Wednesday, June 29, 2011

Kanaga Mahalashmi Temple

கனக மகாலஷ்மி ஆலயம் 
சாந்திப்பிரியா  
ஆந்திரப்பிரதேசத்தில் விசாகப்பட்டினம் என்பது மிகப் பெரிய நகரம். அந்த நகரத்தின் மத்தியப் பகுதியான புருஜுபெடா எனும் இடத்தில் உள்ளது  இந்த ஆலயம். சுஇந்த ஆலயத்தில் அம்மாவாறு என்று மக்களால் அழைக்கப்படும் கனகலஷ்மியின் சிலை நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு  முற்பட்டது என்கிறார்கள். இந்த ஆலய தேவியின் ஸ்தல புராணம் பற்றிய முழு விவரங்கள் கிடைக்கவில்லை. அனைத்தும் வாய்  மொழிக் கதையாகவே உள்ளன. ஆனால் இந்த ஆலயம் 1917 ஆம் ஆண்டுகளில்  இந்த இடத்தில் அமைக்கப்பட்டு உள்ளது. அந்த ஆலயத்தைப் பற்றிக் கூறப்படும் கதை இது.
1912 ஆம்  ஆண்டு வாக்கில் ஒரு கிணற்றில் இந்த தேவியின் சிலை கிடைத்ததாகவும் அங்கு வசித்து வந்த மக்கள் அதை வெளியில் எடுத்து அந்த சாலையிலேயே ஆலயம் அமைத்தார்களாம்.  ஆனால் சில  ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதாவது 1917 ஆண்டுவாக்கில் உள்ளூர் நகராட்சியினர்  அந்த சாலையை விஸ்தரித்துக் கொண்டு இருந்த போது சாலையின் நடுவில் இருந்த அந்த தேவியின் ஆலயத்தை அகற்றிவிட்டு அந்த சிலையை வேறு ஒரு இடத்தில் கொண்டு சென்று வைத்து விட்டார்களாம்.  அதன் பின் அதே ஆண்டின் பின் பகுதியில் அந்த நகரம் முழுவதும் கொடிய பிளேகு என்ற நோய் பரவி பல மக்கள் இறந்து போயினர்.  அந்த நோயைக் கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை.  அந்த நிலையில்  ஒருவருக்கு கிடைத்த அருள் வாக்கில் தன்னை அங்கிருந்து அகற்றியதினால்தான் இந்த நிலை ஏற்பட்டது என்று அந்த அம்மன் கூற அதைக் கேட்டு  பயந்து போன மக்கள் சாலையின் நடுவில் அமர்ந்து இருந்த அந்த தேவியை அகற்றியதினால் கோபமுற்றவளின் சாபத்தினால் அந்த கேடு வந்துள்ளது என நினைத்து மீண்டும் அந்த தேவியை அந்த பழைய இடத்திலேயே வந்து பிரதிஷ்டை செய்து ஆலயம் அமைக்குமாறு நகர அதிகாரிகளிடம் கூற அவர்களும் அந்த தேவியை மீண்டும் பழைய இடத்தில் கொண்டு வந்து வைத்து பிரதிஷ்டை செய்த மறுநாள் முதலே  பிளேகு நோயின் கடுமை மறையத் துவங்கியதாம். அது முதல் அந்த  தேவியை  'கனகலஷ்மி அம்மாவாரி'  என்று  அழைக்கின்றார்கள் .
இன்னொரு உள்ளூர் புராணக் கதையின்படி  இந்த அம்மன் விசாகப்பட்டினத்தை ஆண்டு வந்த மன்னர்களின் பரம்பரை பரம்பரையாக  அவர்களின் குலதெய்வமாக இருந்தது என்றும், அந்த மன்னனின் அரண்மனை புருஜு பேட்டை எனப்படும் இந்த இடத்தில்தான்  இருந்தது என்றும்,  அந்த அரண்மனை கிணற்றில்தான் இந்த அம்மன் சிலை கிடைத்தது என்றும் கூறுகிறார்கள்.  அந்த காலத்தில் விசாகப்பட்டினம் கோட்டைகள் இருந்த இடம் என்பது  உண்மையே. நடந்த பல யுத்தங்களில் அங்கிருந்த கோட்டைகள் முஸ்லிம் மன்னர்களின் படையெடுப்புகளினால் அழிந்தும் உள்ளன. ஆகவே அந்த மன்னன் யுத்தத்தில் தோற்கடிக்கப்பட்டு ஓடியபோது அந்த தேவியின் சிலையை பாதுகாப்பாக மறைத்து வைக்க அந்தக் கிணற்றில் போட்டு வைத்து இருக்கலாம் என்றும் இந்த அம்மனைப் பற்றி கூறப்படும்  கதை நம்பக் கூடிய அளவில் உள்ளது.
அந்த ஆலயத்துக்கு வரும் பெண் பக்தர்கள் தாங்கள் தாலி பாக்கியம்  பெறவும், தமது குழந்தைகள் நல்லபடியாக இருக்கவும், தம்முடைய குடும்பம் வளமாக இருக்கவும் இந்த தேவியிடம் வந்து பிரார்த்தனை செய்து பால் அபிஷேகம், சந்தன அபிஷேகம் போன்றவற்றை செய்கிறார்கள். முக்கியமாக மார்கசீரா மாத காலம்  -மார்கழி மாதம்- என அழைக்கப்படும் காலமான டிசம்பர் மாத  கடைசி முதல் ஜனவரி  மாதம் முழுவதும் ஆலயத்தில் கூட்டம் திரளாக இருக்கும். வியாழர் கிழமை அந்த தேவிக்கு உகந்த நாளாம். ஆகவே ஒவ்வொரு வாரமும் வியாழர் கிழமைகளிலும் கூட்டம் அதிகமாகவே உள்ளது. ஆலயத்தின் ஒரு விசேஷம் என்ன என்றால் இங்கு பூசாரிகள் கிடையாது. அவரவர் வந்து தாமே சாமியை தொட்டு பூஜிக்கலாம். மேலும் ஆலயத்திற்கு மேற் கூரையும் கிடையாது. காரணம் அவள் அதை விரும்பவில்லை. தான் சர்வ வியாபி என்பதினால் தான் ஒரு கூரையின் அடியில் இருக்க விரும்பவில்லை என்று கூறினாளாம். ஒரு நாளைக்கு மூன்று முறை பஞ்சாமிருத அர்ச்சனை செய்யப்படுகின்றது.
இந்த ஆலயத்தின் வருடாந்திர மார்கசீரா மகோற்சவம் எனப்படும் ஒரு மாத பண்டிகையில் தினமும் 300 பேர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய  வேண்டும். வியாழக்  கிழமையில் 600 பேர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும், மற்றும் பண்டிகையின் கடைசி நாள் அன்று பத்தாயிரம் பேர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும் என்பது விதியாம். அதன் கணக்கிற்கான அர்த்தம் தெரியவில்லை என்றாலும் அது  அம்மனின் அருள் வாக்காக இருந்ததினால் அதை கடை பிடிக்கின்றார்களாம்.
பக்தர்கள் காணிக்கையாக 1,116 /- ரூபாய் தரலாம்.  அதை DD அல்லது காசோலையாக கீழ் கண்ட முகவரிக்கோ அல்லது நேரடியாக ஆலய வங்கிக் கணக்கில் Savings Bank A/c No. 060810011050085 என்ற எண்ணில்  ஆந்திரா பேங்க், விசாகப்பட்டினம்  கிளைக்கு நேரடியாகவும்  பணத்தை அனுப்பலாம். இந்த எண்ணிக்கைக்கான  அர்த்தமும் தெரியவில்லை.  மிகவும் பிரசித்தமான, பழமையான இந்த ஆலய நிர்வாகம் அரசாங்க அதிகாரியின் கீழ் உள்ளது. ஆலய விலாசம் :-

D. Bramaramba M.A
Deputy Commissioner & Executive Officer
Sri Kanaka Maha Lakshmi Ammavari Devasthanam
Burujupeta, Visakhapatnam. A.P., INDIA.
Ph:0891-2566515, 2568645, 2711725, Cell: 9491000651.  
Email : dc_eo_kanakamahalaxmi@yahoo.co.in

Monday, June 27, 2011

Karnataka- Ganagapur Temple

 பேய் பிசாசுகளை விரட்டும் 
புனித கனகாப்பூர்  ஆலயம் 
சாந்திப்பிரியா  
 தத்தாத்திரேயரின் இரண்டாவது  அவதார புருஷரான 
ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள்
கர்னாடகா மாநிலத்தில் உள்ளது கங்காபூர் எனும் கிராமம். இந்த கிராமத்தில் உள்ள தத்தாத்திரேயர் ஆலயம் மிகவும் புகழ் பெற்றது.  இதை தத்தாத்திரேயாரின் ஷேத்திரம் என்கிறார்கள். இங்குதான் இருபத்தி நான்கு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக  தத்தாத்திரேயரின் இரண்டாவது  அவதார புருஷரான  ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள் (1378 AD−1458 AD) வசித்து வந்தாராம். தத்தாத்திரேயரின் முதலாவது  அவதார புருஷர் ஸ்ரீபத் ஸ்ரீ வல்லபா (1320 AD - 1350 AD) என்பவர். அவர்களுடைய  வரலாறு  குரு சரித்திரம் என்பதில் விவரமாக உள்ளது. பல ஆண்டுகளாக அவரைப் பற்றி ஒரு வரலாறு எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணம் உள்ளது. விரைவில் எழுதுவேன் என நினைக்கின்றேன்.  ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள் அங்கு வசித்து வந்தபோது பல மகிமைகளை செய்து உள்ளார். அங்கு உள்ள தத்தாத்திரேயர் ஆலயத்தில் அவருடைய நிர்குண பாதுகைகள் வைக்கப்பட்டு  உள்ளன. அங்கு செல்பவர்கள் அதை வணங்குவதை முக்கியமான ஒன்றாகக் கருதுகிறார்கள்.
 தத்தம் கோரிக்கைகள் நிறைவேற  இங்குள்ள ஆலயத்தில்  
உள்ள  அரச மரத்தை சுற்றி  கயிறுகளைக் கட்டி 
வேண்டிக் கொள்வது வழக்கம் 
அந்த கிராமத்தில் அந்த  மிகப் பெரிய  தத்தாத்திரேயரின் ஆலயம்  பீமா நதிக்கரையின் அருகில் அமைந்து  உள்ளது.  பீமா மற்றும் அமர்ஜா எனும் நதிகள் சங்கமிக்கும் அந்த நதி மிகவும் புனிதமானதாக போற்றப்படுகின்றது.  அந்த நதிக்கரையில் அஸ்வதா என்ற ஒரு மிகப் பெரிய அரச மரம் உள்ளது. அதை கால விருஷம் என்று கூறுகிறார்கள். அதாவது அதன் வயது யாருக்குமே தெரியாது. காலகாலமாக உள்ள அதை ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள் காலம் முதல்  அங்கு உள்ளதாக நம்புகிறார்கள். அந்த மரத்தின் மகிமைக் குறித்து ஒரு கதை உள்ளது.
முன்னொரு காலத்தில் ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள் கனகாபுரத்தில் வசித்து வந்தபோது அங்கு வயதான ஒரு பிராமணத் தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அவர்கள் இருவருக்குமே அறுபது வயதுக்கு மேலாகி இருந்தது. குழந்தை பாக்கியம் கிடையாது. ஆகவே கங்குபாய் என்ற பெயர் கொண்ட அந்த பிராமணப் பெண்மணி தினமும் அந்த மடத்திற்கு வந்து  அங்கு எரிந்து கொண்டு இருந்த விளக்கின் திரியை சரி செய்து எண்ணை ஊற்றி விட்டுச் ஸ்வாமிகளை வணங்கியப் பின் வீடு செல்வார். ஒரு நாள் அவளை ஸ்வாமிகள் அழைத்தார். நீ தினமும் வந்து எண்ணை விளக்கை சரி செய்து விட்டுச் செல்கின்றாயே, உனக்கு என்ன வேண்டும் என்றார். அந்த மாதுவோ தனக்கு குழந்தை பாக்கியம் இல்லை, தாங்களோ யாரும் அற்ற அனாதைகள், அதனால்   யாருக்காக  வேண்டிக் கொள்வது என்று கூற ஸ்வாமிகள் சிரித்தார். அப்படிக் கூறாதே தாயே, உனக்கு ஆணும் பெண்ணுமாக இரண்டு குழந்தைகள் பிறப்பார்கள். நீ தினமும் இங்குள்ள சங்கம் நதியில் குளித்துவிட்டு அதன் அருகில் உள்ள அரச மரத்தை பக்தி சிரத்தையுடன் மூன்று முறை சுற்றிவிட்டு அதற்கு பூஜை செய்.  உனக்கு குழந்தை பாக்கியம் கிடைக்கும் என்றார். அவளுக்கு ஒரு பழத்தை தந்து அதை சாப்பிடுமாறும் கூறினார்.
அவளுக்கு ஒரே ஆச்சர்யம்.  நான்  அறுபது வயதாய் எட்டி விட்டேன். தனக்கு மாத விலக்கு கூட நின்று விட்டது. குழந்தை எப்படி பிறக்கும் என அவள் நினைத்தாலும் நம்பிக்கையை இழக்காமல் அவள் ஸ்வாமிகள் கூறியதை செய்யத் துவங்கினாள்.  திடீரென நின்று விட்டு இருந்த மாத விலக்கு மீண்டும் திரும்பியது. அவள் கருவுற்றாள். இரண்டு குழந்தைகளும் அவளுக்குப் பிறந்தன. அவர்கள் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு எல்லையே இல்லை. அவர்கள் குருவிடம் சரணாகதி அடைந்து அவருக்கே சேவை செய்தவண்ணம் வெகு காலம் வாழ்ந்து இருந்தார்கள். அந்த அரச மரத்தின் மகிமை அப்படிப்பட்டது என்பதற்குக் காரணம் அதன் அடியில்தான்  பிரும்மா, விஷ்ணு மற்றும் சிவன் என்ற மும்மூர்த்திகளும் அமர்ந்து இருப்பார்கள் என்றார் .
ஒரு முறை  ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள் மூலம் தத்தாத்திரேர் அங்குள்ள மக்களிடம் கூறினாராம்  '' நான் இந்த இடத்தில்தான் வாசம் செய்து வருகிறேன்.  விடியற்காலை தினமும் இந்த நதியில் குளித்து விட்டு ஆலயத்தில் சென்று அமர்கிறேன். அங்கு நீங்கள் எனக்கு செய்யும் பூஜைகளை ஏற்றுக் கொண்டப் பின் மதியம் ஐந்து வீடுகளுக்குச் சென்று பிச்சை எடுத்து அந்த உணவையே உண்கிறேன்.  என்னுடைய பாதுகைகளை இங்கு விட்டுச் செல்கிறேன். அதை வணங்குவத்தின் மூலம் உங்கள் துயரங்கள்  அனைத்தும் தீரும்''. 
கனகாபூர் ஆலயத்தில் உள்ள புனித  நிர்குண பாதுகைகள்
படம் நன்றி: http://srikshetraganagapur.com/photo-gallery.asp  
இப்படியாக தத்தாத்திரேயர் வந்து பிட்சை எடுப்பதான ஐதீகம் உள்ளதினால் அங்கு மதியம் பிச்சைக் கேட்டு வருபவர்களை மக்கள் துரத்துவது இல்லை. காரணம் தத்தாத்திரேயர் யாருடைய உருவத்தில் வருகிறார் என்பது எவருக்கும் தெரிவது இல்லை. அதனால் அந்த கிராமத்தில் வேலை செய்யாமல் பிச்சை எடுத்து உண்பவர்கள் நிறையவே உள்ளனர்.  பிச்சைக்காரர்களைப் போல, பைத்தியக்கரர்களைப் போல என பல வேடங்களில் வந்து பக்தர்களை சோதிப்பது  தத்தரின் பழக்கமும் கூட.
ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள்  தத்தாத்திரேயாரின் இரண்டாவது அவதார புருஷராக கருதப்படுவதினால் அவர் விட்டுச் சென்றுள்ள பாதுகைகளையே தத்தாத்திரேயரின் பாதுகைகளாக கருதுகிறார்கள்.  பீமா மற்றும் அமர்ஜா எனும் நதிகள் சங்கமிக்கும் இங்கு தினமும் தத்தாத்திரேயர் வந்து நீராடுவதினால் அதை கோடி தீர்த்தம் என்கிறார்கள். காரணம் மூவுலகிலும் அதாவது தேவ, பாதாள மற்றும்  பூமியின் பல பாகங்களிலும் ஓடுவதாகக் கருத்தப்படும் கோடிக்கும் மேற்பட்ட நதிகள் தத்தாத்திரேயர் காலடி பட்டவை. ஆகவே கோடி தீர்த்தங்களில் நனைந்து உள்ள தத்தாத்திரேயர் காலடி படும்  பீமா -அமர்ஜா நதியை கோடி புண்ணிய தீர்த்தம் என்றும், அதி புனித தீர்த்தம் என்று கூறுவதில் என்ன வியப்பு?
 கனகாபூர்   ஆலயத்தில்  பேய் -பிசாசு மற்றும் பில்லி 
சூனியங்களினால்  ஆக்ரமிக்கப்பட்டவர்கள் ஆலயங்களின் 
கம்பங்களிலும் தூண்களிலும்  ஏறி  நிற்கும் காட்சி
படம் நன்றி : இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ்  
ந்ருசிம்ஹ ஸரஸ்வதி  ஸ்வாமிகள் கங்காப்பூரில் வசித்து வந்தபோது பேய் -பிசாசு மற்றும் பில்லி சூனியங்களினால் அவதிப்பட்ட மக்கள் வந்து அவரிடம் நிவாரணம் பெற்றுச் சென்று உள்ளார்களாம்.  தத்தாத்திரேயர் உள்ள இடங்களில் பேய் பிசாசுகள் நுழைய முடியாது. அவர் அவைகளை அழித்து விடுபவர். அவரைக் கண்டாலே அவை அலறி ஓடி ஒளியும். ஆகவேதான் தத்தாத்திரேயர் ஆலயங்களில்   தீய சக்திகளின் பீடிக்கப்பட்டவர்கள்  வந்து நிவாரணம் பெறுகிறார்கள். அதுவும் அம்மாவாசை மற்றும் பௌர்ணமி  தினங்களில்  அவர் ஆலயத்துக்குச் சென்று வேண்டிக் கொள்வது விசேஷமாம்.
 ஆலயத்தில் சுவாமிகளின் சிலை 
படம் நன்றி: http://srikshetraganagapur.com/photo-gallery.asp  
இந்த ஆலயத்தில் காலை ஆறு மணி , மதியம் 12 .30 மணி  மற்றும் இரவு 8.30 மணிக்கு மூன்று கால பூஜைகள்  நடை பெறுகின்றன. அந்த பூஜை நடைபெறும் நேரங்களில் அடிக்கப்படும் மத்தள ஓசையினைத் தொடர்ந்து மன வியாதி பிடித்தவர்களும்,  தீய ஆவி பிடித்தவர்களும் வந்து கலந்து கொள்ளும்போது திடீர் திடீர் என அலறுவார்கள். அதை யாரும் சட்டை செய்வது இல்லை. காரணம் அப்படிப்பட்ட காட்சிகள் அவர்களுக்கு பழகிவிட்டது. அவர்கள் வருவது அந்த தீய ஆவிகளை விரட்டத்தானே.
அந்த பூஜையை முடித்துக் கொண்டப் பின் நாம் பிட்ஷையை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். அதற்க்குக் காரணம் தத்தாத்திரேயரே  அங்கு வந்து பிட்ஷை எடுத்து உணவு அருந்துவதினால் நாமும் அங்கு உணவை அருந்த வேண்டும்.
சாதாரணமாக அந்த ஆலயத்துக்கு செல்லும் முன் நாம் நம்மை புனிதப் படுத்திக் கொள்ள பீமா நதியில் குளித்து விட்டு அங்குள்ள கல்பக விருட்ஷ மரத்தின் அடியில் சென்று அங்கு பூஜைகளை முடிக்க வேண்டும். பிறகு அங்குள்ள சனி பகவானை தரிசிக்க வேண்டும். அதன் பின்னர்தான் தாதரின் ஆலயத்துக்குச் சென்று அங்கு பூஜிக்க வேண்டும்.
 சனிபகவானின் சன்னதி 
படம் நன்றி:  http://saiamrithadhara.blogspot.com
கனகாபூர் என்பது கர்னாடகாவின் குல்பர்கா நகரில் இருந்து சுமார் 35 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. அங்கிருந்து ஒரு  காரிலோ பஸ்சிலோ செல்லலாம். ஆலய விலாசம் மற்றும் அங்குள்ள பூசாரிகளின் தொடர்ப்பு கொள்ள வேண்டிய முகவரி:-

Ganagapur Temple
Shri Dattatreya Temple,
Shri kshetra Ganagapur - 585 212
Tq. Afazalpur, Dist. Gulbarga - Karnataka, India.
-----------------------------------
Shri Sadashi Divakarbhatt Pujari
09886920273 / 08472–230495
Shri Vilas Pujari
98675 62002 / 022-66991045

Sunday, June 26, 2011

An American Sadhu

 ஒரு அமெரிக்க சாது 



In Tamil  :- சாந்திப்பிரியா 

Part-1

முன்னுரை:- 1992 ஆம் ஆண்டு உஜ்ஜயினியில் நடந்த கும்பமேளாவிற்கு இந்தியாவுக்கு வந்த 'தோல்ப் ஹார்ட்சுயேகர்' (Dolf Hartsuiker) என்பவர் எழுதி உள்ள அனுபவக் கதை இது. அவர்  பல சாதுக்கள் மற்றும் சன்யாசிகலை சந்தித்தார் . அதில் முக்கியமானது  ஒரு அமெரிக்க சாதுவை சந்தித்த கதை. அவரை  எங்கெல்லாம்  சந்தித்தார்?  இப்போது அவருடைய கதி என்ன, அவர் எங்கே  உள்ளார் ? ஒரு வித்யாசமான  ஆன்மீக அனுபவம்.  உண்மைக் கதையை  படித்து மகிழவும்.
Introduction:- This is an article written by Dolf Hartsuiker . He came to India in the year 1992 to witness the Kumbamela held in Ujjain and during his visit he has interacted with several Sadhus and sanyasins. One such experience is- meeting with an American sadhu at Ujjain . When and where all did he meet him? Where is the American Sadhu now? What is his fate? Read the interesting true story reproduced  below.
---------------------------------

ஒரு மரத்தடியில் நின்று கொண்டு இருந்த நான் பலரும் அங்கும்  இங்குமாக  அலைந்து  கொண்டு  இருப்பதைக் கண்டேன். கொளுத்தும் வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தார் சாலையில் காலணி கூட இல்லாமல் நடந்து சென்று கொண்டு இருந்தார்கள். ஆண்கள் வெள்ளை நிறத்திலும், பெண்கள் வண்ண வண்ண ஆடைகளையும் அணிந்து கொண்டு இருந்தது பார்க்கவே ரம்யமாக இருந்தது. அவர்களில் பலரும் இந்தியாவின் பல இடங்களில் இருந்தும் கும்பமேளாவைப் பார்க்க வந்து இருந்த மக்கள். இன்னும் சில நாட்களில் வானத்தில் உள்ள கோள்கள்  சரியான இடத்தில் வந்து அமரும்போது  தெய்வங்கள் கீழே இறங்கி  வரும், அவர்களைப் பார்க்க முடியும் என்ற எதிர்பார்ப்பு சிலருக்கு உள்ளது.  ஆமாம் அந்த நேரத்தில் புனித ஸ்நானம் செய்தால் மோட்ஷம் பெறலாம் என்ற  நம்பிக்கை அவர்களுக்கு .
மகன்த் சியாராம் தாஸ்
அங்கிருந்த சாதுக்களும் எளிதில் அனைவரும் செல்ல முடியாத இந்தியாவின் தொலை தூர இடங்களிலும் இருந்து வந்து உள்ளவர்கள்.  அவர்களை தெய்வங்களின் பிரதிநிதிகளாகவே  சிலர் நினைத்து இருக்க வேண்டும். காரணம் அவர்களை அங்கு வந்து சந்தித்த மக்கள்  கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்து விட்டுச்  சென்றார்கள். அந்த சிலருடைய நெற்றியில் இருந்த வெள்ளை மற்றும் சிவப்பு வண்ணங்களில் போடப்பட்டு இருந்த சூலம் போன்ற குறிகளில் இருந்து அவர்கள் ராமாயணத்தின் கதாநாயகரான ராமபிரானின் பக்தர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன்.  
சற்று தள்ளி இருந்த இன்னொரு பாபா தலைமுடி  நீண்டு கிடந்தது. உடம்பில் சின்ன சிவப்பு துணியைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. நெற்றியில் இருந்த மூன்று  பட்டையான சாம்பல் நிறக் கோடுகளைப் பார்த்தேன். அவர் சிவனை வழிபடுபவராக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவர்கள் அனைவரும்  யோகிகளாகவே  இருக்க வேண்டும். 
சுமார் பதினைத்து கிலோ மீட்டர் சுற்றளவுக்கு ராம பகவான்  பிரிவை சேர்ந்த சாதுக்கள், சன்யாசிகளுக்காக   ஒதுக்கப்பட்டு இருந்த அந்த இடத்தில் இந்த சிவன் பிரிவை சேர்ந்த சாதுவைப் பார்த்தபோது சற்று வித்யாசமாக இருந்தது. அந்த சாலையின் இரு புறங்களிலும் அமைக்கப்பட்டு இருந்த தற்காலிக டென்ட்டுக்களில்  சாதுக்கள் தங்கி இருந்தாலும் அதற்குள் உட்கார்ந்து கொள்ளாமல் சிலர் எரிந்து கொண்டு இருந்த நெருப்பின் அருகில் அமர்ந்து இருந்தார்கள். 
அப்போது அந்த சாலை வழியே முக்கால்வாசிக்கும் மேலான நிர்வாண மனிதர் ஒருவர் தனது ஆண் உறுப்பை மட்டும் சிறிய அளவில் மறைத்துக் கொண்டு இருந்த துணியுடன் நடந்து சென்று கொண்டு இருந்தார். அவர் உடல் முழுவதும் சாம்பல் பூசப்பட்டு இருந்தாலும் அவர் வட நாட்டில்  இருந்து வந்திருந்த சாது போல  நல்ல நிறத்தில் இருந்த உடம்பு  காட்டியது.  கூர்ந்து பார்த்தேன். அவருடைய விழிகளும்  நீல நிறமாக இருந்தது.  அவர் வட நாட்டை சேர்ந்தவர் அல்ல, ஆனால் வெளி நாட்டை சேர்ந்தவராக இருக்க வேண்டும் என எண்ணினேன். அருகில் இருந்த குழாயில் அவர் தனது தாமிரப் பாத்திரத்தில் தண்ணீர் பிடித்துக் கொண்டு வந்து இருந்தார். 
எனக்கு அவர் யார் என்று தெரிந்து கொள்ள ஆவல் . ஆனால் அவரோ விரைவாக  அங்கிருந்த டென்ட்டுக்களில்  நுழைந்து மறைய நான் அவரைப் பின் தொடர்ந்தேன். V வடிவத்தில் அமைந்து இருந்த டென்ட்டுக்களின் உள்ளே சென்றேன். அங்கு ஒரு இடத்தில் வெள்ளை தாடியுடன் நல்ல வெண்மை நிற துணியை உடுத்திக் கொண்டு ஒரு சன்யாசி நின்று  இருந்தார். அப்போது ஒரு இளம் சன்யாசி வந்து அவர் கால்களை தொட்டு வணங்கினார்.  அவரை அந்த வயதான சன்யாசி கைகளைத் தூக்கி  நிறுத்தி  ஆசி கூறினார். அங்கு இன்னும் சில டென்ட்டுக்கள் போடப்பட்டு வந்தன.  அந்த வேலைகளில்  இளம் சாதுக்கள் ஈடுபட்டு வந்தார்கள்.  அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் சிரிப்பு மூட்டிக் கொண்டு பேசியபடி  வேலை செய்து கொண்டு இருந்தார்கள்.  அந்த பெரிய சாதுவிடம் சென்ற நான் '' ஜெய் ஸ்ரீ ராமா '' எனக் கூறினேன்.
அங்கிருந்த மற்ற சாதுக்கள்  சற்று தொலைவில் இருந்த இன்னொரு  டென்டைக் காட்டி என்னை அங்கு செல்லுமாறு கூறினார்கள். அவர்கள் கூறியபடி அங்கு சென்ற நான் ஒரு  வெள்ளை உடை அணிந்த வயதான சாது அங்கு உட்கார்ந்து உள்ளதைக் கண்டேன். அவர் ஒரு பாயின் மீது அமர்ந்து கொண்டு இருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும் அருகில் அழைத்து ''ஜெய் ஸ்ரீ ராமா'' எனக் கத்தினார்.  மேலும் அவர் '' உன்னுடைய நண்பன் வந்து இருக்கிறான் பார்'' எனக் கூவ அங்கு ஒரு வெள்ளை நிற சாது வந்தார்.
அவர் வந்ததும் இருவரும் ஒருவரைப் பார்த்து ஒருவர் சிரித்துக் கொண்டார்கள். எனக்கும்  ஒரு பாயைப் போட அதில் நான் அங்கேயே அமர்ந்தேன். ஆமாம் நான் எந்த சாதுவைத் தேடி வந்தேனோ அந்த சாது அங்குதான் இருந்தார்..... தனது பெரிய வயிறு கால்களை தொடும் அளவில் அமர்ந்து இருந்த அந்த வயதான சாது '' நீ எங்கிருந்து வருகிறாய்'' என என்னிடம் கேட்டார்.
''ஹாலந்த்'' என்று கூறிய நான் பல இந்தியர்களுக்கும் அது தெரியாது என நினைத்துக் கொண்டு  ''ஐரோப்பா'' என மீண்டும் கூறினேன்.
''ஒ.......அது நல்ல இடம்'' என்றவர்  அது சரி நீ இந்தியாவுக்கு உன்னுடைய குருவைத் தேடி வந்து உள்ளாயா ?'' என்று கேட்டார் . அது கேள்வியாகத் தெரியவில்லை, அது அவருடைய அனுமானமாகவே தெரிந்தது.
''உனக்கு ஒரு குரு வேண்டும். குரு இல்லாமல் இருப்பவர் டிக்கெட் இல்லாமல் வண்டியில் பயணிப்பவர் போன்றவர்'' என்று அவர் கூறவும் நாங்கள் அனைவரும் சிரித்தோம். அவருடைய வாயில் பற்களே  இல்லை. பேசியதோ தடுமாற்றமான அரைகுறை ஆங்கிலம்.
'' அப்படிப்பட்ட நிலையில் டிக்கெட்டை சரி பார்ப்பவர் வந்தால்........என்ன நடக்கும் என்று எனக்குத் தெரியாது''. அதற்கு மேல் நான் விஷயத்தை திசை திருப்ப முயலவில்லை.  அவர் தொடர்ந்தார் '' குருவின் மனம் ஒரு யானையைப் போன்றது.  குருவே கடவுளுடன் தொடர்ப்பு கொள்ள நேரடி சாதனம்.  நீ உன்னுடைய நாட்டிற்குப் போய்  குருவை நினைத்துக் கொள். அவர் உனக்கு கடவுளுடன் தொடர்பை ஏற்படுத்தித்  தருவார். ஒரு குருவுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது நன்கு தெரியும்''. அவர் குரு யானையைப் போன்றவர் என்று கூறியது எதைக் குறிக்கும், அதனுடைய நினைவின் ஆற்றலையா , இல்லை  ஐந்தாவது கை எனப்படும் அதனுடைய தும்பிக்கையையா ? எனக்குப் புரியவில்லை.
அதைக் கேட்ட நான் அந்த வெள்ளை நிற சாதுவை திரும்பிப்  பார்த்தேன் (அமேரிக்கா சாது). அதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கும் அவர் அவற்றை நம்புகிறாரா? ஆனால் குருவின் முன்னால் பத்மாசனம் போட்டுக் கொண்டு அமர்ந்து இருந்தவர்  அவர் குரு கூறுவதை ஆமோதிப்பது போல தலையை ஆட்டி புன்முறுவல் செய்தார். அவர் எத்தனைதான் சாம்பலை உடம்பில் பூசிக் கொண்டு இருந்தாலும் அவருடைய வெள்ளை தோலின் நிறம் அதை மீறி வெளிக் காட்டியது. அவருடைய மெல்லிய தோற்றம்,  தளர்ந்து இருந்த உடல் அமைப்பு போன்றவை  அவருடைய உண்மையான வயதை விட வயதைக் கூட்டியே காட்டிக் கொண்டு இருந்தது.

'ஆமாம்  அவர்  கூறுவது  உண்மைதான். குருஜி  நம்மை  விட  மெத்த  ஞானம்  உள்ளவர்.  அபாரமான ஆய்வு வலிமை உள்ளவர்''. அப்படி அந்த அமெரிக்க சாது கூறியபோது அவர் உச்சரித்த குருஜி என்ற வார்த்தையை இதயத்தில் இருந்து வெளிப்படுவதைப் போலவே மென்மையாக  உச்சரித்தார்.  மேலும் அவர் தனது குருவை தான் எப்படி சந்தித்தேன் என்ற  விவரத்தைக் கூறினார். அவர் ஏழு வருடங்களுக்கு முன்னர் இந்தியாவுக்கு வந்தபோது எந்த குறிக்கோளும் இன்றி எதோ காரணத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டு பல இடங்களிலும் நடந்து வந்த மத விழாக்களில் கலந்து கொண்டு சுற்றித் திரிந்தார். அதை அவர் கர்மா, அதாவது தனது தலைவிதி என்று கூறினார். விரைவில் அவர் ஒரு  குருவை  சந்தித்து அவரிடம் சேர அவரே எவருக்கு ராமரின் சேவகன் என்ற பெயரான 'ராமாப்ரியா தாஸ் ' என்ற புதிய பெயரை அவருக்கும் சூட்டினார்.
அப்போது அங்கிருந்த அவர் குரு கூறினார்' 'இப்போது ராமப்பிரியா தாஸ் ஏழு வயதுக் குழந்தை''. அதைக் கேட்டு அங்கிருந்த அனைவரும் கொல் என சிரித்தோம். ஆனால் ராமப்ரியா தாஸின் பேச்சு  அதனால் தடைபடவில்லை, அவர் தொடர்ந்து கூறினார். ''தீட்ஷை பெறுவது  புதிய பிறப்பு எடுப்பது  போல, புதிய வாழ்கையின் ஆரம்பம்,  கடவுளுக்கு  பணி  செய்யும் வாழ்கை  .  முதலில் இருந்த தோற்றம்  மற்றும் குணங்களில் புதிய மாற்றம்  ஏற்பட்டு விட்டாலும்  இன்னும் எத்துணையோ நான் கற்க வேண்டும்''. எப்படி அவற்றை விளக்கியவர்  அமெரிக்க பாணியில் பேசினார் என்றாலும் மிக ஸ்பஷ்டமாக தடங்கல் இன்றி அவரிடம் இருந்து அவருடைய எண்ணங்கள் வெளி வந்தன.
அவர் அங்கு வந்தப் பின் அடிக்கடி காலிபோர்னியாவுக்கும்  சென்று  விட்டு வந்துள்ளார். அங்கு சென்றாலும் மலை அடிவாரங்களில் சென்று ஒரு கூடாரம் அமைத்து அதில் தங்கி இருந்தபடி ஒரு சாதுவை  போன்ற  வாழ்கையை மேற்கொண்டார். அதனால் அவருக்கு சில பிரச்சனைகள்  ஏற்பட்டன. அவரை  ஒரு அனாதைப் போலவே அங்கிருந்த ஆட்சியாளர்கள் நடத்தினார்கள்.  '' அங்குள்ள அரசாங்கத்திடம் இருந்து வேறு எதை எதிர்பார்க்க  முடியும்.  அவர்களை இயக்குவது முதலாளிகள், மாபியா கும்பல் மற்றும் உளவுத் துறையினர்.  அமெரிக்காவில் உள்ள மக்கள் வாழ்கையில் விரக்தி அடைந்து உள்ளார்கள். அங்குள்ள 20 சதவிகித மக்கள்  சாலைகளில் தங்கியே  வாழ்கையை ஓட்டுகிறார்கள். ஏழை மேலும் மேலும் ஏழையாக மாறிக்கொண்டு வருகிறான், பணக்காரர்களோ மேலும் மேலும் பணக்காரர்களாகிக் கொண்டு வருகிறார்கள் . இப்படிப்பட்ட நிலைக்குக் காரணம் அரசாங்கத்தின் கொள்கை. அரசுக்கு எதிரான கருத்துக்  கொண்டவர்களை  அடக்கி வைக்க வைக்க இது ஒரு வழிமுறை. ஐரோப்பியாவின்  வாழ்கை என்பது  குறைந்த வசதியுடன் வாழ போராட வேண்டி உள்ள ஒரு  வாழ்கை''. அவர் மேலும் தொடர்ந்து நாட்டில் நிலவும் குற்ற அளவு, இன வெறி மற்றும்  மாசுபட்ட சூழ்நிலை போன்ற பலவற்றையும் கூறி இருந்தவாறு  என்னையும் தன் கருத்தை  ஆமோதிக்கச்  செய்வதில் முனைந்து இருந்தார்.
நான் கூறினேன், '' ஆமாம் அவை அனைத்தையும் நானும் கேட்டு உள்ளேன். உங்கள் குருவைப் பற்றி இப்போது கூற முடியுமா?''.
அவர் கூறினார் '' என்னுடைய குருவின் பெயர் லஷ்மண் தாஸ்''. அப்படி கூறிக் கொண்டே தன்னுடைய குருவை வாஞ்சையுடன் பார்த்தார். அதைக் கேட்ட அவர் குரு தனது பொக்கை வாயை மெல்லத் திறந்து  புன்முறுவல் செய்தார்.
''நீங்கள் புகை பிடிப்பீர்களா'' என்று அமெரிக்க சாதுவின் குரு கேட்டார். நான் '' ஆமாம்''  என்றவுடன் தனது இடுப்பில் இருந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் பையை எடுத்து அதில் இருந்து சிறிது மார்கியன எனும் போதைப் பொருளை எடுத்தார். அது பச்சை நிறத்தில் இருந்த இலைகளைப் போல இருந்தது.
நான்  எனக்குத் தெரிந்த அளவு இந்தியில் ''ஒ, பட்டி'' அதாவது இலைகள் என்று கூறி விட்டு, ''உங்களுக்கு நான் உயர்வான சில்லும்மை தருகிறேன்'' என்றேன்.
அதை எனக்கு வேறு ஒரு சாதுவே தந்து இருந்தார். அதனுடன் ஒரு சிகரெட்டையும் எடுத்து அவருக்கு கொடுக்க அமெரிக்க சாது கூறினார் '' நான் புகை பிடிப்பதை விட்டு விட்டேன்''.
...........Part-II......To be continued

Wednesday, June 22, 2011

Life Story of Meher Baba

அவதார புருஷர் மெஹெர் பாபா , 1894 – 1969  
 Original in English 
Meher Baba Information org


Translated into Tamil by 
சாந்திப்பிரியா   
 
மெஹெர் பாபா என்றால் 'கருணை உள்ளம் படைத்தவர்' என்ற அர்த்தம் தரும் . 1920 ஆம் ஆண்டுகளில் அவருடைய தெய்வீகம் வெளியில் தெரியத் துவங்கிய காலத்தில் அவருடைய சில சீடர்களால் அவருக்கு இந்தப் பெயர் சூட்டப்பட்டது. மெஹெர் பாபாவின் வாழ்கை வரலாற்றை சுருக்கமாக எழுதுவது என்பது எளிதானது அல்ல. இந்த நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து மறைந்த அவரை அனைத்து மதங்களை சேர்ந்த பல்லாயிரக்கணக்கான மக்களும் இயேசு கிறிஸ்து , வருங்காலத்தை முன்னறிவிப்பவர், ஆபத்தில் இருந்து விடுவிப்பவர் மற்றும் பாதுகாவலர் என்றே கூறி வந்தார்கள் . பல நல்ல தொண்டுகளையும் எண்ணற்ற செயல்களையும் வாய் திறந்து பேசாமல் மவுனமாக இருந்தபடி செய்து கொண்டு வந்தார். 1925 ஆம் ஆண்டு முதல் 1969 ஆம் ஆண்டுவரை அவர் வாழ்ந்து வந்த சுமார் நாற்பத்தி நான்கு வருட காலத்தில் மவுனமாகவே அவர் இருந்து கொண்டு செய்து வந்த காரியங்கள் எண்ணற்றவை.
ஏழை எளியவர்கள், தொழு நோயாளிகளுக்கு உதவி, கிராமத்தினருக்கு இலவச மருத்துவ உதவி போன்றவற்றை நடைமுறைப்படுத்த தனது சீடர்களுக்குப் பயிற்சி தருதல், அன்பு எனும் ஆசிரமத்தின் மூலம் வித்தியாசமான முறையில் மாணவர்களுக்கு ஆன்மீகப் பயிற்சி தருதல், ஆன்மீகத்தில் ஊறித் திளைத்தவர்கள் மற்றும் தன்னைக் காண வந்து கொண்டே இருந்த திரளான புதிய புதிய பக்தர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுதல், புத்தகங்கள் எழுதுவது மற்றும் சொற்பொழிவுகளில் ஆன்மீகத்தின் புதிய பார்வையில் விளக்கங்கள் தருவது , மற்றும் தன்னை நாடி வந்து கேட்டுக் கொண்ட பக்தர்களில் சொந்த விஷயங்களில் வழிகாட்டி உதவுவது போன்ற பலவற்றையும் வாய் திறந்து பேசாமல் வேறு வகையில் எடுத்து உரைத்து வந்தார். ஆனால் அனைத்துக்கும் அடித்தளமான மொழியாக அவர் அன்பே இருந்தது.     

 

ஒரு பழங்காலத்திய பெண்மணி ஒருவர் மேர்வானின் நெற்றியில் முத்தம் கொடுக்க மேர்வானின் இளம் பருவம் முடிவுக்கு வந்தது. ஒரு ஆலயமாகவே நடமாடிக்கொண்டு இருந்த 120 வயதான தலை முழுவதும் நரைத்த முடியுடன் காணப்பட்ட ஹஸ்ரத் பாபாஜன் என்பவர் ஒரு சத்குரு ஆவார். பலுசிஸ்தானை சேர்ந்த அந்தப் பெண்மணி அந்த சம்பவம் நடந்ததற்கு இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பூனாவிற்கு வந்தார். குளிர், வெய்யில் , இரவு மற்றும் பகல் என எதையும் சட்டை செய்யாமல் சாலை ஓரத்தில் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வேப்ப மர நிழலில் அமர்ந்து கொண்டு  இருந்த அவளைத் தேடி இந்தியாவின் பல இடங்களிலும் வந்து கொண்டு இருந்த பக்தர்கள் அவளிடம் ஆசிகளைப் பெற்றுக் கொண்டு திரும்பிச் சென்ற வண்ணம் இருந்தார்கள்.
அப்படிப்பட்ட காலத்தில் ஒரு நாள் மேர்வான் சைக்கிளில் அந்த வழியே சென்று கொண்டு இருந்தார். அவரை பார்த்த பாபாஜான் கையை அசைத்துக் காட்டி அவரை அருகில் அழைத்தார். அவரும் சைக்கிளை அருகில் நிறுத்தி வைத்து விட்டு அவள் முன்னால் சென்று அமர்ந்தார். கண்களை மூடிக் கொண்டார். எத்தனை நேரம் எனத் தெரியாது. அந்த சந்திப்பின் முடிவில் பாபாஜான் மேர்வானை அருகில் அழைத்து அவரது நெற்றியில் ஒரு முத்தமிட்டார். அவ்வளவுதான் மேர்வான் எழுந்தார், ஒன்றும் பேசாமல் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்று விட்டார்.
அதன் பின் பலமுறை மேர்வான் அங்கு சென்று பாபாஜானை சந்தித்தபோதெல்லாம் பாபாஜான் கூறுவார் 'என்னுடைய இந்தக் குழந்தை ஒரு காலத்தில் உலகை ஆட்டிப் படைக்க உள்ளது''.
அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு  அடுத்த ஏழு வருடங்களில் பாபாஜானைப் போலவே  ஆன்மீகத்தில் பெருமை வாய்ந்த மேலும் நான்கு சத்குருக்களுடன் மேர்பான் தொடர்பு கொள்ள வேண்டி வந்தது. அந்த நான்கு பேர்களில் குறிப்பிடத்தக்க இருவர் அந்தக் காலத்தில் பெரும் புகழ் பெற்று இருந்த, முஸ்லிம் துறவி எனப்பட்ட சீரடி சாயி பாபா மற்றும்  இந்துவாகப் பிறந்து இருந்த உபாசினி மகராஜ் என்பவர்கள் ஆவர். அந்த இருவரும் ஆன்மீக பக்தர்களுக்கு மேர்வானும் ஒரு அவதாரப் புருடர் என்று அடையாளம் காட்டி பல நேரங்களில் தம்மிடம் வந்த பக்தர்களை அவரையும் சென்று தரிசிக்குமாறு அனுப்பி வைத்தார்கள்.  
 
அந்த முதலாவது ஏழாண்டு காலத்தில் ஹிந்துக்கள், முஸ்லிம்கள் மற்றும் ஜோரஷ்டிரியன்ஸ் போன்ற அனைத்து பிரிவில் இருந்தும் அவரிடம் வந்த மக்கள் அவரை தமது குருவாகவே ஏற்றுக் கொள்ளத் துவங்கினார்கள். அப்படி ஆரம்ப காலத்தில் வந்த பக்தர்கள் அவருக்கு கொடுத்த அடையாளப் பெயரே மெஹர் பாபா என்பது.
1922 ஆம் ஆண்டில் பல சீடர்களுடன் மெஹர் பாபா பூனாவை விட்டுக் கிளம்பி மும்பைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அங்கு வந்தவர் 'சத்குருவின் வீடு' எனப் பொருள் தரும் ''மனசில் -ஈ -மீம்'' என்ற புதுமையான ஆசிரமத்தை அமைத்து அங்கு தங்கினார். அங்கு தன்னுடன் வந்து தங்கிய சீடர்களுக்கு ஒழுக்கத்தையும் கடுமையான பயிற்சிகளையும் கற்றுத் தந்தார். இரவும் பகலும் கடுமையான விரதங்களை மேற்கொண்டு உடலை வருத்திக் கொண்டு தானும் ஆன்மீகப் பயிற்சியை எடுத்துக் கொண்டார்.
அடுத்த ஒரு வருடங்களில் மும்பையில் இருந்து 120 கிலோமீட்டர் தொலைவில் தனித்து இருந்த பீடபூமியான அஹமத் நகர் என்ற இடத்திற்குச் சென்று அங்கு அடுத்த இருபத்தி ஐந்து வருடங்கள் தன்னுடைய பணிகளுக்கு இடமாக இருக்க மெஹெர்பாத் என்ற ஆன்மீக மையத்தை ஸ்தாபனம் செய்தார்.
மெஹர் பாபா தன்னையே ஒரு உதாரண புருஷராக காட்டி தன்னுடைய சீடர்களுடன் சேர்ந்து தானும் அவர்களைப் போலவே கடுமையாக உழைத்தார். வரட்சி பூமியாக இருந்த அந்த இடத்தில் தங்கும் இடங்களைக் கட்டி தங்க வசதி செய்தார். பிரேம் ஆசிரமத்தை அங்கு நிறுவி இந்தியா மற்றும் இரானில் இருந்து வந்த மாணவர்களுக்கு ஆன்மீக பயிற்சி அளித்தார். அவ்வப்போது அவர் வெகுதூர இடங்களுக்கு யாத்திரை மேற்கொண்டார். அவர் ரயில் மூலமும் மற்றும் நடைப் பயணமாக மேற்கொண்ட யாத்திரையில் பாகிஸ்தானின் குவெட்டா மானிலம், கராச்சி , கிழக்கு மும்பையின் பகுதிகள், மகராஷ்டிர மானிலம் முழுவதும் மற்றும் பெர்ஷியா போன்ற இடங்கள் அடங்கும். அவர் சென்ற இடங்களில் எல்லாம் தமது சீடர்களை அங்கும் இங்கும் அனுப்பி  தொழு நோயாளிகள் மற்றும் ஏழை மக்களை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு அழைத்து வரச் சொல்லி அங்கு அவர்களை தன்னுடைய கையாலேயே குளிக்க வைத்து , உடை உடுத்தி அனுப்புபவர். 1925 ஆம் ஆண்டு அவர் இனி தான் இறக்கும்வரை வாய் திறந்து பேச  மாட்டேன் என்ற சபதம் எடுத்துக் கொண்டார்.  மையத்தை ஸ்தாபனம் செய்தார். 

1920 ஆம் ஆண்டு முதல் பாபா தமது செயல்பாடுகளை  சற்று மாற்றிக் கொண்டார். 1930 ஆண்டுகளில் பெரும்பாலும் அவர் உலக நாடுகளில் சுற்றுப் பயணத்தை மேற்கொண்டார். அந்த காலகட்டத்தில் பாபா இங்கிலாந்து,  ஐரோப்பியா மற்றும் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளுக்கு அடிக்கடி பயணம் செய்து அங்கு இருந்த ஆரம்ப கட்ட பக்தர்களுடன் தமது தொடர்பை வலுப்படுத்திக் கொண்டார்.
முப்பதாம் நூற்றாண்டு ஆண்டு வாக்கின் முடிவில் இருந்து கடவுள் பித்தர்களாகி பக்தி கொண்டு அலைந்து ஞான முதிர்ச்சி பெற்ற ஆன்மீகவாதிகளுடன் தொடர்பை அதிகப்படுத்திக் கொண்டார். இந்தியா முழுவதும் வெளி உருவில் பைத்தியக்காரர்கள் போல தோற்றம் கொண்டு அலைந்து திரிந்து கொண்டு இருந்த  ஆன்மீக முதிர்ச்சி பெற்ற நூற்றுக்கணக்கானவர்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டு அவர்களுடன் பணியாற்றினார். 
5
1949 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 16 ஆம் தேதியன்று அது வரை மெஹர் பாபா வாழ்ந்து கொண்டு இருந்த வாழ்கையை துறந்து விட்டு முற்றிலும் புதிய வாழ்கை முறையை துவக்க எங்கு செல்கிறோம், எதற்காக செல்கிறோம், என்ற எந்த விதமான குறிக்கோளுமே இல்லாமல், யாருடைய ஆதரவையும் எதிர்பார்க்காமல் தேர்ந்து எடுக்கப்பட்ட தனது இருபது சீடர்களை அழைத்துக் கொண்டு குறைந்த அளவில், தேவையான அளவிற்கான மாற்று  உடைகளை மட்டுமே கையில் எடுத்துக் கொண்டு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு  மேகார் பாபா நடைப் பயணம் கிளம்பினார். இந்தியா முழுவதும் பயணத்தை மேற்கொண்ட அவர்கள், கையில் பணம் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. தாம் யார் என்பதை எவருக்கும் தெரிவிக்கவில்லை. அங்காங்கே பிச்சை எடுத்து கிடைத்ததை சாப்பிட்டார்கள். இப்படியாக மிகக் கடினமான வாழ்கைப் பயணத்தை மெஹர் பாபாவுடன் மேற்கொண்டவர்கள் அதனால் களைப்படைந்தாலும் தமது குருநாதர் இட்ட கட்டளைக்கு ஏற்ப அவருடன் நடந்து சென்றார்கள். 
அனைத்தையும் துறந்துவிட்டு புதிய வாழ்கையை மூன்று ஆண்டுகளுக்கு மேற் கொண்டு அதை முடித்துக் கொண்டப் பின் மீண்டும் பாபா உலகம் முழுவதும் மற்றும் இந்தியாவுக்கு உள்ளேயும் தொடர்ந்து பல பயணங்களை மேற்கொண்டார். வெளிநாட்டில் மூன்று பயணங்களை மேற்கொண்டார். அப்படி மேற்கொண்ட ஒரு பயணத்தின் போது 1952 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் தமது சீடர்களுடன் சென்று கொண்டு இருந்த பாபா ஓக்லஹோமாவில் இருந்த பிராக் எனும் நகரில் ஏற்பட்ட  கார் விபத்தில் பலத்த காயம் அடைந்தார்.
அந்த விபத்து ஏற்பட்டு நாலரை ஆண்டுகளுக்குப் பின் அதைப் போன்ற  இன்னொரு பயங்கர கார் விபத்து இந்தியாவில் பூனா நகரில் இருந்து சதாராவுக்கு அவர் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டு இருந்தபோது ஏற்பட்டது. அமெரிக்காவில் ஏற்பட்ட விபத்தில் பலத்த காயம் அடைந்து இடது காலில் எலும்பு முறிவு ஏற்பட்டு இருந்தது. இந்தியாவிலோ அவருக்கு ஏற்பட்ட விபத்தில் வலது பக்க இடுப்பு எலும்பு முறிந்தது. ஆனால் அந்த விபத்துக்களில் ஏற்பட்ட கடினமான வலிகளையும் பொருட்படுத்தாமல் வாயை விட்டுக் கத்தாமல் மேலும் மவுனமாகவே இருந்தது பாபாவின் மன உறுதியையே காட்டியது. 

மெஹர் பாபாவின் பிற்காலப் பகுதியும் வேறு விதத்தில் அமைந்து இருந்தது. எப்போதாவது மட்டுமே தனது பெரும் திரளான பக்தர்களுடன் பொழுதைக் கழிப்பது மற்றும் தனி மனிதர்களின் வேண்டுகோட்களுக்கு இணங்கி அவர்களுக்கும்  மற்றும் தம்மிடம் புதியதாக வந்து சேரும் பக்தர்களுக்கும்  தரிசனம் தருவது போன்றவற்றை அவர் செய்து வந்தாலும் பயணம் செய்வதை அறவே நிறுத்திக் கொண்டார். பெரும்பாலான நேரத்தில் அனைவரையும் தவிர்த்து, தனிமையில் இருந்தபடி தமது முழு சக்தியையும் பிரபஞ்ச சம்மந்தமான வேலைகளில்  செலவு செய்தார்.
அப்படி தன்னைத் தானே தனிமைப் படுத்திக் கொண்டு வாழத் துவங்கியவருடைய உடல் நிலை நாளாக நாளாக மோசம் அடைந்து கொண்டே வந்தது. 1968 ஆம் ஆண்டு அவருடைய மோசமான உடல் நிலையைக் கண்ட அவருடைய பக்தர்கள் அவர் வேலைகளை குறைத்துக் கொண்டு உடல் நலத்தை கவனித்துக் கொள்ளுமாறு கேட்டுக் கொண்டாலும் பாபா அவற்றை  பொருட்படுத்தவில்லை. அவர் அருகிலேயே இருந்து கொண்டு அவர் படும் அவஸ்தைகளை பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சிஷ்யர்களுக்கு மட்டுமே அவர் பட்ட கஷ்டங்கள் தெரியும். முடிவாக அனைவரும் மகிழ்ச்சி அடையும் விதத்தில் ஒரு நாள் மெஹர் பாபா தனது வேலைகள் நூற்றுக்கு நூறு சதவிகிதத்தில் முடிந்து விட்டதாகவும், உலகம் அதன் பயனை விரைவில் உணரும் என்று கூறினார். அதன் பின்னரும் அவருடைய உடல்நிலை மேலும் மோசம் அடைந்து கொண்டு இருந்தது.  பாபா தனது முடிவு நெருங்கிக் கொண்டு இருப்பதை  மறைமுகமாக அனைவருக்கும் கூறி வந்தார்.
1969 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம் 31 ஆம் தேதியன்று மதியம் தனக்கு கொடுக்கப்பட்டு வந்த மருந்துகளின் அளவு குறித்து வேடிக்கையாக பேசிக்கொண்டு இருந்தவர் அப்படியே சமாதி எய்தினார் .
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 Acknowledged with thanks for permission given to use contents

Photos used with permission of the copyright holder
Avatar Meher Baba Perpetual Public Charitable Trust
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Shree Gondvale Magaraj

ஸ்ரீ கோண்ட்வாலே மகராஜ்
ராம பக்தியை பரப்பிய துறவி 
சாந்திப்பிரியா 

 படம் நன்றி:
மகாராஷ்டிரா மானிலத்தின் சத்தாரா எனும் மாவட்டதில் உள்ள கோண்ட்வாலே எனும் தாலுக்காவில் பிறந்தவரே ராம பக்தரான ஸ்ரீ பிரும்ம சைதன்ய மகராஜ் கோவிந்தவலேகர் என்பவர். 1845 ஆம் ஆண்டு பிறந்தவருடைய  தந்தை ராவாஜி மற்றும் தாயாரின் பெயர் கீதாமணி என்பதாகும். அவர்களுடைய  குடும்பத்தினர்  கடவுள் பக்தி அதிகம் மிகுந்தவர்கள்.  பிறந்த குழந்தைக்கு கணபதி எனப் பெயரிட்டார்கள். 
குழந்தை கணபதி நல்ல முறையில் வளர்ந்து வந்தது.  அவருக்கு சிறு வயதில் அவருடைய பாட்டனாரே  பாடம் கற்றுத் தந்தார். அவருடைய தத்தா பாண்டுரங்கனின் பக்தர். கணபதிக்கு நியாபக சக்தி மிகவும் அதிகமாக இருந்ததினால் பாடங்கள் அனைத்தையும் ஒரே நாளில் கற்றுக் கொண்டு விடுவாராம். அந்த வயதிலேயே  ஸ்ரீமத் பாகவதத்தை மனப்பாடம் செய்து வைத்துக் கொண்டு இருந்தார். அந்தக் குழந்தையை பாடச் சொல்லிவிட்டு அவருடைய பாட்டனார்  நடனம் ஆடுவாராம். அது முதல் எப்போதும் ராம், ராம் என ராம ஜெபம் செய்வதையும் கணபதி வழக்கத்தில் வைத்து இருந்தார். 
குழந்தைக்கு ஐந்து வயதானபோது அதற்கு பல ஆன்மீகக் கதைகள் மனப்பாடமாக ஆகி இருந்தன. எப்போதும் யோசனை செய்தபடியே சிறுவன் அமர்ந்து இருப்பார். வீட்டில் அதை அதிகம் சட்டை செய்யவில்லை. ஒரு நாள் பிள்ளையைக் காணவில்லை. பல இடங்களிலும் தேடினால் அவர் வீட்டைத் தள்ளி இருந்த  ஒரு மயானத்தில் இருந்த கட்டிடத்தில் அமர்ந்து கொண்டு தியானம் செய்து கொண்டு இருந்ததைக் கண்டார்கள். சிறுவன் மயானத்தில்  சென்று தியானத்தில் அமருவதா? புத்தி பேதலித்து விட்டதா எனக் குழம்பினார்கள். பயந்து போய் அவரை தூக்கி வந்தார்கள். ஆனால் சிறுவன் கணபதியோ மிகவும் தெளிவாக  இருந்தான்.
 
  படம் நன்றி:
மயானத்தில் பயமாக இல்லையா எனக் கேட்டதற்கு, தான் எதைக் கண்டு பயப்பட வேண்டும் என்று சிறுவன் பதில் கூறினான். ஒரு முறை அவனுடைய பாட்டனார் விளையாட்டாக அவனிடம் கேட்டார்
'உனக்கு தங்கக் கட்டிகளை கொடுத்தால் என்ன செய்வாய்'?
சிறுவன் பதில் தந்தான்.
'அவற்றை வைத்துக்  கொண்டு ஏழைகளுக்கு உணவு தானம் செய்ய ஏற்பாடு செய்வேன்'.
பாட்டனார் கேட்டார்.
'சரி நீ அரசனாக மாறினால் என்ன செய்வாய்'
 சிறுவன் கூறினார், '
ஏழைகளை பட்டினியினால் வாட விடாமல் பாதுகாப்பேன்'.
அப்போதே  புரிந்தது கணபதியின் குடும்பத்தினருக்கு அந்த சிறுவன் சாமானியன் அல்ல என்பது. ஆகவே அந்த சிறுவனை அவன் போக்கிலேயே விட்டுப் பிடிப்பதே சரியாக இருக்கும் என நினைத்த குடும்பத்தினர் அவனது செயல்களை கண்காணித்து வந்தாலும் அவனை அதிகம் அடக்கவில்லை. காரணம் சிறுவனின் நாட்டம் ஆன்மீகத்தில் இருந்ததினால்தான். 
கணபதிக்கு ஒன்பது வயதானபோது  வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். ஆனால் அவனது குடும்பத்தினர் அவனை தேடிக் கண்டு பிடித்து வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்கள். சிறுவனது நடத்தையில் பயமடைந்தவர்கள் அவனுக்கு திருமணம் செய்து வைத்து விட்டால் வீட்டை விட்டு ஓட மாட்டன் என எண்ணி அவனது பதினோராவது வயதில் திருமணத்தையும் செய்து வைத்தார்கள்.  வைதீக தர்மம் மிகுந்த அந்த காலங்களில் பத்து வயதிலும் பதினோரு வயதிலும் திருமணம் செய்வது மிகவும் சாதாரணம்.
ஆனாலும் நாள் முழுவதும் ராம ஜெபமே செய்து கொண்டு அந்த சிறுவன் தனது பன்னிரண்டாவது வயதில் வீட்டை விட்டு மீண்டும் வெளியேறினார். தனக்கு ஒரு குரு வேண்டும் என ஒரு குருவை  தேடி அலையத் துவங்கினார்.  அந்த சிறு வயதிலேயே தெளிந்த மனமுடைய சிறுவனாக இருந்தவர் 'அக்கல்கோட்'டிற்கு சென்று 'ஸ்வாமி ஸமர்த்தை' சந்தித்தார். அங்கிருந்து ராமகிருஷ்ண மடத்துக்கும் சென்றார். ஆனாலும் அவருக்கு தனது மனதிற்கு ஏற்ற  குரு  கிடைக்கவில்லை. ஆகவே அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்று 'நான்டெட்' எனும் மாவட்டத்தில் இருந்த 'ஏலகோன்' எனும் இடத்தை அடைந்தார். அப்போது கணபதியின் வயது 15 அல்லது 16 இருக்கும்.
 அங்கு  சென்றவர் 'துக்கோமணி' மகராஜ் என்ற துறவியை சந்தித்தார். அந்த துறவி மெத்த ஞானம் பெற்றவர். தன்னிடம் வந்து சேர்ந்த 'கணபதி'க்கு உடனே தீட்ஷை  தரவில்லை. தன்னுடன் தங்க வைத்துக் கொண்டு பல மாதங்கள் அவரை கடுமையான பயிற்சிகளை  கொடுத்து அவரை சோதனை செய்தார். 'கணபதி'யோ அந்த குரு கொடுத்த அனைத்து சோதனைகளையும் வெற்றிகரமாக கையாண்டு அவருடைய நன்மதிப்பை பெற்றார். ஆகவே  இறுதியாக 'துக்கோமணி' மகராஜ் மனம் மகிழ்ந்து 'கணபதி'க்கு 'ஸ்ரீ ராம் ஜெயராம் ஜெயா ஜெயா ராம் 'என்ற தீட்ஷை தந்தது மட்டும் அல்லாமல் அவருடைய பெயரை 'பிரும்ம சைதன்யா' எனவும்  மாற்றினார்.
'பிரும்மசைதன்யா' பின்னர்  'ஸ்ரீ மகராஜ்' என அனைவராலும் அறியப்பட்டார். 'ஸ்ரீ மகராஜுக்கு' முப்பது வயதானபோது அவர்  ஹிமாலய யாத்திரையை மேற்கொண்டார்.  சுமார் 12 ஆண்டு காலம் பல இடங்களிலும் சுற்றி ராம நாம உபதேசம் செய்தப்பின்  கோண்டேவாலேவிற்கு திரும்பி வந்தவர் அங்கேயே தங்கி வாழலானார்.  அவருக்கு 32 வயதானபோது அவருடைய முதல் மனைவி மரணம் அடைந்தார். ஆகவே அந்த காலப் பழக்கப்படி அவருடைய தாயாரின் நிர்பந்தத்தினால்  வேறு ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டார்.   அந்தப் பெண்மணி கண் பார்வையை  இழந்தவர்.
' ஸ்ரீ மகராஜ்' அதற்குள் வெகுவாகப் புகழ் பெற்று இருந்தார். அவர் துவக்கிய பக்தி மார்கத்தில் ஈடுபட்டு அவரைத் தேடி பலரும்  வரலாயினர். அவருடைய தேஜஸ்சைக் கண்ட ஏழை முதல் பணக்காரர்வரை அவர் மீது பக்தி கொண்டு அவரை வந்து வணங்கினார்கள். அதனால் அவருக்கு பக்தர்கள் பெருகினார்கள். அவர் தமது பக்தர்களை கடவுளிடம் தம்மை முழுமையாக அர்பணித்துக் கொண்டு, அகங்காரத்தை அழித்துவிட்டு அவரிடம் சரணாகதி அடைய வேண்டும் என வலியுறுத்தி வந்தார்.  பக்தர்களை தினமும் ஸ்ரீ ராம் ஜெயா ராம் ஜெயா ஜெயா ராம் என்ற  மந்திர சக்தி கொண்ட எழுத்துக்கள் கொண்ட மந்திரத்தை தினமும் சிறுது நேரம் உச்சரிக்குமாறு கூறி வந்தார். அந்த மந்திர சக்தி வாய்ந்த வார்த்தைகளை ராமபிரான் சீதைக்கு தீஷையாக தந்தாராம். ஆகவே அதை தினமும் சிறிது நேரம் உச்சரித்தால் நமது வாழ்வில் வரும் துன்பங்களின் அளவு குறையும் என்பார். மேலும் தமது பக்தர்களை கீழ்கண்ட சில காரியங்களை செய்யுமாறும் அறிவுறுத்தி வந்தார்.
  • முதலாவதாக தம்மால் முடிந்தவரை ஏழை எளியவர்களுக்கு அன்னதானம் செய்ய வேண்டும்
  • இரண்டாவதாக சகுந் பக்தி எனப்படும் கடவுள் சிலை வழிபாடு. முக்கியமாக ராம நாம ஜெபம், ராமர் மற்றும் ஹனுமார் வழிபாடு.
  • அடுத்ததாக பசு பாதுகாப்பு.
தனக்கு அனைவரும் கொண்டு வந்து செலுத்திய  காணிக்கைகளைக் கொண்டு அவர் ராமருக்கு பல இடங்களிலும் ஆலயங்களை எழுப்பினார். ராமபிரானை வணங்கும் முறைகளையும் அனைவருக்கும் கற்றுத் தந்தார். அவர் சென்ற இடங்கள் எல்லாம் பக்தி மார்க்க சொற்பொழிவு ஆற்றினார். 1876 முதல் 1896 ஆம் ஆண்டு வரை நாட்டில் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. அப்போது ஸ்ரீ கோண்டாவலே மகராஜ் அங்கிருந்த  கிராம மக்களுக்கு உணவும், உடைகளையும் தந்து உதவினார். பல அரசியல்வாதிகளும் பெரிய மனிதர்களும் அவரிடம் வந்து அவருடைய ஆசிகளை வேண்டிப் பெற்றுச் சென்றார்கள்.  ஆனால் கோண்டாவாலே மகராஜ் அனைவரையும் ஒரே மாதிரியாகவே நடத்தினார். மகராஷ்டிராவில் அவர் புகழ் பெரும் அளவில் பரவியது. பல இடங்களில் அவருக்கு வழிபாடுகள் நடந்தன.
 படம் நன்றி: 
அவரும் அந்த இடங்களுக்கு சென்று ராமர் ஆலயங்களை எழுப்பி பக்தி மார்க்கத்தைப் பரப்பி வந்தார். ஏழை மற்றும் பணக்காரன் என்ற வித்தியாசத்தைக் காட்டவில்லை. அங்கிருந்த கிராம மக்கள் அவரை தம்முடைய தந்தையாகவே பார்த்தார்கள்.  இப்படியாக ராம பக்தியை பரப்பி வந்தவர் 1913 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 22 ஆம்  தேதியன்று ஜீவ சமாதி அடைந்தார்.
 சமாதியில் பாதுகைகள் 
படம் நன்றி:  http://shrigondavalekar.org/?p=1480
ஆனாலும் அவர் இன்னமும் கோண்டாவாலேயில் தங்களுடன் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார் என்றே மக்கள் நினைக்கின்றார்கள். அங்கு அவர் கட்டி இருந்த ஆலயம் இணைந்த மடத்தில்  அவருடைய சமாதி உள்ளது. அந்த ஆலய மடத்திற்கு வருடம் முழுவதும்  ஆயிரக்கணக்கான  பக்தர்கள் வருகிறார்கள்.  விடியற்காலை நாலரை முதல் ஆலயத்தில் ஆரத்தி துவங்கி ஆலயம் திறக்கப்பட்டு விடுகின்றது.  மும்பை மற்றும் பூனாவில் இருந்து கோண்டாவாலேவுக்கு நேரடியாக பஸ் சேவைகள் உள்ளன.  மும்பையில்  இருந்து அங்கு செல்ல சுமார் எட்டு மணி நேரம் ஆகும். இல்லை என்றால் ரயிலைப் பிடித்து பூனா, சதாரா அல்லது கோரேகான் என்ற  ரயில் நிலையங்களில் இறங்கி அங்கிருந்து பஸ்களில் செல்லலாம்.
பெங்களுர் ஆலயத்தில் மகராஜின் புண்ணிய திதி பூஜை
படம் நன்றி:

Sunday, June 19, 2011

Akka Mahadevi

அக்கா மகாதேவி
சாந்திப்பிரியா 
''பிச்சைப் பாத்திரத்தில் உணவு போட கிராமங்களே உள்ளன ,
தாகம் எடுத்தால் குடிப்பதற்கு கிணறுகளும், குளங்களும் உள்ளன,
படுத்து உறங்கவோ பாழடைந்த ஆலயங்களும் உள்ளன,
ஆனால் என்னுடைய இதயத்துக்கு துணை இருக்க
சென்னமல்லிகார்ஜுனா மட்டுமே இருக்கின்றார் ''
இப்படியான பொருளில் கவிதையை இயற்றியவர் கர்நாடகத்தில் இருந்த ஒரு பெண் துறவியான அக்கா மகாதேவி என்பவர். 1150 ஆம் ஆண்டு முதல் 1175 வரை வாழ்ந்து இருந்த அவர் ஷிமகோடா மாவட்டத்தில் உள்ள பானவாசி நகரின் அருகில் இருந்த உடுதாடி எனும் கிராமத்தில் அன்னம்மா பிரபு மற்றும் கின்னாரி பொம்மையா என்பவர்களுக்கு மகளாகப் பிறந்தவர். பிறந்த குழந்தையின் வளர்ப்பு பற்றி அதிக செய்திகள் கிடைக்கவில்லை என்றாலும் அவர் தன்னுடைய தாயாரின் அரவணைப்பில்தான் வயதுக்கு வரும்வரை வளர்ந்ததாக தெரிகின்றது.  இளம் வயதிலேயே அவர் ஆன்மீக நாட்டம் கொண்டவராகவே இருந்திருக்கின்றார். சிவகாமாச்சாரியார் என்பவரிடம் கல்வி பயின்ற அந்த அம்மையார் அந்த வயதிலேயர் கவிதைகளை எழுதுவது உண்டாம். சிவலிங்கத்தை வணங்கித் துதிப்பாராம். சிவபெருமானின் இன்னொரு பெயரான சென்ன மல்லிகார்ஜுனா எனப்படும் சிவன் உருவை அதிகம் ஆராதித்தவர். விளையாட்டுக்களில் அதிக கவனம் செலுத்தியது இல்லை, மாறாக ஏதாவது எழுதுவாராம்.
அந்தக் காலங்களில் திருமண வயதான பெண்களுக்கு மிகக் குறைந்த வயதிலேயே திருமணம் செய்து வைத்து விடுவார்கள். வயதுக்கு வந்த அக்கா மகாதேவிக்கும் அவருடைய பெற்றோர்கள் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பினார்கள். ஆனால் அதை அவள் ஏற்கவில்லை. அவள் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் இருக்கவே விரும்பினாள். அந்த ஊரில் இருந்த கௌசிகா எனும் தனவந்தர் அவள் மீது ஆசை கொண்டார். அவளை மணக்க விரும்பினார். அவளுடைய பெற்றோர்களும் அவருடன் அவளை திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பினார்கள். ஆனால் அக்க மகாதேவி அதை ஏற்கவில்லை. தன்னுடைய மானசீகக் கணவர் சென்ன மல்லிகார்ஜுனாதான் என்றே உறுதியாகக் கூறினாள்.
இதோ அவர் கவிதையை படியுங்கள்  :-
அம்மா, கேள்  ...நான் அவரை நேசிக்கின்றேன்,
அவர் இந்த உலகில் உள்ளவர்களில் ஒருவர் மட்டுமே அவர்,
அவருக்கு இறப்பும் இல்லை, பிறப்பும் இல்லை,
அவருக்கு ஜாதியோ, பேதமோ ஒன்றும் இல்லை,
அவர் எங்கும் நிறைந்தவர், உருவமற்றவர், மாறாதவர் 
நம் எண்ணத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட அழகைக் கொண்டவர்,
இந்த உலகில் ஆள்ள அனைத்துமே முடிவாக அழிந்து விடுபவை,
எனக்கு அவர்களில் ஒருவரும் வேண்டாம்
என்னுடைய நாயகனாக என்றுமே இருக்க உள்ளவர்
ஒன்றே ஒருவரான சென்னை மல்லிகார்ஜுனா மட்டுமே
இரு புறமும் எதிர்ப்பு வலுக்கவே அவள் வீட்டை விட்டு ஒருவரிடமும் கூறாமல் வெளியேறினாள். அக்கா மகாதேவியின் திருமணம் குறித்தும் மாறுபட்ட கருத்துக்கள் உள்ளன. சிலர் அவள் அந்த சிற்றரசரை மணந்து கொண்டதாகக் கூறுகிறார்கள். அவர் பெரும் பணக்காரர். ஆனால் அந்த வாழ்கை அக்காவிற்குப் பிடிக்காமல் அவரை விட்டு ஓடி விட்டார் என்று கூறினாலும், வேறு சிலர் அவள் திருமணமே செய்து கொள்ளாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறி விட்டார் என்றும் கூறுகிறார்கள். தன்னுடைய பெற்றோர்களிடம் மீரா எப்படி கிருஷ்ணரையே தன்னுடையக் கணவராக ஏற்று இருந்தாரோ அப்படித்தான் தனது கணவர் சென்னமல்லிகார்ஜுனாதான் என்றே அவர் கூறி வந்துள்ளார்.
தனது திருமணம் குறித்து இதோ  அவர் எழுதிய ஒரு கவிதை :
இந்த உலகில் உள்ள அனைவருமே என்னுடைய பெற்றோர்கள்தான்,
ஒருவருக்கு ஒருவர் என்ற ஜோடியாக அவர்கள் என்னை சேர்த்தது
சென்ன மல்லிகார்ஜுனாவுடன்தான்.
அனைத்து நட்சத்திரங்களும் கோள்களும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்க
என்னுடைய குருநாதர் வந்து என் கையைப் பற்றிக் கொண்டார்.
லிங்கமான சிவனே மணமகனாகியது,
நானோ அங்கு மணமகள் ஆனேன்.
ஆகவே என் கணவரான சென்ன மல்லிகார்ஜுனாவுக்கோ
அல்லது இந்த உலகத்தில் உள்ள மற்றவர்களுக்கு வேறு எந்த சம்மந்தமும் இல்லை.
அக்கா மகாதேவி 
சில கன்னட புராணக் கதைகளில் அவரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் அவர் பார்வதியின் ஒரு ரூபமே எனக் கூறி இருந்தாலும், அவரது சன்யாச வாழ்க்கைக்கு முன்னர் வாழ்ந்த வாழ்கை வரலாறு குறித்த செய்திகள் எதுவும் எழுத்து வடிவில் எழுதி வைக்கப்படவில்லை. அவர் சன்யாசினி ஆகி வீர சைவர்கள் குழுவில் சேர்ந்த அவரைப் பற்றிய செய்திகள் அனைத்துமே வாய் மொழிக் கதைகளாகவே இருந்து உள்ளன.
வீட்டை விட்டு வெளியேறும் முன்னர் தான் ஒரு சன்யாசினியாக போக விரும்புவதாக தன்னுடைய பெற்றோர்களிடம் கூறினார். அவர்கள் அதற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்தாலும் அவளை அவர்களால் தடுக்க முடியவில்லை. எது எப்படியோ, இளம் வயதிலேயே வீட்டை விட்டு வெளியேறியவர் பல இடங்களிலும் சுற்றித் திரிந்தபடி சிவபெருமானின் பெருமைகளை பரப்பி வந்தார். அந்த காலங்களில் பெண்கள் சன்யாசத்தை ஏற்பதை ஆச்சாரக் குடும்பத்தினர் எதிர்த்து வந்தார்கள். ஆகவே அவர்களது எதிர்ப்பை சமாளிக்க அவர் சிவ பக்தர்களான வீரசைவ பிரிவினருடன் சேர்ந்து கொண்டார். அவர் 400 ருக்கும் மேற்பட்ட கவிதைகளை இறைவன் மீது இயற்றி உள்ளார்.
அவர் பக்தியைக் கண்ட வீர சைவ துறவிகளான பசவண்ணா, சென்ன பசவண்ணா, அல்லமா பிரபு, கென்னாரி பொம்மையா போன்றவர்கள் அவளை புகழ்ந்து எழுதி உள்ளார்கள். தன்னைப் பற்றிக் கூறிக் கொள்கையில் அக்கா மகாதேவி தன்னுடைய வெளித் தோற்றம் மட்டுமே பெண் இனத்தை சேர்ந்தது, ஆனால் தன்னுடைய ஆத்மாவும், தானும் சிவனை சேர்ந்தவள் என்றே கூறிக் கொண்டார்.  ஒரு  முறை அக்கா மகாதேவி  ஒரு கூட்டத்தில்  அல்லமா பிரபுவின் ஆன்மீகக் கேள்விகளுக்கு எல்லாம் சற்றும் தாமதிக்காமல் சரியான பதில் தந்ததைக் கண்டவர்கள் அவரை அக்கா என அழைக்கலாயினர்.
படம் நன்றி:-http://sscheral.sulekha.com/albums/lordbasavaandsharanas/37977/slideshow/249951.htm
சன்யாசினியாக மாறிய அவர் ஆடைகள் அணியாத நிர்வாண நிலையிலேயே இருந்ததாகவும், கடவுளின் அருளினால் அவளுடைய உடம்பு முழுவதையுமே நீண்டு வளர்ந்து இருந்த அடத்தியான தலைமுடி ஒரு உடுப்பு போல மறைத்து வைத்தே இருந்தது என்பதே அவர் எந்த அளவுக்கு தெய்வீக சக்தி பெற்று இருந்தார் என்பதை விளக்கும். அக்கா மகாதேவி பார்வதியின் ஒரு அவதாரம் என்றும் சாப விமோசனம் அவர் பூமியில் வந்து பிறந்து இருந்தார் எனவும் ஒரு கிராமிய கதையும் உள்ளது .
படம் நன்றி:-http://sscheral.sulekha.com/albums/lordbasavaandsharanas/37977/slideshow/249951.ஹதம்
அவர் தன்னுடைய நிர்வாண நிலையைப் பற்றி எழுதிய ஒரு கவிதை இது 
இந்த உலகமே ஆண்டவனின் கண்களாக உள்ளபோது,
அவர் இந்த உலகில் உள்ள அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டே உள்ளபோது,
நீ உன்னிடம் உள்ள எதை  நீ அவரிடம்   மறைக்க  நினைக்கின்றாய்  
12 ஆம் நூற்றாண்டில் அவர் பெண்களின் விடுதலையில் பெரும் பங்காற்றினார். அங்கும் இங்கும் நடந்த ஆன்மீக விவாதங்களில் கலந்து கொண்டு தன தரப்பு வாதங்களை ஆன்மீகத்தின் பக்கம் எடுத்து உரைத்து ஆன்மீகப் பாதைக்கு வலு சேர்த்தார். பல இடங்களிலும் சுற்றிக் கொண்டு இருந்தவர் சென்ன மல்லிகார்ஜுனாவை போற்றித் துதித்தவண்ணமே இருந்தார். ஸ்ரீசைலம் பகுதியில் சுமார் பத்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்த சென்னமல்லிகார்ஜுனா ஆலயம் இருந்த காட்டுக்குள் சென்று அங்கிருந்த குகையில் தங்கி தவம் செய்தவாறு இருந்தார். அவருக்கு துணையாக இருந்தவை மரங்கள், செடி கொடிகள் மற்றும் வன விலங்குகளே.
அக்காவின் குகை மற்றும் குகைக்கு உள்ளே
அவர் புகழ் கன்னட நாடெங்கும் பரவியது. அந்த குகை தற்போது அக்கா மகாதேவி குகை எனப்படுகின்றது. அங்கு சில காலம் இருந்தப் பின் அவர் பானவாசிக்கே வந்து தங்கினார் என்கிறார்கள். அவருடைய முக்கியமான பணிகளில் ஒன்றாக ஜாதி பேதங்களை உடைப்பது, உயர்ந்தவர் தாழ்ந்தவர் என்ற பேதத்தை ஒழிப்பதுமாக இருந்தது. ஒரு பெண்ணாக இருந்து அவர் அவற்றை பெருமையுடன், அனைத்து எதிர்ப்புக்களையும் தாண்டி செய்து வந்துள்ளார் என்பதைப் பார்த்து வியக்க முடியாமல் இருக்க முடியாது. அவர் நூறு வருடகாலம் அந்த குகையில் இருந்து உள்ளார் என்று சிலர் கூறினாலும் வெளி உலகிற்குத் தெரிந்து அவர் இருபத்தி ஐந்து ஆண்டுகளே உயிருடன் இருந்துள்ளார்.

Saturday, June 18, 2011

Agnihothra




நல்லதைப் படித்தேன் எழுதுகிறேன் 
 அக்னிஹோத்ரா 


சாந்திப்பிரியா 
அக்னிஹோத்ர  குரு 
பரம்  பூஜ்ய  சத்குரு  ஸ்ரீ  கஜானன்  மகாராஜ்  

பண்டைய காலத்தில் ஆன்மீகத்தின் மூலம் தனி மனிதரை தூய்மை படுத்துதல் மற்றும் மனதை இதமாக்குதல் (குணப்படுத்துவது என்பார்கள்) என்பது ஒரு ஆதாரபூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மை. ஒவ்வொரு மனிதரும் தான் இறந்தப் பிறகு நல்ல கதி அடைய வேண்டும் என்றே நினைக்கின்றார்கள். நாம் ஒவ்வொருவரும் மோட்ஷம் பெற வேண்டும் என நினைப்பது தவறு இல்லை. பண்டைய காலத்தில் நம் முன்னோர்கள் மன அமைதியுடன், திருப்தியான மனதுடன் இருந்தார்கள். அவர்கள் கனவெல்லாம் நாம் இறந்தப் பின் மோட்ஷம் அடைய என்ன வழி என்பதே. அதற்காக அதற்கு என்ன வழி என்று தேடி அலைந்தார்கள். குருமார்களை தேடி அலைந்தார்கள். ஆலயங்களுக்குச் சென்று மனபூர்வமாக வழிபட்டார்கள். யாகங்களில், ஹோமங்களில் கலந்து கொண்டார்கள். புனித நதிகளில் நீராடினார்கள்.
ஆனால் மாறிவிட்ட இந்த காலங்களில் என்ன நடக்கின்றது ? அனைவருமே உயர்ந்த நிலை வாழ்கையை பெறவும் , சமூகத்தில் ஒரு தனி அந்தஸ்து பெற வேண்டும் என்பதற்காகவும் பணம் சம்பாதிக்க வேண்டி உள்ளது. அமைதி இன்றி போட்டி பொறாமைகளில் உழன்று கொண்டு இருக்கும் அவர்கள் யாரைப் பிடித்தால் அந்தஸ்தைப் பெறலாம் என அலைகிறார்கள். ஒ.....இவரிடம் நெருக்கமாக இருந்தால், அவரிடம் நெருக்கமாக இருந்தால் நமக்கு சமூகத்தில் அந்தஸ்து கிடைக்கும் என நினைக்கின்றார்கள். பலவிதமான குருமார்களிடம் செல்கிறார்கள்.
சரி குருமார்களிடம் சென்றால் அங்கு என்ன நடக்கின்றது?  அங்கும் போட்டி....பொறாமை....நீ பெரியவனா, நான் பெரியவனா..  குருமார்களிடம் சென்று ஆசி வாங்க வேண்டும் என்றாலும் கூட பணம் இருந்தால்தான் அருகில் நெருங்க முடிகின்றது, தனிப்பட்ட ஆசியும் கிடைக்கின்றது. ஆலயங்களில் சென்றால் காசிருந்தால் முதலில் தரிசிக்கலாம் என்பது நிலை. இப்படிப்பட்ட  நிலைமை  இருப்பதினால் தமது குடும்பத்தையே பணம் சம்பாதிக்க வேலைக்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்களுக்கு முடிவாக  மன அமைதியும் கிடைப்பது இல்லை, ஆனந்த வாழ்வும் அமைவது இல்லை. தம்மை பணம் படைக்கும் இயந்திரமாகவே மாற்றிக் கொண்டு விட்டார்கள் என்பதே உண்மை.  ஆகவே நாம் அனைவரும் நமக்கு உள்ளது போதும்... நமக்கு பூர்வ ஜென்ம பாபங்களினால்  ஏற்படும்  மனத் துயரங்களுக்கு வடிகால் கிடைத்தால் போதும்  என்றே எண்ண வேண்டும். நமக்கு மன அமைதி கிடைப்பது எப்படி? இயந்திரமாகவே மாறிவிட்ட நாம் ஹோமங்களில், யாகங்களில் கலந்து கொண்டு புண்ணியத்தை பெறுவது எப்படி? நாம் உள்ள இடம் அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்றால் என்ன செய்வது ?
இதற்கெல்லாம் விடிவு இல்லாமல் இல்லை. அங்காங்கே பல ஆன்மீக நிலையங்கள் உள்ளன. அங்காங்கே பல நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டு உள்ளன. ஆனால் அங்கு செல்ல நேரம்தான் கிடைக்கவில்லை என்பதினால் மன அமைதியை  வீட்டிலேயே அடைய அக்னிஹோத்ரம் எனும் மிக எளிய வழி  உள்ளது  என ஒரு யோகினி கூறுகிறார்.

அக்னிஹோத்ரம் என்பது என்ன ?

பூமியை சுற்றி சந்திரன், சூரியன் மற்றும் பல கிரகங்கள் ஓடுகின்றன. பூமி தன்னை தானே சுற்றிக் கொள்ளும்போது அந்த கிரகங்கள் ஒவ்வொரு இடங்களிலும் நிற்கின்றன. அவற்றில் சில குறிப்பிட்ட நேரங்களில் மனிதன், மிருகம் மற்றும் நமது எண்ணங்கள் என அனைத்தும் ஒரு மாறுதலுக்கு உள்ளாகின்றன. உண்மையைக் கூறினால் அலைகழிக்கப்படும் மனதையும் கூட அந்த குறிப்பிட்ட நேரங்களில் ஸ்திரப்படுத்தினால் நாமும் மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் திறமையைப் பெற்று விடுவோம். அந்த குறிப்பிட்ட நேரத்தில் நம்மை சுற்றி உள்ள பிரபஞ்சத்தின் வெளியை சுத்தப்படுத்தினால் போதும். அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் நம் வீட்டில் உள்ள வெற்று இடத்தையும் நம்மையும் தூய்மைப்படுத்தும் , மன அமைதியைத் தரும் . அதை பெற சில நிமிடங்களே செய்ய வேண்டிய சிறிய வேள்வியே அக்னிஹோத்ரம் என்பது. 
அக்னிஹோத்ரா சூழ்நிலை என்பது நமது வீட்டில் நம்மை சுற்றி உள்ள வெற்று வெளியில் உள்ள அதிர்வலைகளைக் கட்டுப்படுத்தி தூய்மை ஆக்கும். அது நம்முடைய நரம்பு மண்டலங்களை ஒழுன்கீனப்படுத்தும் நம் வீட்டில் வைத்துள்ள செடிகொடிகளும் கூட அக்னிஹோத்ரா சூழ்நிலையில் நன்கு வளரும். நமது வீட்டில் அமைதி நிலைக்கும். மனம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்.
அக்னிஹோத்ரா புதிதல்ல.  இது பற்றி நான்கு வேதங்களிலும்- ரிக், யுஜுர்வன, சாம மற்றும் அதர்வண வேதங்களில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கூறப்பட்டு  உள்ளது. அக்னிஹோத்ராவை வேத நாராயணனை வேண்டியே செய்தார்கள். ரிஷி முனிவர்கள்  துவக்கி வைத்த அதை அப்போது சாஸ்திர சம்பிரதாயங்களில் ஊறித் திளைத்த பிராமணர்களே செய்து வந்துள்ளார்கள்.  வேதத்தில் கூறப்பட்ட முறையிலான அக்னிஹோத்ராவை  இன்னமும் கேரளாவில் சில நம்பூத்ரி பிராமணர்கள் கடைப்பிடித்து வருவதாக கூறுகிறார்கள்.  ஆனால் காலப்போக்கில் அதே ஹோமத்தை நமக்குத் தேவையான அளவில் மாறுதலாக்கித் தந்து உள்ளார்கள். கடைபிடிக்கப்படும் முறைதான் வேறுபட்டு உள்ளதே தவிர அதன் முடிவில் நமக்கு கிடைக்கும் பலன் இரண்டும் ஒன்றுதான்.
அக்னிஹோத்ரா செய்ய தேவையான பொருட்கள் என்ன?

  • ஒரு பிரமிட்
  • பசு வரட்டி
  • நல்ல நெய்
  • முழு அரிசி 
  • நான்கு வரி மந்திரங்கள். 
இதை எங்கு, யார்  செய்யலாம் ?
  • இதை வீட்டிற்குள் எந்த அறையிலும் செய்யலாம்
  •  சிறியவர் பெரியவர் என்ற பேதம் இல்லை
  • ஜாதி மத பேதமும் இல்லை
  • ஆண்கள் இல்லை பெண்கள் என யார் வேண்டுமானாலும் செய்யலாம் 
  • இதற்கு  விரதம் இருந்துவிட்டே செய்ய வேண்டும் என்ற கட்டுப்பாடு இல்லை
  • குறிப்பிட்ட நேராத்தில் மட்டும் செய்ய வேண்டும் என்பதே விதி. 
இதை ஆரம்பித்தப் பின் சில நாட்களில் நிறுத்தி
விட்டால் ஏதாவது தீமை வருமா  ? 
நிச்சயமாக அப்படி எதுவுமே இல்லை. செய்தவரை அதற்கான நல்ல பலன் கிடைக்கும். விட்டுவிட்டால் எப்போதும் போலத்தான் இருப்பீர்கள். நாம் பல பூஜைகளை ஆரம்பித்துவிட்டு தவிர்க்க முடியாத காரணங்களினால் பாதியில்  நிறுத்தி விடுவது இல்லையா ? அப்படித்தான் இந்த அக்னிஹோத்ரமும்.

சரி அக்னிஹோத்ராவை எப்படி செய்ய வேண்டும்?
குறிப்பிட்ட நேரத்தில் காலை சூரிய உதயத்தின்போதும், மாலை சூரிய அஸ்தமனத்தின் போதும் சிறிய பிரமிட் போன்ற தாமிர குண்டத்தில் பசு வரட்டியை வைத்து கற்பூரத்தை முதலில் ஏற்றி அடந்த தீயினால் நெய்விட்ட பசுவரட்டியை பற்ற வைத்து அதை பிரமிட் போன்ற குண்டத்தில் வைத்து எரிய விடவேண்டும். அப்போது அந்த நான்கு வரி மந்திரத்தையும் உச்சரித்துக் கொண்டே பசு நெய்யினால் ஈரப்படுத்திய சிறிது அரிசியை ஐந்து  விரல்களினாலும்  எடுத்துக் கொண்டு  ஸ்வாகா எனக் கூறிக்கொண்டே அந்த ஹோம குண்டத்தில் போட வேண்டும். அவ்வளவுதான்.
அக்னிஹோத்ர   மந்திரம்

காலையில் கூற வேண்டிய 
அக்னிஹோத்ர மந்திரம்  
 அக்னயே ஸ்வாகா
அக்னயே இதம் ந மம
பிரஜாபதயே ஸ்வாகா 
பிரஜாபதயே இதம் ந மம  

மாலையில்  கூற வேண்டிய 
அக்னிஹோத்ர மந்திரம் 
சூர்யாய ஸ்வாகா
சூர்யாய இதம் ந மம
பிரஜாபதயே ஸ்வாகா 
பிரஜாபதயே இதம் ந மம 

அப்படி செய்து முடித்தப் பின் ஐந்து  நிமிடங்கள் கண்களை மூடி வைத்துக் கொண்டு இருக்க வேண்டும்.ஹோமம் முடிந்தது. வேறு எதுவும் செய்யத் தேவை இல்லை. அதன் பலன் பத்தே நாட்களில் தெரியத் துவங்கும் என்கிறார்கள்.  வீடு அமைதியாக உள்ள உணர்வு ஏற்படும். மனம் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். நாம் செய்யும் காரியங்கள் தடங்கல் இன்றி நடக்கும்.

மேலே நான் தந்து உள்ளது அனைத்துமே பல இடங்களில் கேட்டு அறிந்த செய்திகள்தான் . அதை பலர் அவரவர் முறைக்கேற்ப கற்றுத் தருகிறார்கள். அதற்குத் தேவையான  பொருட்களையும் வீட்டிற்க்கே அனுப்பி வைக்கின்றார்கள். குழுக்களாக சேர்ந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் எனில் அதையும் ஏற்று வீட்டுக்கே வந்தும்  கற்றுத்  தருகிறார்கள். அது குறித்து மேலும் விவரம் அறிய   agnihotrausa@yahoo.com  என்ற முகவரியில் தொடர்ப்பு கொள்ளலாம் அல்லது  அவர்களின் http://www.agnihotrausa.net/Agnihotra-How.html என்ற  இணையதளத்தையும் பார்க்கலாம். 
படங்கள் அனைத்துக்கும் மற்றும் சில விவரங்களுக்கு நன்றி :  http://www.agnihotrausa.net/Agnihotra-How.html 
பின் குறிப்பு: மேல் எழுதப்பட்டு உள்ளக் கட்டுரை நான் சில இடங்களில் கேட்டறிந்த மற்றும்  படித்த செய்திகளின் ஆதாரத்தைக் கொண்டே எழுதப்பட்டு உள்ளவை. நான் கொடுத்துள்ள முகவரியும் படங்களை உபயோகித்துக் கொள்ள நான் அணுகிய முகவரிதான். ஆகவே அவரவர் சொந்தப் பொறுப்பில்தான் அவர்களை தொடர்ப்பு கொண்டு ஆவன செய்து கொள்ள வேண்டும்.  கட்டுரை ஆசிரியர் வேறு எந்த பொறுப்பையும் ஏற்கவில்லை.  நல்ல செய்திகள் எனக்குக் கிடைக்கும்போது அதை வெளியிட்டு  அனைவரும் அறிந்து கொள்ள வழி செய்வது  மட்டுமே என் கொள்கை. 

Thursday, June 16, 2011

Rice Goddesses of Indonesia, Cambodia and Thailand


இந்தக் கட்டுரை நான் வெளியிட்டு உள்ள அரிசி மற்றும் உணவு தானிய தேவதைகளுடன் சம்மந்தப்பட்டதே. நான் எழுதி உள்ள கதை கிரேக்க மற்றும் ஜாவா நாடுகளில் நிலவும் புராணக் கதையை  அடிப்படையாகக் கொண்டது.  கென்ட் டேவிஸ் வெளியிட்டு உள்ள  இந்தோனேசியா, தாய்லாந்து மற்றும் கம்போடியாவின் அரிசி தானிய தேவதை என்பது ஒரு ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை.  இந்தக் கட்டுரையில் பல உண்மைகளை தெரிவித்து உள்ளார் . அவற்றையும்  படித்து மகிழவும்.
This part of the article is in continuation with the story of Rice and Harvest God posted by me. Though I have posted the two stories of the Rice and Harvest God based on Java and Greek Mythological stories , Kent Davis research article on Rice God of Indonesia, Thailand and Cambodia  is worth reading  as it throws more light on those Goddesses. Read and enjoy.

Translated Article   /  மொழி பெயர்க்கப்பட்ட கட்டுரை 

Original in English by :  KENT DAVIS          Translated into Tamil : Santhipriya

ஆசியாவில் பல இடங்களிலும் உள்ள தேவதை தேவிகளுடன் அங்கோர் வாட்டில் உள்ள தேவதைகள் மற்றும் அப்சராக்கள் எனப்படுபவர்கள் சம்மந்தம் வைத்துக் கொண்டு உள்ளார்கள். அங்கோர் வாட்டில் உள்ள பாற்கடலில் இருந்து வெளி வந்து பறந்த தேவியைப் பற்றி நான் ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டு இருந்தபோது இந்தோனேசியாவின் 'தேவி ஸ்ரீ' (Dewi Shree) எனப்படும் அரிசி தானிய  தேவதை பற்றி படிக்க நேர்ந்தது.
இந்தோனேசியாவின் அரிசி தானியம் , நிலவளம் மற்றும் செழுமை தரும் தேவதை
இந்தியாவின் ஹிந்துக்களுடன் தொடர்புக் கொண்டது.
'தேவி ஸ்ரீ'யின் அசல் அல்லது  மூலப் பிரதியின்  படங்கள் கிடைக்கவில்லை என்பதினால் 'விக்கிபிடியாவின்' (Wikipedia) தற்காலத்திய படங்களையே இந்தக் கட்டுரைக்கு ஆதாரமாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டி உள்ளது. ஆனால் அவளுடைய நடத்தையும், தளவாடங்களும் அங்கோர் வாட்டின் தேவதைகளிடம் முற்றிலும் ஒத்துப் போகின்றது என்பது முக்கியமான விஷயம் ஆகும்.
கொஹ் கேர் எனும் இடத்தில் காணப்பட்ட
க்ஹ்மேரை சேர்ந்த உமா தேவி - Cornell Collection
'தேவி ஸ்ரீ' அரிசி தானியம் , தண்ணீர் மற்றும் சந்திரனுடன் சம்மந்தப்பட்டவள். மேலும் அவள் பாதாளத்தின் நாகம் அல்லது பாம்புகளின் இனத்துடன் அதாவது க்ஹ்மேரில் உள்ள அதே வம்சத்து பிராணிகளுடன் சம்மந்தப்பட்டவள்.
மிக உயர்ந்த என்ற அர்த்தத்தைத் தரும் பெயரான 'போ இனோ நோகர்' (Po Ino Nogar) எனும் தேவியே கம்போடியா நாட்டில் ஒரு தெய்வம். அவளை சில நேரங்களில் இந்துக் கடவுளான 'உமா' தேவியுடன் (பார்வதி) ஒப்பிடுகிறார்கள். அவளும் ஏறத்தாழ 'தேவி ஸ்ரீ'யுடன் ஒத்துப் போகின்றாள். காரணம் 'போ இனோ நோகர்' எனும் தேவி நில வளம் மற்றும் நீர்வளத்தை தந்து விவசாயம் செழிக்க அங்குள்ள மக்களுக்கு அருள் புரிபவள் என்று போற்றி வணங்கப் படுபவள். அங்கோர் வாட்டில் உள்ள அப்சராக்களைப் போல அவளும் ஆகாயம், மேகம் மற்றும் மழையைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்து இருப்பவளாம் . பலரை மணந்துள்ள 'போ இனோ நோக'ருக்கு 97 கணவன்மார்கள் இருந்தார்களாம். 38 குழந்தைகளுக்கு தாயான அவளுக்கு 'போ யான் டாரி' ( Po Yan Dari) என்ற மகள் இருந்தாள். அவள் குகைகளிலும் நந்தவனங்களில் இருந்த குகைப் போன்ற பகுதிகளிலும் தங்கி இருந்தவாறு மக்களுக்கு நோய் நொடிகளையும், மரணத்தையும் தந்து கொண்டு இருந்தவள் என்ற கதை உள்ளது. ஆனால் அந்த புராணக் கதையின் மாறுபட்ட கதையில் அவளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் அவளுடைய பெயர் 'பஜாவு டான் '(Pajau Tan) எனவும் அவள் துயரங்களைத் துடைப்பவள் என்பதினால் இறந்து போனவர்களையும் உயிர் பிழைக்க வைத்தாள். ஆகவே ஜனன- மரணத்தின் அர்த்தம் அழிந்து போகத் துவங்கியதினால் அவள் ஆகாயத்தில் இருந்த சந்திரனில் சென்று வசிக்குமாறு அங்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டாளாம். 'போ இனோ நோகரின்' இன்னொரு பெண்ணின் பெயர் 'போ பியா திகுஹ்' (Po Bya Tikuh) என்பது. அவள் வயல்களில் உள்ள எலிகளுடைய தலைவியாம். அதனால் வயலில் விளையும் பயிர்களை எலிகள் பாழாக்காமல் பாதுகாப்பவள்.
'போ இனோ நோகரின்' படம் கிடைக்கவில்லை. ஆனால் தாய்லாந்து நாட்டின் அரிசி தானிய தேவதை மிகவும் புகழ் பெற்றவள். 'மே போசொப்' {Mae Posop (แม่โพสพ)} எனப்படும் அந்த தெய்வம் நீர்வளம், நில வளத்தைத் தருபவளாக வணங்கப்படுகிறாள். இந்த தேவதையின் பெருமையைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள 2008 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் ஒன்பதாம் ஆம் தேதி வெளியாகி உள்ள தாய்லாந்து நாட்டின் மகராணி சிரிகிட் விழாவில் கலந்து கொண்டார் ** எனும் கட்டுரையைப் படிக்கவும் .

(தாய்லாந்து நாட்டின் மகராணி சிரிகிட் விழாவில் கலந்து கொண்டார் ** Tamil Translation of ''Queen Sirikit of Thailand presided over a ceremony'' from http://www.thaindian.com/newsportal/thailand/hm-the-queen-to-observe-ceremony :-
மேன்மைமிகு மகராணி அவர்கள் 09 .08 .2008 ஆம் தேதியன்று அரிசி தானிய தேவதையை போற்றி பூஜிக்கும் விழாவில் பங்கேற்கின்றார். செய்தி :-அம்ரித்ரஷ்மிஸ்ரீசேதி.
தாய்லாந்து நாட்டின் மேன்மை மிகு மகராணி சிரிகிட் அவர்கள் இன்று - ஆகஸ்ட் மாதம் ஒன்பதாம் தேதியன்று - ஆங் தாங் மாகாணத்தில் நடைபெறும் அரிசி தானிய தேவதையை நிலத்திற்கு அழைக்கும் வைபவத்தில் கலந்து கொள்ள வருகின்றார். இந்த வைபவம் தாய்நாட்டின் பண்டைய பழக்கத்தை பெருமைப் படுத்தும் விதத்தில் அரசின் விவசாயம் மற்றும் கூட்டுறவு அமைச்சகத்தினால் நடத்தி வைக்கப்படுகின்றது.
இந்த வைபவம் இன்று மதியம் விவசாயிகள் மீது என்றுமே கருணைக் காட்டும் மேமை மிகு மகராணியை பெருமைப் படுத்தும் விதத்தில் நடைபெற உள்ளதாக விவசாயம் மற்றும் கூட்டுறவு அமைச்சரான சோம்சக் ப்ரிசான்தக்குள் (สมศักดิ์ ปริศนานันทกุล) அவர்கள் கூறினார். மேலும் அவர் கூறுகையில் '' தாய்நாட்டின் 'ஆங் தாங் மாகாணத்தை சேர்ந்த 'சவாயேங் ஹா' மாவட்டத்தில் , 'தம்பொன் சி புவா தாங்' எனும் இடத்தில் உள்ள பண்ணையில் நடைபெறும். நாட்டின் அனைத்து பிரதேசங்களிலும் நிலவிவரும் அரிசி தானிய விவசாய பழக்க வழக்கங்களை எடுத்துக் காட்டும் வகையில் அமைந்து இருக்கும். இந்த வைபவம் கடைசியாக சித்ரலடா அரண்மனையில் 1961 ஆம் ஆண்டு நடைபெற்றதற்குப் பிறகு 30 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டன. இந்த வைபவத்தின் மூலம் தாய்லாந்து நாட்டின் அரிசி விவசாய முறைகள் , அதன் பெருமை போன்ற அனைத்து விவரங்களையும் தாய்லாந்து நாட்டின் விவசாயிகள் அனைவரும் தெரிந்து கொள்ளும் வகையில் அமைந்து இருக்கும் . மேலும் இந்த வைபவத்தின் மூலம் தாய்லாந்து நாட்டு மக்கள் தமது அன்னை பூமியின் அரிசி தானிய விவசாயப் பெருமையை எண்ணி மகிழும் வகையில் இருக்கும் என்றார் .
செய்தியின் ஆதாரம்: National News Bureau, Public Relations Department of Thailand )

பண்டை காலம் முதலேயே கம்போடியா மற்றும் தாய்லாந்து நாடுகளில் அரிசி பயிரிடும் காலம் துவங்கும் முன்னால் அரசின் சார்பில் நிலம் உழும் விழா *** எனும் வைபவம் மே மாதங்களில் நடைபெறும்.

(நிலம் உழும் விழா*** Tamil Translation of ''Royal Ploughing Ceremony'' From Wikipedia, the free encyclopedia:-
அரசாங்க அரிசி நெல் விதைக்கும் சடங்கு என்பது கம்போடியா மற்றும் தாய்லாந்துக்ஹெமேர் மொழியில் ''ப்ரெஅஹ் ரீச் பிதி ச்ரோட் ப்ரியா நியாங்கோல்'' {("Preah Reach Pithi Chrot Preah Neangkol" ) (Khmer:ព្រះរាជពិធីបុណ្យច្រត់ព្រះនង្គ័ល) } எனக் கூறுகிறார்கள். தாய்லாந்து நாட்டு மொழியில் அதை கண் 'புயேட் சமொங் கோன்' {การพืชมงคล (Kan Phuetchamongkhon)} அல்லது முழுமையாகக் கூற வேண்டும் எனில் 'பிரா ரட்சப்பிதி ப்ஹுட்சமொன்கோன் சரோட் ப்ரா நங்கன் ரேக் நா க்வான்' அல்லது 'உழவாளர்கள் தினம்' (Phra Ratchaphithi Phuetchamonkhon Charot Phra Nangkhan Raek Na Khwan; also observed as Farmer's Day.) என்கிறார்கள்.மன்னர்கள் ஆட்சி மன்னர்களின் ஆட்சி காலத்தில் பர்மா நாடு இருந்தபோது அங்கு அரசு சார்பில் நிலம் உழும் விழா பர்மியர்களின் விரத காலங்களான ஜூன் முதல் ஜூலை வரை நடைபெற்று வந்தது. போன்ற நாடுகளில் மழைக் காலத்தின் பின்னர் துவங்கும் நெல் பயிரிடும் காலத்தைக் குறிக்கும் வகையில் செய்யப்படுகின்றது. அதை
2009 ஆம் ஆண்டு இந்த விழா மே மாதம் 11 ஆம் தேதி தாய்லாந்திலும், மே மாதம் 12 ஆம் தேதி கம்போடியாவிலும் நடைபெற்றது. ஜோதிட ரீதியாகவே நாட்கள் கணக்கிடப்பட்டாலும் அந்த விழாக்கள் மே மாதமே நடைபெற்றது.
இந்த விழாவில் சம்பிரதாயமாக ஏர் கலப்பையில் பூட்டப்பட்ட இரண்டு எருதுகளைக் கொண்டு ஒரு நிலத்தை உழுவார்கள். அதில் பிராமண பண்டிதர்கள் அரிசி விதையை தூவுவார்கள். அதன் பின் அந்த எருதுகளுக்கு அரிசி, சோளம், எள் மற்றும் பச்சை பட்டாணி போன்றவற்றை ஒரு தட்டில் வைத்துத் தந்தப் பின் புதியதாக வெட்டியா புல் மற்றும் விஸ்கி பானத்தையும் தருவார்கள்.
அந்த மாடுகள் அவற்றில் உண்ணும் உணவைக் கொண்டு வர உள்ள அறுவடை எந்த அளவு செழிப்பாக இருக்கும் அல்லது அறுவடை செழுமையாக இருக்காதா என்பதை கணித்துக் கூறுவார்கள்.
தாய்லாந்தில் இந்த வைபவம் சுகோதை சக்ரவர்த்தி (1238–1438) ஆட்சி காலத்தில் இருந்து வந்தது. 1920 ஆம் ஆண்டுகளில் மன்னன் பிரஜாதிபோக் என்பவர் ஆட்சியில் அந்த விழா நிறுத்தப்பட்டது. ஆனால் 1930 ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கு வந்த மன்னன் பூமிபோல் அடுல்யடேஜ் என்பவரினால் மீண்டும் அந்தப் பழக்கம் துவக்கி வைக்கப்பட்டது.
கம்போடியா மற்றும் தாய்லாந்த் போன்ற நாடுகளில் ஆட்சியில் இருந்த சக்கரவர்த்திகள் அல்லது அவர்களால் நியமிக்கப்பட்டவர்கள் முன்னிலையில் அந்த வைபவம் நடைபெற்று வந்தது. சில நேரங்களில் அந்த சக்ரவர்த்திகளே ஏற் கலப்பை பிடித்துக் கொண்டு சிறிது தூரம் நிலத்தில் உழுவது உண்டு.
தற்போது தாய்லாந்து இளவரசரான மஹா வஜிரலோங்கோர்ன் என்பவர் தலைமையில் பாங்காகில் சனம் லுவாங் எனும் நகரில் அந்த வைபவம் நடைபெறுகின்றது. பூமிபோல் அடுல்யடேஜ்ஜின் சித்ரலட அரண்மனை வயலில் நடைபெறும் அந்த விழாவின்போது வயலில் தூவப்படும் அரிசி நெல் விதையை அந்த விழா முடிந்ததும் அங்குள்ள பார்வையாளர்கள் ஓடிச் சென்று பொறுக்கிக் கொண்டு வருவார்கள். காரணம் அந்த விதைகள் மிகவும் புனிதமானது என்ற நம்பிக்கையே. அதை வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று தம்மிடம் உள்ள நெல் விதிகளுடன் அதைக் கலந்து நிலங்களில் பயிரிடுவார்கள் .
கம்போடியாவில் அந்த நட்டு மன்னரான நோரோடோம் சிஹமோனி மற்றும் அந்த நாட்டு பிரதமரான ஹுன் சென்
என்பவர்களின் முன்னிலையில் இந்த வைபவம் நடைபெறும்.)

'மே போசொப்' แม่โพสพ- தாய்லாந்த் நாட்டின் அரிசி தானியத்தின் தேவதை. இதில் உள்ள எழுத்துக்களைப் பார்த்தால் அவை தாய்லாந்து நாட்டின் மொழி அல்ல, மாறாக க்ஹ்மேர் எழுத்துக்கள் என்பது தெரியும். இதன் அர்த்தத்தை யாராவது விளக்கினால் நல்லது.
கீழே உள்ள அனைத்தும் க்ஹ்மேர் பெண்களைப் பற்றி நாம் செய்யும் ஆராய்ச்சிக்கு உதவும் வகையில் உள்ளன.
1. அங்கோர் வாட் சிலைகளில் காணப்படும் தேவதைகளும் மேம்பாடு, நீர்வளம், மற்றும் நிலவளத்தை பெருமளவில் தருகின்ற குணங்களைக் கொண்டவர்களே.
2. இங்குள்ள தேவதைகளும் பாதாளம், சந்திரன் தண்ணீர் மற்றும் புனித நாகங்களுடன் சம்மந்தப்பட்டவைகளே.
3. 10 முதல் 13 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தேவி ஸ்ரீ இருந்துள்ளதாக நம்பப்படும் ஜாவா நாடு க்ஹ்மேர் நாகரீகத்துடன் சம்மந்தப்பட்டு இருந்தது.
இதை முடிக்கும் முன் அரிசி தானியம் மற்றும் ஜாவா நாட்டின் பழக்க வழக்கங்கள்  பற்றி தாய்லாந்து நாட்டை சேர்ந்த 'விப் ரோங்கிஸ்ட்' (Vipp Rongsit) என்பவர் எழுதி உள்ளதைப் படியுங்கள்.

தாய்லாந்த் அரிசி மற்றும் 'மே போசொப்' எனும் அரிசி 
தானிய தேவதையின் விழாக்கள்
---'விப்  ரோங்க்சிட்' (Vipp Rongsit) --

 
தாய்லாந்தின் 'மே போசோப்' - แม่โพสพ -
எனும் அரிசி தேவதை 
சியாமியர்களின் முக்கிய உணவு மற்றும் வியாபாரம் அரிசி தானியமே.அரிசி தானியத்தைக் கொண்டு  செய்த உணவை சலாட், மீன், இறைச்சி, கடல் பிராணிகள் உணவு போன்றவற்றுடன் சேர்த்தே தருவார்கள். தாய்லாந்து மக்களில் மூன்றில் இரண்டு பாக மக்கள் அரிசி தானிய விளைச்சலில்தான் பெருமளவு சம்பாதிக்கிறார்கள். அவர்கள் தமது குடும்பத்திற்காக மட்டும் அதிக அளவில் அரிசி தானிய விவசாயம் செய்யவில்லை, உலகிலேயே மிக அதிகமாக அரிசி தானிய ஏற்றுமதி செய்பவர்களும் அவர்களே. தாய்லாந்து நாட்டின் அனைத்து செலவினங்களுக்குமான பண வரவில் பாதி பாகம் அரிசி தானிய ஏற்றுமதியினால்தான் கிடைக்கின்றது. சியாமில் ஒருவரை வேலைக்கு வைத்துக் கொண்டால் அந்த நபருக்கு மாத சம்பளத்துடன் அரிசி தானியமும்  தர வேண்டும்.
இப்படியாக அரிசி  தானிய விளைச்சல் என்பது நாட்டின் வளர்ச்சியில்  மட்டும் அல்ல தாய்நாட்டு மக்களின் உணர்வுகளுடனும் கலந்தே உள்ளது.   ப்யா அனுமான் ராஜட்ஹோன் (Phya Anuman Rajadhon) எனும் தாய்நாட்டை சேர்ந்த புகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர் தாய் நாட்டின் பழக்க வழக்கங்களைப் பற்றி எழுதியதில் இப்படிக் கூறி உள்ளார். - ' ஒரு சியாமிச்ஸ் நாட்டவர் தனக்கு பசியாக உள்ளது என்பதை தாய் மொழியில் கூறுகையில் 'ஹியூ கையோ' என்பாராம். அதன் அர்த்தம் 'அரிசிக்காக எனக்கு பசிக்கின்றது' என்பதே. எந்த உணவையும் அருந்தும்போது அவர்கள் கூறுவார்கள் 'தன் கையோ'. இதன் அர்த்தம் ' நான் அரிசி சாப்பிடுகிறேன்'. சாதாரணமாக அவர்கள் எந்த உணவைப் பற்றிக் கூறினாலும் கையோ என்பார்கள். கையோ என்றால் அரிசி தானியம் என்று பொருள். 
தாய்லாந்தின் 'மே போசோப்'
எனும் அரிசி தேவதை 
அரிசி தானிய விளைச்சலின்போது பல சடங்குகளை செய்கிறார்கள். பண்டைய காலத்தில் கொண்டாடப்பட்ட அளவில் தற்போது அது கொண்டாடப்படவில்லை  என்றாலும் அது நிறுத்தப்படவில்லை. 'மே போசோப்' எனும் அரிசி தானிய தேவதை அல்லது அரிசி தானிய தாயாரை முறையாக துதித்து, போற்றி வணங்கினால் விவசாயிகளின் விளைச்சல் பெருகி நிறைய வருமானம்  வரும் மற்றும் நல்ல ஆரோக்கியத்துடன் இருக்க அவள் வழி செய்வாள் என்ற நம்பிக்கையே அதற்குக் காரணம். அவளை போற்றித் துதிக்காதவர்கள் வறுமையில் வாடி, நோய் நொடியினால்  அவதிப்படுவார்கள் என்பது அவர்களின் நம்பிக்கை .
'மே போசோப்' எனும் அந்த தேவதை இந்து மற்றும் புத்தமத கடவுட்கள் இருந்த மவுன்ட் அபுவில் இருந்து இங்கு வந்து விளை  நிலத்தில் தங்கினாள் .  அவள் ஏழு மலைகளையும் ஏழு கடல்களையும் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு கடந்து வந்திருந்தாளாம். அவள் புனித காலடியில் மிதிபட்ட மீன்கள் பல ஆயிரக்கணக்கில் மீன்களை  பெற்றேடுத்ததாம். அதனால்தான்  சியாமிய நாட்டு நீர் நிலைகளில் கிடைக்கும் மீன்களுக்கு பஞ்சமே இல்லையாம்.
தாய் நாட்டில் ஒரு ஆலயத்தில்
உள்ள மே போசோப் சிலை 
அரிசி தானியம் வெளிவரத் துவங்கிய  உடன் அந்த  காலத்தை  தானியத்தின் செடி  கர்பமுற்றுள்ள காலம் எனக்  கருதுகிறார்கள். ஆகவே செடிகளிலும் உயிர் உள்ளது என்ற தத்துவத்தை நம்பும் அவர்கள் கர்பமுற்றுள்ள  அவற்றை நல்ல நிலையில் பாதுகாத்து வரவேண்டும் என நினைகின்றார்கள்.  உயிருள்ள எல்லாவற்றிலுமே ஆத்மா எனும் ஜீவன்  உள்ளது, அவற்றில் மனிதர்கள், மிருகங்கள் மற்றும் தாவரங்கள் என  அனைத்தும் உள்ளன.  ஒரு மரணம் நிகழும்போது அதற்குள் உள்ள ஜீவன் பறந்துவிடும். அது திரும்ப வருவது இல்லை. 
வாழ்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும்- பிறப்பு, வயதுக்கு வந்த நிலை மற்றும் திருமணம்- போன்ற அனைத்திலுமே அவற்றுக்கு என ஒரு சடங்கு செய்கிறார்கள். ஆகவே கருவுற்று உள்ள அரிசி தானிய தாய்க்கு காலையில் வாழைப்பழம், எலுமிச்சை மற்றும் கரும்பை வைத்து பூஜிக்கிறார்கள். அவற்றை விவசாயிகள் ஒரு கூடையில் வைத்து அவற்றை விவசாய நிலங்களில் ஒரு கம்பு மீது கட்டி வைத்து விடுவார்கள். அப்படி செய்வதன் மூலம் வயல்களுக்கு வெளியில் உள்ளவர்கள் வயலுக்குள் தமது மிருகங்களை மேய விடக் கூடாது என்ற சமிக்கையையும் தரும். அதன் பின் அந்த விவசாயி ஒரு சீப்பை எடுத்து தானியத்தைக் கோதி விடுவார். வாசனை திரவியங்கள், முகப் பவுடர் போன்றவற்றையும் அதற்கு போடுவார். அதாவது அந்த  நெல் தானிய பயிரை ஒரு அரிசி தானிய தாயாகவே கருதி அப்படிசெய்வார். அப்படி செய்தப் பின் அவளிடம் தமது விளைச்சலுக்கு எந்த தொந்தரவும் வரக் கூடாது என வேண்டுவார்.
அறுவடை காலம் முடிந்ததும் அங்குள்ள தானியங்களை எடுத்துக் கொண்டு போய் நெல் களஞ்சியத்தில் வைத்து விடுவார்கள்.  அவை விலை நிலத்திலேயே கிடந்தால் அங்குள்ள எறும்புகளும், எலிகளும் அவற்றை தின்றுவிடும் என்பதினால் அரிசி தானியத் தாயாராக கருதப்படும் நெல் களஞ்சியங்களை காப்பாற்றவே அப்படி செய்வார்களாம்.  நெல்லை  அடித்து அரிசியை தனியாக பிரித்து எடுத்தப் பிறகு அந்தக் குவியலுக்கு வாத்து முட்டை, இனிப்புகள் மற்றும் பழங்களைப் படைத்து ஆராதிப்பார்கள். சிதறிக் கிடக்கும் மிச்ச அரிசி தானியங்களை பத்திரமாக வாரி எடுத்து  'மே போசொப்பின்' அரிசி எனப்படும் கூடையில் பத்திரமாக வைத்து விடுவார்கள். அடுத்து நெல் பயிர்களை ஒன்று சேர்த்து ஒரு பொம்மையைப் போல செய்து அதை அந்த அரிசி கூடையில் வைத்து விடுவார்கள். அந்த பொம்மையை அரிசி தானிய தாயார் எனக் கருதுகிறார்கள். மீண்டும் மழைக் காலம் துவங்கியதும் நிலத்தில் பயிரிடும் சமயத்தில் அந்தக் கூடையில் பாதுகாப்பாக வைக்கப்பட்டு உள்ள அரிசியையும் சேர்த்தே விதைப்பார்கள். அந்த அரிசி தானியத் தாயார் விளை நிலத்தில் விதைக்கப்படும்  விதைகள் நல்ல பயிரைத் தரும் என்பதே அப்படி செய்வதின் நம்பிக்கை. அதன் பின் அந்த பொம்மையை  ஒரு முறைப்படி  அழித்து விடுவார்கள்.
மே போசோப் உருவ தாயத்து 
விளை நிலத்தில் மட்டும் அல்ல  மற்றவர்களும் அரிசி தானிய தேவதைக்கு  மரியாதை செலுத்துவார்கள்.  அரிசி தானிய தாய்க்கு மரியாதை தரும் வகையில் உணவு அருந்தியதும் அந்த உணவருந்திய தட்டை நோக்கி இரு கைகளையும் கூப்பிக் கொண்டு வணங்குவார்கள்.  மீதம் வைத்து விட்ட உணவை தூக்கி எறிவது, உணவை கீழே சிந்தி அதை மிதித்து விடுவது  போன்றவை அவளை  அவமரியாதை செய்யும் விதம் ஆகும் என்றும் அதனால் அவள் கோபம் அடைவாள் என்றும் கருதுகிறார்கள்.  செய்யப்பட்ட உணவின் தரத்தை குறைக் கூறும் முன்  மனதில் அரிசி தானிய தேவதையிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொண்ட பின்தான் அந்த உணவைப் பற்றிக் குறைக் கூறுவார்களாம்.  
அது போல பூனை, மாடு, நாய், பன்றி, பசு, கோழி போன்ற பிராணிகளுக்கு அரிசியை  அல்லது அரிசி உணவை போடும் போது அதை நேரடியாக  பூமியில் வைக்கக் கூடாதாம். ஒரு தட்டில் வைத்தே அதை அவற்றுக்கு தர வேண்டும்.  அப்படி செய்தல் அவளை அவமரியாதை செய்ததற்கு சமமாகி விடும் என்றும் அதனால் அவள் அங்கிருந்து சென்று விடுவாள் என்றும் அவர்கள் வீட்டில் வறுமை வரத் துவங்கும் என்பதும் பல நம்பிக்கைகள்.

'விப் ரோங்க்சிட்' என்ற இந்த கட்டுரை ஆசிரியரைப் பற்றிய பின் குறிப்பு
'தாய்லாந்த் அரிசி மற்றும் 'மே போசொப்' எனும் அரிசி தானிய தேவதையின் விழாக்கள்' எனும் மேலே உள்ள  கட்டுரையின்  ஆசிரியரான 'விப் ரோங்க்சிட்' என்பவர்  தாய் நாட்டு சமையல் கலை மற்றும் தாய் நாட்டு உணவு செய்வதில்  பிரபலமானவர்.