Saturday, October 30, 2010

Ponnandal Ramanathan writes-1

பாட்டி பொன்னாண்டாள் ராமநாதன் எழுதிய 
தெய்வீகத்தில் நான் படித்த மற்றும் 
கேட்ட செய்திகள் சில -  பாகம் 1

(1) சத்குருனாதரின் காடாஷம் ஒருவர் மீது இருக்குமானால் அந்த அதிருஷ்டக்காரனின் வாழ்கை ஓடம் சலனமில்லாமல் அமைதியாக , நிம்மதியாக, பயமில்லாமல் சென்று கொண்டு இருக்க அந்த குருநாதனே ஓடத்தை ஏற்றிக் கரை சேர்ப்பார் என்பது சத்தியமான வாக்கு.
-----------------------------
(2) சாதுக்களின் தரிசனம், அவர்கள் மீது நாம் வைக்கும் பக்தி மற்றும் தியானமுமே நமக்கு பல புண்ணிய பலன்களையும், புண்ணிய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்த பலனையும் தருகின்றது.


--------------------------
(3) சத்சங்கம் கிடைப்பது அரிது. கிடைத்தாலும் அதில் கலந்து கொள்ள எல்லோருக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்காது, மனமும் வராது . ராவணன் சிறந்த சிவ பக்தன். ஆனால் அவனுக்கு சத்சங்கங்களில் கலந்து கொள்ள வாய்ப்பே கிடைக்கவில்லை.
--------------------------
(4) ஸ்ரீ ராமச்சந்திர மூர்த்தியின் கருணை கடாஷம் எல்லை அற்றது. ஒரு பாபமும் செய்யாத சீதையை தன் மனைவி என்ற உரிமையில் உலக நியதியை எடுத்துக் காட்டும் பொறுப்பில் அக்னியில் புடம் போட்டு ஏற்றுக் கொண்டவர். ஆனால் அவரே தன் கால் ஸ்பரிசத்தினால் அகலிகையின் தோஷத்தைப் போக்கி கெளதம முனிவருடன் சேர்த்து வைத்தார்.
------------------------
(5) நாம் செய்யும் குற்றத்திற்கு பாவ மன்னிப்புப் பெறலாம். ஆனால் நாம் செய்த குற்றத்தை பகவானிடம் கூறிவிட்டு அதற்கான தண்டனையை இந்த ஜென்மத்திலேயே பெறுவதே சிறந்தது. நம் மனசாட்சி சொல்கின்றபடி நமக்கு நாமே தண்டனை விதித்துக் கொள்ளலாம். இதற்கு எடுத்துக் காட்டாக குமரி பட்டர் காதலி உள்ளது. அவர் புத்த மதத்தைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்காக அவர்களில் ஒருவரைப்போல தன்னை காட்டிக் கொண்டு ஏமாற்றி அதில் கலந்து கொண்டார். அதற்கு தண்டனையாக உமியின் நடுவில் அமர்ந்து கொண்டு அதில் நெருப்பை மூட்டி தன்னைத் தானே கருக்கிக் கொண்டார்.
------------------------

(6) திரௌபதியின் பதிவிருத்தா தர்மம் தூய்மையானது. அது  தெரியாமல் அவளை ஐந்து கணவன்களின் மனைவி எனக் கேவலமாகப் பேசுபவர்கள் மூடர்களே. உண்மையில் அவளுடைய ஐந்து கணவர்களும் தெய்வாம்சம் பொருந்தியவர்களே. திரௌபதியும் கார்ப வாசம் செய்யாமல் அக்னி குண்டத்தில் இருந்து தோன்றியவர்களே. அவளும் பத்ரகாளியின் அம்சமே. ஒரு பதியுடன் மனைவி என்ற பெயரில் மட்டும் உலகிற்காக வாழ்ந்து முடிந்ததும் அடுத்த பதியின் இருப்பிடம் போவதற்கு முன்னால் திரௌபதி தன்னை ஸ்புடம் போட்டு அக்னியில் இறங்கி எழுந்து வருவாளாம்.
--------------------------
(7) பக்தர்களுக்கு பகவானிடமும், பகவானுக்கு பக்தர்களிடமும் பற்றுதல் இருப்பது அசாதாரணமானது. அதற்கு உதாரணம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணனே. ராதைக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் அலாதி பிரேமை உண்டல்லவா, அது போல அவருக்கு கோபிகைகளிடமும் பிரேமை இருந்தது. பிருந்தாவன லீலை, ராசா லீலை, ஜலகிரிடை போன்ற அனைத்தையுமே கிருஷ்ணர் தமது பத்தாவது வயதுக்குள் செய்து காட்டிவிட்டார். பதினோராவது வயதில் கம்ச வதத்தையும் செய்து காட்டினார். ஆனால் அதனால் அவற்றினால் எந்த களங்கமும் ஏற்படவில்லை என்பதற்குக் காரணம் அனைத்தும் நாடகமே, அந்த கோபிகைகள் வேறு யாருமல்ல. ரிஷிகளே, ஆமாம் ராமாவதாரத்தில் ஆரண்ய காண்டத்தில் உள்ள அந்த ரிஷிகளே கோபிகைகளாக பிறந்திருன்தனர்.
---------------------------

(8) ஸ்ரீ ராமருக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்ய தீர்மானித்த அடுத்த சில மணிகளிலேயே அதற்கு எதிரான நிலை. ராஜ்ய பரிபாலனம், சுகபோகத்தை அனுபவிக்க வேண்டியவருக்கு பதினான்கு வருட வனவாசம். ஆனால் அந்த இரண்டு நிலையிலும் ராமர் மிகவும் நிர்சவனமாக, அமைதியாக இருந்தாராம். காரணம் அவர் மனதில் ஏற்பட்டு இருந்த சங்கல்பம். ராமர் மனதில் தோன்றியதாம் 'இன்று நான் பட்டாபிஷேகம் செய்து கொண்டால் என்னுடன் சீதையும், லஷ்மணரும் மட்டும்தானே இருப்பார்கள். ஆனால் நான் எடுத்துள்ள இந்த என் அவதாரத்தை பூர்த்தி செய்துவிட்டு வந்தால் என் விழாவில் அனைத்து சகோதரர்கள், என்னையே தன்னுடையவராக நினைக்கும் ஹனுமான், சுக்ரீவன், ஜாம்பவான் என அனைவரும் இருப்பார்கள் அல்லவா. ஆகவே இந்த வனவாசம் நடந்தேற வேண்டும். என் அவதாரம் புரிந்து கொள்ளப் பட வேண்டும் ' .
------------------------
(9) ராமபிரான் கடலில் அணைக்கட்டி கடலைக் கடக்கும் முன் சிவனை ஆராதித்து பிரார்த்தனை செய்து கொண்டதானது புராண வரலாறு. சிவனும் ராமரும் இணை பிரியாதவர்கள். கடலைத் தாண்டிச் சென்ற வானரங்களை 'ஜெய் பரமேஸ்வரா' எனக் கூறிக் கொண்டு கடலைத் தாண்டிச் செல்லுமாறு ராமர் கட்டளை தந்தாராம். அதனால்தான் ராமர் சிவனை வழிபட்ட அந்த பூமியின் பெயரும் ராமர் + ஈஸ்வரன் என இருவரின் பெயரையும் இணைத்துக் கொண்டு ராமேஸ்வரம் ஆயிற்று.
---------------------
(10) ஒரு மனித உயிர் தனது மனைவி, கணவன், குழந்தை, தாய் தந்தை என அன்பு காட்டுவது எதன் மேல் என்பது தெரியுமா - அவர்களின் சரீரத்தின் மீதா, ஆத்மாவின் மீதா- ? ஆத்மாக்களே மற்ற ஆத்மாவுடன் ஐக்கியமாகி அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது என்பதற்கு உதாரணம், நாம் அன்பு கொண்டவர்கள் இறந்து போனப்பின் அவர்களின் உடலை நெருங்கவே, அதைப் பார்கவே ஒரு பயம் ஏற்படுகிறது அல்லவா ? அது மட்டும் அல்லாது அந்த உடலை எரிக்கவும் செய்கிறோம். நம் அன்பானது அந்த உடலின் மீது என்றால் எத்தனை நாற்றம் அடித்தாலும் அதை வைத்துக் கொண்டு இருக்காமல் அதை எரித்து அழித்து விடுவது ஏன்?
-----------------------
(11) அனுமாருக்கு மட்டும் செந்தூரம் ஏன் பூசுகிறார்கள் ? அதற்கான பதில்  ராமாயணத்தில் உள்ளது. சீதாபிராட்டியைத் தேடி இலங்கை அடைந்த ஹனுமார் அங்கு மரத்தடியில் அமர்ந்து இருந்த சீதாபிராட்டியை நோக்கினார். முதலில் அவளது காலில் இருந்த மெட்டியை நோக்கிப் பார்த்தப் பின் அவளது நெற்றியில் உள்ள குங்குமத்தைப் பார்த்தபோது அங்கு குங்குமத்திற்குப் பதில் செந்தூரம் இருந்ததைக் கண்டார். 'அம்மா நெற்றியில் ஏன் செந்தூரம் உள்ளது ' எனக் கேட்க அவள் கூறினாளாம், 'மைந்தா, என் அன்பான கணவரின் நினைவு மட்டும்தான் எப்போதும் என்னுடம் இருக்க வேண்டும் என நினைத்தே செந்தூரத்தை இட்டுக் கொண்டேன். ஏன் என்றால் தூய்மையான செந்தூரத்தை எத்தனை அழித்தாலும் அது முழுவதுமாக அழியாமல் அதன் கறையை விட்டு வைக்கும். அது போலத்தான் என்னிடம் இருந்து என் கணவரின் நினைவை மாற்றவே முடியாது என்பதை காட்டவே அதை இட்டுக் கொண்டேன் ' என்றாளாம். அதைக் கேட்ட  ஹனுமார் புல்லரித்துப் போய் ராமரே என் நினைவில், மற்றும் நான் செய்யும் அனைத்திலும் இருக்கட்டும் என்ற மனதோடு ராம நாமத்தை ஜபித்தபடி தனது உடல் முழுவதும் செந்தூரத்தை இட்டுக் கொண்டாராம். அதனால்தான் ஹனுமாருக்கு செந்தூரம் இடுகிறோமாம்.
---------------------------------
(12) பாற்கடலைக் கடைந்தபோது வெளிவந்த ஆலகால விஷத்தை சிவபெருமான் உண்டபோது அவர் கழுத்தை நீல நிறமாக்கி தனது தன்மையை அந்த விஷம் காட்டியது. தனது கையில் அந்த விஷத்தை எடுத்துக் கொண்டு சிவபெருமான் விழுங்கியபோது அதே விஷத்தின் சில துளிகள் பூமியிலே சிந்தியது. அதுவே கொடிய விஷமுடைய ஜீவன்களையும், விஷ மூலிகைகளையும் பாம்பு, தேள் போன்றவற்றையும் படைத்தது.
---------------------------


(13) ரகுகுல திலகரான ராமபிரான் தினமும் அரண்மனைக்குச் சென்று தனது தாயார் மற்றும் தந்தையை பார்த்து சேவித்து விட்டு வருவது பழக்கம். அப்போது அவர் தான் அணிந்து செல்லும் பாதரக்ஷையை அரண்மனையின் வாயிலிலேயே விட்டு விட்டுச் செல்வார். போகுமுன் அதைப் பார்த்துக் கருணையோடுக் கூறுவாராம் ' என்ன செய்வது, உன்னை காலில் அணிந்தபடி உள்ளே போகக்கூடாது அல்லவா...ஆகவே இங்கேயே எனக்காகக் காத்திரு ' ராமர் அந்த பாதரட்ஷைக்குக் அன்று காட்டிய கருணையே ராமர் வனவாசத்துக்கு சென்றபோது பதினான்கு வருடங்கள் அந்த பாதரட்ஷையை அரசவை சிம்மாசனத்தில் அமர வைத்தது. ராமனின் கருணையே கருணை.
--------------------------
(14) நாம் இறைவனின் நினைவாக நெற்றியில் வீபுதி இட்டுக் கொள்கின்றோமே, அதற்கு அப்படிப்பட்ட பெருமை வந்ததின் பல காரணங்களில் ஒன்று என்ன தெரியுமா? இதோ, இதைப் படியுங்கள். கண்ணன் சிறுவனாக இருந்தபோது துருதுருவென இருந்ததினால் கண் திருஷ்டி பட்டுவிடும் என பயந்த கோபிகைகள் அவரை தொக்கிக் கொண்டு மாட்டுத் தொழுவத்தில் போய் அங்குள்ள பசுவின் பாதத்தினால் பூமியை சுரண்டி அந்த மண்ணை எடுத்து அவர் உடல் முழுவதும் பூசுவார்கள். அதன் பின் பசுவின் மூத்திரத்தை அவர் மீது தெளிப்பார்கள். கடைசியாக பசுவின் சாணியை எடுத்து அவர் நெற்றியில் திருஷ்டிப் பொட்டு போல வைப்பார்கள். அதனால்தான் கண்ணனின் நெற்றியில் அமர்ந்த பசுமாட்டு சாணத்தைப் பொசுக்கி நமது நெற்றியில் இட்டுக் கொள்ளும் வீபுதியை தயாரிக்கிறார்கள்.
----------------------------
(15) வேதம் மற்றும் புராணங்களுக்கு வித்தியாசம் என்ன? வேதத்தின் உபதேசங்கள் மன்னனின் கட்டளைப் போல. அதை எதிர்த்து கேள்வி கேட்க முடியாது. நம்முடைய இஷ்டப்படி அதை மாற்ற முடியாது. அதன் கட்டளைகளுக்கு கீழ் படிந்தே தீர வேண்டும். அதை செய்தால் பலன் உண்டு. இல்லாவிடில் கெடுதி நிச்சயம். ஆனால் புராணகள் அப்படி அல்ல. அவை நமக்கு படிப்பினையைத் தரும் வேத புத்தகம் போல. நண்பனைப் போல அது உபதேசிக்கும். நன்மைகளை செய்து பலரும் பயன் அடைந்ததையும், தீமைகள் செய்தவர்களுக்கு கிடைக்கும் கெடுதல்களை பற்றி விளக்கிக் கூறும்.  நம்மை வேதம் பயமுறுத்தும், புராணம் வழி காட்டும்.
-----------------------------
(17) நாம் செய்யும் உணவை நைவித்தியம் செய்தப் பின் சிறிது காக்கைக்குப்  போட்டப் பின்னால்தான் நாம் சாப்பிட வேண்டும் என்பது சாஸ்திரம். அதற்கான காரணம் , காகம் தான் உண்ண வரும்போது தனது கூட்டத்தை கூவி அழைத்துக் கொண்டே வருகின்றது. காக்கைகளை நம் முன்னோர்களாகவே கருத வேண்டும். காரணம் அது யம தர்மராஜனின் ஆசனம். நம் முன்னோர்கள் முதலில் போவது யமதர்மராஜரிடமே. அங்கிருந்துதான் கணக்கு வழக்குப் பார்த்து அவரவர் விதிக்கேற்ப  அவர்கள் போகுமிடம் முடிவு செய்யபடுகின்றது. ஆகவே உணவு விஷயத்தில் காக்கையை மதிக்க வேண்டியது  அவசியம்.
அது போல இரவில் நாம் உணவு அருந்தியப் பின் மீதியை தெருவில் உள்ள நாய்க்குப் போட வேண்டும்.  நாய்க்கு போடப்படும் உணவை மற்றவர்களை தின்ன விடாது அது  துரத்தும். காக்கைக்கு நேர்மாறான செயல். ஆனால் அது கால பைரவரின் வாகனம்.  எப்படி நாம் காலபைரவரை நாம் வணங்கித் துதித்தால் தீய சக்திகள் நம்மை நெருங்காமல் அவர் நம்மைக் கப்பாற்றுகிராரோ அதுபோலத்தான் நாயும் அந்நியர்கள் நம்மை நெருங்க விடாமல் நம்மைக் காக்கும் பிராணி. ஆகவே உணவு விஷயத்தில் நாயிற்கும் நாம் மதிப்புத் தந்து உணவு போட வேண்டும்.
-----------------------
(18) தியானம் ஒன்றே இறைவனை அடையும் ஒரே வழி. உலகப் பொருட்களில் ஆசை, பந்தம் , பாசம் இவற்றை நீக்கியவனே இறைவனைக் காண்கிறான். நீரில் மூழ்கியதை நீரில் மூழ்கித்தான் எடுக்க வேண்டும்.  இறைவருள் பெறவும், நமக்குள் நமக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருப்பவனைக் காணவும் நாம் நமக்குள்தான்  முழுகி - ஆத்மா தியானம் செய்து , அதை காண வேண்டும்.
---------------------
(19)  ஒரு முறை பாரதியார் கடற்கரையில் உலாவிக்கொண்டு இருந்தார். அப்போது ஒரு குள்ளமான சாமியார் ஒரு சாக்கு நிறைய குப்பைக் கூளங்கள், காகிதங்கள், டப்பா போன்றவற்றை எடுத்துக் கொண்டு தூக்க முடியாமல் தூக்கிக் கொண்டு அங்கு நடந்து சென்று கொண்டு இருந்தார். அவரிடம் வேகமாகச் சென்ற பாரதியார் அவரை தடுத்து  நிறுத்தி  ' ஏனப்பா, குள்ளசாமி , இந்த வேண்டாத குப்பைகளை ஏன் தூக்கிக் கொண்டு அலைகின்றாய், அதைத் தூக்கி எறிவதுதானே ?' எனக் கேட்டார். குள்ளசாமி  கூறினாராம், ' பாரதி, இந்த சாக்குப் பையில் உள்ள குப்பைகளை நான் சமுத்திரத்தில் எறிந்து விடத் தயாராக உள்ளேன். ஆனால் எனக்கு நீ ஒன்று சொல்... இந்தக் குப்பைகளை விட அதிகமாக  காமக் குரோத விருப்பு விருப்புக்களை மனதில்  சுமந்து கொண்டு சுமக்க முடியாமல் மனிதர்கள், ஏன் நீயும்தானே இருக்கிறாய். அனைத்து குப்பைகளையும் நான் சுமப்பதைப் போல நீங்களும் அல்லவா  சுமந்து கொண்டு அலைகிறீர்கள்.  அதை எங்கே கொண்டு கொட்டப் போகிறாய்?'  குள்ளசாமி கேட்ட கேள்விக்கு விடை தர முடியாத பாரதி பேச முடியாமல் வாய் அடைத்து நின்றாராம். அந்தக் குள்ளசாமிதான்  ஸ்ரீ ஞானானந்தராம் .
-----------------------------
(20)  நாம் கழுத்தில் அணிவதை ஹாரம் என்கிறோம். கழுத்தைச் சுற்றி உள்ள அது வட்டமாக உள்ளது. அதனால்தான் நாம் இறைவனின் சன்னதியை சுற்றி வருவதற்கும் ஒரு  பிரானின் ( தெய்வம்)  ஹாரத்தை அதாவது  பிராகாரத்தை  அமைத்து உள்ளார்கள்.
---------------------
(21)  இறுமாப்பை அடக்க வேண்டும் என்பது நியதி. அதற்கு உதாரணக் கதை ஒன்று உள்ளது. ஒரு முறை ஒரு எறும்பு சிவனை துதித்து தபம் செய்ய சிவனும் அதன் முன் தோன்றி 'உனக்கு என்ன வேண்டும்' எனக் கேட்டாராம். அதற்கு   எறும்பு ' நான் கடித்ததும் இறந்து விடவேண்டும்' என்று கேட்க சிவனும் வரம் தந்தார். அடுத்த கணமே அது அந்த வரத்தை சோதனை செய்து பார்க்க சிவனையே கடித்ததாம். உடனே சிவனும் அதை அடித்துக் கொன்றாராம். யமலோகம் சென்ற எறும்பு சிவனிடம் கோபமுற்றுக் கூறியதாம்  ' என்னை ஏமாற்றி விட்டீர்கள். கடித்தால் இறந்து விடவேண்டும் என்றால் உங்களைக் கடித்த என்னை அல்லவா இறக்க வைத்து விட்டீர்கள். இது நியாயமா?' சிவன் கூறினாராம் ' நான் நியாயமாகத்தானே வரம் தந்தேன். நீ கடித்தால் நீயா அல்லது நீ கடித்தவர்  இறக்க வேண்டும் என்றா வரம் கேட்டாய் ? நான் கடித்தால் இறக்க வேண்டும் என்றாய் , நீ கேட்ட  வரம் உனக்கே எதிராக இருந்தால்  நான் என்ன செய்வது? அது முதல்தான் எறும்பு கடித்தால் அதை அடித்துக் கொல்வது உலக வழக்கமாகிவிட்டது.
------------------------
(22)  உள்ளத்தால்  ஒன்றை பழக்கிக் கொண்டு விட்டால் அதை தவிர்ப்பது கடினம்.  காரணம் அது இல்லாவிடில் நம் உடல் வேறு எதையும் ஏற்க மறுக்கிறது. உணவுப் பொருட்கள் முதல், சுக போகங்கள் சொந்த பந்தங்கள் என அனைத்துக்கும் அது பொருந்தும்.  இந்த உடலுக்கு இது தேவை என்பதை அந்த உடலுக்குள் உள்ள மனதே தீர்மானிக்கின்றது. ஆக மனதையே  உடலின் சுகத்திற்கேற்ப   நடக்கப் பழக்கி விட்டோம்.  அதனால்தான் தக்ஷ யாகத்தில் அவமானப்பட்டபோது  , இனி மனத்தால் மட்டும்  அல்ல இந்த உடலாலும் தன் தகப்பனுக்கு தான் பிறந்தவள் அல்ல என்பதாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே மனதையும் உடலையும் அழிக்க தீயில் குதித்து மரணம் அடைந்து அடுத்த ஜென்மத்திலும் பரமேஸ்வரியாகவே பிறந்து சிவபெருமானை மணந்து கொண்டாள்.
------------------------
(23)  ஒரு சித்தர் பாடல் உண்டு. அது என்ன என்றால் ''நந்தவனத்தில் ஒரு ஆண்டி, அவன் நாலாறு மாதமாய் குயவனை வேண்டி, கொண்டு வந்தான் ஒரு தோண்டி. அதைக் கூத்தாடிக் கூத்தாடி போட்டு உடைத்தாண்டி''  இதன்  அர்த்தம் என்ன தெரியுமா?
ஆண்டி என்பது ஜீவன். பிரும்மாவை வேண்டித் தவம் இருந்து தோண்டி என்ற உடலை தாயின் கர்பத்தில் வைத்து ( நாலாம் மாதம் ஸ்திரமாகும் கர்ப்பம், அடுத்த ஆறு  மாதத்தில் கர்பத்தில் இருந்து வெளிவரும்) நாலாறு மாதம்  (4+6 என்பது) என்ற பத்து மாதம் கர்பத்தில் தாங்கி உலகிற்கு வந்தான். வந்த பிறவியை மறந்து லோக மாயையில் முழுகி சுகபோகங்களில் ஆடிப்பாடி இருந்தவாறு உலகிற்கு வந்த இந்தப் பானை வீண் என்பதைக் காட்டி உடைத்து ( மரணம்) விடுகிறான்.

Thursday, October 28, 2010

Salanpur Hanuman Temple- Gujarat

குஜராத் சலன்பூர் ஆஞ்சனேய  ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா

சாமிநாராயணன் சம்பிரதாயத்தினர் நிறுவி உள்ள அற்புதமான ஒரு ஹனுமான் ஆலயம் குஜராத் மாநிலத்தின் சாலன்பூர் என்ற சிறு நகரில் உள்ளது. அந்த சிறு நகரம் அகமதாபாத்தில் இருந்து சுமார் அறுபது மைல் தொலைவில் உள்ளது. அதைவிட சிறந்தது, ராஜ்கோட் அல்லது பவனகருக்கு சென்று அங்கிருந்து சுமார் ஒன்றரை மணி நேர டாச்சி அல்லது பஸ்சில் பயணம் செய்து போதத் ( Botad ) எனும் இடத்தை அடைய வேண்டும். அங்கிருந்து ஆட்டோ பிடித்து ஆலயத்துக்கு செல்லக் கூறினால் சுமார் முப்பது நிமிட நேரத்தில் அந்த ஆலயத்துக்கு சென்று விடலாம். அந்த ஆலயத்தின் மகிமை என்ன என்றால் பேய் , பிசாசு பிடித்தவர்கள் அங்கு சென்று அங்குள்ள ஹனுமாரை வணங்கினால் அவை ஓடி விடும் என்பதே. அவரைப் பொதுவாக துன்பங்களைக் களையும் ஹனுமார் என அழைக்கின்றனர்.
முன்னூறு ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்டது எனப்படும் அந்த ஆலயத்தை நிறுவியவர் 1850 ஆம் ஆண்டு மறைந்துவிட்ட கோபால்நாத் ஸ்வாமிகள் என்பவரே. அவர் மிமிம்சா மற்றும் வேதாந்தங்களை நன்கு கற்றறிந்தவர். பலரது வாழ்விலும் ஏற்படும் இன்னல்களைக் களைய அவர் ஆன்மீக பாடங்களைப் போதித்தவர். கொடிய மிருகங்களான புலி, சிங்கம், பாம்பு போன்றவற்றை அவர் தன்னுடைய செய்கையாலேயே அடக்கி விடுவாராம். அத்தனை சக்தி பெற்றவர். அஷ்டாங்க யோகாவில் புலமை வாய்ந்தவர். மக்களால் பெரிதும் போற்றப்பட்டவர். சாமிநாராயணன் சம்பிரதாயத்தின் தலைவரான சாமிநாராயண சுவாமி அவர்கள் தான் மறையும் முன்னால் அங்கு ஆலயத்தை நிறுவுமாறு கோபால்நாத் சுவாமியிடம் கட்டளை இட்டாராம்.
 அனுமாருக்கு  ஆரத்தி எடுக்கப் படும் காட்சி
அதை ஏற்ற கோபால்நாத் சுவாமி ஒரு ஆஞ்சிநேய ஆலயத்தை நிறுவினார் . அவர் வைத்த ஆஞ்சேநேயர் உருவத்தை தன் கையில் இருந்த கைத்தடியினால் தொட்டபோது அந்த உருவம் உயிர் பெற்று அசைந்ததாம். அந்த ஆலயத்தில் ஒரு புனிதமான கிணறு உள்ளது. அந்த கிணற்று நீரை நாம் மீது தெளித்துக் கொண்டாலே நம்மைவிட்டு பயம் விலகும் என்கிறார்கள். அந்த குளத்தில்தான் ஆஞ்சேநேயர் மூழ்கிக் கிடந்தார் என்றும் அதை வெளியே எடுத்தே பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டு உள்ளது எனவும் நம்புகிறார்கள். அந்த ஹனுமான் உக்ரஹமான முகத்துடன் ஒரு பெண் அரக்கியின் மீது நின்றபடி காட்சி தருகிறார். அவர் படைத்த ஹனுமார் உக்ரஹமானவர். அதைக் கண்டாலே பேய், பிசாசுகள் ஓடிவிடுமாம். கோபால்நாத் ஸ்வாமிகள் மறைந்தப் பின் அவருடைய சக்தி வாய்ந்த கைத்தடி அங்கு வைக்கப்பட்டு உள்ளது.
அந்த ஆலயத்துக்கு பேய் பிசாசுகள் பிடித்தவர்கள் வந்து அமர அந்த ஆலயத்து பூசாரி சில மந்திரங்களை ஓதுகிறார். அந்தக் கைத்தடியினால் அவர்களைத் தொடுகிறார். அதன் பின் அவர்களை அந்த ஆலயத்தில் பிரதர்ஷணம் செய்யுமாறு கூறுகிறார். சிலரது தலை முடியை பிடித்துக் கொண்டு கர்ஜனை செய்வது போல மந்திரம் ஓதுவார். தலையை உலுக்குகிறார். அதன் பின் அவர்களைப் பிடித்துள்ள பேய் , பிசாசுகள் ஓடி விடுமாம். இந்தியாவின் பல இடங்களிலும் இருந்து பேய், பிசாசுகள் பிடித்தவர்கள் வந்து குணம் அடைந்து செல்கின்றனராம். முக்கியமாக சனிக்கிழமைகளில் அங்கு செல்வது விசேஷமாகக் கருதப்படுகின்றது. 
அந்த ஆலயத்தில் தினமும் ஐந்தாயிரத்துக்கும் அதிகமானவர்கள் வந்து மதிய உணவை இலவசமாக அருந்துகிறார்கள். சனிக்கிழமைகளில் அந்த எண்ணிக்கை பத்தாயிரத்துக்கும் அதிகமாக இருக்குமாம்.
ஆலய விலாசம் :
Kothari swami
Shree Kashta Bhanjan HAnumanji MAndir
Salangpur
Talkuka : Barvala
District : Ahmedabad
Pin:- 382451
India
Tel No :- (0271) 241250 / 241202
email id :- manishshheth@gmail.com

Tuesday, October 26, 2010

Badrachalam Raamar Temple

பத்ராசலம் ராமர் ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா

ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் கம்மம் நகரின் அருகில் உள்ளது பத்ராசலம். அங்குள்ள ராமர் ஆலயம் மிகவும் பிரபலமானது. முன்னொரு காலத்தில் அந்த இடத்தில் இருந்த மலை உச்சியில் பத்ரா என்ற முனிவர் தவம் செய்து வந்தார். அவர் ராமரின் பக்தர். அவர் ராமபிரான் தனது தலை மீது வந்து அமர வேண்டும் என வேண்டிக் கொண்டு தவம் இருந்தார். அப்போது ராமன் சிதை மீட்க இலங்கைக்கு பயணம் மேற்கொண்டு இருந்த நேரம். திரும்பி வரும்போது உன்னுடைய ஆசையை நிறைவேற்றுவேன் என ராமர் கூறினார். ஆனால் அதை நிறைவேற்றும் முன் ராமர் மற்றொரு அவதாரமான மகா விஷ்ணு அவதாரத்தை எடுக்க வேண்டி வந்தது. ஆகவே அந்த முனிவரின் ஆசையை அப்போது நிறைவேற்ற முடியவில்லை. ஆனால் பின்னர் மகாவிஷ்ணு அவதாரத்தில் இருந்த ராமர் அங்கு வந்து அந்த முனிவருக்கு சீதா சமேத ராமபிரானாக காட்சி தந்தார் . அதனால்தான் அங்குள்ள ராமர் சிலையின் கையில் மகாவிஷ்ணுவின் சங்கு சக்கரம் உள்ளது.
ஆனால் அந்த ஆலயம் வந்தது எப்படி? ராமரும் சிதை மற்றும் தனது தம்பி லஷ்மணருடன் அங்கு இருந்து மறைந்தனர். அப்போது அவர் தம்மை சிலையாக அங்கு விட்டுச் சென்று இருந்தார். வெகு காலத்துக்குப் பின்னால் ராமர் ஒரு பெண்ணின் கனவில் தோன்றி தாம் அந்த மலை உச்சியில் ஒரு இடத்தில் புதைந்து உள்ளதாகக் கூறினார். ஆகவே அந்தப் பெண்மணியும் அந்த சிலையை தேடிச்சென்றால். அவள் தனக்கு கனவு வந்த இடத்தை அடைந்தபோது அங்கு ஒரு மண் புத்ரே இருப்பதைக் கண்டால். ஆனால் ராமர் கூறி இருந்ததினால் அங்கு ஓடிக் கொண்டு இருந்த கோதாவரி நதியில் இருந்து நீர் எடுத்து வந்து குடம் குடமாக அந்தப் புற்றின் மீது ஊற்றி அதைக் கரைக்க அந்த சிலை புதைந்து இருந்ததைக் கண்டு வெளியில் எடுத்து அங்கேயே சிறு மண்டபம் எழுப்பி பூஜிக்கத் துவங்கினாள்.
 
நீண்ட காலத்துக்குப் பின் தானா ஷா என்ற முஸ்லிம் மன்னனின் தாசில்தாரராக அந்தப் பகுதியில் இருந்த ராமருடைய பக்தரான ராமதாஸ் அந்த சிலையைக் கண்டு வியந்தார். அவர் மக்களிடத்தில் இருந்து பணம் வசூலித்து அந்த சிலையை வைத்து ராமருக்கு ஆலயம் எழுப்பத் துவங்கினார். ஆனால் பணம் போதவில்லை. ஆகவே அவர் தான் வசூலித்து இருந்த வரிப்பணத்தை அந்த ஆலயம் கட்ட பயன்படுத்தினார். அதைக் கேட்டு கோபமுற்ற மன்னன் அவரை கோல்கொண்டா சிறையில் அடைத்து கொடுமைப் படுத்தினான். ராமதாஸ் ராமரையே தன்னை அந்த சங்கடத்தில் இருந்து விடுவிக்குமாறு வேண்டினார். ஆகவே ராமரும் லஷ்மணரும் ஒரு மனித உருவில் வந்து மன்னனிடம் ராமதாஸ் எடுத்துக் கொண்ட பணத்தை திருப்பி விட்டுச் சென்றனர். அதற்கான ரசீதை ராமதாஸிடம் தந்துவிட்டுச் சென்றனர். நடந்த அனைத்து  உண்மைகளைகளையும் பின்னர்  அறிந்து கொண்ட மன்னன் ராமதாசை விடுவித்தான். தானே அந்தக் கோவிலைக் கட்ட நன்கொடை தந்தான்.

Tirumangalakudi Temple

திருமங்கலக்குடி ஆலயம் 
(சூரியனார் ஆலயத்துக்குச் செல்லும் முன் 
கண்டிப்பாக  வழிபடவேண்டிய  ஆலயம்)

சாந்திப்பிரியா
இந்த ஆலயம் கும்பகோணத்தில் இருந்து பதினைந்து கிலோ தொலைவிலும், ஆடுதுறையில் இருந்து இரண்டு கிலோ தொலைவிலும் உள்ளது.  அங்கிருந்து சூரியனார்  ஆலயம் ஒரு  கிலோ தொலைவில் உள்ளது.  இது  ஒரு முக்கியமான ஆலயம். அதன் பெயர் பிராணதீஸ்வரர் ஆலயம். நவகிரஹ தரிசனம் செய்யப் போகின்றவர்கள் சூரியனார் ஆலயம் செல்லும் முன்னால் முதலில் பிராணதீஸ்வரர் ஆலயத்துக்குச் சென்று தரிசனம் செய்தப் பின்னரே சூரியனார் ஆலயம் செல்ல வேண்டும். இல்லை என்றால் அதற்குப் பலன் இல்லை என்கிறார்கள். திருமங்கலக்குடி கும்பகோணத்தில் இருந்து சுமார் எட்டு கிலோ தொலைவில் உள்ளது. அந்த ஆலயத்தை மங்களாம்பிகை ஆலயம் என்றும் கூறுகிறார்கள் அந்த ஆலயம் வந்த வரலாறு சுவையானது.
பதினோராம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த குலோத்துங்க சோழ மன்னன் அந்த இடத்தின் மன்னனாக இருந்தபோது அவருடைய அமைச்சரான அலைவாணர் என்பவர் மன்னனிடம் கூறாமல் அரசாங்க நிதியை தவறாக பயன்படுத்தி திருமங்கலக்குடியில் ஒரு சிவன் ஆலயத்தைக் காட்டினார். அதைக் கேள்விப்பட்ட மன்னன் கோபமடைந்து அவர் தலையை வெட்டி எரியுமாறுக் கூறினார். அதன்படி அமைச்சரின் தலையை வெட்டினார்கள். அவர் மனைவி அந்த ஆலயத்தில் இருந்த மங்கலாம்பிகையிடம் சென்று' உனக்காகத்தானே என் கணவர் இந்த ஆலயத்தைக் காட்டினார். ஆகவே அவர் என்ன பாவம் செய்துவிட்டார்? அவருக்கு நீதான் மீண்டும் உயிர் பிச்சை தர வேண்டும் என வேண்டினாள். அதைக் கேட்டப்  பார்வதி சிவபெருமானிடம் அந்த பக்தருக்கு மீண்டும் உயிர் தர வேண்டும் என வேண்டினாள். அவரும் அவருக்கு மீண்டும் உயிர் பிச்சை தந்தார். வெட்டப்பட்ட தலை உடலோடு சேர அந்த அமைச்சர் மீண்டும் உயிர் பெற்றார். ஆகவே இறந்தவருக்கு பிராணம் தந்த தலமான அதை பிராணதீஸ்வரர் என்று அழைத்தனர். மேலும்  மாங்கல்ய பாக்கியம் கிடைத்த இடமான அதை திருமாங்கல்யம் தந்தவள் என்ற அர்த்தத்தில் திருமாங்கல்யக்குடி எனவும் அழைக்கலாயினர் .ஆலயத்தில்  உள்ள  சிவலிங்கம்  ஸ்வயம்பு  என்கிறார்கள் .
ஆலயத்தின் மகிமை என்ன என்றால், சூரியனார் ஆலயம் செல்லும் முன் அந்த ஆலயத்துக்கே முதலில் சென்று பிரார்த்தனையை தொடர வேண்டும். முக்கியமாக முதலில் ஆலயத்தில் உள்ள கோள் தீர்த்த விநாயகரை வணங்க வேண்டும். ( அந்த கோள் தீர்த்த விநாயகர் கதை என்ன? அது பின்னர்) . அதன் பின் ஆலய மண்டபத்தில் உள்ள நடராஜப் பெருமானை வணங்கிவிட்டு அங்கேயே உள்ள காசி விசாலாட்சியையும் வணங்க வேண்டும். அதன் பிறகு அதே மண்டபத்தில் உள்ள சூரியநாரை வணங்கிவிட்டு அவர் எதிரிலேயே அவரைப் பார்த்தபடி உள்ள குருவையும் வணங்க வேண்டும்.  அவர்களை வணங்கியப்பின் அப்பிரதர்ஷணமாகச்  சென்று ( மற்ற  ஆலயங்களில் செய்வதைப் போல வலது புறத்தில் இருந்து சுற்றாமல் இடது புறத்தில் இருந்து சுற்ற ஆரம்பிக்க வேண்டும். இதுவே முக்கியமாக கவனிக்க வேண்டிய  ஒன்று ).  சனீஸ்வரன், புதன், அங்காரகன், சந்திரன், கேது, சுக்கிரன் மற்றும் ராகுவை என்ற இப்படிப்பட்ட வரிசையில் அந்தந்த சன்னதியில் ஆனந்கிவிட்டு கடைசியாக சண்டிகேஸ்வரரை வணங்க வேண்டும். அதை முடித்தப்பின் மீண்டும் பிரதர்ஷணமாக- வலதுபுறத்தில்   திரும்பி மீண்டும் கோள் தீர்த்த விநாயகரை வந்து வழிபட்டப் பின்னரே அந்த ஆலய தரிசனம் நிறைவு பெறும்.
எந்த முறையில் பிராத்தனை செய்ய  பிரதர்ஷணமாகச் செல்ல வேண்டும் என்பதைக் காட்ட அந்த ஆலயத்தில் வழிகாட்டும் பலகை அங்காங்கே வைக்கப்பட்டு உள்ளன. அது முடிந்தப் பின்னர்தான் அங்கிருந்துக் கிளம்பி சூரியனார் ஆலயம் சென்று அவரை வழிபட வேண்டும். இல்லை எனில் சூரியனை வழிபட்ட பலன் கிடையாதாம். 

Thiruneelakkudi Temple

திருநீலக்குடி சிவன் ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா

திருநீலக்குடி என்கின்ற பெருமை வாய்ந்த இடம் கும்பகோணத்தில் இருந்து சுமார் பதினைந்து கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. அங்கு உள்ள திருநீலக்குடி என்கின்ற ஆலயம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டதாம். ஆடுதுறைக்கு பஸ்சிலோ ரயிலிலோ சென்று விட்டால் அங்கிருந்து இரண்டு கிலோ தொலைவில் உள்ள ஆலயத்தை அடையலாம். ஆலயத்தில் இரண்டு நுழை வாயில்கள் உள்ளன. இரண்டு நுழை வாயில்களுக்கும் இடைப்பட்ட பகுதியில் உள்ள பிரகாரத்தில் நந்தி மண்டபம், கொடிமரம் மற்றும் பலிபீடம் உள்ளது. சன்னதியில் இறைவன் மனோக்கியநாத சுவாமி சுயம்பு லிங்க உருவில் கிழக்கு நோக்கி காட்சி தருகிறார். ஆலயத்தில் இரண்டு அம்மன் சன்னதிகள் உள்ளன. ஒரு அம்மனின் பெயர் பக்தபீஷ்டப்பிரதாயினி . அவள் தவக் கோலத்தில் காட்சி தருகிறாள். திருமணக்கோலத்தில் உள்ள இன்னொரு அம்மனின் பெயர் அனுபமஸ்திரி என்பதாகும். இங்குள்ள வில்வ மரத்தில் உள்ள இலையின் ஒரு தளம் ஐந்து இலைகள் கொண்டது என்பது விசேஷம். ஆலயத்தில் வந்து வழிபட்டால் புத்திர பாக்கியம் கிடைக்கும், திருமணம் விரைவில் நடைபெறும், வியாதிகள் தீரும், ஆயுள் விருத்தி ஆகும் என்பதும் நம்பிக்கையாக உள்ளது. ஆலயம் வந்த வரலாறும் சுவையானது.
மிருகண்டு என்கின்ற முனிவர் தனக்கு புத்திர பாக்கியம் கிடைக்க ,சிவனை இறைவனை வழிபட்டு வந்தார். அவர் பக்தியை மெச்சிய சிவனும் அவர் முன் தோன்றி உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும் ''- நல்ல குணங்களைக் கொண்ட மகனா இல்லை தூய உள்ளம் கொண்டவனையா'' எனக் கேட்க முனிவரும் தனக்கு நல்ல குணம் உடைய மகனே வேண்டும் என்றார். ஆகவே அவருக்கு நல்ல குணமுடைய மகன் பிறப்பான் எனவும், ஆனால் அவன் வயது பதினாறு வருடமே எனவும் கூறி அவருக்கு புத்திர பாக்கியம் தந்துவிட்டு மறைந்தார். பிறந்த குழந்தைக்கு மார்கண்டேயர் எனப் பெயரிட்டு வளர்த்தனர். சிவபெருமானின் அருளால் பிறந்த மார்க்கண்டேயர் சிறந்த சிவபக்தராக விளங்கினார். அவருக்கு 16 வயது ஆயிட்று . இனி தனக்கு ஆயுள் முடிய உள்ளது என்பதை பெற்றோர் மூலம் அறிந்து கொண்டவர், தன்னுடைய ஆயுள் முடியக் கூடாது என எண்ணினார். . அதற்கு ஒரே வழி மீண்டும் சிவபெருமானை வேண்டுவதே என எண்ணிய மார்க்கண்டேயர் ஒவ்வொரு சிவஸ்தலமாக சென்று அங்கிருந்த சிவ பெருமானை தரிசித்து வேண்டி வந்தார். அப்போதுதான் அவர் திருநீலக்குடி தலத்திற்கும் வந்து ஈசனை வழிபட்டார். அங்கு வந்து கடுமையாக விரதம் அனுஷ்டித்து சிவபெருமானை தியானிக்க சிவனார் அவர் முன் தோன்றினார். உனக்கு என்ன வரம் வேண்டும் என்று கேட்க மார்க்கண்டேயர் தன்னுடைய ஆயுளை நீடிக்க வேண்டும் என வேண்டினார். அதைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சிவபெருமானும் மார்க்கண்டேயார் அந்த தலத்தில் என்றுமே பதினாறு வயதுடைய இளைஞ்சனாகவே இருக்கட்டும் என வரம் அளித்தார். மார்க்கண்டேயரும் அங்கேயே தங்கி சிவனை வழிபட்டு வந்தார். 
சதுரகிரி  மலை  சிவ  லிங்கம் 
அதன் பின் அமிர்தம் கிடைக்க பெற வேண்டி தேவர்களும், அசுரர்களும் பாற்கடலை கடைந்த போது அதில் இருந்து வெளிப்பட்ட ஆலகால விஷத்தை சிவபெருமான் உண்டார். அது அவர் வயிற்றுக்குள் செல்லாமல் தடுக்க பார்வதி தேவி அவரின் கழுத்தை எண்ணைப் போட்டு தடவி விட விஷம் அவர் கழுத்தில் தங்கியது. உள்ளே இறங்கவில்லை. ஆகவேதான் அங்குள்ள இறைவன் நீலகண்டேஸ்வரர் என்று பெயர் பெற்றார். அந்த தளத்தில் பிரும்மா, வசிஷ்டர் போன்றவர்கள் வந்து சிவனை வழிபாட்டு உள்ளனராம். ஆலயத்தின் அருகில் நான்கு புனித தீர்த்தங்கள் உள்ளன.
இத்தலத்தில் அதிசயம் என்ன என்றால் அங்குள்ள நீலகண்டேஸ்வரர் ஆலகால விஷத்தை உண்டதினால் அவர் தொண்டையில் தங்கி இருந்த அந்த விஷத்தன்மையைக் குறைக்க நல்லெண்ணை லிங்கத்தின் மீது ஊற்றி அபிஷேகம் செய்கிறார்கள். அத்தனையும் சிவலிங்கத்திற்கு உள்ளேயே உறிஞ்சப்பட்டு விடுவது அதிசயமாக உள்ளது. நாள் பூராவும் எண்ணை அபிஷேகம் செய்தாலும் அத்தனை எண்ணையையும் லிங்கத்தினால் உறிஞ்சப்பட்டு விடுகிறது. தொடரும் அதிசயம் என்ன என்றால், எத்தனை எண்ணை ஊற்றி அபிஷேகம் செய்தலும், அதை துணியினால் துடைப்பது இல்லை, தண்ணீர் ஊற்றி அலம்புவது இல்லை. ஊற்றப்படும் எண்ணையும் கீழே வழிவதே இல்லை. லிங்கமே அதை உறிஞ்சி விடுகிறது. மறுநாள் சென்று பார்த்தால் எண்ணெ ஊற்றிய அடையாளமே தெரியாமல் லிங்கம் உலர்ந்து காணப்படும். அபிஷேகம் செய்யப்படும் எண்ணை அனைத்தும் எங்கு சென்று மறைகின்றது என்பது இத்தனை காலமும் யாருக்கும் புலப்படவில்லை. எண்ணெய் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தாலும் சிவலிங்கம் வழுவழுப்பாக இருப்பதற்கு மாற்றாக சொர சொரப்பாகவே உள்ளது. அங்குள்ள லிங்கத்துக்கு அபிஷேகம் செய்த எண்ணையை உட்கொண்டால் தீராத நோய்களும் குணமாகும் என்பது நம்பிக்கை.

Wednesday, October 20, 2010

Kol Theerththa Vinaayagar

கோள் தீர்த்த விநாயகர் கதை
சாந்திப்பிரியா

நவகிரக ஆலயங்களில் கும்பகோணத்தில் உள்ள சூரியனார் ஆலயம் செல்லும் முன் திருமங்கலக்குடி என்ற ஆலயத்துக்கே முதலில் சென்று பிரார்த்தனையை தொடர வேண்டும் என்பது ஒரு விதி. அந்த ஆலயத்தில் முக்கியமாக முதலில் ஆலயத்தில் உள்ள கோள் தீர்த்த விநாயகரை வணங்க வேண்டும். அந்த கோள் தீர்த்த விநாயகர் யார் ? அவர் கதை இது.
முன்னொரு காலத்தில் பல ரிஷி முனிவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு ஹிமய மலையின் ஒரு மலைப் பிரதேசத்தில் தவத்தில் இருந்தார்கள். அவர்களில் கால முனிவர் என்பவரும் ஒருவர். அவர் கடந்த காலம், தற்காலம் மற்றும் வரும் காலத்தை பற்றி ஜோதிடம் கூறக் கூடிய தன்மை கொண்டவர். அப்போது அந்த முனிவர்களில் ஒருவர் அனைவரது வரும் காலத்தையும் தெரிவிக்கும் அவருடைய வரும் காலத்தைப் பற்றிக் நினைத்துப் பார்த்தது உண்டா எனக் கேட்டார். அதனால் அந்த கால முனிவர் வரும் காலத்தில் தன்னுடைய நிலை என்ன என பார்த்தார். அதைப் பார்த்தவர் துணுக்குற்றார். காரணம் அவர் பூர்வ ஜென்மத்தில் தவளையின் கால்களை சமைத்து உண்டு இருந்ததினால் அந்த தவளையின் மீது பரிதாபப்பட்ட பிரும்மா இந்தப் பிறவியின் கடைசி காலத்தில் அவர் தொழு நோயாளியாக வேண்டும் என சாபம் கொடுத்து இருந்ததே. அதை தெரிந்து கொண்டவர் மனம் ஒடிந்து போனார். ஆனால் அந்த முனிவர்களில் நல்ல விவேகியான ஒருவர் அவரை அது குறித்து கவலைக் கொள்ளாமல் தெற்குப் பக்கம் சென்று நவக்கிரகங்களின் வழிபாட்டை மேற்கொண்டால் அந்த சாபத்தில் இருந்து அவர் மீளலாம் என கூறினார். அந்த அறிவுரையை கேட்டு கால முனிவர் தென் நாட்டிற்கு வந்து திருமங்கலக்குடி உள்ள இடத்துக்கு வந்து நவகோள்களை வேண்டிக் கொண்டு தவம் இருந்தார். அவர் தவத்தை மெச்சிய கோள்கள் அவர்முன் தோன்றி அவருக்கு என்ன வேண்டும் எனக் கேட்க அவர் தன் நிலையை கூறினார். அவர் வேண்டுகோளை ஏற்று அவருக்கு சாப விமோசனம் தருவதாக அவர்கள் வாக்கு தர அதைக் கேட்ட பிரும்மா கோபம் அடைந்தார். அவர் நவக்கிரகங்கள் பூமியில் தனித்தனியாக பிறந்து தொழு நோயால் அவதிப் படவேண்டும் என அவர்களுக்கு சாபமிட்டார். அவர்கள் பிரும்மாவிடம் தம்மை மன்னித்துவிடுமாறுக் கேட்க அவரும் அவர்களை பூமிக்குச் சென்று அர்காவனம் எனும் இடத்தில் காவேரி நதிக்கரையில் எழுபத்தி எட்டு திங்கள் கிழமை விரதம் இருந்து மங்களாம்பிகை ( பார்வதி) சமேத பிரணவர்தரை ( சிவன்) வேண்டிக்கொண்டு சாப விமோசனம் பெறுமாறு கூறினார். அவர்களும் அந்த இடத்துக்குச் சென்று தொழு நோயாளியாயினர். அவர்க்குள் அங்கிருந்த அகஸ்திய முனிவரின் அறிவுரையைக்கு ஏற்ப அவர்கள் செய்யும் தவத்துக்கு இடையூறு இல்லாமல் வேண்டுகோள் நிறைவேற கோலங்களை தீர்க்கும் ஒரு விநாயகரை உருவாக்கி வைத்து முதலில் அவரை வணங்கிவிட்டே தமது விரதத்தை செய்து வந்தனர். விநாயகரும் அவர்களின் தவங்களுக்கு எந்தவிதமான இடையூறும் இல்லாமல் தான் பார்த்துக் கொள்வதாக உறுதி கூறினார். கால முனிவரும் அவர்களுடன் சேர்ந்து அந்த இடத்தில் தவம் இருக்க அனைவரது சாபங்களும் எந்த விதமான தடங்கல்களும் இல்லாமல் நடந்து முடிய சிவ -பார்வதி அவர்கள் முன் தோன்றி சாப விமோசனம் தந்தனர். அதன் பின் அவர்களை அந்த இடங்களிலேயே குடி கொண்டு பக்தர்களுக்கு நவகிரக தொல்லைகளினால் ஏற்படும் பிரச்சனைகளை தீர்த்து வைக்குன்மாறு கூறினார்கள். அந்த ஒன்பது கிரகங்களும் அதை ஏற்று அந்த இடத்தை சுற்றி பல இடங்களில் இடம் பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்தனர். அவர்களுக்கு தலைவரான சூரியனார் தன்னை வந்து வேண்டும் பக்தர்களை முதலில் கோள் தீர்த்த விநாயகரை தொழுத பின்னரே தன்னிடம் வர வேண்டும் எனக் கட்டளை இட்டார். அந்த வினாயகரே கோள் தீர்த்த விநாயகர் என்ற உருவில் திருமங்கலக்குடி ஆலயத்தில் மங்களாம்பிகை சமேத பிரணவர்தருடன் எழுந்தருளி இருக்கின்றார்.

Monday, October 18, 2010

More Temples in Penang

பெனாங் நகரில் அற்புத  ஆலயங்கள்  

சாந்திப்பிரியா

மலேசியா மற்றும் பெனாங்கில் சீன மற்றும் மலாசியா, தாய் நாட்டு மக்கள் வணங்கும் அற்புத ஆலயங்கள் பல உள்ளன. அவற்றில் உயிருடன் உலவும் பாம்புகளுக்காக ஒரு ஆலயம் கட்டப்பட்டு உள்ளது. அங்கு சென்று அவற்றை பூஜித்து வணங்குகிறார்கள். அது மட்டும் அல்ல சூதாட்டங்களில் வெற்றி கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காகவும் வாழ்கையில் வளம் பெறவும் செல்வம் கிடைக்கவும் குபேரனை இன்னொரு பெயரில் அந்த ஆலயங்களில் வணங்குகிறார்கள். பறக்கும் பாம்புகள் அல்லது பறக்கும் விலங்கையும் வணங்கித் துதிக்கும் ஆலயங்களும் அவற்றின் புனிதக் கிணறுகளும் உள்ளன. அவற்றை எல்லாம் படித்து மகிழ  கீழுள்ள தளத்தில் கிளிக் செய்யவும்.     

Sreekoormam - Temple for Vishnu

ஸ்ரீ கூர்மானந்தா எனும் விஷ்ணு ஆலயம் 

சாந்திப்பிரியா
ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் ஸ்ரீகாகுளத்தில்  இருந்து சுமார் பன்னிரண்டு கிலோ தொலைவில் ஸ்ரீகூர்மம் என்ற இடத்தில் உள்ளது ஸ்ரீ கூர்மானந்தா என்ற விஷ்ணுவின் ஆலயம். அந்த ஆலயத்தில் உள்ள விஷ்ணு ஆமையின் உருவில் காட்சி தருகின்றார். அவர் எடுத்த தசாவதாரத்தில் கூர்ம அவதாரம் முக்கியமானது. அமிருதத்தைக்எடுக்க சமுத்திரத்தை தேவர்களும் அசுரர்களும் கடைந்த போது அதைக் கடைய தேவர்கள் பயன்படுத்திய மந்தாரா என்ற மலை சமுத்திரத்தில் முழுக இருந்தபோது விஷ்ணு ஆமை உருவில் சமுத்திரத்தின் அடியில் சென்று அந்த மலையை தன் முதுகின் மீது தாங்கி நிற்கும் வகையில் நூறு யோசனை தூர அளவு பெரிய ஆமையானார்.
விஷ்ணு  மந்தார மலையை தன் முதுகின் மீது சுமந்த காட்சி  
 அந்த அவதாரத்தைக் குறிக்கும் வகையில் விஷ்ணு  ஆமை வடிவில் இங்கு எழுந்து உள்ளார். மேலும் அத்தனைப் பெரிய மலையைத் தாங்கி நின்றது போல தன்னை அங்கு வந்து வணங்கி நிற்கும் அனைவரது அத்தனை கஷ்டங்களையும் தாம் சுமந்து கொண்டு அவர்களைக் காப்பேன் என்பதை விளக்கும் தத்துவமாம் அந்த ஆலயத்தில் உள்ள விஷ்ணுவின் அவதாரம். 
 
கர்பக் கிரகத்தில் ஆமை வடிவில் உள்ள விஷ்ணுவின் சிலை 

கர்பக் கிரகத்துக்கு முன்னால் உள்ள நுழை வாயிலில் மகாலஷ்மி உருவம்
ஸ்ரீகூர்மம் என்ற இடத்தில் உள்ள அந்த ஆலயம் இரண்டாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்தது. சோழர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டு இருக்க வேண்டும் எனக் கருதப்படுகின்றது. இந்தியாவிலேயே இந்த ஒரு ஆலயத்தில்தான் விஷ்ணு ஆமையின் உருவில் காட்சி தருகிறார். ஸ்ரீகூர்மத்தில் உள்ள அந்த ஆலயத்துக்குச் செல்ல ஸ்ரீகாகுளத்தில் இருந்து பதினைந்து கிலோ தொலைவு பயணம் செல்ல நல்ல பாதை உள்ளது. பஸ் மற்றும் டாக்ஸி வசதிகள் உள்ளன. ஹைதிராபாத் ,விஜயவாடா மற்றும் விசாகப்பட்டினத்தில் இருந்து ஸ்ரீகாகுளம் செல்ல ரயில் மற்றும் பஸ் வசதிகள் உள்ளன. விசாகப்பட்டினத்தில் இருந்து  ஸ்ரீகாகுளம் சுமார் நூறு கிலோமீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது.
 ஆலயத்தில் மூலவர் உள்ள அறையின்  தோற்றம்
ஆலயத்தின் வரலாற்றைப் பற்றி கூறப்படும் கதை இது. கலிங்க தேச மன்னர்கள் ஆட்சியில் இருந்தபோது அங்கு மாதவாச்சாரியா மற்றும் ஆனந்த தீர்த்தா என்ற மகான்களின் சீடராக இருந்தவர் நரஹரி தீர்த்தா என்பவர்.அவர் பூர்ண ப்ரஜன்னா என்ற மற்றொரு சுவாமிகளிடம் இருந்து தீஷை பெற்றபோது அவரை கலிங்க தேசத்தில் இருந்த கஜபதி நாட்டுக்குச் சென்று மன்னன் பதவியை ஏற்று ராமரின் பெருமையைப் பரப்புமாறு கூறினார். அதை ஏற்ற நரஹரி தீர்த்தாவும் அந்தப் பதவியை ஏற்று ராமபிரானின் பெருமையை அனைத்து இடங்களிலும் பரப்பி வந்தார். அந்த நேரத்தில் ஒருநாள் அவருக்கு கனவில் விஷ்ணு தோன்றி தான் துங்கபத்திரை நதியில் முழுகி உள்ளதாகவும் தன்னை வெளியில் எடுத்து ஆலயம் அமைத்து வழிபடுமாறும் கூறினார். அவரும் அதன்படி இப்போது ஆலயம் உள்ள இடத்தின் அருகில் ஓடிக்கொண்டு இருந்த நதியில் முழுகிக் கிடந்த விஷ்ணுவின் சிலையை வெளியில் எடுத்து ஆலயம் அமைத்தார். 
இன்னொரு கதை என்ன என்றால் அந்த ஆலயம் உள்ள இடத்தில்தான்  விஷ்ணுவானவர் ஸ்வேதமகிபதி  என்ற மன்னனுக்கு காட்சி தந்தார். அந்த மன்னன் இறந்தப் பின் அவருடைய எலும்புகளை அங்குள்ள குளத்தில்தான் வீசினார்கள். அவை அனைத்தும் ஆமைகளாக மாறி விட்டனவாம். ஆகவே அந்தக் குளத்தை புனிதமாகக் கருதி அந்த குளத்தில் எவரையும் குளிக்க அனுமதிப்பது  இல்லை. 
அந்தக் குளம் வந்த வரலாறு பற்றியும் ஒரு கதை உள்ளது. அந்த இடத்தின் அருகில் இருந்த இடத்தை ஆண்டு வந்த சுதா என்ற ஒரு மன்னன் ஒரு நாள் காமம் கொண்டு தனது மனைவியிடம் செல்ல அவள் தான்  விஷ்ணுவை வேண்டி விரதத்தில் உள்ளதால் அன்று தன்னால் இன்பம் தர இயலாது எனக் கூறியும் அவன் அதைக் கேட்காமல் அவளிடம் நெருங்க  தன்னுடைய பக்தியின் விரதம் கலையக் கூடாது என எண்ணிய  ஸ்ரீ கூர்மானந்தா ( விஷ்ணு ) அவர்களுக்கு இடையே வம்சதாரா எனும் நதியை ஓடவிட்டார். அதனால் மனம் நொந்து போன மன்னன் அந்த நதிக் கரையிலேயே விஷ்ணுவை வேண்டித் தவம் இருக்க விஷ்ணு அவருக்கு ஆமை வடிவில் - கூர்மாவதாரக் காட்சியில்- தரிசனம் தந்து தமது சக்கரத்தை ஏவி பூமியில் ஒரு குளத்தை ஏற்படுத்தினார் . அதுவே அந்த ஆலயத்தின் புனித ஷேத்திரமாயிற்று. 
அந்த  குளத்தில் ஒருநாள் குளிக்க வந்த ஒரு ஆதிவாசி தம்பதியினருக்கு விஷ்ணு அங்கு ஆமை வடிவில் காட்சி தர அவனே அந்த குளத்தில் முழுகுக் கிடந்த விஷ்ணுவை வெளியில் எடுத்து சிறு வழிபாட்டுத் தளம் அமைத்தான். அதை மன்னன் சுதா பெரிய ஆலயமாக மாற்றி அமைத்தாராம்.  இந்த ஆலயம் பற்றிய மகிமையை வியாச முனிவர் பிரம்மானந்தா மற்றும் பத்மா புராணங்களில் எழுதி உள்ளதாகக் கூறுகிறார்கள்.

Puthukottai Gokarnewara Brahathaambal Temple

புதுக்கோட்டை கோகர்னேஸ்வரர் பிரகதாம்பாள் ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா


 பலரும்  கோகர்னேஸ்வரர் ஆலயம் என்றால் கர்நாடகத்தில் கோகர்ணம் என்ற இடத்தில் உள்ள விநாயகர் ஆலயம் என்றே நினைப்பார்கள். ஆனால் தமிழ்நாட்டில் புதுகோட்டையில் உள்ள குகை கோகர்ண ஆலயம் பற்றி பலருக்கும் தெரியாது. அந்த ஆலயம் சுமார் ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது. பல்லவர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்டது. அங்கு செல்ல நிறைய வாகன வசதிகள் உண்டு. புதுகோட்டைக்கு மதுரை, திருச்சி மற்றும் ராமேஸ்வரத்தில் இருந்து செல்லலாம். திருச்சியில் இருந்து சுமார் ஐம்பது கிலோ தொலைவில் உள்ள புதுகோட்டையில் உள்ள கோகர்ண ஆலயத்தின் பெயர் கோகர்ண பிரகதாம்பாள் ஆலயம். அது காமதேனுப் பசுவினால் அப்படி புகழ் பெற்ற தலம். அதன் கதை இது.
ஒரு முறை தேவலோகத்தில் இருந்த காமதேனுப் பசு இந்திரனின் சபைக்கு தாமதமாக வந்தது. தன் சபைக்கு தாமதமாக வருவதா என காமதேனு மீது கோபம் அடைந்தார் தேவேந்திரன்.ஆகவே காமதேனுவையும் இனி சாதாரணப் பசுவைப் போல பூமியில் சென்று பிறந்து வாழுமாறு சாபமிட்டார். அதனால் வருந்திய காமதேனு பார்வதியிடம் சென்று அழுதது. அதை தேற்றிய பார்வதியும் அதற்கு தேவேந்திரன் சாபம் தந்துவிட்டதினால் அதை அனுபவிக்குமாறும் ஆனால் பூமிக்குச் சென்று பசுவாகப் பிறந்து சிவபெருமானை துதித்து சாப விமோசனம் பெறலாம் என வாழ்த்தி அனுப்பினாள்.
 இந்திரன் கோபத்துடன் காமதேனுவிற்கு சாபம் தந்தார் 
காமதேனுவும் அதன் சக்திகள் அனைத்தையும் இழந்து பூமியில் சென்று ஒரு சாதாரணப் பசுவாக மாறியது. ஆனாலும் பூர்வ ஜென்ம நினைவு மட்டும் இருந்தது. அதை கபில முனிவர் தனது ஞானக் கண்களினால் பார்த்து விட்டதினால் அது சாப விமோசனம் பெறும்வரை தம்முடனேயே இருக்கட்டும் என கருணைக் கொண்டு தன்னுடன் வைத்துக் கொண்டார். அந்த ஆசிரமத்தில் அவர் சிவலிங்கத்தை நிறுவி பூஜித்து வந்தார். அந்தப் பசு தினமும் பல மைல் தொலைவு சென்று கங்கை நதியில் இருந்து தண்ணீரை தனது காதில் ஏந்திக்  கொண்டு வந்து அந்த நீரை கபில முனிவரின் ஆசிரமத்தில் இருந்த சிவ லிங்கத்தின் மீது ஊற்றி வழிபட்டது. அப்படி பல காலம் செய்து கொண்டு இருந்த அந்த பசுவிற்கு சாப விமோசனம் பெரும் வேளை வந்தது. ஆகவே அதை சோதிக்க விரும்பிய சிவ பெருமானும் தன்னை ஒரு புலியாக உரு மாற்றிக் கொண்டு காதில் தண்ணீரை ஏந்தி வந்து கொண்டு இருந்த பசுவை வழிமறித்தார். பசுவோ தான் சிவபெருமானின் பூஜைக்கு தண்ணீர் கொண்டு போவதினால் தன்னை விட்டு விடுமாறும் தான் எடுத்துப் போகும் தண்ணீரை அர்ச்சனை செய்துவிட்டு திரும்பி வருவதாகவும் அப்போது தன்னை கொன்று உணவாக எடுத்துக் கொள்ளுமாறும் சத்தியம் செய்து கொடுத்து  தன்னை பூஜை  செய்துவிட்டு வர  அனுமதி தருமாறு வேண்டியது. அதன் உண்மையான பக்தியை பார்த்த சிவபெருமானும் அங்கேயே அதற்கு பார்வதி சமேதராக காட்சி அளித்து தன்னை கங்கை நீர் கொண்டு வழிபட்ட இடத்தில் தானே கோகர்னீஸ்வர பிரஹதாம்பாளாக ( பசு வழிபட்ட பார்வதி சமேத சிவன்) எழுந்தருளி அந்த இடத்துக்கு புனிதத் தன்மை தருவேன் எனக் கூறி மறைந்தார். ஆகவேதான் அந்த இடத்தில் ஆலயம் எழுந்தது. ஆலயத்தின் மூல தெய்வமாக பிரகதாம்பாளே இருக்கின்றாள்.
காமதேனுவிற்கு  காட்சி  தந்து  சிவபெருமான்  அதை ஆசிர்வதித்தார் 
அந்த ஆலயத்து தேவியான பிரகதாம்பாள் எனும் பார்வதி புதுக்கோட்டை ஆண்டு வந்த மன்னன் தொண்டைமானின் ஆட்சியில் அவர்களது குல தெய்வமாக இருந்தது. அதே புதுக்கோட்டையில் திருட்டுப் போன அல்லது தொலைந்து போன பொருட்களை கிடைக்க அருளும் அரைகாசு அம்மனின் ஆலயமும் உள்ளது.

Monday, October 11, 2010

Tua Pek Kong and Bat Temples (Guberar Aalayam) - Penang

பினாங்கில்  'துவா பெக் காங் ''
எனும்  இரண்டு செல்வம்  தரும் ஆலயங்கள்
சாந்திப்பிரியா

உள்நாட்டு ஆலயங்களைப் பற்றியே படிக்கும் நாம் மாறுதலாக சில வினோதமான வெளிநாட்டு ஆலயங்களைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ளலாம் என்பதற்காக இங்கு சில ஆலயங்களைப் பற்றிய செய்திகளை அவ்வப்போது தருகிறேன். அதில் ஒன்றுதான் பினாங் நகரில் உள்ள ''துவா பெக் காங் ஆலயம்''. பற்றிய செய்தி .  அந்த ஆலயத்துக்குச் சென்று தமக்கு செல்வம் பெருக வேண்டும் என்பதற்காக  - நாம் செல்வம் வேண்டி குபேரன் மற்றும் லஷ்மி தேவியை வேண்டுவது போல - சீனர்கள்  வணங்குகிறார்கள்.  கிழக்கு மற்றும் மேற்கு மலேசிய , சிங்கப்பூர் போன்ற இடங்களில் உள்ள சீன தேசத்தினர்  பெருமளவில் வழிபடும் ஆலயம் அது. அந்த ஆலயம் செல்வம் தரும் (குபேரர்)  ஆலயம் போன்றது. செல்வம் பெருகவும், நிறைய பணம் கிடைக்கவும் அங்கு வந்து வேண்டுதல்களை செய்கிறார்கள். 
ஆலயத்தில் உள்ள துவா பெக் காங் சிலை
பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து வந்த சாங் லீ என்ற சகோதரர்கள் குழப்பத்தில் இருந்த அன்றைய சீனாவை விட்டு தப்பி ஓடியபோது அவர்கள் சென்று கொண்டு இருந்த கப்பல் பினாங்கில் வந்து தரை இறங்கியதாம் . ஆகவே  அவர்கள் அந்த இடத்தில் இறங்கி அந்த ஊரிலேயே வசிக்கலாயினர். அவர்கள் மரணம் அடைந்தப் பின் அவர்களின் கல்லறை அங்கேயே அமைந்தது. அவர்கள் மரணம் அடைந்து ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னால் அங்கிருந்த சீனர்கள் அவர்களை செல்வத்தின் தேவதைகள் எனக் கருதி 1799 ஆம் ஆண்டு அவர்கள் பெயரை ''துவா பெக் காங்'' என வைத்து அந்த கல்லறையின் பக்கத்திலேயே ஒரு ஆலயம் அமைத்து அவர்களை அங்கு வணங்கலாயினர். 
 'துவா பெக் காங்''ஆலயத்தில் உள்ள ஆமை. அதை தொட்டு 
வணங்கினால்  அதிருஷ்டம் கிடைக்குமாம்
பின்னர் உள்ளூரில் இருந்த சீனர்களில் இரண்டு பிரிவு ஏற்பட்டு மேலும் இரண்டு இடங்களில் அவர்களுக்கு ஆலயங்கள் அமைந்தன. ஒவ்வொரு வருடமும் துவா பெக் காங்கின் பிறந்த நாள் அன்று உள்ளூரில் உள்ள இரண்டு சீனப் பிரிவினரும் தமது ஆலயத்தில் இருந்து ஊர்வலமாக இந்த ஆலயத்துக்கு வந்து அங்கு வைக்கப்பட்டு உள்ள அஸ்தி குண்டத்தில் வைக்கப்படும் தீ கொழுந்துவிட்டு எரியும் வகையில் எறியவிட்டு வரும் ஆண்டில் நல்ல வருமானம் தரும் ஆண்டாக அவர்களுக்கு அமைய வேண்டும் என வேண்டிக் கொள்வார்கள். 
ஆலயத்தின் வெளியில் துவா பெக் காங் மற்றும் அவருடன் துணைக்கு
சீனாவை விட்டு வெளியேறி வந்த இரண்டு சகோதரர்களின் கல்லறைகள்
அதே ஆலயத்தை சேர்ந்த 1977 ஆம் வருடத்துக்கு முன்னால் கட்டப்பட்டு உள்ள வௌவால் ஆலயம் எனப்படும் இன்னொரு ஆலயமும் பினாங் மலைப் பகுதியின் கீழேயே உள்ளது. அங்கும் 'துவா பெக் காங்' குபேரர் போலவே வணங்கப்படுகின்றார் . குகைக்குள் அமைந்துள்ள அந்த ஆலயத்தில் நிறைய வௌவால்கள் சுற்றித் திரிவதினால் அவற்றுக்கு தொந்தரவு ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக எந்தெந்த இடத்தில் தலைப் பகுதிகளை இடித்துக் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக வெள்ளை நிறத்தில் கோடுகளை ஆலயத்துக்குள் போட்டு உள்ளனர்.
  ஆலயத்துக்குள் உள்ள வௌவால்கள் 

அங்குள்ள சீனர்கள் தாம் சூதாட்டங்களில் பங்கேற்கப்  முன் அங்கு வந்து வேண்டிக் கொண்டு செல்வார்களாம். அதன் பின் அதில் வெற்றி பெற்றவுடன் அந்த ஆலயத்தில் வந்து அவருக்கு நன்றிக் கடனாக ஒரு காணிக்கையை செலுத்துகிறார்கள். ஆகவே அந்த ஆலயத்துக்கு நிறைய வருமானம் அதன் மூலம் கிடைகின்றது.
 ஆலயத்தின் உள்ளே  வழிபாட்டு இடம் 

 
 ஆலயத்தின் நுழை வாயிலில்  ஆலயத்தைப் 
பாதுகாக்கும் சிங்கத்தின் சிலை 

 ஆலயம் செல்லும் வழியை விவரமாகப் பார்க்க கீழ்கண்ட இணையத்தளத்துக்குச் செல்லவும். 

 ----------------------------
நன்றி:- செய்திகளை பயன்படுத்திக்கொள்ள அனுமதி தந்த திமோதி தை (Timothy Tye) என்பவரின்  http://www.penang-traveltips.com இணையதளத்துக்கு நன்றி.

Shithikandapuram Mahadevar Temple

ஷிதிகண்டபுரம் மகாதேவர் ஆலயம்
சாந்திப்பிரியா

கேரளத்தில் திருச்சூரில் உள்ள கோரட்டியில் சிவபெருமானுக்கு ஒரு ஆலயம் உள்ளது. திருச்சூரில் இருந்து எர்ணாகுளம் செல்லும் பாதையில் எர்நாகுலத்திர்க்கு இரண்டு கிலோ தொலைவுக்கு முன்னரே இந்த இடம் வரும். ஆலகால விஷத்தை உண்ட சிவ பெருமான் உலக நன்மைக்காக அந்த இடத்தில் வந்து தமது குடும்பத்தினருடன் தங்கினாராம். 1984 ஆம் ஆண்டில் நடத்தப்பட்ட அச்தமன்கல்யா பிரசன்னத்தில் அந்த ஆலயத்தில் உள்ள சிவ லிங்கம் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது எனத் தெரிய வந்தது. சுமார் ஏறநூட்ட்று ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் திப்பு சுல்தான் மலபாரில் இருந்தவர்களை துரத்தியபோது அங்கிருந்து வந்து இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்தில் தங்கியவர்கள் நீலகண்ட மகாதேவரையே தமது குல தெய்வமாக வழிபட்டு வந்துள்ளனர். மலபாரில் இருந்து ஓடி வந்தவர்கள் அங்கிருந்த ஆலயத்தில் இருந்து பரமசிவனையும் பகவதி தேவியையும் தங்களுடன் கொண்டு வந்து இருந்தார்கள். பின்னர் பகவதியை புளிக்கடவு என்கின்ற நதிக் கரையில் பிரதிஷ்டை செய்து வணங்கினார்கள். அதுபோல மகாதேவரை மேலூர் பரமேல் என்ற இடத்தில் பிரதிஷ்டை செய்து வணங்கினார்கள். கோரட்டி ஸ்வரூப் என்பவர்கள் அந்த ஆலயத்தை நிர்வாகித்தனர்.
அதன் பின் கோடசெர்ரி நிலசுவாந்தார்களுக்கும் கோரட்டி ஸ்வரூப் குழுவினருக்கும் ஆயுதங்களைக் கொண்டு தாக்கி கொள்ளும் அளவுக்கு சண்டை மூண்டது. அதனால் ஸ்வரூப் குழு அங்கிருந்து கிளம்பி ஷிதிகண்டபுரம் சென்று அங்கு தமது ஆலயத்தை நிறுவிக் கொண்டனர். அந்த சண்டையினால் கோரட்டி ஸ்வரூப் பெண்களினால் வான்புழாக்கடவு தேவி ஆலயத்துக்கு செல்ல முடியாமல் ஆயிற்று. ஆகவே அந்த தேவிக்கும் சேர்த்து அந்த இடத்தில் ஆலயம் அமைந்தது. மலபாரில் இருந்து வெளியேறியபோது கொண்டு வர முடியாமல் இருந்த 2000 வருடத்துக்கு முன்னர் ஸ்வயம்புவாக வந்த சிவலிங்கத்தை கொண்டு வந்து அதை தாந்தரி ''முக்கிய பத்ரகாளி மட்டப்பிள்ளை நம்பூத்ரி'' மேற்பார்வையில் ஷிதிகண்டபுரம் ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தனர். ஆலயம் அந்த இடத்தில் மிகவும் பிரசித்தி பெற்ற இடமாக உள்ளது.
அஷ்டமிவிளக்கு பூஜையும் சிவராத்தரிப் போல மிகவும் பிரபலமானது . ஒவ்வொரு ஆண்டும் கோரட்டி ஸ்வரூப குடும்பத்தின் தலைவரான தம்பிரான் வைகோம் என்ற இடத்தில் உள்ள ஆலயத்தில் நடைபெறும் வைகாதலஷ்மி பூஜையில் கலந்து கொள்வது வழக்கம். ஆனால் ஒருமுறை அவரால் அங்கு செல்ல முடியவில்லை. அதனால் மனம் உடைந்தவர் தமது ஆலயத்தில் சென்று தன்னால் அந்த பூஜைக்கு செல்ல முடியவில்லையே என துயரம் தாங்காமல் அழுதார். அவர் கனவில் மகாதேவர் தோன்றி இனி அங்கிருந்து எவரும் வைகோம் செல்ல தேவை இல்லை எனவும் தான் அங்கு அவர்கள் கட்டி உள்ள ஆலயத்திலேயே தங்கி இருக்க உள்ளதாகக் கூற தம்பிரான் கண் விழித்தார். வானத்தில் இருந்து கீழே இறங்கி வந்த ஒரு ஓளி அந்த ஆலயத்தில் சென்றதைக் கண்டு மகிழ்ச்சிப் பொங்க அனைவரிடமும் அது குறித்துக் கூறினார். மறுநாள் எதேற்சையாக வைகாதாஷ்டமியும் வந்தது. அதை அவர்கள் பெரிய அளவில் அந்த ஆலயத்திலேயே கொண்டாடினர். அன்று இரவு மீண்டும் சிவபெருமான் தம்பிரான் கனவில் தோன்றி அந்த இடத்திலேயே அவர்கள் வைகாதாஷ்டமி செய்தது தனக்கு மனத் திருப்பதி அளித்ததாகவும் இனி அதை அங்கேயே தொடருமாறும் கட்டளை இட அது முதல் ஒவ்வொரு வருடமும் அந்த விழா அங்கு கோலாகாலமாகக் கொண்டாடப் படுகின்றது.
அந்த ஆலயத்தில் சென்று வணங்கி வந்தால் குடும்ப ஒற்றுமை நிலவும், கணவன் மனைவி ஒற்றுமையாக இருப்பார்கள், நல்ல கல்வி அறிவு கிடைக்கும் அனைத்து நன்மைகளும் பெருகும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. ஆலய விலாசம் :-
விவரங்கள் நன்றி:-  http://www.shithikandapuram.com/

Friday, October 1, 2010

Kolangal for ensuing festival

வர இருக்கும் பண்டிகை தினங்களில்
புள்ளி வைத்து போடும் சுலபமான கோலங்கள் 
சாந்திப்பிரியா

படங்களின் மீது கிளிக் செய்தால் பெரிய அளவிலான 
படங்களைப் பார்க்கலாம்