Monday, August 22, 2016

Shri Azhagu Siddhar (T)

புதுச்சேரியில் உள்ள தென்னம்பாக்கம் கிராமத்தில் அழகு முத்து ஐயனார் ஆலயம் உள்ளது. புதுச்சேரியில் இருந்து ஏம்பலம் வழியாகவும், வில்லியனூர் வழியாகவும் இந்த ஆலயத்துக்கு செல்லலாம். இந்த ஆலயத்துக்குள் நுழைந்தாலே மண் மற்றும் சிமெண்ட் கலவையினால் செய்யப்பட்ட குழந்தை, கார், வீடு, கை, கால், மனித உருவம் போன்ற சிலைகளும், பொம்மைகளையும் காணலாம். அவற்றை முதலில் வணங்கிய பிறகே மூல சன்னதிக்கு சென்று வணங்க வேண்டும் என்பது ஐதீகம் ஆகும்.

இந்த ஆலயத்தின் பின்புறத்தில் கிணற்றின் மீது கட்டப்பட்ட ஸ்ரீ  அழகர் சித்தர் சமாதி ஆலயம் உள்ளது. அந்த சித்தர் சுமார் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால்  அந்த கிராமத்துக்கு வந்ததாக அங்குள்ளவர்கள் கூறுகிறார்கள். இன்னும் சிலரோ அவர் காலம் கி.பி 1800 முதல் கி. பி. 1840 வரை ஆகும் என்றும் கூறுகிறார்கள். அந்த சித்தர் அங்கிருந்தபோது  தமது பக்தர்களின் பல்வேறு நோய்களை தமது மந்திர சக்தியினால் குணமாக்கி இருக்கிறார். அங்குள்ள ஆலயத்தில் உள்ள அவரது சிலையில் காணப்படும் வாளில் பக்தர்கள் தமது வேண்டுகோட்களை எழுதி வைத்த காகிதத்தைக் கட்டி வைத்து தமது துன்பங்களுக்கு நிவாரணம் கிடைக்க வேண்டும் என வேண்டுகிறார்கள்.

அந்த சித்தரிடம் எப்படி வேண்டுகோள் வைக்க வேண்டும் என்பதற்கு ஒரு நியதி உள்ளது. அந்த ஆலயத்துக்கு சென்று சித்தரை வணங்கித் துதித்தப் பின் தமது பிரச்சனைகளை ஒரு காகிதத்தில் எழுதி அதற்கு நிவாரணம் தர வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளுடன் அதை அவரது கையில் உள்ள கத்தியில் கட்டி வைத்து விட வேண்டுமாம். அப்படிப்பட்ட வேண்டுகோட்கள் குழந்தை வேண்டும், தமது குழந்தைகளுக்கு கல்வியில் முன்னேற்றம் ஏற்பட வேண்டும், வாகனம் வேண்டும் மற்றும் தனக்கு வேலை கிடைக்க வேண்டும் போன்றவை அடங்கும். அந்த கோரிக்கை நிறைவேறி விட்டால் அந்த ஆலயத்துக்கு மீண்டும் சென்று தங்களை போன்ற ஏதாவது சிலையை செய்து அங்கு வைக்க வேண்டும். பிரார்த்தனை செய்து கொண்டவர் பெண் என்றால் பெண்ணின் சிலையையும், ஆண் என்றால் ஆணின் சிலையையும் மற்றும் குழந்தைகளுக்கான பிரார்த்தனை நிறைவேறினால் குழந்தைகளின் பொம்மைகளையும் வைக்க வேண்டுமாம். சிலைகள் அங்குள்ள கடைகளில் கிடைக்கின்றன. இதனால்தான் அந்த ஆலயம் முழுவதும் மண் மற்றும் சிமெண்டினால் செய்யப்பட்ட சிலைகள் காணப்படுகின்றன.

உண்மையாக மனமுருகி வேண்டுதல் செய்தால் பிரச்சனை கண்டிப்பாக ஸ்ரீ அழகர் சித்தரின் அருளினால் தீருகின்றன என்பது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையாக உள்ளது. ஆகவேதான் வருடா வருடம் ஏப்ரல் மற்றும் மே மாத இடையில் வரும் தமிழ் மாதமான சித்திரை மாதம் அன்று நடைபெறும் திருவிழாவில் பக்தர்கள் திரளாக கலந்து கொண்டு ஆலயத்துக்கு தம் பங்கிற்கான சேவையாக  அங்குள்ள சிலைகளுக்கு வர்ணம் பூசுவார்கள். மேலும், அந்த திருவிழாவில் 100 நாதஸ்வர கலைஞர்கள் மற்றும் 100 தவில் வித்வான்கள் ஒரே நேரத்தில் வாத்தியங்களை ஒருசேர இசைக்கின்றார்கள். 
ஸ்ரீ அழகர் சித்தர் யார் ? அவர் யார் என்பதோ அல்லது அவருடைய பெற்றோர்கள் குறித்தோ யாருக்கும் எந்த விவரமும் தெரியவில்லை. அவர் அந்த கிராமத்துக்கு சுமார் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வந்துள்ளதாக மட்டுமே அவர்களால் கூற இயலுகிறது. ஐயனார் ஆலயத்தின் அருகிலுள்ள வில்வ மரங்கள் அடர்ந்த புதர்களிடையே அமர்ந்து தவம் செய்வார் என்று கூறுகிறார்கள். அந்த ஐயனார் ஆலயமும் சில நூறு வருடங்களுக்கு முன்னர்தான் கிராம தேவதை ஆலயமாக கட்டப்பட்டு உள்ளதாம்.

அவருடைய வாழ்க்கை மிகவும் எளிமை வாய்ந்ததாக இருந்தது. சில நேரத்தில் தியானத்தில் இருந்து எழுந்து மௌனமாக அங்குமிங்கும் அமைதியாக உலாவுவார். யாருடனும் பேச மாட்டாராம். சில சமயங்களில் கோவில் அருகிலுள்ள கிணற்றில் இறங்கி தியானம் செய்வார். எப்பொழுதும் இந்த ஐயனார் ஆலயத்தின் அருகில் உள்ள பெரிய ஆலமரத்தடியில் படுத்து இருப்பார். சில சமயங்களில் அவர் மீது பாம்பு ஊர்ந்து கொண்டு இருப்பதை பலரும் பார்த்து இருக்கிறார்களாம். பிறகு அவை அவர் மீது இருந்து இறங்கி போய் விடுமாம். அவரை தமது கிராமத்துக்குள் வந்து தங்குமாறு கிராமத்தினர் வேண்டிக் கொண்டாலும் அதை அவர் ஏற்க மறுத்து வந்தாராம். தான் தங்கும் அந்த மரத்தடி மற்றும் கிணத்தடியே தமது இருப்பிடம் என்பாராம். ஆனால் அதே சமயம் தமது பக்தர்களுக்கு உடல் நலம் குன்றினாலோ, விஷ ஜந்துக்கள் கடித்து விட்டாலோ உயிர் போகாமல் தடுக்க வீபூதி தந்தே அவர்களை குணப்படுத்துவாராம். அது போலவே பேய் பிசாசு பிடித்தவர்களை மந்திரித்து குணப்படுத்தி வந்தாராம். இப்படியாக கிராமத்தைத் தவிர சுற்றி இருந்த கிராமங்களிலும் அவர் புகழ் வாய் மொழி வார்த்தைகளினாலேயே பரவத் துவங்கியது.

தான் என்று சமாதி அடைய வேண்டும்என நினைத்தாரோ அன்று அதைக் குறித்து யாரிடமும் கூறாமல் ஊர் ஜனங்களை அழைத்தார். 'உங்கள் நன்மைக்காக நான் சில பூஜையை செய்ய உள்ளேன். என்னுடன் வாருங்கள்' என அனைவரையும் அழைத்தார். அவர்கள் அவர் பின்னால் சென்றார்கள். வாத்திய இசை முழங்க அவர் அந்த கிராமத்தை சுற்றி நடக்க அவர்களும் அவரை பின் தொடர்ந்து செல்ல, முடிவாக அவர் ஐயனார் ஆலயத்தின் அருகில் இருந்த கிணற்றை அடைந்தார். தான் பூஜையை கிணற்றுக்குள் செய்ய உள்ளதாகவும், ஆகவே அனைவரும் சற்று தள்ளி நிற்க வேண்டும் எனக் கூறிவிட்டு நீர் நிறைந்த கிணற்றில் இறங்கினார். ஆனால் வெகு நேரம் ஆகியும் அவர் வெளியில் வரவில்லை என்பதினால் பயந்து போன மக்கள் கிணற்றின் அருகே ஓடிச் சென்று உள்ளே பார்த்தபோது அவரைக் காணவில்லை. கிணற்று நீரில் மூழ்கி இறந்துவிட்டாரோ என்று கவலைக்கு கொண்டு சிலரை கிணற்றுக்குள் இறக்கி அவரை தேடுமாறு கூறினார்கள். ஆனால் அவருடைய உடல் உள்ளே கிடைக்கவே இல்லை. சிலர் அப்போது கிணற்றின் உள் இருந்து ஒரு ஒளி வெள்ளம் வானத்தை நோக்கி பறந்ததை கண்டார்கள். 




ஆகவே அந்தக் கிணறு புனிதக் கிணறு எனக் கருதியவர்கள், அன்றிலிருந்து அந்தக் கிணற்றை யாரும் அசுத்தம் செய்யக் கூடாது, அதில் இருந்து நீரை எடுக்கக் கூடாது என்பதற்காக கிணற்றை சிமெண்ட் பலகையினால் மூட முயற்சித்தார்கள். ஆனால் எத்தனை முறை மூடினாலும், அந்த தடுப்பு உடைந்தது அல்லது விரிந்தது. ஒரு பக்தர் கனவில் தோன்றிய சித்தர்  தனக்கு அந்த கிணற்றின் மீதே சமாதி ஆலயம் அமைத்து வழிபடுமாறு கூறினார் என்பதினால் அந்த கிணற்றின் மீதே ஒரு சமாதி ஆலயத்தைக் கட்டி அவரை வழிபடத் துவங்கினார்கள். கிணற்றின் மீதுள்ள சமாதிக்கு மேலே ஓலையினால் வேயப்பட்ட மேற் கூரை அமைத்து சமாதி ஆலயத்தை மூடி உள்ளார்கள். சமாதி உள்ள சன்னதியில் மட்டும் உள்ளே செல்ல பெண்கள் அனுமதி இல்லை. அதன் காரணம் தெரியவில்லை. ஆனால் அவர்கள் சித்தர் ஆலயத்தில் வழிபட அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள்.

Shri Azhagu Siddhar (E)

Muthu Aiyanar temple is in Thenambakkam, Pondicherry. Traveling from Pondicherry one can reach this temple via Villianoor or Yaembalam two small helmets on way. The temple complex has full of dolls and idols in various shapes and sizes which are worshipped  before reaching the main sanctum to offer worship to Lord Aiyanar and the Shri Azhagar Siddhar in his Samadhi temple.

Behind
Muthu Aiyanar temple is the Samadhi sthal of  great Siddha Shri Azhagar Siddhar. The Samadhi has been raised over a well there. Though people say that the Siddha had come to this village before 400 years or so and stayed there till death, some others feel that he lived during 1800 AD to 1840 AD. While he stayed in the Village he cured the ailments of many people with his mystic powers. In the samadhi temple one can see bunch of prayer letters tied to a sword by the visiting devotees who seek  his favor to get their wishes fulfilled. 

The general procedure to offer prayer to this Siddha is very simple. The wishes are to be written on a piece of white paper and after praying the Siddha Purush, the letter is tied on the sword held in his right hand. The wish list includes purchase of Car, higher education to children, selection in interviews and exams, beget children etc. Once their prayers are fulfilled, they have to visit the temple again to place in the temple precincts a small idol, resembling them to symbolically  thanking him for the favor they got from him. A female installs a female doll and male a male, a doll and when wishes for the children are fulfilled the idol of a child is offered. Thus the temple complex is filled fully with idols and statues moulded out of cement and clay in several shapes and sizes.

The devotees claim that if the prayers  are sincere are sure to be fulfilled by the power of Shri Azhagar Siddhar and therefore every year during the Tamil calendar month of Chiththirai which is mid-April to mid-May, the devotees throng this temple to take part in the annual festival held in the memory of the Siddha and paint the idols and statues with multi colours  as part of their service to the temple festival. The unique feature in the festival is the music concert by 200 artists (100 for Nathaswaram and 100 for Thavil) who simultaneously play musical instruments like Nathaswaram and Thavil in chorus.


Who was the Siddhar? Nobody knows from where he came or who his parents were. It is  unanimously believed that around 400 years ago or so, the villagers had seen this Siddhar sitting with closed eyes (meditation) by the side of a well in the midst of forest of Vilva trees near the present day Muthu Aiyanar temple site. The Muthu Aiyanar was Village deity which came up few hundred years ago.

The life style of the Siddha was simple and strange. Sometimes he would wake up and walk around the forest, but never spoke to anyone and maintained total silence. Few have seen him getting into the well and sitting in meditation for hours. Many a times some villagers have also seen several snakes moving around his body while he was sleeping under the tree as he used to sleep below the sprawling banyan tree nearby during night time. As days passed, people tried to persuade him to come and stay in their Village, but he would politely refuse to go with them telling that the place near the well where he slept or sat was only his home. But slowly whenever the villagers were afflicted with some ailments or bites of poisonous creatures or fear psychosis on account of evil spirits and ghosts, he would gave them some ash and their problems would vanish in few minutes. Thus his fame spread far and wide in the surrounding villages by word of mouth stories.

When he decided to take Samadhi, he did not let his intention known to anyone and called the villagers  to join him in a Puja which he proposed to hold for the welfare of the village. It was Monday. When everyone came, he asked them to follow him and walked some distance around the village with band of music. As he reached the well site where he used to sit in tapas, he asked them to stay at a distance and got into the well to offer worship. Even after several hours when the Siddhar did not come out, panicked villagers rushed to the well to see what was happening inside. They were shocked to find him not inside and thought he may have drowned in water inside the well and died and therefore sent few villagers down into the well to search for him. Alas, the Sridhar’s body was not to be found inside and no trace of him was also there. However few in the crowd had seen a flash of light travelling towards the sky from inside the well. 



In memory of him, the villagers tried to close down the well so that no one will use the well for daily needs as they considered it to be a sacred well. Inspite of their effort to close down the well with concrete slab or other means, they could not succeed in permanently closing it as the structure either cracked or collapsed. In one of the devotees dream, the Siddha appeared to tell him to raise a samadhi over the well instead of permanently closing it and worship him there. Thus the Samadhi sthal of this Mahan has been constructed over the well and people pray him to get their wishes and prayers fulfilled. The roof of the Samadhi sthal has been covered with only thatch of coconut tree. It is not known why female devotees are not allowed to enter the sanctum in the Samadhi sthal whereas they are permitted to  pray him in the temple.

Wednesday, August 17, 2016

Vasanthapura Temple (T)

2011 ஆம் வருடம் நான் பெங்களூரில் வசந்தபுராவில் இருந்த ஒரு  அதிசயமான ஆலயத்துக்கு சென்று இருந்தேன். அதன் பெயர் பகவான் வசந்தபுரா வல்லபாராய ஆலயம் என்பதாகும். ஆலயம்  1000 வருடத்துக்கு முற்பட்டது, சோழ மன்னர்களால் கட்டப்பட்ட ஆலயம் என்கின்றார்கள். அது கட்டப்பட்டபோது அதன் பெயர் 'பூனில வசந்த நாயகி சமேத வசந்த வல்லபாராய ஸ்வாமி ஆலயம்' என்பதாகும். அந்த ஆலயத்தின் எதிரில் பகவான் ஹனுமாருக்கு  ஒரு ஆலயம் உள்ளது. அந்த ஆலயங்கள் இரண்டுக்கும் இடையில் அன்னை மாரியம்மன் எனும் காத்யாயினி தேவி என்ற கிராம தேவதையின் ஆலயமும் உள்ளது. அதை போலவே  பகவான் சிவபெருமானுக்கும் ஒரு ஆலயம் பகவான் வல்லபாராய ஸ்வாமி ஆலயத்தின் பக்கத்திலேயே கட்டப்பட்டு உள்ளது. 

பகவான் சிவபெருமானின் ஆலயம் குறித்த இரண்டு கதைகள் உள்ளன. ஒரு காலத்தில் மராட்டிய மானியத்தை  ஆண்டு வந்த பேரரசன் சத்ரபதி சிவாஜி அடிக்கடி தென்னாட்டுக்கு வந்து அங்குள்ள ஆலயங்களுக்கு செல்வாராம். அவர் சென்னையில் உள்ள காளிகாம்பாள்  ஆலயத்துக்கு சென்றுவிட்டு பெங்களூரில் இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்தில் வந்து தங்கி இருந்தாராம். அப்போது இது வனப் பிரதேசமாக இருந்தது. சிவாஜி மன்னன் இங்கு தங்கி இருந்தபோது  பகவான் சிவபெருமானுக்கு
இங்கு ஆலயம் அமைத்து அதில் அன்னை பார்வதி தேவி மற்றும் அவருடைய குலதெய்வமான பவானி தேவியின் சிலையையும் பிரதிஷ்டை செய்தாராம்.  


ஆலயத்தில் உள்ள  சிவபெருமானின் படம் 

பகவான் வல்லபாராயா யார்?  அவர் பகவான் திருப்பதி வெங்கடாசலபதியே ஆவார்.  திருப்பதியில் திருமணத்தை முடித்துக் கொண்டு இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்துக்கு மஞ்சள் நீராட்டு விழா எனும் வைபவத்தைக் கொண்டாட வந்தாராம். மஞ்சள் நீராட்டு விழா எனும் சடங்கை திருமணம் செய்து முடித்ததும் செய்ய வேண்டும் என்பது அந்த கால நியமம் ஆகும். ஆகவே பகவான் வெங்கடாசலபதி அடர்ந்த காடாக இருந்த இங்கு வந்து தங்கி இருந்தார்.

அப்போது தாண்டவ முனிவர் எனும் பெரிய முனிவர் ஒருமுறை யாருக்கும் தெரியாமல் இங்கு வந்துவிட்டார். அவர் காணாமல் போய் விட்டதைக் கண்டு கவலைக் கொண்ட சீடர்கள் அவரை தேடி அலைந்து முடிவாக இங்கு வந்து அவரைக் கண்டு பிடித்தார்கள். அவரிடம் இங்கு வந்ததின் காரணத்தைக் கேட்டார்கள்.

அதற்கான காரணத்தை மாண்டவ முனிவர் அவர்களிடம் கூறினார். ஒருமுறை காசியில் கங்கைக் கரையில் தங்கி இருந்த மாண்டவ  முனிவர் அங்கிருந்து பத்ரிநாத்துக்கு சென்று பகவான் விஷ்ணுவை தரிசனம் செய்தபோது விஷ்ணு பகவான் அவருக்கு பீஜாக்ஷர மந்திரோபதேசம் செய்தாராம். ஆகவே அதன் சில காலத்துக்குப் பிறகு மீண்டும் பகவான் விஷ்ணுவைக் காண ஆவல் கொண்ட
மாண்டவ  முனிவர் திருப்பதிக்கு சென்றபோது அவர் வசந்தபுராவில் இருந்த இடத்துக்கு சென்று விட்டதாக தெரியவர மாண்டவ  முனிவரும் பகவான் விஷ்ணுவைத் தேடி அந்த காட்டுக்குள் வந்தாராம். அதற்கு முன்னதாக கர்னாடகாவுக்கு  வந்த மாண்டவ  முனிவர் மேல்கோட்டை எனும் இடத்தில் தங்கி இருந்தபோது அவர் கனவில் தோன்றிய பகவான் விஷ்ணு  தான் இன்ன இடத்தில் தங்கி உள்ளதாக விவரத்தைக் கூறி அங்கு வந்து தன்னை வணங்குமாறு கூறியதால், பகவான் விஷ்ணு குறிப்பிட்ட இந்த ஆலயம் உள்ள இடத்துக்கு வந்தாராம். அங்கு பல முனிவர்களும், ரிஷிகளும் தவத்தில் அமர்ந்து இருந்தார்கள். மாண்டவ  முனிவரும் விஷ்ணு பகவானின் சிலையைக் கண்டு பிடித்து அதை அங்கேயே பூமியில் பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்டாராம்.

அப்போது அவர் முன் காட்சி தந்த பகவான் விஷ்ணு
திருப்பதியில் தான் பகவான் வெங்கடேஸ்வரராக உள்ளதை போலவே இங்கும் அதே வெங்கடேஸ்வரராக தங்கி இருந்து பக்தர்களை காத்தருள்வேன் என வாக்குறுதி தந்தார்.  திருப்பதி பகவான் வெங்கடேஸ்வரர் மஞ்சள் நீராட்டு விழாவுக்கு வந்திருந்த தெய்வங்களான பகவான் ஹனுமார், பகவான் சிவபெருமான் மற்றும் அன்னை பார்வதி தேவி போன்றவர்கள் அந்த ஆலயத்தை சுற்றியே தாமும் இருக்க முடிவு செய்து அங்கு கட்டப்பட்ட ஆலயங்களில் அமர்ந்தார்கள். அந்த ஆலயத்தை சுற்றி வசந்த தீர்த்தம், சங்கர தீர்த்தம் மற்றும் தேவ தீர்த்தம் என்ற நீர் நிலைகளைத் தவிர மேலும் இரண்டு நீர் நிலைகள் இருந்தனவாம். அவற்றின் பெயர் தெரியவில்லை. ஆனால் இன்று அந்த தீர்த்தங்கள் எங்கு உள்ளன என்பது தெரியவில்லையாம்.

பகவான் ஸ்ரீனிவாசர் தன்  மனைவிகளான 
அன்னை ஸ்ரீதேவி மற்றும் அன்னை பூதேவியுடன்

ஆலயத்தில் வசந்த வல்லபா பகவானுக்கு முன் பக்கத்தில் உள்ள அறையில் அவரை நோக்கியவாறு கருடாழ்வார் கைகளைக் கூப்பியபடி அமர்ந்து கொண்டு உள்ளார். ஆலயத்தில் நுழைந்ததும் அதன் இடப்புறத்தில் பகவான் ஹனுமானின் சன்னதி உள்ளது. அங்கு பகவான் ஹனுமான் ஒரு தங்க தட்டில் நின்று கொண்டு உள்ளார்.  

பகவான் ஹனுமார்

அங்குள்ள பகவான் ஹனுமாரின் வாயில் சிவப்பு நிறத்திலான பழத்தை வைத்துக் கொண்டு உள்ளது போல இருந்தது. கண்களை விட்டு அகல மறுக்கும் அற்புதமான அந்தக் காட்சியை பார்த்துக் கொன்டே இருக்கும் வகையில் அது இருந்தது.

 
பகவான் ஸ்ரீனிவாசர் தன்  மனைவிகளான 
அன்னை ஸ்ரீதேவி மற்றும் அன்னை பூதேவியுடன் 
இன்னொரு காட்சி  

அங்கிருந்து சுமார் 50 அல்லது 60 அடி  உள்ளே தள்ளிச் சென்றால் மூல சன்னதியை அடையலாம். அது இரண்டு சன்னதிகளாக உள்ளது. ஒன்றில் பகவான் வெங்கடாசலபதி தனது மனைவிகளான பூதேவி மற்றும் ஸ்ரீ தேவியை பக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டு நின்றவண்ணம்   அபய முத்திரையைக் காட்டியபடி வசந்த வல்லபாராயராக காட்சி தந்து கொண்டு இருக்கின்றார். இன்னொரு சன்னதியில் அன்னை பத்மாவதித் தாயார் காட்சிதருகிறார். இந்த நிலையில் பகவான் விஷ்ணு காட்சி தரும் ஆலயம் அபூர்வமானதாகும்.   

 
  அன்னை பத்மாவதி தாயார்



ஆலய விலாசம்
Vasantha Vallabha Raya Swamy Temple
Vasantapura,
Near Uttarahalli ,
Bangalore - 560061

Tuesday, August 16, 2016

Vasanthapura Temple ( E)


In the year 2011, I happened to visit a unique temple in Vasanthapura (Behind Kanakapura Road) in Bangalore. The name of the temple is Lord Vasanthapura Vallabaraya which is 1000 years old and constructed during the Chola period. The original name of the temple was ‘Poonila Vasantha Nayagi Sametha Vasantha Vallabaraya Swami temple’. There is a small Hanuman temple opposite to this temple which has also been reportedly constructed during the same period when this temple was established. In between these two temples another temple for Goddess Mariamman in the name of Kathayani devi (a village deity) also exist. By the side of this Vallabaraya Swami temple another temple for Lord Shiva in the name of Lord Bhavani Shankar has also been constructed.

Two stories related to the history of the of Lord Shiva is told. The Maratha warrior and Emperor Shivaji used to visit temples in south. Once he visited Goddess Kaligambal temple in Chennai and when he came to the present temple site in Bangalore (Vasantha Vallabaraya) he reportedly stayed in the surrounding forest area for some time and during the stay he constructed the Lord Shiva’s temple here enshrining Goddess Parvathi and Goddess Bhavani who was also the same Goddess Bhavani who was his tutelary deity. 



One of oldest  pictures of Lord Shiva as seen in the temple

Who is Lord Vasantha Vallabaraya? He is none else, but the same God Sri Venkateswara of Tirupathi temple. After he got married in Tirupathi, Lord Srinivasa (Lord Venkateswara) visited the present temple site to perform pubertal celebration connected with the marriage and the temple subsequently came up in the same place where the function was held. When the Lord came here for the pubertal function, it was a dense forest area then. What is the story behind behind the temple ?

Once Sage Mandavya desired to visit Lord Vishnu and came to the south. Since sage Mandavya had left his place without informing anyone where he was proceeding, worried disciples were searching for him in different places. Ultimately they traced him in the forest near the present temple site and sought to know from Sage Mandavya the reason for his search of Lord Vishnu.

Sage Mandavya told them that once when he went to Badrinath from Varanasi where he was staying, he had the darshan of Lord Vishnu who initiated Beejakshara Mantra to him. Therefore the Sage desired to have the darshan of Lord Vishnu once again and came to Tirupathi and he learnt that the Lord had come to the present forest near the temple site for his pubertal function. Prior to reaching Bangalore (then the name was not Bangalore and it was an unknown forest area) Sage Mandavya stayed in Melkote for some time. When the sage was in tapas in the forest, Lord Vishnu appeared in his dream and informed him that he has manifested in a hilly terrain in a particular place, which is the present temple site (the sage was informed of the specific place where the lord manifested) and therefore the sage may come there and worship him. Therefore to get the darshan of Lord Vishnu, sage Mandavya reached the place which was a dense forest then and managed to find the idol of the Lord, enshrined it on the ground and worshipped him in the name of Lord Vallabaraya Swami. He saw several sages and saints sitting along with Rishies staying in the same forest area meditating.

Lord Vishnu manifested before Sage Mandavya and assured him that he would henceforth continue to stay there even after the pubertal celebration and bless people as he was doing in Tirupathi. He will thereafter be known as Vasantha Vallabaraya Swami. Since divine forces like Lord Hanuman, Lord Shiva and Goddess Parvathi too came there to attend to the function, they too stayed in and around the same place in separate temples. It is stated that there were five temple water tanks in the name of Vasantha Theertham, Sankara Theertham, and Deva Theertham. The names of other two are unknown. But none of the water tanks are visible now. Hearing the greatness of the site, the Chola rules of that area constructed a temple in Vasanthapura in the same small hilltop where the idol was found. 


 
Lord Srinivasa with Goddess Boodevi and Goddess Bhoodevi

The temple has quite a big front hall where Garudazhvar is seated facing Lord Venkatachalapathi who has manifested here in the name of Lord Vasantha Vallabaraya. As you enter the temple you can find the sanctum of Lord Hanuman standing over a Gold plate.

Lord Hanuman in separate sanctum

One can see Red shaped ball in his mouth. The glittering statue is so wonderful in appearance that one will be compelled to glue themselves there for some time to enjoy the beauty of the Lord.
Lord Srinivasa with Goddess Boodevi and Goddess Sridevi

You have to walk 50 to 60 feet from there to reach the main sanctum which is divided into two blocks. In one of the two sanctums a six feet high Lord Srinivasa is seen standing with Goddess Sree Devi and Goddess Bhoodevi displaying Abay mudran. In the second sanctum Goddess Padmavathi is seated in the name of Vasantha Nayaki. Devotees claim that Lord Srinivasa appearing along with his consorts and Padmavathi Thayar in separate sanctum in a temple is rare sight to see.

Goddess Padmavathi 

Temple Address

Vasantha Vallabha Raya Swamy Temple
Vasantapura,
Near Uttarahalli ,
Bangalore - 560061

Monday, August 15, 2016

Kathiramangala Vana Durga Devi temple (T)

மாயவரம் மற்றும் கும்பகோணம் இடையில் உள்ளதே கதிரமங்கலம் வன துர்கை ஆலயம். இது கும்பகோணத்தில் இருந்து 14 கிலோ தொலைவிலும், மாயவரத்தில் இருந்து 7 கிலோ தொலைவிலும் உள்ளது. ஆலயம் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது எனக் கூறுகிறார்கள்.

கதிராமங்கலம் வன துர்கை ஆலயம் நவ துர்கா ஆலயங்களில் ஒன்றாகும். இந்த ஆலயத்தில் ராகு தோஷம் விலக ராகு காலத்தில் விசேஷ பூஜைகள் செய்கின்றார்கள். மற்ற நாட்களில் மற்ற ஆலயங்களை போலவே இங்கும் தினசரி பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. அதனால்தான் இந்த தேவியை ராகு கால தேவி என்றும் அழைக்கின்றார்கள். இந்த ஆலயத்தின் இன்னும் இரண்டு விசேஷம் என்ன என்றால், இங்குள்ள தேவி கிழக்கு நோக்கி பார்த்தவாறு நின்று கொண்டு இருக்கின்றாள். கிழக்கு நோக்கி ஆலய தெய்வம் அமைக்கப்பட்டால் அதன் சக்தி மிக அதிகமாக இருக்குமாம். மற்ற ஆலயங்களில் காணப்படும் தேவி துர்கையின் சிலை கோபத்துடன் கூடிய முகத்துடனும் சிங்கத்தின் மீது அமர்ந்த நிலையிலோ அல்லது ஒரு அரக்கனின் மீது நின்ற நிலையிலோ காணப்படும். ஆனால் இங்குள்ள தேவியோ சாந்தமான முகத்துடன், தாமரை மீது நின்ற நிலையில் அதாவது பத்ம பீடா எனப்படும் காட்சியில் காணப்படுகிறாள்.

சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்ட இந்த ஆலயம் அந்த காலத்தில் சிவவனம் (இப்போது அதை கதிராமங்கலம் என அழைக்கின்றார்கள்) என அழைக்கப்பட்ட காட்டில் அமைந்து உள்ளது. மேலும் ராகு தோஷ பரிகாரத்துக்கு வன துர்க்கை ஆலயத்துக்கு வந்து வேண்டுதல் செய்து ராகுவின் தீமைகளை விலக்கிக் கொள்வதின் காரணம் இங்கு தினமும் ராகு பகவான் வந்து அன்னை துர்கையை பூஜித்து விட்டுச் செல்வத்தினால் இங்கு வருபவர்களுக்கு அவர் தீங்கு செய்வதில்லையாம். ஆகவே ராகு தோஷத்தை விலக்கிக் கொள்ள இந்த ஆலயத்தை விட வேறு சிறந்த ஆலயமே இல்லை என்று கூறுகிறார்கள்.

இந்த ஆலயத்தின் வரலாறு மற்றும் மகிமை குறித்த செய்திகள் பல உள்ளன. அந்த காலத்தில் அந்த சிவ வனத்தில் சிவ பூஜைக்காக தினமும் மல்லிகை மலர்களை பறிக்க வந்து கொண்டு இருந்த ராகு பகவான் ஒருநாள் எதே
ற்சையாக அங்கு தவத்தில் அமர்ந்து இருந்த வன துர்காவை அடையாளம் கண்டு கொண்டார். உலகில் அனைவரையும் துன்புறுத்திக் கொண்டு இருந்த அசுரன் மகிஷாசுரனை அழிப்பதற்காக பார்வதி தேவியே பூமியில் தேவி துர்கை உருவில் தோன்றி இருந்தாள். அவனை அழித்தப் பின் யுத்தம் மற்றும் அதன் விளைவால் ரத்தம் சிந்தி மரணம் அடைந்தவர்களை பார்த்துப் சோர்ந்து போனவள் தனிமையில் இருந்து மன அமைதி பெற்று மீண்டும் தனது உண்மையான உருவான பார்வதி தேவியாக மாறி தனது நாயகன் சிவபெருமானுடன் இணைய வேண்டும் என விருப்பம் கொண்டு அங்கு தவத்தில் இருந்தாள். அந்த நிலையில் அவளை பார்த்து விட்ட ராகு பகவானும் அவள் தவத்துக்கு இடையூறு செய்யாமல் அவளை அங்கேயே பூஜித்து ஆராதனை செய்துவிட்டு அவள் கண் விழிக்கும் வரை அங்கே காத்திருந்தார். தவத்தில் இருந்து கண் விழித்த வனதுர்க்கை காசிக்கு செல்லக் கிளம்பினாள். கண் விழித்தவள் எதிரில் ராகு பகவான் நிற்பதைக் கண்டு ஆச்சர்யம் அடைந்து அவர் அங்கு வந்ததின் காரணம் குறித்துக் கேட்டபோது தான் தினமும் அங்கு வந்து மல்லிகை மலர்களை பறித்துச் சென்று சிவபூஜை செய்வதாகவும், இனி அவளது தவத்துக்கு இடையூறு செய்யாமல் அவளுக்கும் அங்கே பூஜைகளை செய்து விட்டு செல்ல தன்னை அனுமதிக்க வேண்டும் எனவும், அவள் சிவபெருமானுடன் மீண்டும் இணைந்தவுடன் அந்த இடத்திலேயே அவள் அவதரித்து ஆலயம் ஒன்றில் குடி இருக்க வேண்டும் எனவும் கேட்டுக் கொண்டார். அதற்கு முன்னதாக அவர் அவள் அங்கு வந்து தவம் இருக்க காரணமான செய்தியையும் கேட்டு அறிந்தார். அவர் வேண்டுகோளை ஏற்றுக் கொண்ட வன துர்கை பார்வதி தேவியும்  தான் தக்க நேரத்தில் அங்கு வந்து அவதரிப்பதாகவும், அப்போது ராகு பகவான் தனக்கு துணை தெய்வமாக அங்கு இருப்பார் என்றும், ராகு தோஷம் பெற்றவர்கள் அங்கு வந்து தன்னை வணங்கி, அவருக்கு பெருமை தரும் வகையில் அவரையும் பூஜிக்கும்போது அவர்களுக்கு ராகு தசையினால் ஏற்படும் தீமைகளை அவர் விலக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்பதாகவும் கட்டளை இட்டாள். இதனால்தான் வன துர்கை தேவியின் ஆலயத்தில் தினமும் ராகு பகவான் வந்து பூஜித்து விட்டுச் செல்வதினால், அங்கு சென்று ராகு தோஷம் விலக வன துர்கை தேவியையும் ராகு பகவானையும் வேண்டிக் கொண்டு பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும் என்ற ஐதீகம் ஏற்பட்டதாம். 

அதன் பல காலம் பின்னர் தனது மூல அவதாரமான பார்வதியின் உருவை அடைந்த வன துர்கை தேவி சிவபெருமானுடன் மீண்டும் இணைந்ததும், கதிராமங்கலத்தில் தான் எங்கு தவத்தில் அமர்ந்து இருந்தாளோ அங்கேயே வன துர்க்கையாக வந்து அமர்ந்தாள். அவள் தவத்தில் இருந்தபோதும் அங்கு வந்து தினமும் அவளை பூஜித்துவிட்டு சென்று கொண்டு இருந்த ராகு பகவான் இன்றும் தினமும் இங்கு வந்து அவளை பூஜிப்பதாகவும் நம்பப்படுகின்றது.

ராகு தோஷத்தை நிவர்த்தி செய்து கொள்வதற்கு மட்டும் அல்ல தமது குல தெய்வம் யார் என்பது தெரியாமல் தவிப்பவர்கள் தமது குல தெய்வம் யார் என்பதை அறிந்து கொள்ளவும்  வந்து வேண்டிக் கொள்ள சிறந்த இடம் இந்த ஆலயமே என்பதாக அங்குள்ள பண்டிதர்கள் கூறுகிறார்கள். அதன் காரணம் வன துர்கை தேவி பார்வதி தேவியே என்பதினால் அனைவரது குல தெய்வமும் யார் என்பது  அவளுக்கு தெரியுமாம்.

அப்படி என்றால் இங்கு வந்து வேண்டிக் கொண்ட உடனே அவர்களது குல தெய்வம் யார் என்பதை தேவி அவர்களுக்கு மறைமுகமாகவோ அல்லது கனவிலோ வந்து உடனடியாக உணர்த்துவது இல்லை என்பதற்கு ஒரு அடிப்படை  காரணமுள்ளதாம். குல தெய்வம் யார் என்பதை அறிந்திட முடிந்திடாத குடும்பங்களில் அவர்களது மூதையோர் தமது குல தெய்வத்தை நினைக்காமல், அவர்களது குடும்பத்தில் நடைபெற்று இருந்த எந்த சுப காரியங்களிலும் குல தெய்வத்துக்கு உரிய மரியாதை தராமலும் இருந்ததினால் அவர்கள் சந்ததியினர் மன உளைச்சலும், குடும்ப அமைதியும் இன்றி தவிப்பார்கள் என்ற சாபத்தைப் பெறுகிறார்கள். அப்படி அவர்களது சந்ததியினர் மன அமைதி இன்றி வாழும்பொழுது அவர்களது மூதையோருக்கு செய்யும் கர்மாக்கள் நிறைவுடன் அமைவதில்லை என்பதினால் முன்னோர்களின் ஆத்மாக்களும் பசியுடன் அலைந்தபடி, மேலுலகில் சாந்தி அடையாமல் மன சங்கடத்துடன் தவித்தபடி இருக்குமாம். மூதையோர் செய்த தவறுக்கு சந்ததியினர் எப்படி பொறுப்பு ஏற்க முடியும் என்பதின் காரணம், சந்ததியினர் தவிக்கும்போது முழுமை இல்லாமல் செய்யப்படும் கர்மாக்களின் பலன்கள் 
மறைந்து போன அவர்களது மூதையோரின் ஆவிகளுக்கு நிறைவாகக் கிடைப்பது இல்லை. ஆகவே அந்த ஆதன்மாக்கள் செய்த தவறுக்கு தண்டனையாக அடுத்த ஜென்மத்தில் ஈனப் பிறவி எடுக்குமாம். ஆகவேதான் அடுத்த பிறவியிலாவது அப்படிப்பட்ட தவறுகளை தாம் செய்ய கூடாது என்ற மன நிலையை ஆத்மாவுக்குள் அடக்கிக் கொண்டு அடுத்த பிறவியை எடுக்கவே இந்த தண்டனை அவசியமாகிறதாம். அதே சமயம் தம்மை உதாசீனப்படுத்திய குடும்பத்தை சேர்ந்த முதல் நிலை சந்ததியினருக்கு மட்டுமே  குல தெய்வங்கள் சில காலத்துக்கு மட்டுமே தண்டனையை தந்துவிட்டு, தம்மை அடையாளம் கண்டு கொண்டு வணங்கத் துவங்கியதும் அவர்களது வாரிசுக்களின் வாழ்க்கையை மேன்மை பெறச் செய்து, அவர்களைக் காத்தருளுமாம். ஆகவேதான் வன துர்கா தேவி தண்டனை காலம் முடியும்வரை அவர்களது குல தெய்வம் யார் என்பதை எடுத்துக் காட்டாமல் அதே சமயம் மறைமுகமாக அவர்களை தானே காப்பாற்றியபடியே இருப்பாளாம்.

யார் ஒருவருக்கு அவர்களது குல தெய்வம் யார் என்பது தெரியவில்லையோ, அவர்கள் இந்த ஆலயத்துக்கு வந்து வேண்டிக் கொள்ளும்போது, அவர்களது கோரிக்கையை வன துர்கா தேவி அவர்களது குல தெய்வத்திடம் கொண்டு சேர்த்து விடுகின்றாளாம். இப்படியாக குல தெய்வத்தை அடையாளம் கண்டு பிடிக்க முடியாமல் தவிக்கும் குடும்பத்தினரின் தொடரும் தேடுதலை வன துர்கா தேவி அவர்களது குல தெய்வத்திடம் தெரிவிக்கும்போது, அந்த தெய்வங்களின் கோபமும் மறையத்  துவங்கி, மனமும் இளகி தம்மை ஆராதிக்க வேண்டிய சந்ததியினருக்கு அந்த குலதெய்வங்கள் அருள் புரியாத துவங்குமாம். தக்க நேரத்தில் தம்மைத் தேடித் கொண்டு இருக்கும் குடும்பங்களுக்கு தன்னை அடையாளம் காட்டிக் கொள்ளுமாம்.

திருக்கடையூருக்கு சென்று தமது 60 அல்லது 80 தாவது பிறந்த நாளைக் கொண்டடி சாந்தி பூஜைகளை செய்த பின் அருகில் உள்ள மார்க்கண்டேயர் ஆலயத்துக்கும் மற்றும் வன துர்கை தேவி ஆலயத்துக்கும் சென்று வழிபடாவிடில் திருக்கடையூரில் செய்து கொண்ட சாந்தி பூஜையின் பலன் முழுமையாக கிடைக்காது என்பதாக பண்டிதர்கள் கூறுகிறார்கள். அதன் பின்னணிக்கு காரணமாக கீழ் உள்ள கதையையும் கூறுகிறார்கள். 


ம்ரிகுண்டு ரிஷி மற்றும் அவரது மனைவி மருதமதிக்கு வெகு காலம் குழந்தையே பிறக்கவில்லை. ஆகவே அவர்கள் சிவபெருமானிடம் குழந்தை வரம் வேண்டி தவம் இருந்தபோது அவர்களுக்கு காட்சி தந்த சிவபெருமான் அவர்களுக்கு குழந்தை பாக்கியம் தர இரண்டு நிபந்தனைகள் போட்டார். அதி ஞானமுள்ள குழந்தை ஆனால் அதன் வாழ்வு 12 ஆண்டுகள்தான், அதே சமயம் ஞானமே இல்லாத குழந்தை, அதன் வாழ்வோ வெகு காலம் இருக்கும். அப்படிப்பட்ட குழந்தைகளில் எது வேண்டும் எனக் கேட்க ஞானமுள்ள குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என தம்பதியினர் வேண்டிக் கொள்ள அவர்களுக்கு மார்க்கண்டேயர் பிறந்தார்.

மார்க்கண்டேயர் பன்னிரண்டு வயதானபோது அவர் சிவபெருமான் பூஜை செய்தபடி திருக்கடையூரில் இருந்தார். அந்த காலங்களில் திருக்கடையூர் ஆலயம் அமைந்திருக்கவில்லை. சிவலிங்கமாக சிவபெருமான் தற்போது திருக்கடையூர் ஆலயம் உள்ள இடத்தில் எழுந்தருளி இருந்தார். அப்போது அவரது வாழ்க்கையின் காலம் முடிந்துவிட அவரை அழைத்துக் கொள்ள வந்த யமபெருமானின் கணங்களினால் மார்கண்டேயரை நெருங்க முடியவில்லை. அதன் காரணம் சிவபெருமான் எழுந்தருளி உள்ள இடத்தின் ஒரு  குறிப்பிட்ட தூரம்வரை யாரும் தன்  இச்சையாக  நுழைய முடியாது. அடந்த இடம் ஆலயத்தின் கருவறை போன்ற இடமாக அமைந்திருக்கும். ஆகவே யமபெருமான் மார்க்கண்டேயரின் உயிரை பிடித்துச் செல்ல தானே அங்கு செல்ல முடிவு செய்து கிளம்பினார்.

அப்போது
ம்ரிகுண்டு முனிவர் கதிராமங்கல காட்டில் தங்கி இருந்தார். யமபெருமானின் மன நிலையை அறிந்து கொண்ட ம்ரிகுண்டு முனிவர் தனது மகனின் உயிரைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என எண்ணி அங்கிருந்த வன துர்கை தேவியின் சிலையை, அவள் யார் என்பதை அறியாமல் வேண்டி வணங்கினார். தனது மகனின் உயிரைக் காப்பாற்றுமாறு அந்த சிலையின் தேவியிடம் வேண்டிக் கொள்ள அவர் முன் பார்வதி பிரசன்னமானாள். அவள் அவரிடம் திருக்கடையூருக்கு சென்று சிவபெருமானை வேண்டிக் கொள்ளுமாறு கூற அந்த முனிவரும் திருக்கடையூருக்கு சென்று சிவபெருமானிடம் வேண்டிக் கொள்ள மார்கண்டேயருக்கு உயிர் பிச்சைக் கிடைத்தது. மார்கண்டேயரின் கதை திருக்கடையூர் புராணத்தில் உள்ளது. அது முதல் தமது 60 அல்லது 80 தாவது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும் விதமாக திருக்கடையூருக்கு சென்று பிரார்த்தனை செய்பவர்கள் மார்க்கண்டேயர் மற்றும் கதிராமங்கல வன துர்கா தேவி ஆலயத்துக்கும் சென்று வழிபடாவிடில் அந்த பிரார்த்தனையின் முழு பலனும் கிடைக்காது என்ற ஐதீகம் தோன்றியது.

வன துர்கா தேவி யார்? அவள் அங்கு எப்படி அவதரித்தாள்?

வேத காலத்தில் மகிஷாசுரன் என்றொரு அசுரன் இருந்தான். அவன் பகவான் பிரம்மாவிடம் இருந்து பெற்றிருந்த அரிய வரத்தினால் பூமியில் பிறந்த எவரும் அவனைக் கொல்ல முடியாது என்ற நிலை இருந்தது. அவனோ பூலோகத்திலும் தேவலோகத்தில் இருந்த அனைவரையும் துன்புறுத்தினான். அவனுக்கு துணையாக ஸும்பா மற்றும் நிஸும்பா எனும் இரு அசுரர்களும் துணை நின்றார்கள். அவனுடைய தொல்லைகளைத் தாங்க முடியாமல் போன அனைவரும் பகவான் பிரம்மாவிடம் சென்று அடைக்கலம் ஆனார்கள். ஆனால் அவராலும் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்பதினால் அவர்களை அழைத்துக் கொண்டு விஷ்ணு பகவானிடம் சென்றார்கள். அப்போது விஷ்ணு பகவானும் சிவபெருமானும் பேசிக் கொண்டு இருந்தார்கள். தேவர்களுடைய முறையீட்டைக் கேட்ட இருவரும் கோபம் கொண்டார்கள். அப்போது அவர்கள் முகத்தில் ஏற்பட்ட கோபத்தினால் பெரிய ஒளி மேல் எழும்பியது.

அடுத்த வினாடி அந்த ஒளியில் இருந்து ஒரு பெண் தெய்வம் வெளி வந்தது. ஒளியில் இருந்து வெளிவந்தவள் தன்னை துர்கை தேவி என்று அறிமுகம் செய்து கொண்ட பின்னர், தான் பார்வதி தேவியின் சக்தியில் இருந்து வெளியானவள் என்றும் பூமியில் பிறந்தவர்களினால் தன்னை அழிக்க முடியாது என பிரும்மதேவரிடம் இருந்து பெற்று இருந்த என்ற வரத்தினால் அழிக்க முடியாமல் இருந்த மகிஷாசுரனை அழிக்கவே ஒளி வெள்ளத்தில் இருந்து பார்வதி தேவி தன்னைப் படைத்து அனுப்பி உள்ளதாகவும் கூறினாள். மேலும் அவள் தான் மகிஷாசுரனை அழித்து அனைவரையும் காப்பேன் என்று சூளுரைக்க மனம் அமைதி மகிழ்ந்து போன தேவர்கள் மகிழ்ச்சியினால் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தார்கள். 

 
பெண் படை தெய்வங்களுடன் மகிஷாசுரமர்த்தினி  

அனைத்துக் கடவுட்களிடம் இருந்தும் அரிய சக்திகளை பெற்றுக் கொண்டு அவற்றை தன்னுள் அடக்கிக் கொண்ட தேவியானவள் வேண்டும் என்றே அழகான பெண் உரு எடுத்து அங்குள்ள நந்தவனத்தில் சுற்றித் திரியத் துவங்கினாள். அவளைத் தேடி அசுரர்கள் வருவார்கள் என்பது அவளுக்கு தெரியும். பேரானந்தம் தரும் அழகிய பெண்ணைக் கண்ட அசுரர்களுக்கு தலைகால் புரியவில்லை. அவளை அடைய வேண்டும் என நினைத்து மகிஷாசுரனை அழைக்க அவனும் அங்கு வந்து அவள் கைகளை பிடித்து இழுத்துச் செல்ல முயன்றான். கோபமுற்ற அந்தப் பெண் உருவில் இருந்த துர்கா தேவியானவள் தன் படையை அழைத்து, மகிஷாசுரனுடன் போர் தொடுத்தாள். சிங்கத்தின் மீது ஏறி அமர்ந்து தனது பல்வேறு கைகளிலும் ஆயுதங்களை ஏந்தி போர் புரிய, ஒன்பது நாட்கள் நடந்த போரில் ஒன்பதாம் நாளன்று மஹிஷாசுரனையும் அவனது படையினரையும் ஒட்டு மொத்தமாக அழித்து உலகைக் காத்தாள். மஹிஷாசுரனை அழித்ததினால் அவளை மஹிஷாசூரன் + மர்த்தினி (அழித்தவள்) என்ற இரு வார்த்தைகளும் சேர்ந்த பெயரான மஹிஷாசுரமர்த்தினி என அழைத்தார்கள்.

வாய்மொழிக் கதையாக வரும் கதையின்படி துர்கை தேவியும் மகிஷாசுரமர்த்தினி தேவியும் பார்வதியின் அவதாரங்களே. உலகை துன்புறுத்தி வந்த மகிஷாசூரனை அழிப்பதற்காகவே சிவபெருமானின் சக்தியின் மூலமாக வெளி வந்தவள். மகிஷாசுரனை வதம் செய்தபின் பல்வேறு இடங்களிலும் சிங்கத்தின் மீது அமர்ந்தவண்ணம் கோபத்துடன் சென்று கொண்டு இருந்தவளை அதே ரூபத்தில் அனைவரும் வணங்கி வரலானார்கள். காலம் சென்றது. கால ஓட்டத்தினால் மெல்ல மெல்ல மஹிஷாசுரமர்தினியின் கோபமும் அடங்கத் துவங்கியது. யுத்தத்தையும் ரத்தத்தையும் பார்த்து சளித்துப் போனவள் தனிமையில் சென்று அமர்ந்து கொண்டு சிவபெருமானுடன் மீண்டும் இணைய முடிவு செய்தாள். அதனால்தான் கதிராமங்கல வனத்துக்கு சென்று அமர்ந்து தவம் செய்தாள். மல்லிகை மலர் கொடி அடர்ந்து இருந்த அந்தக் காட்டை சிவமல்லிகை வனம் என்று அழைத்தார்கள். இப்படியாக அவள் அங்கிருந்தபோது தினமும் இரவில் காசிக்குச் சென்று கங்கையில் குளித்துவிட்டு காலையில் திரும்ப வந்து மீண்டும் தவத்தில் இருந்தாள்.

வன துர்கை தேவியின் மகிமையை எடுத்துக் காட்டும் இன்னொரு கதை தமிழ்ப் புலவரான கம்பருடனானது. கம்பன் அந்த காட்டின் அருகில் இருந்த கிராமத்தில்தான் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தார். அவர் ஏழை என்பதினால் சிறிய குடுசையில் வாழ்ந்து வந்தார். ஒருநாள் கடும் மழையும் சூறாவளியும் வீசாத துவங்க மேற்கூறை பிய்த்துக் கொண்டு செல்லத் துவங்கியது. வேறு வழி கிடைக்காத கம்பர் தன் குடுசையை காப்பாற்றுமாறு இந்த வன தேவியை மனதார வேண்டிக் கொண்டு மனது துயரத்தினால் அப்படியே படுத்து உறங்கி விட்டார். மறுநாள் என்ன ஆச்சர்யம், அவர் குடுசையின் மேற்கூறை நெல் பயிரினால் வேயப்பட்ட கூறையினால் போடப்பட்டு இருந்தது. அது அந்த தேவியின் திருவிளையாடல் என்பதை புரிந்து கொண்டவர் அந்த தேவியை தினமும் வழிபடலானார். அவளை கதிரால் வேயப்பட்ட கூரையை அமைத்து தன்னைக் காத்தவள் என்பதை குறிக்கும் வகையில் கதிராமங்கல தேவி என அழைக்கத் துவங்க அந்த இடத்தின் பெயர் கதிராமங்கலம் என ஆயிற்று.

இன்னொரு கதை அகஸ்திய முனிவருடன் சம்மந்தப்பட்டது. துர்க்கையாக அவதரித்து மகிஷாசுரனை வதம் செய்த பின் கதிராமங்கலத்தில் தவம் இருந்து தனது பழைய உருவை அடைந்த பார்வதி தேவியை  சிவபெருமான் மீண்டும் மணந்து கொள்ள ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருந்த திருமண வைபவத்தை நேரில் காண அகஸ்திய முனிவர் சென்று கொண்டு இருந்தார். அப்போது கதிராமங்கல வனத்தின் வழியே சென்று கொண்டிருந்தவரை வழிமறித்து மேலே செல்ல விடாமல் பெரிய அசுரன் ஒருவன் அவரை தடுத்து நிறுத்தினான். மாபெரும் உருவம் கொண்டிருந்தவனை அவரால் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு மேலே செல்ல முடியவில்லை என்பதின் காரணம் அவன் பல அரிய வரங்கள் பலவற்றையும் பெற்று அசுர பலம் கொண்டிருந்தான். அவனை அழிக்க வேண்டும் எனில் அவனைப் போலவே அதே சக்தியைப் பெற்று இருக்க வேண்டும் என்பது விதி. ஆகவே அவனை எதிர்க்கும் சக்தி இல்லாத அகஸ்திய முனிவர் அந்த காட்டில் இருந்த பெயர் தெரியாத தேவியின் சிலையை துர்கை தேவியாக கருதி தனக்கு அந்த அசுரனை வெல்லும் சக்தியைக் கொடுக்குமாறு வணங்கித் துதித்தார். என்ன அதிசயம் அடுத்த நொடியில் அவருக்கு அசுர பலம் வந்தது. தன்னை வழிமறித்து தடுத்த அந்த அசுரனை நொடிப் பொழுதில் அடித்து விரட்டிவிட்டு தனக்கு இத்தகைய பலம் எங்கிருந்து வந்தது என பிரமித்து நின்றார். அப்போது துர்கை தேவி அவர் முன் காட்சி அளித்து தானே அவருக்கு அத்தகைய சக்தியைக் கொடுத்ததாகவும், தன்னுடைய திருமணத்தைக் காண வந்து சேருமாறும் கூறிவிட்டு மறைந்து விட்டாள். அதற்குப் பிறகுதான் கதிராமங்கல வனத்தில் இருந்த சிலை துர்கையின் சிலை என்பதும், அவள் பார்வதி தேவியின் அவதாரம் என்பதும் அகத்திய முனிவருக்குப் புரிந்தது. அடுத்து அவர் அந்த சிலையை முறையாக அங்கு பிரதிஷ்டை செய்து வழிபாட்டுத் தலம் அமைத்தப் பின்னர் அவளே வன துர்கா தேவி என அவளுக்கு பெயர் சூட்டிவிட்டு சென்றாராம். அதனால்தான் அவளுக்கு வன துர்கா தேவி என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாகக் கூறுகிறார்கள்.


 

நாளடைவில் அங்கு வந்து அந்த தேவியை வணங்காகத்  துவங்கிய கிராமத்தினர் கோரிக்கைகள் நிறைவேறின. அவர்களும் வாழ்க்கையில் பெரும் நன்மைகளை பெறத் துவங்கினார்கள். ஆலய விழாக்கள் நடைபெறலாயின. அதில் சாமியாடிகள் மூலம் அவளே வன துர்கை தேவி என்பதும், அவளது அவதாரத்தின் காரணமும், அவளது மகிமைகளும் வெளித் தெரியத் துவங்கின. அப்படி வெளி வந்ததுதான் கம்பர், அகஸ்த்திய முனிவர் மற்றும் ம்ரிகுண்டு முனிவர் போன்றவர்களின் கதைகளும். அந்த ஆலயத்தின் மேற்கூறையும் நெல் தானியத்தினால் வேயப்பட்ட கூறையாக அமைக்கப்பட்டது. மெல்ல மெல்ல ஆலயமும் பெரியதாக கட்டி முடிக்கப்பட்டது.

இன்றும் ஆலயத்தின் மேற்கூறையில் ஒரு இடைவெளி விடப்பட்டு அதை நெல் கதிரால் மூடி வைத்து உள்ளார்களாம். அதன் காரணம் தினமும் அந்த தேவி காசிக்கு சென்று கங்கையில் குளித்து விட்டு திரும்ப வருவதாக உள்ள ஐதீகமே ஆகும். இந்த ஆலயத்தில் மற்ற ஆலயங்களை போல வினாயகப் பெருமானுக்கு தனி சன்னதி கிடையாது. அதன் காரணம் பார்வதியின் மகனான அவர் தனது தாயார் பார்வதி தேவியானவள், துர்க்கையாக அவதரித்து அங்கு தவம் இருந்து அந்த பூமியை புனிதப் பூமியாக்கி உள்ளதால், அவளுக்கே முதல் பெருமை கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவளுடன் ஐக்கியமாகி அங்கு உள்ளாராம். வன துர்கை தேவிக்கு செய்யப்படும் பூஜையை தானும் அவளுக்குள் இருந்து கொண்டு ஏற்றுக் கொள்கிறாராம்.

Kathiramangala Vana Durga Devi Temple (E)

Kathiramangalam Goddess Vana Durgai temple is in between Mayavaram and Kumbakonam. Situated 14 KM from Kumbakonam and 7 KM from Mayavaram the temple is stated to be as old as 2500 years.

Kathiramangalam Goddess Vana Durgai is one of the nine temples in Nava Durga temples. The special Pooja for this temple is held during Raghu kalam on Sundays while on other days the Pooja is performed in normal time as in other temples. This is why the deity is called Raghu Kala Durgai in this temple. The temple has two unique features. First the deity faces east which is considered to be highly auspicious; secondly unlike in other temples where she is seen seated on a lion or on the body of a demon, Goddess Durga is seen here standing on lotus (Padma Peed ) and her appearance is also sober and calm. The height of the idol is six feet and the Goddess is called Goddess Vana Durga Parameswari Amman.

The 2500 years old temple is in the midst of a forest (now deforested) which was then known as Siva Vanam (Lord Shiva’s forest). Since the belief is that  one of the Navagrahas 
bhagawan  Raghu daily visit this shrine to offer prayers to Goddess Vana Durgai, the malefic effects of Raghu dosh will be diluted by offering prayers here at least once or twice during the period when one is afflicted with Raghu Dosha. Therefore those afflicted with Raghu dosha visit this temple to get rid of its ill effects.

Several lores circulate on the greatness of this temple. One of the lores have been that
bhagawan  Raghu used to daily visit this forest to pluck Jasmine flowers for daily Pooja performed by him to Lord Shiva. One day he chanced to see Goddess Vana Durga sitting in penance in the midst of the jungle. Goddess Vana Durga, incarnation of Goddess Parvathi was on penance after annihilating demon Mahishasura. Fed up with war and blood she  came here and sat in tapas seeking reunion with her consort Lord Shiva in her original form as Goddess Parvathi and hence the penance. From this forest she daily went to Varanasi, took bath in Ganges and came back to again sit in tapas seeking reunion with her Lord. This was the daily chore she was maintaining and when Raghu Bhagwan came there to pluck flowers for his Pooja he chanced to see the Goddess in taps. He offered his oblations to her in silence and waited till she opened her eyes. Goddess Durga opened her eyes and got ready to proceed to Kashi as usual. She was surprised to see bhagawan  Raghu standing there offering his oblation to her and inquired the purpose of his visit.

When
bhagawan  Raghu told her of his visit (to pluck Jasmine flowers for performing Shiva Pooja), she too narrated reason for her tapas here. Thereafter he took her consent to allow him perform pooja to her without disturbing her tapas when he came there for flowers. He further requested that after she reunite with her Lord, she should manifest in the same place where she sat in tapas (in a temple) in sober form to not only bless her devotees, but also  enable him to continue his daily worship of her whenever he visited to take flowers for Shiva Pooja. She accepted his request and assured that she would manifest here at an appropriate time after unifying with her Lord. Thereafter he (bhagawan Raghu) could also remain her subordinate deity in the same temple and grace the devotees to get rid of the ill effects of him (Raghu Dosha) if they offered prayers to her in Raghu Kalam, the period under the command of bagawan Raghu thereby giving him too the due respect that he deserved. It is believed that Raghu bhagawan even today continue to daily visit this temple site to offer prayers to her and stay during Raghu Kalam to lessen the ill effects of him on devotees afflicted by Raghu Kalam. Hence the faith that those afflicted with Raghu Dosha, when they visit this temple and offer Pooja in Raghu Kala, the malefic effects of Raghu Dosha will wane away.

After Goddess Durga rejoined with Lord Shiva as Goddess Parvathi, she manifested in Kathiramangalam in the form of Goddess Durga in the same place where she penanced. Several thousand years later a temple came up for Goddess Vana Durga, incarnation of Goddess Parvathi.


The pundit tell us that Goddess Vana Durga temple is the appropriate temple to get rid of not only the ill effects of Raghu Dosha (ill effects), but also to send their prayer to their unknown tutelary deity. Those of the family whose tutelary deity is not known to them and offer prayers to Vana Durga in this temple, their prayers will be carried to their unknown tutelary deity by Goddess Vana Durga who knew who their deity was.

One may wonder why the Devi does not quickly reveal through some mystic means who their tutelary deity was. There is reason for it. The agony of the decedents of those who had committed the sin of neglecting the tutelary deity will automatically reflect on the souls of those who had committed the sins.
Even though the decedents were not directly responsible for the sin of neglecting the worship of the tutelary deities, by punishing the decedents the departed souls awaiting rebirth will remain in restless unable to bear the sufferings of their family members. On ground the family members in distress will not be able to perform Karma to their ancestors whole heartily and therefore the benefits of the Karma will not reach the wandering souls that await better rebirth. They will remain poorly fed and in hunger on that day taking the cruel punishment in Yama Loga. Only when the souls are punished thus, will they will learn the lesson for neglecting and showing disrespect to their tutelary deities.   

The well learned pundits explain the philosophy thus.  Generally only the first generation in the family whose ancestors had committed the sin of neglecting the tutelary deity will bear the brunt of the deity since they are directly responsible to perform Karma or take part in Karma to the departed parents. Though the first descendants are not directly responsible for the sins committed by their parents, only when they are disturbed will the benefit of Karma performed by them  remain insufficient and true benefits of Karma will not reach the souls that had committed the sin.  At the same time the compassionate tutelary deities does not let the families of the innocents suffer for ever and ultimately ensure that their decedents are  put to prosperity.The second aspect in indirectly punishing the decedents of those who disrespected their tutelary deities is to ensure that the curse needs to be wiped out by  successive generations at the earliest so that the future generations will not suffer, instead prosper - a sort of sacrifice to be performed by the direct decedents of the sinners for the betterment of many in their generations. The decedents of those who had neglected the worship of their tutelary deities when attempt to atone the sins by visiting temples and praying their unknown tutelary deity, they are helped in all aspects by the tutelary deities.


When the family members whose tutelary deity is not known to them visit Goddess Vana Durga  seeking her grace  to identify their family deity, Goddess Vana Durga help them by acting as courier to forward the oblations of those members whose family deity is not known to them, thereby appeasing the anger of their family deity. Only Vana Durga has been empowered and created by the Paramathman from the energies of Goddess Parvathi to act in this manner in the Universe. Even though some other divine forces can help in identifying the tutelary deities not known to some of the families, the curse of the deity can be nullified only by Goddess Vana Durga, so opine the pundits.  At appropriate time the family deity when fully pleased with the sincerity of the family members will reveal themselves to them.

The learned pundits and spiritual masters say that those who visit Tirukadaiyur to celebrate their 60th and 80th wedding anniversary should also visit the nearby Markandeya temple and then offer worship to Kathiramangalam Goddess Vana Durga to gain the entire benefits borne out of the function performed by them.  What is the logic behind it? Read this lore.

Mrigundu Rishi and his wife Marudmati the childless couple prayed Lord Shiva to beget a son. They were given two options. The son to be born will have a shorter span of life on earth, but will be highly intelligent. Alternately a child of low intelligence will be born but will have a longer life. Sage Mrigundu chose a son of high intelligence and thus Markandeya was born, destined to die at the age of 12.

On the day of his destined death he was performing puja to Lord Shiva in Tirukadaiyur temple (The temple did not exist then and only the worship place was in open land). Lord Shiva had manifested in that place in the form of a Shiva lingam. The messengers of Lord Yama who came there to pick up the life of Markandeya were unable to take away his life because they could not go near the Shiva Linga as certain specific area surrounding the Shiva Ling was sanctified  place  and no negative forces can enter the area (This aspect only became  sanctum in the temples where except the pundit who perform puja, others can not enter) unless Lord Shiva had wished them to enter. 
On seeing the Lord of servants of lord of death, Markandeya firmly hugged the Shiva ling refusing to go with them. When the Yama Ganas could not take away Markandeya who was performing puja, Lord Yama decided to go in person to bring Markandeya's life.

Markandeya’s father Sage Mrigundu who was in Kathiramangalam forest praying at the site of the  unknown female deity (It was actually Goddess Vana Durga  who remained invisible then) when heard of Lord Yama’s decision he decided to somehow save his son from the clutches of death. He prayed to  the unknown deity  to save his son.  Pleased with the sage Mrigundu's prayer, Goddess Parvathi appeared before him in the form of Goddess Durga and advised him to reach Tirukadaiyur nearby and offer prayers to Lord Shiva who would then save his son. Thus the life of sage Markandeya was saved. The events leading to sage Markandeya getting saved from Lord Yama is narrated in the history of Tirukadaiyur Puran. From then on it became a norm for those visiting Tirukadaiyur to perform their 60th birthday ritual  to also visit nearby temples of Sage Markandeya and Goddess Vana Durga to offer prayers lest entire benefit of the ritual performed by them on attaining the age of 60 will not be gained by them.

Who is Goddess Vana Durga and how did she manifest there?

During Vedic period, Mahishasura a powerful demon was harassing the entire universes. Armed with rare boon from Lord Brahma that he cannot be annihilated by anyone born in Universe, he unleashed terror with the able aid and assistance from another two cruel demons called Shumbha and Nishumba. Unable to resist  torments of the demons who harassed devas, all of them  went to Lord Brahma pleading for his intervention to save them. Since even Lord Brahma could not help them, he took them to Lord Mahavishnu seeking his help. When the entire fleet of deva forces reached Lord Mahavishnu, he was conversing with Lord Shiva. After listening to the tales of the horror and harassment from Mahishasura both Lord Vishnu’s and Lord Shiva’s face grew red in anger. From the energies of their anger came out a big flash of light.

Next moment a female deity carrying hoard of weapons in her hands came out from the flash of light  and proclaimed that she was Goddess Durga manifested from the energies of Sakthi of Paramathman, and not born in universe as created by Lord Brahma. So she assured the divine forces that she manifested at the behest of Goddess Parvathi to vanquish demon Mahishasura who remained invincible till then. She wanted to protect the universe from the harassment of the demon Mahishasura and other demons. The devas gave a big applause and welcomed their protector and celebrated the occasion in relief and joy.


Mahishasuramarthini with her warrior female deities

Armed with the strength and energies of gods, the multi armed Goddess Vana Durga in all fairness of beauty in the universe went to the Vindhya Mountains in the form of a beautiful girl and deliberately began wandering in the forest. The Asura forces saw the beautiful girl wandering alone in the garden, fell in her beauty and quickly brought demon Mahishasura who tried to catch her to take her along with him. The infuriated Devi quickly assembled her forces and waged a war on the demon forces. Goddess Vana Durga lifted her weapons and mounted her tiger. In the fierce fight that lasted for nine days, she annihilated the demon forces including the demon head Mahishasura who appeared in the form of a lion in disguise. Thus she attained the name Mahishasura + martini, i.e Mahishasuramardini destroyer of demon Mahishasura.

As per the Village lore, both Goddess Vana Durga and Mahishasuramardini are same aspects of Goddess Parvathi only and manifested to vanquish Mahishasura who was threatening the whole universe with the extraordinary boon received by him. Therefore she had to manifest from the energies of anger of Lord Shiva. After killing Mahishasura, furious Goddess Vana Durga’s anger did not subside and she began to portray different postures with demon Mahishasura lying in pool of blood under her feet. Wherever she went people worshiped her in the same posture that she displayed. Time passed. Her anger began to melt down as she felt frustrated with fight and war and desired to  reunite with her consort Lord Shiva. Therefore she went to Kathiramangalam forest which was a dense forest area at that time. She chose the present temple site which was in those days called Shiva Malligai Vanam (forest of Jasmine trees where Lord Shiva used to stroll) and sat in penance seeking reunion with Lord Shiva after regaining her original form i.e Goddess Parvathi. As the time passed, she completely turned sober and calm. During her stay there she reportedly visited Kasi everyday in the night and came back early in the morning after taking bath in Ganges to continue her tapas.

There is yet another lore that describes the greatness of Goddess Vana Durga. Once upon a time celebrated Tamil poet Kamban was staying in a village near this forest. Since he was poor he had to live in a hut roof covered by thatch. Whenever he took up any important work he used to always pray Goddess Vana Durga, an unknown female deity there, unaware of the fact that Goddess Durga has only manifested there in the form of Goddess Vana Durga. He continued to offer prayer to the unknown statue lying in the forest. One day due to severe storm, the rooftop of his hut began to fly away in the night and he prayed to Goddess Vana Durga to save his hut and slept. Next day morning he was amazed to find that the rooftop of his hut has been well covered with thick layer of thatch made of  paddy sheaf and realized that the miracle may have happened due to the grace of the unknown female deity whom he prayed the previous night. Thereafter he began to worship the unknown deity who gave happiness to him by calling  her as Kathiramangala Devi which in Tamil meant Kathir (sheaf of paddy) + Devi (deity) + mangalam (happiness). Thus the forest area derived the name Kathiramangalam.

Another lore that tells the greatness of this temple is connected to sage Agasthya Muni. Once sage Agasthiya was proceeding to witness the marriage ceremony of Goddess Parvathi with Lord Shiva.  On the way he reached Kathiramangalam and found that his passage was blocked by a demon. Sage Agasthiya could not proceed further as the demon was gigantic in physical structure and the sage was no match to win over him over  to proceed as the demon possessed extraordinary strength by way of boons from the lords. As per the boon unless his opponent also possessed the same boon which gave them the same kind of strength, he can not be vanquished. Immediately Sage Agasthya prayed to the unknown Devi enshrined in the forest to save him from the demon. In click of moment the sage was endowed with enormous power to vanquish the demon and move forward to attend the wedding ceremony. As the overwhelmed sage was wonder struck as to how he got such a momental power to overpower the demon, Goddess Durga appeared before him to tell him that she only gave him the power to attend her wedding function and disappeared. Sage Agasthiya then realized that the Goddess enshrined in Kathiramangalam was Goddess Durga, manifestation of Goddess Parvathi who remained in tapas for reuniting with her Lord. Because she manifested as Durga in the forest area he enshrined the idol he installed her in the very same place (present temple site) in a small place with proper rituals and named her as Goddess Vana Durga and went away to Himalayas to attend to the wedding ceremony.



 

Time elapsed. Slowly the villagers began to realize the greatness of the deity Goddess Vana Durga through those who went in trance during village festivals and revealed the events that led to her manifestation in that place. The stories of those who experienced the unbelievable began to slowly spread as word of mouth stories through those who got into trance on  functions or from the scholarly pundits who visited there. Thus the lore on Sage Agasthiya, Sage Mrigundu and Poet Kamban began to be told for generations. Realizing the greatness and power of the Goddess, first a hut with roof top made of sheaf of Paddy was erected and over a period of time a big temple has been constructed to enable devotees offer prayers and worship.

There is a hole above the roof top filled with sheaf of paddy (It has been constructed so) to symbolically show that the Goddess is still continuing her practice of visiting Kasi through air to take bath in river Ganges and return back as she was doing so when she was in tapas here. No sanctum for God Vinayanagar exists here to offer prayers before offering prayers to the prime deity as practiced in all other temples. This is because Lord Ganesha being the son of Goddess Parvathi felt that she alone should have the importance  and since the place had been fully sanctified by her arduous tapas and he merged with her in this temple to accept the prayers instead of accepting the prayers of devotees independently. The most important aspect of Goddess Vana Durga has been that she is seen standing on a lotus flower, in sober form free of anger on face, instead of her usual appearance of seated on Lion or over the body of the demon whom she killed to save the universe.