். அதுவே இன்னமும் கொழுக்கட்டை  விழாவாக தொடர்கின்றது. ஆனால் அது மிக முக்கியமான விழாவாகும். அந்த கொழுக்கட்டை திருவிழா பற்றிய முழு செய்தியையும் அறிந்து கொள்ள http://ssrvderaniel.com/kozhukkattai-08.html என்பதின் மீது கிளிக் செய்து அவர்களின் இணையதளத்தை பார்க்கவும். இந்த சமுதாயத்தினர் காவடி எடுத்து முருகப் பெருமானையும் வணங்குகிறார்கள்.
காட்டாலை  அம்மன் ஆலயத்தின் இரண்டு படங்கள் 
கன்யாகுமரி மாவட்டத்தில் பெரும்சிலம்பு எனும் சிறு கிராமத்தில் உள்ள காட்டாலை ஆலயம்  ஊரின் உள்ளே ஒரு காடு போன்ற பகுதியில் அமைந்து உள்ளது. அந்த ஆலயம் 500 வருடத்துக்கும் அதிக காலத்துக்கு மேற்பட்டது என்று கூறுகிறார்கள். அதை அமைத்தவர்கள் யார் என்ற எந்த விவரமும் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் அதுவும்  ஏழூர் செட்டிகள் வணங்கும் ஆலயமே. சிதைந்த நிலையில் ஆலயம் காணப்பட்டாலும் அதன் மகிமை குறையவில்லை. அங்கிருந்த பல சிலைகள் பழுதடைந்து உள்ளன.  மூல சன்னதியில் அம்மன் உள்ளார்.  அவரே நாகம்மன்.   ஆலயத்தின் பாதுகாவலராக சிவமாடன் என்ற  கிராம தேவதை  உள்ளார். அந்த ஆலயத்திற்கு ஒரு காலத்தில் கந்தன் கோவில் என்ற பெயர் இருந்ததாம். ஆனால் தற்போது அந்த ஆலயத்தின் பெயர் காட்டாலை அம்மன் ஆலயம் என்பதே. வருடா வருடம் சிறப்பான முறையில் ஆலய விழா நடைபெறுகின்றது.

ஆலய விலாசங்கள்

காட்டாலை  அம்மன்  ஆலயம்
(கந்தன்  சாஸ்தான்  கோவில் )
 பெரும்சிலம்பு அருகில்  ,
கன்னியாகுமரி  மாவட்டம்.
தொடர்புக் கொள்ள 
Nagercoil: 04652-276701
Padmanabhapuram: 04651-256037
Trivandrum: 0471-2347129
 ------------------------------

ஸ்ரீ  சிங்க  ரஷகர்   விநாயகர் தேவஸ்தானம் ,
கீழத் தெருவு
இரணியல்
நெய்யூர் போஸ்ட்,
பின்: 629802
தொடர்புக் கொள்ள 
     ( Mobile : +91-9443657529 )   
 ekcsssrvd@gmail.com

Sunday, August 7, 2011

Ramayan sloka

 ஸ்ரீமத் ராமாயணம்  
சாந்திப்பிரியா

ராமாயணத்தை தினமும் ஒருமுறை படித்தால் வாழ்வில் வளம் பெருகும் என்பது நம்பிக்கை. ஆனால் தினமும் ராமாயணத்தை முழுவதுமாகப் படிக்க முடியுமா என்றால் முடியாது என்பார்கள். ஆகவே ராமாயணத்தை முழுமையாக படித்த பலனைப் பெற கீழ் கண்ட ஸ்லோகங்களை  ஒருமுறை தினமும் பாராயணம் செய்தால் அது முழு ராமாயணத்தையும்   படித்ததற்கு சமம் என்பார்கள். 

பால காண்டம்
ஸூக்தப் பிரும்ம பராத்பர ராம்
காலாத்மக பரமேஸ்வர ராம்
ஷேஷதல்ப ஸுக நித்ரித ராம்
பரஹ்மாத்மயமர பிராப்தித ராம்
சண்டகிரண குல மண்டன ராம்
ஸ்ரீமத் தசரத நந்தன ராம்
கௌசல்யா ஸுக வர்தன ராம்
விஸ்வாமித்ர பிரயதன ராம்
கோர தாடகா காதக ராம்
மாரீசாதி நிபாதக ராம்
கௌசிக மகஸம் ரஷக ராம்
ஸ்ரீமதஹல்யோத் தாரக ராம்
கௌதமமுனி ஸம்பூஜித ராம்
ஸ்ரீரமுனிவரகண ஸம்ஸ்துத ராம்
நாவிக தாவித ம்ருதுபத ராம்
மிதிலாபுரஜன மோஹக ராம்
விதேக மானஸ ரஞ்ஜக ராம்
த்ரியம்பக கார்முக பஞ்ஜக ராம்
ஸூதார்பித வர மாலிக ராம்
க்ருதவை வாஹிக கௌதுக ராம்
பார்கவ தர்ப்ப வினாஸக ராம்
ஸ்ரீமதயோத்யா பாலக ராம்

அயோத்யா காண்டம்
அகனித குணகண பூஷித ராம்
அவனீதனயா காமித ராம்
ராகசந்த்ர ஸமானன ராம்
பித்ருவாக்யச்ரித கானன ராம்
ப்ரியகுஹ வினிவே திதபத ராம்
தாத்ஷாலிதநிஜ ம்ரிதுபத ராம்
பரத்வாஜ முகனந்தக ராம்
சித்ரகூடாத்ரி நிகேதன ராம்
தஸரத ஸந்தத சிந்தித்த ராம்
கைகேயி தன யார்தித ராம்
விரஜித நிஜப்பித்ரு கர்மக ராம்
பாரதார்பிதநிஜ பாதுக ராம்
ஆரண்யா  காண்டம்
தண்டகாவனஜன பாவனா ராம்
துஷ்ட விராத  வினாசன ராம்
ஸரபங்க  ஸூதீஷண அர்சித ராம்
அகஸ்த்யா னுக்ரஹ வர்த்தித ராம்
க்ரித்ராதிப ஸம்வேவித ராம்
பஞ்சவடி தட ஸூஸ்திக ராம்
சூர்பணகார்த்தி விதாயக ராம்
கரதூஷணமுக ஸூதக ராம்
ஸீதாப்ரிய ஹரி ணாணுக ராம்
மாரிசார்த்தி க்ருதாஸூக ராம்
வினஷ்ட ஸூதான் வேஷக ராம்
க்ருத்ராதிப கதி தாயக ராம்
ஸபரி தத்த பலாஸன ராம்
கபன்த பாஹீச் சேதக ராம்

கிஷ்கிந்தா  காண்டம்
ஹனுமத் ஸேவித நிஜாவ்பத ராம்
நதஸூக்ரீவா பிஷ்டத ராம்
கர்வித வாலி சம்ஹார ராம்
வானர தூதா ப்ரேஷக ராம்

ஸுந்தர   காண்டம்
 குபிவர ஸன்தக ஸம்ஸம்ருத ராம்  
தத்கதி விக்ன த்வம்சக ராம்
ஸீதா ப்ராணா தாரக ராம்
துஷ்ட தாஸனன தூஷித ராம்
ஷிஷ்ட ஹனுமத் பூஷித ராம்
ஸீதாவேதித ககவன ராம்
க்ருத சூடாமணி தர்ஸன ராம்
கபிவர வசனாஸ் சாந்தித ராம்

யுத்த   காண்டம்
ராவண நிதன ப்ரஸ்தித ராம்
வானர ஸைன்ய ஸமாவ்ருத ராம் 
சோஷித ஸரிதீ ஸார்த்தித ராம்
விபீஷணாபய தாயக ராம்
பர்வத ஸேது நிபன்தக ராம் 
கும்பகர்ண சிரஸ் சேதக ராம்
ராக்ஷஸ ஸங்க விமர்தக ராம்
ஹஹி மஹி ராவண சராண ராம் 
சம்ஹ்ருத தஸமுக ராவண ராம்
விதிபவமுகஸூர ஸம்ஸ்துத ராம்
ஸ்வஸ்தித  தஸரத விஷித  ராம்
ஸூதா தர்ஸன மோதித ராம்
அபீஷ்க்த விபீஷண நத ராம் 
புஷ்பக யானா ரோஹண ராம்
பாரத்வாஜாபி நிஷேவண ராம்
பரத ப்ராண ப்ரியகர ராம்
ஸாகேதாபுரி பூஷண ராம்
ஸகல ஸ்வீய ஸமானத ராம்
ரத்ன லஸத் பீடாஸ்தித ராம்
பட்டாபிஷே காலங்கித ராம்
பார்த்திலகுல ஸம்மானித ராம்
விபீஷணார்பித ரங்கக ராம்
கிஸகுலானுக ஹகர ராம் 
ஸஹலஜீவ ஸம்ரஷக ராம்
ஸமஸ்த லோகா தாரக ராம்

உத்தரா    காண்டம்
அஹத முனிகண ஸம்ஸ்துத ராம்
விஸ்ருத தஸகண்டோத்பவ ராம்
ஸீதாலிங்கன நிரவ்ருத ராம்
நீதி ஸூரஷித ஜனபத ராம்
விபீன  த்யாஜித ஜனகஜ ராம்
காரித லாவணா ஸூரவத ராம்
ஸ்வர்கத ஸூம்புக ஸம்ஸ்துப ராம்
ஸ்வதனய குஸல வநன்தித ராம்
அஸ்வமேது  க்ரது  தீஷித ராம்
காலாவேதித ஸூரபத ராம்
அயோத்யா கஜன முக்தித ராம்
விதிமுக விபுதா நந்தக ராம்
தேஜோமய நிஜரூபக ராம்
ஸம்ஸ்ருதிபந்த விமோசக ராம்
தர்மஸ்தாபன தத்பர ராம்
பக்தி பாராயண முக்தித ராம்
ஸர்வஸராசர பாலக ராம்
ஸர்வ பவாமய வாரக ராம்
வைகுண்டாலய ஸம்ஸ்தித ராம்
நித்யானந்த பதஸ்தித ராம்
ராம ராம ஜெயா ராஜா ராம்
ராம ராம ஜெயா ஸீதா ராம்

மங்களம்   
பயஹர மங்கள தஸரத ராம்
ஜயஜய மங்கள ஸீதா ராம்
மங்களகர ஜய மங்கள ராம் 
ஸங்கத ஸூபவிபவோ தய ராம்
அனந்தாம்ருத வர்ஷக ராம்
ஆஸ்ரித வத்ஸல ஜய ஜய ராம்
ரகுபதி ராகவா ராஜாராம்
பதீத பாவன ஸீதா ராம்
 
ஸ்ரீ ராம நாராயணம் ஸமர்ப்பணம்


Friday, August 5, 2011

Story of Dhyana Yogi

 தியான யோகியின் கதை
சாந்திப்பிரியா 

பீகார் மானிலத்தின் துர்காடியா எனும் சிறிய ஊரில் 1878 ஆம் ஆண்டு பிறந்தவரே 'தியான யோகி' என்ற அற்புதமான மனிதர். அவர் மிக எளிய குடும்பத்தில் பிறந்தவர். தந்தையின் பெயர் ராமதாஹின் மிஸ்ரா, தாயார் சம்பட்டி தேவி என்பவர். அவர் பிறந்தபோது அவருடைய பெயர் காஷிநாத் என்பது. அவர் பிறக்க இருந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முன்பாக அவருடைய கனவில் பகவான் கிருஷ்ணர் தோன்றி அவர்களுக்கு பிறக்க உள்ள குழந்தை முன் பிறவியில் பெரிய மகானாக இருந்தது என்றும், அதுவே மீண்டும் அவர்களுக்கு இந்தப் பிறவியில் பிறக்க இருப்பதாகக் கூறினார்.
பிறந்த குழந்தைக்கு காஷினாத் எனப் பெயரிட்டார்கள்.  இளம் பருவத்திலேயே காஷினாத்  வித்தியாசமான குழந்தையாகவே இருந்தார். எழுதுவதையும் படிப்பதையும் விட அந்த நேரத்தில் பகவான் நாமத்தை நினைக்கலாமே என்றே எண்ணினார். பொதுவாக இளம் பிள்ளைகள் நிறைய விளையாடும். ஆனால் காஷினாத்தோ  அவற்றில் நாட்டம் கொள்ளாமல் தனிமையில் இருந்தார். அவருக்கு ஐந்து வயதானபோது அவரைக் ஒரு நாள் காணவில்லை. பதறிப்போன பெற்றோர்கள் அங்கும் இங்கும் அவரை தேடி அலைந்து அவரைக் கண்டு பிடித்தபோது ஒரு இடத்தில் அந்த ஐந்து வயதுக் குழந்தை தியானத்தில் அமர்ந்து இருந்ததைக் கண்டார்கள். கிருஷ்ண பகவான் தம்முடைய கனவில் கூறியது உண்மையே என்பதை உணர்ந்தார்கள்.
அவர்கள் இருந்த ஊரில் இருந்து இரண்டு மைல் தொலைவில் இருந்த கஸ்தர் மகாதேவ் என்ற சிவன் ஆலயத்தில் தண்டிஸ்வாமி என்ற சித்தர் இருந்தார். அவர் அடிக்கடி காஷினாத்தின் வீட்டிற்கு வருவது உண்டு. அவரிடம் காஷினாத்தின் குடும்பத்தினர் ஆசி பெற்றுக் கொள்வார்கள். அவரிடம் காஷினாத்திற்கும் ஈடுபாடு ஏற்பட்டது. தண்டிஸ்வாமிகள் அவருக்கு ராமரைப் பற்றியக் கதைகளைக் கூறுவார். அதை காஷினாத்தும் விரும்பிக் கேட்பார். அவற்றை மனதில் ஆழமாக பதித்துக் கொள்வார்.
இளம் வயதான காஷினாத்திற்கு மனதில்  எப்போதும் ஒரே ஒரு கேள்வி தொடர்ந்து கொண்டு இருந்தது. அது ''நான் யார்?'' என்றக் கேள்வியே அது. அவருக்கு ஏழு வயதானபோது ''நான் யார்'' மற்றும் ''மரணம் என்பது என்ன'' என்பதைப் பற்றியே சதா நினைத்துக் கொண்டு இருந்தவர் நிம்மதியை இழந்தார். ஒருநாள் அவர் தண்டிஸ்வாமிகள் எதிரில் அந்த ஆலயத்தில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டு  இருந்தபோது அதற்கான விடை அவருக்கு கிடைத்தது.
ஒரு நாள் அவரும் அவருடைய சகோதரரும் தோட்டத்தில் சென்று மரங்களைப் பறித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள். அப்போது அவருடைய சகோதரர் மரத்தின் மீது ஏறி மரத்தை ஆட்டி ஆட்டி பழங்களை கீழே விழ வைத்தார். ஆனால் கீழே விழுந்த பழங்களை மற்ற சிறுவர்கள் எடுக்க வந்தபோது அவர்களை துரத்துவதிலேயே காஷினாத்தின் நேரம் கழிந்தது. அதைக் கண்ட அவர் சகோதரர் காஷினாத்தை கடிந்து கொண்டார். மற்றவர்களை துரத்துவதை விட நீ ஏன் பழங்களை எடுத்துக் கூடையில் வைத்துக் கொள்ள வில்லை என்று அவர் கடிந்து கொண்ட போது அவருக்கு ஒரு தத்துவம் விளங்கியது. ஒரு ஆசிரியர் நல்வழிப் போதனைகளை மரத்தில் இருந்து விழும் பழங்களைப் போலத் தரும்போது அதைப் பெற்றுக் கொள்ளாமல் நாம் ஏன் மனதை அலைபாய விட வேண்டும் என்ற உண்மையை உணர்ந்தார்?
காஷினாத்திற்கு இளம் வயதிலேயே யாராவது மரணம் அடைந்து விட்டால் அந்த சரீரத்தைக் கண்டு மயக்கம் அடைந்து விடுவார். மரணத்தைக் கண்டால் அத்தனை பயம் அவருக்கு. ஒருமுறை அவர் நதியைக் கடந்து அந்தப் பக்கத்தில் இருந்த பள்ளிக்கு சென்று படித்து விட்டு திரும்பி வந்து கொண்டு இருந்தபோது அந்த நதியில் பிணம் ஒன்று மிதந்து வந்தது. பிணத்தைப் பார்த்தவர் இனிமேல் பள்ளிக்கே செல்ல மாட்டேன் என அடம் பிடித்தார். பிறப்பவர் எவருக்கும் மரணம் உண்டு என்பதை தெரிந்து கொண்டு இருந்தாலும் அவர் மனதில் இருந்து மரண பயம் அகலவில்லை.
இப்படியாக காலம் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. அந்த காலத்தில் கல்வி அறிவைப் பெறுவது பிராமண குலத்தில்  பெருமையாக கருதப்பட்டது . ஆகவே காஷினாத்திற்கும் அவருடைய பெற்றோர்கள் நல்ல கல்வி அறிவு தர விரும்பினார்கள். ஆனால் காஷினாத்திற்கோ  கல்வியில் நாட்டம் இல்லை. அவருக்கு பத்து வயதானபோது காஷிநாத் தனது பெற்றோர்களிடம் சென்று தனக்கு படிப்பில் நாட்டம் இல்லை என்றும் ஆகவே இனிமேல் தான் படிக்க விரும்பவில்லை என்றும்  கூறினார்.
பள்ளிக்கு செல்வதை நிறுத்திக் கொண்டாலும் நான் யார் என்பதை அறிந்து கொள்வதில் முழு மனதையும் செலுத்தினார். மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பு - இறப்பு பற்றிய கேள்விகளே அவர் மனதில் சுழன்றது. வாழ்கையின் உண்மைகளை தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்றால் இனியும் குடும்பம் என்ற பந்தத்தில் இருந்தால் தன்னைத் தானே உணர்ந்து கொள்ள இயலாது என்பதை புரிந்து கொண்டார். ஆகவே ஒருநாள் யாரிடமும் கூறிக் கொள்ளாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தார்.
ஒரு நாள்  இரவு வீட்டில் இருந்த அனைவரும் மகிழ்ச்சியுடன் உணவு அருந்தினார்கள்.  இரவு உறங்கவும் சென்றார்கள். விடியற் காலை எழுந்த காஷினாத் கையில் பணமும் இன்றி, போக வேண்டிய இடத்தைப் பற்றியும் நினைத்துக் கொள்ளாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறி காசி நகரத்தை நோக்கி நடந்தார். முடிந்த அளவு விடாமல் நடந்தார். நடந்து கொண்டே இருந்தார். பசியை மறந்து, கால்களில் ஏற்பட்ட ரணங்களை மறந்து நடந்தவர் ஆயிரக்கணக்கான ஆலயங்களை தன்னுள் அடக்கி வைத்து இருந்த வாரணாசி நகரை அடைந்தார். அந்த இடம் அவர் மனதுக்கு பிடித்து இருந்தது. அந்த ஊரில் இருந்த சன்யாசிகள், சாதுக்களுக்கு பணிவிடை செய்தவாறு தான் அங்கு இருப்பதை வெளியில் யாருக்கும் தெரியாதபடி மறைவிடங்களில் இருந்தவாறு வாழ்கையை ஓட்டினார். சாதுக்கள், சன்யாசிகளின் பிரசங்கங்களைக் கேட்டார், அவர்கள் செய்து வந்த சடங்குகளையும் பார்த்தார். சில நாட்கள் நகர்ந்தன. பிறகு தான் அங்கு இருப்பது யாருக்குத் தெரியப் போகின்றது என்ற தைரியத்தில் வெளியில் தலை காட்டினார். அதனால் அங்கிருந்த அவர் ஊரை சேர்ந்த ஒரு சாதுவிற்கு காஷினாத் அங்கு வசிப்பது தெரிய வர அவர் காஷினாத்தின் வீட்டிற்கு உடனேயே செய்தி அனுப்பினார். அவ்வளவுதான். காஷினாத்தின் சகோதரர் சில ஆட்களின் துணையோடு அங்கு வந்து காஷினாத்தை தேடிக் கண்டு பிடித்து அவரை ஒரு கைதி போல தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றார்.
ஊருக்கு அழைத்து வந்ததும் மீண்டும் அவரைக் கட்டாயப்படுத்தி பள்ளியில் சேர்த்தார்கள். பள்ளியில் சேர்ந்த காஷினாத்  நன்கு படித்து முதன்மை வகுப்பில் தேறினாலும் மனதில் மீண்டும் அமைதி இன்றி தவித்தார். சாப்பாட்டிலும் கேளிக்கைகளிலும் நாட்டம் இன்றி இருந்தார். காஷினாத்திற்குப் பூணல் போட்டார்கள். பூணல் போட்டு ஒன்றரை வருடம் கழிந்தபோது காசிக்கு யாத்திரை செய்து விட்டுத் திரும்பி இருந்த அவர் தாயார் மரணம் அடைந்தாள். அவருக்கு அதோடு வீட்டினருடன் இருந்த ஒரே தொடர்பு அறுந்தது என்றே கூற வேண்டும் .
அவள் மறைந்த உடன்  இனி அவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாலும் யாராலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது என்ற நிலை தோன்றி விட்டது. 1890 ஆம் ஆண்டு. அவர் தாயார் மரணம் அடைந்து ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன. மீண்டும் ஒரு நாள் யாரிடமும் கூறாமல் இரவு வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். அதோடு அவர் வீட்டுடன் இருந்த மொத்த தொடர்பும்  அறுந்தது. தனது பதிமூன்று வயதில் வாரணாசிக்கு வந்தவர் பசிக் கொடுமையினால் பாதிக்கப்பட்டார். மூன்று நாட்கள் ஆகாரம் கிடைக்காமல் அவதிப்பட்டார். ஒரு முறை உணவு கிடைக்காமல் பசிக் கொடுமையுடன் இருந்தபோது எங்கிருந்தோ வந்த ஒருவர் உணவுப் பொட்டலத்தை தந்து விட்டுச் சென்றார். அதை உண்ண  அமர்ந்தவர் ஒரு ஆலயத்தில் இருந்து மணி அடிக்கும் சப்தம் வரவே என்ன செய்வது என தவித்தார். ஆரத்தி எடுக்கும் சமயத்தில் ஆலயத்துக்கு போகாமல் இருக்ககூடாது என்பது அந்த கால விதியாக இருந்த நேரம். அப்படி செய்தால் அது தெய்வக் குற்றம் ஆகிவிடும். சுற்றிலும் குரங்குகள் வேறு இருந்தன. சாப்பாட்டை எங்கு வைத்துவிட்டுப் போவது. அதை விட்டுச் சென்றால் குரங்குகள் அல்லவா அதை தின்றுவிடும். காரணம் அந்தக் குரங்குகள் அனைத்தும் அவர் சாப்பாடையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவாறு அமர்ந்து இருந்தன. ஆகவே நடப்பது நடக்கட்டும் என எண்ணிக் கொண்டே அந்த உணவை சற்று மறைவான இடத்தில் வைத்துவிட்டு ஆலயத்தின் ஆரத்திக்கு சென்றுவிட்டுத் திரும்பினார். என்ன ஆச்சர்யம்? அவர் உணவை எந்த குரங்கும் சாப்பிடவில்லை. மாறாக அதை தொடக் கூட இல்லை. மற்ற பிராணிகளிடம் இருந்து அதை பாதுகாத்தவாறு அமர்ந்து இருந்தன. அதுவே அவர் மனதுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. சில நாட்கள் அங்கு தங்கி இருந்தவர் பல இடங்களுக்கும் சென்றுவிட்டு சித்திரகுட் என்ற நகரை அடைந்தார்.
ஆறு நாட்கள் தொடர்ந்து நடந்து சித்திரகுட் நகரை அடைந்தவர் அங்கு பிரேமா தாஸ் என்ற சாதுவின் ஆசிரமத்தில் தஞ்சம் அடைந்தார். அந்த ஊரின் அருகில் இருந்த மலை குகைக்கு சென்று அமர்ந்து கொண்டு  ஒரு வருடம் தவம் செய்தார். அந்த நேரத்தில் காஷினாத்துக்கு மௌன மகராஜ் என்பவருடன் தொடர்பு ஏற்பட்டது. அவரிடம் இருந்துதான் ராம ரஷ ஸ்தோத்திரம் என்ற மந்திரத்தைக் கற்று அறிந்தார். அதை முழுமையாகக் கற்று அறிந்தால் நினைத்தது நடக்குமாம். அவ்வளவு சக்தி வாய்ந்த மந்திரம் அது. அதைக் கற்றுக் கொள்வதும் சுலபம் அல்ல. 40 நாட்கள் கடுமையான அனுஷ்டானம் இருந்து மந்திரோபதேசத்தைப் பெற வேண்டும். அந்த காலகட்டத்தில் யாருடனும் பேசக் கூடாது. பால் மட்டுமே ஆகாரமாக அருந்த வேண்டும். முதலிலேயே பூஜைக்கு தேவையான அனைத்தையும் நாற்பது நாட்களுக்கு வாங்கிக் கொண்டு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். கையில் பணம் இல்லை. பூஜைக்கு வேண்டிய சாமானுக்கு எங்கே  போவது? ஆனால் அதுவே கடவுளின் மகிமை. அவர் அது குறித்து யோசனை செய்து கொண்டு இருந்தபோதே முன்பின் தெரியாத யாரோ ஒருவர்  வந்தார். பூஜைக்கு வேண்டிய அனைத்து சாமான்களையும் தந்தார்.  குருநாதரின் அனுமதியோடு அதை பெற்றுக் கொண்டார். அதைக் கொண்டு அனுஷ்டானத்தை செய்யத் துவங்கியவருக்கு எங்கிருந்தோ வந்த சாதுக்களும் சன்யாசிகளும் அனைத்து உதவிகளையும் செய்ய அவை அனைத்தையுமே குருநாதரின் அனுமதியோடு பெற்றுக் கொண்டார். 40 நாட்கள் அனுஷ்டானம் செய்து முடித்தார். அனைவருக்கும் அன்னதானம் செய்ய வேண்டும். தன்னிடம் இருந்த உணவை பாத்திரத்தில் இருந்து அவர் எடுத்துப் போடலானார். பாத்திரத்தில் இருந்த உணவும் போடப் போட குறையவே இல்லை. அதில் இருந்து உணவும் வந்து கொண்டே இருந்தது. நானூறுக்கும் மேற்பட்டவர்கள் அன்னதானம் பெற்றார்கள்! அது எப்படி நடந்தது என்பதே ஆச்சர்யம்!!
பல்வேறு இடங்களுக்கும் சுற்றித் திரிந்தவர் தனது 27 ஆம் வயதில் சன்யாச தீட்ஷை பெற்று மதசூதனதாஸ் என்ற பெயரை அடைந்தார். அந்த நேரத்தில் அவர் தந்தை மரணம் அடைந்து விட்ட செய்தி கிடைத்தும் அங்கு அங்கு போகவில்லை. அவர் சகோதரர்களும் ஒன்றன் பின் ஒருவராக மரணம் அடைந்தார்கள். ஆனால் சன்யாச தீஷை பெற்று விட்டால் இனி வீட்டிற்கு செல்ல முடியாது , சொந்த பந்தம் என்பது கிடையாது என்பதினால் அவர் யாருடைய மரணத்துக்கும் செல்லவில்லை. மன உறுதியுடன் இருந்து விட்டார். இன்னமும் அவர் தேடிக் கொண்டு இருந்த நான் யார் என்ற கேள்விக்கு விடை கிடைக்கவில்லை. வயது 29 ஆயிற்று. தனக்கு ஒரு நல்ல குரு தேவை என்பதை உணர்ந்து கொண்டவர் பல இடங்களுக்கும் சென்றபோது சுவாமி விவேகானந்தரை சந்திக்க நேர்ந்தது. அவரை சந்தித்தபோது கண்களில் நீர் ஓட தனக்கு  நடந்தது அனைத்தையும் கூறியவர் தான் நிம்மதி இழந்து தவிப்பதாகவும், மனதில் இன்னமும் அமைதி தோன்றவில்லை என்றும் கூற விவேகானந்தரோ சிரித்துக் கொண்டே அனைத்தும் விரைவில் சரியாகி விடும் என்று கூறி விட்டுச் மறைந்து விட்டார். தான் கண்டது கனவா அல்லது நனவா எனத் தெரியாமல் குழம்பிய மதசூதனதாஸ் அது முதல் அடுத்த 12 ஆண்டுகள் விவேகானந்தரின் கொள்கைகளைக் கடைப் பிடித்து வரலானார்.  பல இடங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தார். சாதுக்கள் மற்றும் சன்யாசிகளை சந்தித்து அவர்களின் கருத்துக்களை கேட்டு ஆன்மீக அறிவு பெற்றார். அதற்கு அடுத்த பத்து ஆண்டுகளும் குஜராத்தில் இருந்த கிர்னார் எனும் காட்டுக்குள் வசித்தார். சுற்றிலும் முதலைகள், மிருகங்கள் என இருந்தும் அவை எதுவுமே அவரை ஒன்றும் செய்யவில்லை.  
 தியான யோகி 
1910 ஆம் ஆண்டு குஜராத் மாநிலம் வந்து சேரும்வரை பல இடங்களுக்கும் சென்றார். அங்கு அபு மலைப்  பகுதிக்குச் சென்று ஐந்து ஆண்டுகள் அங்கிருந்த ஒரு குகையில் தவம் செய்தார். அங்கு பல நாட்கள் தங்கி இருந்ததினால் பல சாதுக்களுடன்  தொடர்பு ஏற்பட்டது. அவர்களிடம் இருந்து பல சாதனாக்களை பயின்றார். அங்கு ஷத்ருக்னதாஸ் என்பவருடன் பழக்கம் ஏற்பட்டது. அவர்கள் இருவருமே ஒரே இடத்தில் படுப்பது உண்டு. ஒரு வித்தியாசம். இரவு நேரத்தில் ஷத்ருக்னதாஸ் வெளியில்தான் படுப்பார். மதசூதனதாசோ தன்னை மிருகங்கள் வந்து கொன்று விடுமோ என பயந்தவாறு குகை வாயிலில் தீயை மூட்டி வைத்து விட்டே உள்ளே படுப்பார். தீ இருந்தால் மிருகங்கள் தாம் உள்ள இடத்துக்கு வராது என நம்பினார். ஆனால் ஷத்ருக்னதாஸ் அவரிடம் கூறுவார் '' என்னதான்  தீ மூட்டினாலும் முடிவு என்பது நமக்கு வந்து விட்டால் நம்மால் தப்பிக்கவே முடியாது. ''. அதற்கேற்ப ஒரு சம்பவம் நடந்தது. ஒரு நாள் அவர்கள் இருவரும் வெளியில் படுத்து இருந்தார்கள். மதசூதன்தாஸ் தன்  பக்கத்தில் தீயை மூட்டி விட்டு படுத்திருந்தார். இரவு ஒரு புலி அவர்கள் இருந்த இடத்தை தாண்டிச் சென்று ஒரு காட்டு நாயை விரட்டிப் பிடித்துக் கொன்று விட்டு அதன் மீதி இறைச்சியையும். எலும்புகளையும் அவர்கள் படுத்து இருந்த இடத்தின் அருகில் போட்டு விட்டுச் சென்று விட்டது. அது குறித்து மதசூதனதாசிடம் ஷத்ருக்னதாஸ் கூறினார் '' அதே புலி நம்மையும் கொன்று இருக்கலாம்.. தீயை மூட்டி வைத்து என்ன பயன்? நம்மைத் தாண்டி தீயையும் தாண்டிப் போய் உள்ளது பசியோடு இருந்த அந்தப் புலி.  நம்மை சாப்பிடவில்லை. ஆகவே நமக்கும் மேலே ஒருவன் இருக்கின்றான் ...அவனே நம்மையும் காபற்றுவான் என்ற நம்பிக்கை வர வேண்டும்''. அதைக் கேட்ட மதசூதனதாஸ் மனதில் தெளிவும் ஒரு வைராக்கியமும் வந்தது. அந்த நிகழ்ச்சி அவர் வாழ்க்கையில் மறக்கவே முடியாத அளவு திருப்பு முனையாகவே அமைந்தது.  ஒரு  கட்டத்தில்   அவர் இமயமலை அடிவாரத்துக்குச் சென்று அங்கு இருந்த ஒரு குகைக்குள் அமர்ந்து கொண்டு பத்து ஆண்டுகள் தவம்  செய்து உள்ளார் . மேலும் அங்கு தங்கி இருந்தபோது அந்த வயதிலும் பாலி, சமஸ்கிருதம் போன்ற மொழிகளை கற்று அறிந்தும், ஹடயோகம், ஆயுர்வேத மருத்துவம், ஹார்மோனிய வாத்தியம் வாசிப்பது போன்றவற்றையும் கற்று அறிந்தார்.
மதசூதனதாசிற்கு மந்திர சக்தி மூலம் குண்டலினியை எழுப்பி ஆன்மீகப் பாதையில் வேகமாகச் அழைத்துச் சென்று இறைவனைக் காண வழி வகுத்தவர் பரமேஸ்வர்தாஸ்ஜி என்ற குரு ஆவார். 1920 ஆம் ஆண்டு தான யோகி ரதன்பூர் என்ற இடத்துக்கு மதசூதனதாஸ்  வந்தபோது அந்த ஊர் மிகவும் பின் தங்கிய நிலையில் இருந்தது. அந்த ஊரில் மழை காலத்தில் பெய்யும் தண்ணீரை தாங்கி நின்று ஊருக்கு தண்ணீரை தந்து கொண்டு இருந்தது ஒரே ஒரு குளம்தான். மற்ற காலங்களில் அது வற்றிக் கிடக்கும்போது அங்குள்ள மக்கள் வெகு தொலைவு  சென்று தண்ணீர் எடுத்து வர வேண்டியதாயிற்று. அதைக் கேள்விப்பட்ட மதசூதனதாஸ்  அந்த ஊருக்குச் சென்றார். அந்த குளத்தின் மையப் பகுதிக்குச் சென்று அங்கு சில மணி நேரம் நின்றவாறு ஜெபம் செய்தப் பின்னர் அதில் தானே சிறிதளவு பூமியை தோண்டினார். மூன்றே அடி ஆழம்தான் தோன்றி இருப்பார், அதில் இருந்து தண்ணீர் பீச்சிக் கொண்டு வெளி வந்தது. அந்த தண்ணீரினால் குளம் மீண்டும் நிறைந்தது மட்டும் அல்ல, அதன் பின் எந்த காலத்திலும் அந்தக் குளம் வற்றவே இல்லை. அதனால் அவர் மாபெரும் மகானாக இருக்க வேண்டும் என மக்கள் கருதினார்கள்.
மற்றொரு சம்பவம் நடந்தது. ஒரு வைபவத்தில் அனைவருக்கும் இனிப்பு வழங்கிக் கொண்டு இருந்தார்கள். வந்தவர்களோ மிக அதிகம். இனிப்பும் தீர்ந்து விட்டது. என்ன செய்வது என இனிப்பு வழங்கியவர்கள் திகைத்து நின்றபோது அந்த பாத்திரத்தை ஒரு துணியால் மூடச் சொல்லிவிட்டு அதில் கையை விட்டு இனிப்பை எடுத்து வழங்குமாறு மதசூதனதாஸ் கூற அவர்களும் அதை செய்ய வந்திருந்தவர்கள் அனைவருக்கும் அதே இனிப்புப் பண்டம் கிடைத்தது. இனிப்புப் பண்டமும் தீரவே இல்லை.
இன்னும் ஒரு சம்பவம். ஒருவரின் வீட்டில் நல்ல பால் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்த பசுவின் காம்புகளில் இருந்து ஒரு நாள் பாலுக்கு பதிலாக ரத்தமே வந்தது. ஆகவே அவன் மதசூதனதாசிடம் சென்று அந்த பசு மீண்டும் பால் சுரக்கத் துவங்கினால் அவருக்கு தினமும் தான் பால் தருவதாக வேண்டிக் கொள்ள திடீரென அந்த மாட்டின் காம்புகளில் இருந்து ரத்தம் சுரப்பது நின்று பால் சுரக்கலாயிற்று. இப்படியாக அவர் மூலம் தொடர்ந்த மகிமையினால் அவர் புகழ் பல இடங்களிலும் பரவலாயிற்று.
சில நாட்கள் அங்கு இருந்தப் பின் மதசூதனதாஸ் பந்த்வாட் என்ற ஊருக்குச் சென்றார். அங்கிருந்தவர்கள் அவர் மகிமையை கேள்விப்பட்டு இருந்தார்கள். ஆகவே எப்படியாவது அவரை அங்கிருந்த ஆசிரமத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்கச் செய்ய வேண்டும் என விரும்பினார்கள். அந்த ஆசிரமத்தில் ஒரு ஹனுமார் ஆலயம் உள்ளது. அது அங்கு வந்ததே ஒரு விசித்திரமான சம்பவத்தினால்தான். ஒரு நாள் ஒரு விவசாயியின் கனவில் ஹனுமார் தோன்றி தான் அந்த விளை நிலத்தில் புதைந்துக் கிடப்பதாகவும் தன்னை வெளியில் எடுத்து ஆலயம் அமைக்குமாறும் கூறினார். அவனும் ஹனுமார் கூறிய இடத்தைத் தோண்டி அதில் புதைந்துக் கிடந்த ஹனுமார் மற்றும் பைரவர் சிலைகளை வெளியில் எடுத்து உள்ளூர் மக்களின் உதவியுடன் அங்கு ஆலயம் அமைத்து இருந்தான். அதற்கு முன் அவன் பூமியைத் தோண்டி ஹனுமார் சிலையை வெளியே எடுக்க முயன்றபோது அது எளிதில் வெளியில் வரவில்லை. எத்தனை முயன்றும்  அதை வெளியில் எடுக்க முடியவில்லை. மீண்டும் அவன் கனவில் தோன்றிய ஹனுமார் ஒன்பது பேர்கள் ஒரு மாட்டு வண்டியில் கயிற்றைக் கட்டி இழுத்தால்  மட்டுமே தான் வெளியில் வருவேன் என்றார்.  அவனும் அது போலவே செய்து சிலையை வெளியில் எடுத்தான். அந்த ஹனுமார் இருந்த அந்த ஆலயத்தில் இருந்ததே ஆசிரமமும். ஆகவே மதசூதனதாசை  அழைத்து அவரை அங்கேயே தங்க வைத்தார்கள். அந்த ஹனுமார் சிலை வைக்கப்பட்டு இருந்த இடத்தின் கீழ் ஒரு குகையும் இருந்தது. அதற்குப் போய் வர சிறு பாதையும் இருந்தது. அதில்தான் மதசூதனதாஸ் தங்கி இருந்து த்யானம் செய்வது பழக்கம். மற்ற நேரங்களில் வெளியில் வந்து பிரசங்கங்கள், ஆன்மீக சொற்பொழிவுகள் போன்றவற்றை ஆற்றி வந்தார். அது முதல் அவரை மக்கள் தியான யோகி என்று அழைக்கலாயினர்.
தியான யோகி அந்த குகைக்குள் சென்று தியானம் செய்த போது ஆறு அங்குல நீளமான தேள்களும், பூரான் மற்றும் பாம்பு போன்றவை அவரை கடிக்க வந்து அவர் உள்ளே நுழைவதை  தடுக்க முயலுமாம். ஆனால் அவற்றைக் கண்டு கலங்கவில்லை. அனைத்தும் கடவுளின் செயலே என அவற்றை உதாசீனப்படுத்திவிட்டு அங்கு சென்று அமர்ந்தவாறு தியானம் செய்து வந்தார். அவர் உச்சரித்துக் கொண்டே இருந்த ராமநாம மந்திரமே அதற்கு உதவியதாம். அவர் அதை உச்சரிக்க உச்சரிக்க அங்கு வந்த அனைத்து சங்கடங்களும் தானாகவே விலகின.
அங்கு அவர் தங்கி இருந்தபோது அவர் செய்து காட்டிய மகிமைகள் ஏராளம் உண்டு. ஒருமுறை அவர் பயணம் செய்து கொண்டு இருந்த வண்டியில் காஸ் தீர்ந்து விட வழியில்  வண்டி நின்றது. ஊருக்கு செல்ல இன்னும்  75 மைல்கள் இருந்தன. வண்டிக்காரன் என்ன செய்வது எனத் தெரியாமல் முழித்தபோது தியான யோகி அவனிடம், வண்டியை எடுக்குமாறும்,  காஸ் மீட்டரைப் பார்க்காமல் வண்டியை ஓட்டுமாறும் கூறினார். அவனும் வண்டியைக் கிளப்ப எந்த தடங்களும் இல்லாமல் வண்டி ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தது.
இன்னொரு சம்பவம். அந்த ஊரில் ஒரு கிணற்றில் ஒரு இளம் பெண் விழுந்து விட்டாள். அவளைக் கஷ்டப்பட்டு  மேலே தூக்கினார்கள். ஆனால் அதற்குள் அவள் மூச்சே நின்று இருந்தது. அழுதபடி அந்தப் பெண்ணை தூக்கிக் கொண்டு அந்த ஹனுமார் ஆலயத்தின் முன் தியான யோகியை  வேண்டிக் கொண்டவாறு  அவளைக் கீழே  கிடத்தினார்கள். அவ்வளவுதான் அங்கு அவளை பூமியில் வைக்க இறந்தவள் எனக் கருதப்பட்டவள் உறக்கம் கலைந்தது போல விழித்து எழுந்தாள்.
இன்னொரு முறை அந்த ஊரில் பெரும் தண்ணீர் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. ஊரில் இருந்த மூன்று கிணறுகளை தோண்டியும் தண்ணீர் வரவில்லை. யோகியின் கனவில் தோன்றிய ஹனுமார் அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் பூமியை தோண்டுமாறு கூறினார். ஆகவே தியான யோகி தானே கிளம்பிச் சென்று அந்த இடத்தை தோண்டினார். மூன்றே அடி தோண்டுவதற்குள்  அந்த இடத்தில் இருந்து தண்ணீர் பீரிட்டபடி  வெளியில் வந்தது. ஊரில் தண்ணீர் பிரச்சனை தீர்ந்தது.
இன்னும் ஒருமுறை தியான யோகி சுற்றுப் பயணத்தில் இருந்தார். ஒரு இடத்தில் தாகம் எடுக்க கிணற்றில் தண்ணீர் எடுத்துக் கொண்டு இருந்த ஒரு பெண்ணிடம் சென்று குடிக்கத் தண்ணீர் கேட்டார். ஆனால் அவள் தண்ணீர் தர மறுத்ததும் இல்லாமல் அவரை தரக் குறைவாக பேசி  அனுப்பினாள். ஆகவே கோபம் அடைந்தவர்  அந்த இடத்தில் உள்ள தண்ணீர் அனைத்தும் உப்பு நீராக மாறட்டும் என சபித்தார். அவ்வளவுதான், அத்தனை நாளும் சுவையாக  இருந்த தண்ணீர் அனைத்தும் உப்பு நீராக மாறின.  அவர்கள் ஓடிச் சென்று அவர் கால்களில் விழுந்து  மன்னிப்புக் கேட்டு அழுதார்கள். ஆகவே இறக்கம் கொண்டவர் மீண்டும் அந்த ஊரின் அனைத்து தண்ணீரையும் மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வர ஆறுமாதம் அனுஷ்டானம் செய்ய வேண்டி இருந்தது. அப்போது  அவர் நினைத்தார் கோபம் கொள்வது எளிது,   ஆனால் அதனால் ஏற்படும் விளைவுகளை  நிவர்த்தி செய்வது மிகக் கடினம்.
இப்படியாக பல இடங்களுக்கும் சென்று ஆன்மீக ஒளிப் பிரச்சாரம் செய்து கொண்டு வந்தவருக்கு  ஒரு கட்டத்தில் தனக்கு வாரிசை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது. அந்த நேரத்தில் அவர் மும்பைக்குச் சென்று இருந்தார். அங்கு பிரவீன்ஜி ஜானி என்ற தம்முடைய பக்தர் வீட்டில் தங்கி இருந்தார். அவர்கள் தியான யோகி கூறியபடி நவராத்திரி  விரதங்களை அனுஷ்டித்து வந்தார்கள். அவர்களுடைய மகள் ஆஷா என்பவள் பதிமூன்றே வயதான சிறுமியாக அப்போது இருந்தாள். அவளுக்கு படிப்பில் நாட்டம் இல்லை. எப்போது தியானத்தில் ஈடுபட்டு வந்தாள் . அது அதிகமாக அதிகமாக அவளுக்கு சாமி ஏறியது போல அடிக்கடி வரத் துவங்கியது.  தன்னை துர்கையின் அவதாரம் எனக் கூறிக் கொண்டாள். அந்த நேரத்தில்தான் தியான யோகியும் அங்கு வந்தார். அவள் நிலையைக் குறித்து ஆஷாவின் பெற்றோர்கள் அவரிடம் கூற அவளே தனக்கு வாரிசாக உருவாகி உள்ளாள் என்பதைப் புரிந்து கொண்ட தியான யோகி அவள் பெற்றோர்களிடம் அது குறித்துப் பேசி அவளை தானே சிஷ்யையாக எடுத்துக் கொண்டு அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் சென்று தமது இயக்கத்தை பரப்ப அவளை தயார் செய்தார். சில நாட்களில் தீபக்ஜி  என்பவரும் அவர்களுடன் வந்து சேர்ந்து கொண்டார்.
 தியான யோகியும்  ஆனந்தி மாவும் 
அவர்கள் மூவரும் ஒரு கட்டத்தில் அமேரிக்காவிற்கு  சென்று ஆன்மீக வகுப்புக்களை நடத்தத் துவங்கினார்கள். பல பக்தர்கள் அவரிடம் வந்து குவிந்தார்கள். தியான யோகி அமெரிக்காவில் நான்கு ஆண்டுகள் இருந்தார். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில்  அனைவரிடமும் ஆஷா தேவியே தனது வாரிசு எனப் வெளிப்படையாகப் பிரகடனப் படுத்தினார். நாட்கள் செல்லச் செல்ல தியான யோகியின் உடல் நலிவுற்றது. யாரோ அவருக்கு சூனியம் வைத்து விட்டதாக பலரும் நினைக்கலாயினர். அவரும் உடல் நிலையைக் கருதி 1981 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவுக்கு திரும்பி வந்தார். அமெரிக்காவில் ஆஷா மாதாவும் தீபக்ஜீயும் ஆன்மீகப் தொடர்ந்து கொண்டு   இருந்தார்கள். அதன் பின் சில மாதங்களில் சில காரணங்களுக்காக தியான யோகி அவர்கள் இருவரையும் தன்னிடம் வரவழைத்து இருவரையும் கட்டாயப்படுத்தி ஆன்மீக திருமணம் செய்து வைத்தார். அதற்குக் காரணம் ஆஷா மாவிற்கு அடிக்கடி சாமி வருவதினால் அவளை தன்னிலை அடைய வைக்க வேண்டும் என்பதற்கும் , வெளிநாட்டு வாழ்க்கைக்கு அவளுக்கு ஒரு துணை தேவை என்பதினாலும் அப்படி முடிவு செய்ததாகக் கூறினார். அதன்பின் அவர்கள் மீண்டும் 1982 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவிற்குச் சென்று ஆன்மீகப் பயணத்தை தொடர்ந்தார்கள்.
 தியான யோகியின் சமாதி 
படம் நன்றி:

இப்படியாக காலம் சென்று கொண்டு இருக்க 1992 ஆம் ஆண்டு ஆமாதாபாத் நகரில் அவர் தங்கி இருந்தபோது அவர்களை இந்தியாவிற்கு வரவழைத்து தனது அனைத்து சக்திகளையும் ஆஷா மாவுக்கு தந்துவிட்டு ஆஷா மா மற்றும் தீபக்ஜீ  இருவருக்கும் சேர்த்து 'ஆனந்தி மா' என்ற பட்டப் பெயரை அளித்தார். 1994 ஆம் ஆண்டு தனது ஆன்மீகப் பணிகளை முடித்துக் கொண்டவர் ஆகஸ்ட் மாதம் 29 ஆம் தேதியன்று மகா சமாதி அடைந்தார்.
 தியான யோகி, ஆனந்தி மா மற்றும் தீபக்ஜி 

அவர் விட்டுச் சென்றுள்ள ஆன்மீகப் பணிகளை இன்று ஆனந்து மா எனும் ஆஷா மாதாவும், தீபக்ஜீயும் செய்து வருகிறார்கள். குஜராத் மாநிலத்தில் தியான யோகி இறுதிக் கடன்களை செய்த இடத்தின் அருகிலேயே நர்மதை நதிக்கரையில் தியானபீடம் ஒன்றை அமைத்து உள்ளார்கள். அங்கு தியான யோகியின் ஒரு ஆலயமும் அமைத்து உள்ளார்கள். அவர்கள் அனைத்து இடங்களிலும் யோகா மையங்களில் யோகா கலையைக் கற்றுத் தந்தபடியும் மற்றும் ஆன்மீக வகுப்புக்களையும் நடத்தி வருகிறார்கள்.
தியான யோகியின் பாதங்களுக்கு  பூஜை


அமெரிக்காவில் சுமார் ஏழு ஏக்கர் நிலப்பரப்பில் 
அமைந்து உள்ள ஆசிரமத்தின் விலாசம் :-
DYC - Antioch

3306 Contra Loma Boulevard

Antioch, CA

925-779-9660

இந்தியாவின்  குஜராத் மானிலத்தில் 
பருச் மாவட்டத்தில் ஆசிரமத்தின் விலாசம் :-
Shri Anandi Ma Ashram

P.O. Nikora

Dist. Bharuch

Gujarat, India