Saturday, June 24, 2017

Kateel Durga Parameswari Temple (T)


இந்தியாவில் கர்நாடக மானிலத்தில் புராண வரலாற்று சிறப்பு மிக்க பல ஆலயங்கள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று கர்னாடகாவின்  தென் பகுதியில் கடீல் எனும் ஊரில் உள்ள தேவி துர்கா பரமேஸ்வரி ஆலயம் ஆகும். கர்னாடகாவின் உடுப்பி அல்லது மங்களூரில் இருந்து நேரடியாக இந்த ஆலயத்துக்கு செல்ல முடியும். அந்த ஆலயத்தில் ஒவ்வொரு நாளும் இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பூஜைகளும் யாகங்களும் பக்தர்களின் வேண்டுகோளுக்கு ஏற்ப நடைபெறுகின்றது.  தினமும் விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு தேவியின் அலங்காரத்துக்காக ஆலயம் திறக்கப்பட்ட பின், காலை ஆறு மணிக்கு மேல் பக்தர்களுக்காக ஆலயம் திறந்து விடப்படுகின்றது.  ஆலயம் இரவு பத்து மணிக்கு மூடப்பட்டு விடும்.

தேவி துர்கா பரமேஸ்வரியின்  

வரலாற்று கதை 

முன்னொரு காலத்தில் அருணாசுரன் எனும் ஒரு அசுரன் இருந்தான். அவன் தெய்வம் பிரம்மாவிடம் இருந்து ஒரு அரிய வரத்தைப் பெற்று இருந்தான். அந்த வரத்தின்படி அவனுக்கு  தெய்வம் பிரும்மாவினாலேயே உபதேசிக்கப்பட்ட காயத்ரி மந்திரத்தை  மனத்திலோ அல்லது வாயினாலோ அவன் ஜெபித்தபடி இருக்கும்வரை அவனுக்கு மரணம் வராது. அவனை மனிதர்கள் உட்பட எந்த ஒரு ஜீவனும், இரண்டு அல்லது நான்கு கால் ஜீவன்கள், விலங்குகள் அல்லது பறவைகளால் கூட கொல்ல முடியாது. ஆனால் அனுதினமும் அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கையில் மந்திரத்தை தொடர்ந்து உச்சரித்துக் கொண்டே இருக்க முடியாது. மற்ற செயல்களையும் செய்ய உத்தரவுகள் கொடுக்க வேண்டும் என்பதினால் மந்திரத்தை தொடர்ந்து உச்சரித்துக் கொண்டே இருக்க இயலாது. அந்த நேரங்களில் ஜெபத்தை உச்சரிப்பதை சற்று நேரம் நிறுத்தினால் பிரும்ம வரத்தின் நியதிப்படி கொடுக்கப்பட்டு இருந்த குறிப்பிட்ட கால இடைவெளி  முடியும் முன் மந்திர உச்சாடனையை மீண்டும் தொடர வேண்டும். கொடுக்கப்பட்டு இருந்த  கால அவகாசம் முடிந்து மீண்டும் மந்திர ஜெபத்தை தொடரும் முன் அதுவரை இல்லாத புதிய ஜீவன் அவதரித்து விட்டால் அவனை அந்த ஜீவனால் கொன்று விட முடியும்வரத்தின் முக்கிய அங்கமாக அதன் விதி  இப்படியாக இருந்தது. தலைக்கு மேல் கர்வம் கொண்டு இருந்த அருணாசுரனோ தன்  அரண்மனையில் அரண்மனை காவலை மீறி தைரியமாக யாராலும் நுழைய முடியாது. ஆகவே தன்னை யாராலும் கொல்ல முடியாது என்ற இறுமாப்பில் கவலை இல்லாமல் வாழ்ந்து கொண்டு இருந்தான்.  

அப்படிப்பட்ட அழியா வரம் பெற்றுக் கொண்டவன் கர்வம் கொண்டு தேவலோகத்துக்கு சென்று அங்கிருந்தவர்களை விரட்டி அடித்தப் பின் அங்கேயே ஒரு இடத்தில் அரண்மனையையும் அமைத்துக் கொண்டான். அவனிடம் அகப்பட்டுக் கொண்ட தேவலோகவாசிகளை தனது ஏவலாளிகளாக வைத்துக் கொண்டான். வருண பகவானும் அங்கிருந்து துரத்தப்பட்டு விட்டதினால் அவரால் அவரது கடமையை செய்ய முடியவில்லை. மழை இன்றி பூமி வறண்டு போனது. பயிர்கள் வாடின. உலகெங்கும் உணவுப் பஞ்சம் தோன்றியது. மக்கள் பசியாலும் தாகத்தினால் உயிர் இழக்கத் துவங்க பூமியே சுடுகாடு போலாயிற்று.  ஆனால் தேலோகத்திலோ தன்னைக்   கொல்ல யாரும் இல்லை என்ற தைரியத்தில் அருணாசுரன் ஆனந்தமாக வாழலானான். அவன் அட்டகாசமும் அதிகரித்தது. அதனால் பெரும் துன்பத்துக்கு ஆளான தேவர்கள் பகவான் சிவபெருமானிடம் சென்று தமது துன்பங்களை கூறி  அவனை அழிக்க அவரது உதவியை கேட்டார்கள்.  

அதே சமயத்தில் ஒரு அடர்ந்த காட்டில் அமைதியாக தவம் செய்து கொண்டு இருந்த ஜபாலி மனிவர் உலகில் அருணாசுராவினால் ஏற்பட்டு இருந்த பஞ்சக் காட்சியைக் கண்டு மனம் வருந்தினார்.  உலகை இப்படிப்பட்ட கோரத்தில் இருந்து காக்க வேண்டும். அவர்களுடைய பஞ்சத்தைப் போக்கவும், குடிக்கவும் தண்ணீர் எப்படி கொண்டு வர முடியும் என யோசிக்கலானார். அதற்கு ஒரே வழி தெய்வத்தை வேண்டிக் கொண்டு யாகம் செய்வதுதான். ஆனால் அந்த யாகத்தை செய்வதற்கு வேண்டிய தண்ணீர் மற்றும் பிற யாகப் பொருட்கள் இல்லாத நிலையில் யாகத்திற்குத் தேவையான அவற்றை எங்கிருந்து கொண்டு வருவது? யோசனை செய்தவர் நேராக இந்திர லோகம் சென்றார். அங்கு அருணாசுராவின்  கண்களில் படாமல் ஒளிந்து கொண்டு இருந்த பகவான் இந்திரனிடம் நிலைமையை எடுத்துக் கூறி மக்களை காப்பாற்ற யாகம் செய்ய நினைக்கும் தனக்கு அனைத்தையும் தரும் தெய்வீக பசுவான காமதேனுவை சிறிது நாட்கள் தந்து யாகத்திற்கு உதவுமாறு அவரிடம் கேட்டார். அந்த நேரத்தில் தெய்வீக பசுவான காமதேனு மற்றொரு யாகத்திற்காக வேறு ஒரு லோகத்திற்குச் சென்று இருந்ததினால் அவளைப் போன்றே சக்தி கொண்டு இருந்த தெய்வீக பசு காமதேனுவின் மகளான தெய்வீகப் பசு நந்தினியை அழைத்துச் செல்ல இந்திரன் அனுமதி கொடுத்தார். ஜபாலி முனிவரும் மனம் மகிழ்ந்து தெய்வீக பசுவான நந்தினியிடம் சென்று நிலைமையை எடுத்துக் கூறி தன்னுடன் பூமிக்கு வந்து உதவுமாறு வேண்டினார். ஆனால் தெய்வீகப் பசு நந்தினி ஆணவம் கொண்டு பாபிகள் நிறைந்த பூலோகத்திற்கு தன்னால் வர முடியாது எனக் கூறிவிட்டு அவருடன் பூலோகத்திற்கு செல்ல மறுத்து விட்டது.

எத்தனை வேண்டுகோள் விடுத்தும் தெய்வீகப் பசுவான நந்தினி அவருடன் செல்ல மறுத்து விட்டதினால் கோபம் கொண்டார் ஜபாலி முனிவர்.  மக்களின் துயரத்திற்கு உதவி செய்ய முன்வராத அவள் ஒரு நதியாக மாறி அந்த பூமியிலேயே சென்று பிறக்க வேண்டும் என்று சாபமிட்டார். அவருடைய சாபத்தைக் கண்ட நந்தினி கலக்கமுற்று தேவி பார்வதியிடம் சென்று  ஜாபாலி முனிவர் தனக்கு சாபமிட்ட கதையைக் கூறி, அந்த சாபத்தை முனிவர் திரும்ப பெற மறுத்து விட்டதினால் தனக்கு சாப விமோசனம் தருமாறு அவளிடம் வேண்டியது. ஆனால் முனிவர்கள் ஒரு முறை சாபம் தந்து விட்டால் அதைத் திரும்பப் பெற முடியாது. சாபத்தின் தன்மையை சற்றே மாற்றி அமைக்க மட்டுமே முடியும் என்பதை எடுத்துக் காட்டிய தேவி பார்வதி, தெய்வீகப் பசு நந்தினியை பூமியில் சென்று நதியாகப் பிறக்குமாறும், அதன் பின் கனககிரி எனும் இடத்தில் ஓடும் அவள் நதியில் ஒரு காலத்தில் தானே வந்து எழுந்து அவளுக்கு சாப விமோசனம் தருவேன் எனவும் ஆறுதல் கூறி அனுப்பினாள். அதைக் கேட்ட தெய்வீகப் பசு நந்தினியும் கனககிரியில் பெரிய நதியாக ஓட, பூமியிலே தண்ணீர் பஞ்சம் அழிந்தது. விளை நிலங்களில் பயிர்கள் பெருமளவு வளர்ந்து உணவுப் பொருட்களும் பெருகி  தண்ணீர் பஞ்சம் மற்றும் பட்டினியும் பசியும் அழிந்தன. முனிவரும் யாகத்தை சிறப்பாக செய்து  மக்களின் துன்பம் விலக வழி செய்தார்.
 

நடந்தவற்றைக் கேட்டறிந்த அருணாசுரன் கோபமுற்று பூமிக்கு சென்று அங்கிருந்த அனைத்தையும் அழிக்கத்  துவங்கினான். அவற்றைக் கண்ட திருமூர்த்திகள் இனியும்  உலகை அழிவில் இருந்து பாதுகாக்காமல் இருக்கக் கூடாது என எண்ணினார்கள். அருணாசுரனை உயிரோடு வைத்திருக்கக் கூடாது. அசுரன் அழியும் நேரம் வந்துவிட்டது. அவனை அழிக்க தேவி பார்வதி புதிய அவதாரம் எடுக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்து கொண்டு பார்வதியை புதிய அவதாரம் எடுத்து அருணாசுரனை அழிக்குமாறு வேண்டுகோள்  இட்டார்கள். ஆனால் காயத்ரி மந்திரம் ஓதுவதை நிறுத்தும்வரை அருணாசுரனை  யாராலும் அழிக்க முடியாது என்பதினால் முதலில் பகவான் பிரஹஸ்பதியை அனுப்பி அவர் மூலம் எதையாவது செய்து அவன் மந்திர உச்சாடனை செய்வதை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். அந்த நேரத்தில் பார்வதி தேவி அதுவரை யாரும் எடுத்து இருக்காத அவதாரம் எடுத்து அருணாசுரனை அழிக்க வேண்டும் என்ற திட்டம் செய்தார்கள்.  

அதன்படி பகவான் பிரஹஸ்பதி அருணாசுரனிடம் சென்று மெல்ல மெல்ல அவனை புகழ்ந்து பேசிக் கொண்டே  அவனை அங்கிருந்த அரண்மனைத் தோட்டத்துக்கு அழைத்துச் சென்று அங்கு அவனிடம் கூறினார் 'அருணாசுரா, தேவலோகம் முதல் பூலோகம் வரை அனைவரும் உம்மிடம் அடிமையாகி கிடக்கையில் எதற்காக இனியும் காயத்ரி மந்திரத்தை ஓதிக்கொண்டு பயந்தவாறு நீ இருக்க வேண்டும்? நீயோ அழிவில்லாதவன்.  ஆகவே உலகின் இன்பங்களை ரசித்துக் கொண்டு சுற்றித் திரிவதுதானே' என அவனது மனதை உசுப்பி விட, தன்னை அவர் திசை திருப்புகிறார் என்பதை உணராமல் ஆனந்தமாக எக்காளமிட்டபடி மந்திரம் ஓதுவதை மறந்து போனான். தோட்டத்தில் ஓடியாடிக் கொண்டு இருந்த பெண்கள் மீது மையல் கொண்டு  உல்லாசமாக ஓடியாடித் திரியலானான்.

அதுவே சரியான திருமணம் என்பதை கண்ட பார்வதி தேவி தன்னை ஒரு பேரழகியான பெண்ணாக மாற்றிக் கொண்டு அந்த தோட்டத்தில் சென்று அருணாசுரனின் கண்களில் தெரியுமாறு ஓடியாடத் துவங்க, அவளது அழகில் ஒருகணம் தன்னை மறந்த அருணாசுரன் அவளை பிடிக்க ஓடினான். பார்வதி தேவியும் அருகில் இருந்த மலைப்  பகுதிவரை ஓடினாள். தன்னை துரத்திக் கொண்டு தன்னருகில் அவன் வரும் வகையில் ஓடிவிட்டு அங்கிருந்த ஒரு குகையில் இருந்த பெரும் தேனிக் கூட்டில் ஒரு தேனியாக தன்னை மாற்றிக் கொண்டு மறைந்து கொண்டாள்.  அதை அறிந்திடாத அசுரனும் அவளை துரத்திக் கொண்டு  குகைக்குள் நுழைய முயல தமது கூட்டை கலைக்க வந்தவன் என நினைத்த தேனீக்கள் ஆக்ரோஷமாக அவனை நோக்கி பறந்து வந்து தாக்கத் துவங்க, அவற்றின் இடையே தேனி வடிவில் இருந்த பார்வதி தேவி ஆவேசமாக அவனை கொட்டித் தீர்த்தாள். தன்னை மறந்து தன்னை காப்பாற்றிக் கொள்ள முயன்ற அருணாசுரன் காயத்ரி மந்திரத்தை உச்சரிக்க மறந்தான், தேனீயின் விஷக்கடியைத் தாங்காமல் மரணம் அடைந்து விழுந்தான். 

ஆலயம் எழுந்த கதை
 
அருணாசுரன் மரணம் அடைந்த
பின்னரும்  தேவியின் கோபம் அடங்கவில்லை. ஆவேசமாக சுற்றி அங்கு சென்றவர்களை தாக்கினாள். ஆகவே அவளை சாந்தப்படுத்த அனைத்து தேவர்களின் உதவியுடன் ஜாபாலி முனிவர் ஒரு யாகம் செய்து தேவியின் உருவை வடிவமைத்து அதன் மீது இளநீர் ஊற்றி பிரார்த்தனை  செய்ய தேவியின் கோபமும் அடங்கியது. அவள் தன்னை ஒரு சிவலிங்க உருவில் மாற்றிக் கொண்டு அங்கு ஓடிய நந்தினி நதியில் சென்று மறைந்து கொண்டாள். தேவியும் நதியில் மறைந்துக் கொள்ள நந்தினிப் பசுவின் சாபமும் நீங்கியது. அந்த தெய்வப் பசு தேவலோகத்துக்கு சென்று விட, அந்த நதியின் கரையில் தேவியின் ஆலயமும் கடீல் துர்காதேவி ஆலயம் என்ற பெயரில் அமைந்தது.
   

'கட்டி' என்றால் இடுப்புப் பகுதி, 'லா' என்றால் பூமி என்பதினால் தன்னுடைய மேல் பகுதியை  சிவலிங்கமாக மாற்றிக் கொண்டு அந்த நதியில் தேவி மூழ்கி மறைந்ததினால் அந்த ஆலயத்தின் பெயரை கட்டீலா என அழைக்க நாளடைவில் அது கடீல்  எனும் பெயரை அடைந்தது. அந்த ஆலயத்தில்  உள்ள துர்கா தேவி உலகைக் காத்தருளியவாறு அங்கு சென்று அவளை வழிபடும் பக்தர்களின் குறைகளையும் களைகின்றாள் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை.

Kateel Durga Parameswari temple (E)

Karnataka state in India has many historical temples. One such temple has been dedicated to the Goddess Durga Parameswari temple in a place called Kateel in the southern part of Karnataka. One can reach this temple from Mangalore or Udipi, two well known cities in the same region. The uniqueness of the temple is that everyday more than twenty  pujas or Homas are performed on behalf of the devotees. The temple opens early at 04.00 hrs in the morning. After the deity is dressed up –called Alankar- the public are allowed to worship the deity from 06.00 hrs. The temple closes at 22.00 hrs in the night.

Story of Goddess 

Durga Parameswari 
 
Long time ago there lived an Asura called Arunasura who had earlier obtained a boon from Lord Brahma to the effect that he would not suffer death from any humans or animals or birds (two legged creatures), or four legged animals, or by any weapons as long as he kept on chanting Gayathri Mantra, a holy chant initiated by Lord Brahma himself to him. After initiating Gayathri Mantra, Lord Brahma told him to recite it continuously either consciously or even subconsciously so that he would not meet death by someone, however with a rider that once he stopped reciting the Mantra and did not resume chanting within a fixed time as indicated by Lord Brahma, any new manifestation emerging during the gap of time with divine power could kill him. Since continuous recital for a long time without a short break was not feasible, some time gap was permitted to revive recital of the Mantra as he had to administer the state with some orders and pronouncements. The inner implication was that he could be killed immediately after the short period of time permitted lapsed unless he resumes chanting the Mantra once again before the expiry of the time gap permitted. Asura Arunasura was so arrogant that he felt that no one could reach him to kill in such a short time and therefore he began to  rule the universe in comfort.

After acquiring the boon, Arunasura went to heaven, drove away devas and settled in devaloga. Lord Varuna, the rain God was also one amongst those driven out of deva loga. Since he was driven out Lord Varuna could not perform his duty as a result of which it did not rain for many years in the universe and lands became parched causing severe drought as no food grains could be cultivated. Further it caused shortage of water as the rivers and tanks dried up and there was no water to drink. People began to die due to starvation and thirst slowly converting the land to cemetery. In the meanwhile the continuous chanting of the Gayathri Mantra made the Asura more and more powerful with none around to kill him. When the tyrannies of the Asura increased, the Celestials went to Lord Shiva and prayed for help. He promised to help them.

In the meanwhile moved by the pathetic condition on earth which led to the death of hundreds and thousands of people, Maharishi Jabali, the great sage decided to perform a Yagna to appease the trinities to intervene and relieve people of their suffering. But the big task was from where to get water and food grains to  perform the Yagna. Therefore he approached Devendra and requested him to send with him divine Cow Kamadenu for performing the Yagna. Since divine Cow Kamadenu was away participating in another yagna, Devendra agreed to send divine Cow Kamadenu’s daughter divine Cow Nandini who was equally powerful like her mother in supplying anything needed in wink of an eye. When Saint Jabali approached divine Nandini and invited her to travel to earth for performing the yagna meant for the welfare of the mankind, she refused to go with him stating that since the earth was full of evil forces and sinners she would not step into the earth.

When repeated pleadings of the Maharishi failed to convince divine Nandini, Maharishi Jabali, in anger, cursed that she be born as a river on earth. Divine Nandini realized her mistake and ran to Goddess Sakthi (Goddess Parvathi Devi) pleading for mercy and to free her of the curse as the Maharishi was refusing to take back the curse. Goddess Sakthi (Goddess Parvathi) explained that once a curse is out from the mouth of a holy Maharishi it cannot be taken back but the curse could only be modified reducing its impact if there was realization of guilt and therefore she advised divine Nandini to flow as a river on earth as cursed and serve the people for some time.  At appropriate time Goddess Sakthi would herself manifest from the same river in some form and free her of the curse. Satisfied by the assurance, divine Nandini emerged as a river from Kanakagiri and ran on earth to turn the earth green once again. Once several rivers and tanks were filled with water flowing through divine cow Nandini, the thirst and hunger vanished, enough food grains were available and people freed of suffering due to the successful completion of the Yagna performed by Maharishi Jabali .

Asura Arunasura was furious and decided to again destroy everything. The trinities realized that Arunasura would not allow prosperity on earth and therefore sought the help of Goddess Parvathi to eliminate him. She reminded them that since the Asura could be killed only if he stopped chanting the Gayathri Mantra, some deceit means would have to be adapted to kill him and therefore suggested that Lord Brahaspathi should first be sent to gain the confidence of the Asura and to tempt him to stop reciting the Mantra so that she could manifest in a new form and kill him. As per plan worked out, Lord Brahaspathi approached Arunasura and successfully gained his confidence to corrupt his mind saying that everyone in the universe including Celestials have already surrendered to him accepting him as supreme, nothing could move unless he desired it. When ruling the universe in such authority why waste time chanting Gayathri Mantra and instead enjoy life in the midst of beauty of nature freely without fear? The continuous flattery from Lord Brahaspathi  fully corrupted the mind of the Asura and in excitement he forgot to chant the Mantra and began enjoying life openly.

Goddess Parvathi who was waiting for such an opportune time to emerge took the shape of a charming woman and began to wander in the garden of Arunasura. Arunasura who was strolling in the garden enjoying the beauty happened to see the Goddess in disguise as beautiful woman  and attracted with her beauty desired to marry her. Enamored by her beauty as he attempted to grab her, she began to run away. Arunasura too chased her and when they ran towards a hill nearby she disappeared inside a rock cave where a big heave of forest bee was there. Arunasura who chased her, attempted to pull her out from the cave without knowing that a big heave of ferocious forest bees was there, and in the act disturbed the beehive. On being disturbed the furious bees flew out of the cave and attacked Arunasura stinging him angrily all over the body. Arunasura in deep pain failed to chant Gayathri Mantra and instead screamed for help when the Devi  who was also in the form of a big, furious bee  came out and stung him repeatedly till he died. 


The birth of the temple 

 
After stinging Arunasura to death, the Devi continued to angrily swam in the area. In order to calm down her anger the Celestials led by Jabali performed Abishekam (holy bath) in the same place to an idol of Devi with tender coconut and prayed her to cool down. Acceding to their request she cooled down and emerged in the form of a Shiva Ling in the midst of the river Nandini. Thus divine Nandini too was relieved of her curse over to get back her original form though the river continued to flow there in her name. Several years later a temple came up in the same place where Durga Parameswari is worshipped in the name of Kateel Durga Parameswari.

Katee means waist portion and La means earth, the name of the place where Devi emerged exposing only half her body in the form of a Shiva Linga (When the Linga emerged from the river half of it was submerged in the water i.e up to waist portion) came to be called Kateela and with passage of time the temple came up to be known as Kateel. Durga Parameswari is here for the good of the universe and fulfills the desires of those who come to worship her.

Thursday, January 12, 2017

Kudai Swamigal -T

 
சித்தியை கைகொண்டவர்களே சித்தர்கள் எனப்படுவோர். உண்மையான சித்தர்கள் காலத்தை வென்றவர்கள். அவர்களால் இயற்கையை மீறிய பல செயல்களையும் செய்ய இயலும். காடுகளிலும், குகைகளிலும் வாழ்ந்தவர்கள் வெய்யில் மற்றும் மழையை பொருட்படுத்தியது இல்லை. சித்தர்களுக்கு மரணம் கிடையாது என்ற நம்பிக்கை சிலரிடம் உண்டு. ஆனால் அது சரியான கூற்றாக இருக்க முடியாது. ஏன் எனில் பிறக்கும்போதே மனிதனின் மரணமும் நிர்ணயிக்கப்பட்டே பிறக்கிறார்கள். சாதாரண மனிதர்களுக்கும், சித்தர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு என்ன என்றால் மனிதர்களால் விஞ்ஞான ரீதியில் இல்லாமல் நேரடியாக செய்ய இயலாத காரியங்களை சித்தர்களால் செய்ய முடியும். உதாரணமாக சித்தர்களால் வானிலே பறிக்க இயலும். கூடு விட்டு கூடு பாய முடியும். நினைத்த நேரத்தில் பல நாட்களுக்கு மட்டும் அல்ல பல வருடங்கள் கூட உணவின்றி, தண்ணீர் அருந்தாமல் சமாதி நிலையில் இருக்க முடியும். ஒரு ண நேரத்தில் மிகச் சிறிய அல்லது மிகப் பெரிய உருவை எடுக்க முடியும். பல காலத்துக்குப் பிறகு நடக்க இருப்பதை, அவ்வளவு ஏன் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு நடக்க உள்ளதை இன்றே கூற  முடியும். சித்தர்கள் பிணி தீர்ப்பவர்கள். ஆனால் சித்தர்கள் தம்முடைய சக்தியை தேவை இன்றி வெளிப்படுத்த மாட்டார்கள். அபூர்வமாகவே யாருடைய நோயையாவதோ அல்லது வேறு பிரச்சனைகளையே தம்முடைய சக்தியை பயன்படுத்தி  தீர்ப்பார்கள். தன்னிடம் வரும் அனைவரது துன்பங்களையும் தீர்க்க மாட்டார்கள். ஏன் எனில் அனைவரது குறைகளையும் அவர்கள் தம் சக்தியைக் கொண்டு தீர்த்து வைத்தால் அது தெய்வ நீதிக்கு மாறானது, இந்த பூமியிலே பிறந்தவர்கள் பூர்வ ஜென்ம பாபங்களை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தவர்கள்.  இல்லை எனில் அந்த கர்மா அவர்களது பல பிறப்புகளிலும் அவர்களுடன் சேர்ந்தே செல்லும் என்பதை தவிர்கவே இந்த ஜென்மத்திலேயே அதன் தண்டனையை அனுபவிக்க  வேண்டும் என நம்புபவர்கள். 

சித்தர்களைப் பொறுத்தமட்டில் அவர்கள் முதன் முதலாக இந்திய துணை கண்டத்தில்தான் தோன்றியவர்கள் என்ற கருத்து உண்டு. சித்தர்கள் தெய்வங்களின் தூதர்களாக பூமியிலே பிறந்தவர்கள். அவர்கள் உருவாக்கிய சீடர்கள் பல இடங்களுக்கும் சென்று சித்தர்களின் பெருமைகளை பரப்பினார்கள்.  இந்திய  பூமி தெய்வீக பூமி என்றும், சித்தர்கள் இந்தியாவில்தான் முதலில் தோன்றினார்கள் என்பதின் காரணம் இங்குதான் இறைவன் வாழும் (சிவபெருமான்) இமயமலையும், தாம்பிரபரணி ஆறு, சரஸ்வதி நதி, கங்கை நதி மற்றும் பல்வேறு புனித தெய்வீக நதிகள் ஓடும்  இடங்கள் உள்ளன. ஆனாலும் இந்தியாவில் தோன்றிய சித்தர்கள் பின்னர் அவர்களது சிஷ்யப் பரம்பரையினர் மூலம் பிற இடங்களில் பரவினார்கள். ஒரு காலத்தில் இலங்கை கூட இந்திய நாட்டுடன் சேர்ந்தே இருந்தப் நிலப் பகுதியாக இருந்தது என்பதினாலோ என்னவோ  இலங்கையில் பெருமளவில் பல அற்புதமான சித்தர்கள் இருந்துள்ளார்கள் என்பது புரிகிறது. இலங்கையைப் பொறுத்தவரை  சித்தர் பரம்பரையில் இருந்ததாக கூறப்படும்  சித்தர்களின் பெயர்கள் கீழே   தரப்பட்டு உள்ளது.  
  • கடையிற் ஸ்வாமிகள்
  • பரம குரு ஸ்வாமிகள்
  • குழந்தை ஸ்வாமிகள்
  • சித்தர்  நவநாத ஸ்வாமிகள்
  • பெரியானைக் குட்டி ஸ்வாமிகள்
  • சித்தானைக் குட்டி ஸ்வாமிகள்
  • சடைவரத ஸ்வாமிகள்
  • மகாதேவ ஸ்வாமிகள்
  • நாகநாத சித்தர் ஸ்வாமிகள்
  • நயினாதீவு ஸ்வாமிகள்
  • செல்லப்பா ஸ்வாமிகள்
  • குடை ஸ்வாமிகள் 
இவர்களில் குடை ஸ்வாமிகள் பல அற்புதங்களை நிகழ்த்தி உள்ளவர். குடை ஸ்வாமிகள் 1897 ஆம் ஆண்டு குமாரக் கோட்டம் என்ற இடத்தில் நாகேந்திரன் மற்றும் ஆச்சிப்பிள்ளை என்ற தம்பதியினருக்கு பிறந்தவர் எனத் தெரிகிறது. குடை ஸ்வாமிகள் எனும் கந்தையா ஸ்வாமிகள் முதலில் விவசாயத்தில் ஈடு பட்டிருந்தவர். சுருட்டு சுற்றும் தொழிலையும் செய்து வந்தவர். இவருடைய குரு மகாதேவ ஸ்வாமிகள். வயதுக்கு வந்த அவருக்கு தகுந்த காலத்தில் திருமணம் ஆயிற்று. ஆனால் 1930 ஆம் ஆண்டில் திருமணம் ஆன சில ஆண்டுகளிலேயே அவர் மனைவியார் மரணம் அடைந்து விட்டதினால் உலக ஆசைகளையும் பிற சொந்த பந்தப் பிடிப்புக்களையும் துறந்த இவர் துறவறத்தை மேற்கொண்டார். பெரும் சிவபக்தரான இவர் கையில் எப்போதுமே ஒரு குடை இருக்கும். இவர் வாழ்க்கையோ மிகவும் எளிமையானது. இடுப்பில் நான்கு முழ வெட்டி. மேல் சட்டை போட்டதில்லை. பாதத்தில் காலணிக் கிடையாது. முகத்தில் மழிக்காத தாடி. உடல் வளைந்து இருந்ததினால் அவர் நடக்கும் விதமே அலாதியானது. சாதரணமாக நடப்பது இல்லை. திடீர் திடீர் என தாவித் தாவி நடப்பது உண்டு. அவர் படுத்து உறங்கியது மணல் தரை மீதும், வைக்கோல் போர்களின் மீதும்தான். விறகு விற்கும் இடங்களுக்கு அருகில் சென்றால் அங்கு அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருக்கும் விறகுகள் மீதும் படுத்து உறங்குவது உண்டு.

குடை ஸ்வாமிகள் எங்கு செல்வார், எப்போது நம் வீட்டிற்கு வருவார் என்று எதிர்பார்ப்பது தவறு. அவர் யாருக்கும் புரியாத புதிர். இவரை சிலர் பைத்தியம் என்றார்கள். வேறு சிலரோ இறை சக்தி மிக்கவர் என்று எண்ணினார்கள். திடீர் என யார் வீட்டிற்காவது சென்று தனக்கு உணவு தருமாறு கேட்பார். அவர்கள் உணவை எடுத்துவரப் போனப் பின் அங்கிருந்து அவர்களிடம் எதுவும் கூறாமல் சென்று விடுவார். தேடினாலும் கிடைக்க மாட்டார். அவர் அந்த வீட்டிற்கு வந்து விட்டுப் போனதும் அவர்கள் வீட்டில் செல்வம் தாண்டவமாடும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது என்பதற்கு சான்றாக பல நிகழ்ச்சிகளை அங்குள்ள மக்கள் கூறி உள்ளார்கள். சித்தர்களின் சக்திக்கு ஏற்ப அவர் பிற்காலத்தில் நடக்க இருப்பதை முதலிலேயே கூறி உள்ளார். பலரும் அவரிடம் பக்தர்கள் ஆனதின் காரணமும் அதுவே.

அவர் நுழைந்த இடத்தில் செல்வம் கொழிக்கும். வீட்டில் நுழைந்தால் அங்கு நிலவிய தரித்திரம் தொலைந்து போகும் என்பார்கள். அவர் பார்வையில் அருள் இருக்கும். அவர் அதிகம் பேசியது இல்லை. அவரிடம் சென்று பேசும் அனைவருக்கும் பதில் கூறியதில்லை. ஆனால் அவராகப் போய் பேசினால் அவர்கள் அதிருஷ்டசாலிகளாகவே இருப்பார்கள். அவரிடம் செல்பவர்கள் சிலரிடம் திடீர் என 'உன் வீட்டில் இன்று நல்லது நடக்காது' என்பார். அது போலவே அன்று அவர்கள் வீட்டில் ஏதாவது துக்கம் நேரிடும். அவர் அனைத்தையுமே வாய் வார்த்தையினால் மட்டுமே கூறியது இல்லை. ஏதாவது செய்கை மூலமோ இல்லை செயல் மூலமோ ஜாடைமாடையாகக் கூறுவார். புரிந்து கொள்ள வேண்டும். அவ்வளவே.

ஒருமுறை இவரை கீழே தள்ளி அவமானப்படுத்திய காவல்துறையை சார்ந்த ஒரு அதிகாரி, எந்தக் கையினால் அவரை கீழே தள்ளினாரோ அதே கையின் அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் இழந்து கைகளைத் தூக்க முடியாமல் போனதும் அவர் சக்தியைப் புரிந்து கொண்டவர் குடை சுவாமிகளிடம் ஓடோடி சென்று மன்னிப்புக் கேட்டு தனது கையை சரி செய்து கொண்டார் என்ற கதை உண்டு. அது போலவே ஒரு விவசாயி நிலத்தில் ஒருநாள் இவர் செல்ல அந்த ஆண்டு என்றும் இல்லாமல் அந்த விவசாயி நிலத்தில் அபார விளைச்சல் ஏற்பட்ட  கதையும் உள்ளது. இப்படியாக பல அற்புதங்களை நிகழ்தியதாக இவரைப் பற்றிக் கூறுவார்கள். இந்த சித்தர் 1978 ஆம் ஆண்டில் மரணம் அடைந்தார்.  அவர் மேல் வாழ்க்கை குறித்து பெரிய அளவில் விவரம் கிடைக்கவில்லை. 



யாழ்ப்பாணம் கொசி உணவகத்தில் உள்ள

குடை சுவாமிகள் சிலை  

( Courtesy:  Cosy Jaffna and

Kudai Swamigal -E

Ascetics or Supernal possessing mystic power are called Siddah Purush. They are considered to have won over the time. The Ascetic (Siddah Purush) who live in dense jungles, caves and even open spaces unmindful of weather conditions, perform wonders beyond nature and ones imagination.  Some believe that the Supernal (Siddha Purush) are eternal, but that is not true. Those who are born on earth are destined to shed their body one day or the other, but the real difference between a Supernal and humans are that  Siddah Purush can shrink and expand their body in seconds, fly  on air like a plane, enter into the body of even dead to revive them shedding their own body. They can remain in the state of samadhi without food and water for years together, foresee  events of  tomorrow and even beyond several years. They can instantly cure any ailments.

But real Supernal would not normally indulge in acts of performing miracles often and on but rarely display their power  for the sake of humanity like instantly curing someone's illness or wipe out their miseries because they are the agents of divine forces on earth.  However they would not exercise their power to each and everyone who reach them, for they realize that those who had committed sins in the past will have to atone it in their present birth, lest the sins called karma will be carried by them over few more births. They  also know exercising extraordinary powers with them will be against the canon of divine justice. Therefore all that an Ascetic does is  to help the people undertake sincere penance praying almighty in some form or the other to reduce the intensity and magnitude their sufferings provided they are sincere in their act of atonement.

It is generally believed that the Ascetics and Supernal originally manifested  only in India
as agents of divine. The reason could be  sacred Himalayas where Lord Shiva supposedly resides with his consort and other  Celestial is in India . This is the land where sacred rivers like river Saraswathi, Thambrabarani, Ganges and other such rivers were born and ran over many other lands. Several disciples of the great Ascetics who originally manifested in Indian soil  travelled to many places carrying messages of their masters thus spreading the fame of Supernal all over the world.  Once upon a time Srilanka was  part of  Indian landscape and perhaps the reason why many powerful and famous Supernal  lived in Lankan side of the territory. It is generally believed that there were many no of Ascetics and Supernal in Srilanka, more than in Indian part. Few famous  amongst them were:  
  • Kadayir Swamigal
  • Paramaguru Swamigal
  • kuzhanthai Swamigal
  • Navanatha Swamigal
  • Periya yaanai  kutti Swamigal
  • Sinthanai  kutti Swamigal
  • Sadaivarada Swamigal
  • Mahadeva Swamigal
  • Naganaatha Siththar Swamigal
  • Nayinaa theevu Swamigal
  • Chellappa Swamigal
  • Kudai Swamigal
Kudai Swamigal one of the most renounced amongst Siddah Purush has displayed several miracles during his life time. It is believed that he was born to Shri Nagendran and Shrimathi Aachipillai in Kumarakottam in the year 1897. The original name of Kudai Swamigal was Kanthaiya Swamigal who initially engaged himself in agricultural work. Side by side he also engaged himself in manufacturing Cigar. Supernal Mahadeva Swamigal was his guru. Kudai Swamigal got married at the right age, but in the year 1930 when his wife died all of a sudden, frustrated Swamigal self denied all comforts and shed family life to enter into the path of spirituality, soon to become sanyasi (ascetic).

Once he took up sanyas he led a very simple life. He always carried  in hand
an umbrella, wore a small dhoti covering up the body from hip to knee. He never wore any cloth to cover his upper body. Never used a slippers nor shaved his beard. His body was found slightly bend, and moved in peculiar manner like  limping or  jumping.   He used to sleep only on plain floor or over dried hay stacks in the fields or over stacked cut woods .

None could vouch where Kudai Swamigal would enter when he walked in their streets. Suddenly he would enter someones’ house and ask for food, but before the inmates bring food, he would disappear. He would not be traced anywhere near. Some considered him to be insane, but many believed that he possessed supernatural powers and was a great personality.  Many who happened to experienced the erratic behaviour of Swamigal confirmed that they gained unexpected wealth when Swamigal visited them and vanished without leaving any trace. On many occasions he had forewarned people of impending danger and true to his pronouncement, the events occurred. Perhaps all these acts might have won him several devotees.

The belief was so deep that irrespective of one's stature whomsoever house  he entered, rich or poor, rich gained more wealth and misery and poverty of those who were poor vanished. He rarely spoke and never even answered to the queries of each and everyone.  If he spoke to someone, they would feel blessed. All of sudden he would call someone from the street and forewarn them of some impending ominous event to occur and true to his warning they would find inauspicious event occurring at their home. On many occasions Kudai Swamigal also forewarned of good or bad events only by gesture without uttering a word by mouth. Those who could correctly understand the implication of that  gesture were considered lucky.

It is said that once a Police officer pushed him down to shame him publicly. But very soon he lost  sense on the very same hand by which he pushed him, and could not move the hand too. He realized his folly of shaming Kudai Swamigal by pushing him down and therefore ran to him seeking pardon. Swamigal blessed him and he got the ailment instantly cured. Similarly he told a farmer that he would reap big harvest on a particular period and that it turned out to be true. Several such stories were in circulation on him. The ascetic passed away in the year 1978, but beyond the above information not much is known about him.  


Kudai Swami's Statue @ Cosy restaurant Jaffna
( Courtesy:  Cosy Jaffna and